Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
Words
"mabuhay" poems
Sabi nila,kapag nahanap mo na daw ang tunay na pag-ibig ay nahanap mo na rin ang iyong langit dito sa lupa. Kaya't naniniwala akong langit din ang maghahatid sa'yo patungo sa akin. Pero naiinip na akong maghintay at nanghihinayang sa bawat sandaling lumilipas , na hindi ko man lang magawang hawakan ang iyong mga kamay sa mga panahong kailangan mo ng karamay.Na hindi ko man lang magawang damayan ka kung dumadanas ka ng lumbay.Alam kong katulad ko,pakiramdam mo minsan ay binitawan ka na din ng mundo.Kaya't patawarin mo ako kung sa mga pagkakataong nararanasan mo yan ay wala ako d'yan para ikaw ay aking ma-salo. Kung totoong ang pag-ibig at ang langit ay may malalim na kaugnayan sa isa’t-isa,malakas ang kutob ko na tayo din ay iginuhit na katulad nila. Minsan na din akong nagtanong,saang sulok ng langit ka kaya naroroon? Malapit ka kaya sa araw? O marahil nasa tabi ka lang ng buwan,na sa tuwing sasapit ang dilim ako ay binabantayan.Kaya pala kahit saan ako magpunta ako'y lagi niyang sinusundan. Pero maaari din na ika'y kapiling ng mga bituin na kay daming nais mag angkin. Kay palad kong pagdating ng araw ikaw ay napa sa-akin. Kaya habang wala ka pa,ako muna ay magiging kaisa ng mga mabubuting kawal ng ating bayan. Makikidigma kung kinakailangan,ipaglalaban kung ano ang makat'wiran. Upang sa iyong pagdating ay malaya nating tatamasahin ang payapang buhay. Kaya habang wala ka pa ako'y taos puso kung manalangin sa ating may likha. Na paghariin niya nawa ang kabutihan sa aking puso bilang isang tao at higit sa lahat ay bilang kanyang anak , upang sa sandaling tayo'y pagtagpuin ako rin sa iyo ay magiging isang mabuting kabiyak. Hindi pa man tayo nagtatagpo,nais kung malaman mo na laman kang palagi ng aking panalangin. At habambuhay kong itatangi ang iyong pag-ibig na siyang dahilan kung bakit maka ilang ulit kong nanaising mabuhay. Nais kong ipagsigawan sa mundo na iniibig kitang wagas,ngunit mas mamatamisin kong hintayin ka at kapag naglapat na ang ating mga dibdib,ibubulong ko sa'yo na ikaw ang aking daigdig. Maghihintay lang ako,habang wala ka pa. © 2018 Glen Castillo All Rights Reserved.
0
Jul 27, 2018
Jul 27, 2018 at 3:47 PM UTC
WordsOfGlen
Habang Wala ka pa
Sabi nila,kapag nahanap mo na daw ang tunay na pag-ibig ay nahanap mo na rin ang iyong langit dito sa lupa. Kaya't naniniwala akong langit din ang maghahatid sa'yo patungo sa akin. Pero naiinip na akong maghintay at nanghihinayang sa bawat sandaling lumilipas , na hindi ko man lang magawang hawakan ang iyong mga kamay sa mga panahong kailangan mo ng karamay.Na hindi ko man lang magawang damayan ka kung dumadanas ka ng lumbay.Alam kong katulad ko,pakiramdam mo minsan ay binitawan ka na din ng mundo.Kaya't patawarin mo ako kung sa mga pagkakataong nararanasan mo yan ay wala ako d'yan para ikaw ay aking ma-salo. Kung totoong ang pag-ibig at ang langit ay may malalim na kaugnayan sa isa’t-isa,malakas ang kutob ko na tayo din ay iginuhit na katulad nila. Minsan na din akong nagtanong,saang sulok ng langit ka kaya naroroon? Malapit ka kaya sa araw? O marahil nasa tabi ka lang ng buwan,na sa tuwing sasapit ang dilim ako ay binabantayan.Kaya pala kahit saan ako magpunta ako'y lagi niyang sinusundan. Pero maaari din na ika'y kapiling ng mga bituin na kay daming nais mag angkin. Kay palad kong pagdating ng araw ikaw ay napa sa-akin. Kaya habang wala ka pa,ako muna ay magiging kaisa ng mga mabubuting kawal ng ating bayan. Makikidigma kung kinakailangan,ipaglalaban kung ano ang makat'wiran. Upang sa iyong pagdating ay malaya nating tatamasahin ang payapang buhay. Kaya habang wala ka pa ako'y taos puso kung manalangin sa ating may likha. Na paghariin niya nawa ang kabutihan sa aking puso bilang isang tao at higit sa lahat ay bilang kanyang anak , upang sa sandaling tayo'y pagtagpuin ako rin sa iyo ay magiging isang mabuting kabiyak. Hindi pa man tayo nagtatagpo,nais kung malaman mo na laman kang palagi ng aking panalangin. At habambuhay kong itatangi ang iyong pag-ibig na siyang dahilan kung bakit maka ilang ulit kong nanaising mabuhay. Nais kong ipagsigawan sa mundo na iniibig kitang wagas,ngunit mas mamatamisin kong hintayin ka at kapag naglapat na ang ating mga dibdib,ibubulong ko sa'yo na ikaw ang aking daigdig. Maghihintay lang ako,habang wala ka pa. © 2018 Glen Castillo All Rights Reserved.
Continue reading...
3
naririnig mo ba? ang bell ni manong na nagtitinda ng ice cream. ang mga huni ng iba't ibang klase ng ibon. ang mga harurot ng mga ikot jeep. naririnig mo ba? ang mga tawanan ng mga magkakaibigan mga kuwentuhan, mga tanong at makabuluhang talakayan. naririnig mo ba? ang mga lapis at bolpen ng mga estudyante na kumakayod sa mga papel: husay sa bawat ukit. naririnig mo ba? ang mga yapak ng mga iba't ibang klase ng Pilipino at talino sa kalyeng binudburan ng mga dahong acacia dangal sa bawat apak at kumpas ng kamay, sa bawat hinga. naririnig mo ba? ang mga salitang mapanlinlang, mapang-alipusta ang mga sigaw sa sakit, hiyaw sa hapdi, dahil sa mga hampas at palo ang mga tama ng mga kamao naririnig mo ba? ang mga iyak ang mga hikbi ng mga kaibigan para sa mga kapatid nilang nasaktan. ang mga hagulgol ng mga magulang na nawalan ng anak: mga puso, mga pamilyang hindi na buo. wasak, nasira na. naririnig mo ba? ang mga boses na nananawagan na "tama na" "utang na loob, itigil niyo na" kasi hanggang kailan pa tutugtog ang ng paulit-ulit-ulit ang sirang plaka ng karahasan na patuloy na naririnig sa panahong ito mula pa sa mga nagdaang dekada? nakakalungkot, hindi, nakakasuklam ang mga mapaminsalang kaganapan na nangyayari sa ating mahal na pamantasan. ang tawag sa atin ay mga iskolar ng bayan, para sa bayan pero paano tayo mabubuhay nang para sa iba kung paminsan hindi nga makita ang pagmamahal at respeto sa atin mismo, mga kapwang magkaeskwela. hahayaan na lang ba natin ang ating mga sarili na magpadala sa indak ng karumaldumal na kanta ng kalupitan? hahayaan na lang ba ang mga isipan na matulog. hahayaan na lang ba ang mga puso na magmanhid. kailan pa? tama na! nabibingi na ang ating mga tenga. nandiri. nagsasawa. oras na para itigil ang pagtugtog ng mga nota. oras na para tapusin ang karahasan. oras na para talunin ang apatya at walang pagkabahala. oras na para sa hustisya. oras na para sa ating lahat, estudyante man o hindi, may organisasyon man o wala na tumayo, makilahok at umaksyon para pahilumin ang sakit, para itama ang mali. oras na para sindihan ang liwanag dito sa diliman. oras na para mabuhay ang pag-asa ng bayan.
0
Jul 5, 2015
Jul 5, 2015 at 7:47 AM UTC
marge-redelicia
naririnig mo ba?
naririnig mo ba? ang bell ni manong na nagtitinda ng ice cream. ang mga huni ng iba't ibang klase ng ibon. ang mga harurot ng mga ikot jeep. naririnig mo ba? ang mga tawanan ng mga magkakaibigan mga kuwentuhan, mga tanong at makabuluhang talakayan. naririnig mo ba? ang mga lapis at bolpen ng mga estudyante na kumakayod sa mga papel: husay sa bawat ukit. naririnig mo ba? ang mga yapak ng mga iba't ibang klase ng Pilipino at talino sa kalyeng binudburan ng mga dahong acacia dangal sa bawat apak at kumpas ng kamay, sa bawat hinga. naririnig mo ba? ang mga salitang mapanlinlang, mapang-alipusta ang mga sigaw sa sakit, hiyaw sa hapdi, dahil sa mga hampas at palo ang mga tama ng mga kamao naririnig mo ba? ang mga iyak ang mga hikbi ng mga kaibigan para sa mga kapatid nilang nasaktan. ang mga hagulgol ng mga magulang na nawalan ng anak: mga puso, mga pamilyang hindi na buo. wasak, nasira na. naririnig mo ba? ang mga boses na nananawagan na "tama na" "utang na loob, itigil niyo na" kasi hanggang kailan pa tutugtog ang ng paulit-ulit-ulit ang sirang plaka ng karahasan na patuloy na naririnig sa panahong ito mula pa sa mga nagdaang dekada? nakakalungkot, hindi, nakakasuklam ang mga mapaminsalang kaganapan na nangyayari sa ating mahal na pamantasan. ang tawag sa atin ay mga iskolar ng bayan, para sa bayan pero paano tayo mabubuhay nang para sa iba kung paminsan hindi nga makita ang pagmamahal at respeto sa atin mismo, mga kapwang magkaeskwela. hahayaan na lang ba natin ang ating mga sarili na magpadala sa indak ng karumaldumal na kanta ng kalupitan? hahayaan na lang ba ang mga isipan na matulog. hahayaan na lang ba ang mga puso na magmanhid. kailan pa? tama na! nabibingi na ang ating mga tenga. nandiri. nagsasawa. oras na para itigil ang pagtugtog ng mga nota. oras na para tapusin ang karahasan. oras na para talunin ang apatya at walang pagkabahala. oras na para sa hustisya. oras na para sa ating lahat, estudyante man o hindi, may organisasyon man o wala na tumayo, makilahok at umaksyon para pahilumin ang sakit, para itama ang mali. oras na para sindihan ang liwanag dito sa diliman. oras na para mabuhay ang pag-asa ng bayan.
Continue reading...
75
Isang araw, muntik na naman akong nagpakatanga Isang araw, naisip na naman kita Isang araw **** ginulo ang isipan ko Isang araw, binalik-balikan ang masasakit na alaala mo dahil Isang araw, biglang iniwan mo ako Iniwan mo ako... at mula noon Ilang araw akong wala sa sarili Ilang araw iniisip ang mga dahilan kung bakit ka lumisan at kung bakit ako'y hindi mo pinili Ilang araw na nagbabakasakali na ako'y iyong babalikan Ilang araw na patuloy na umaasa sa mga pangako **** napako sa kawalan Isang tanong na gumugulo sa aking isipan Isang tanong na hindi masagot nino man Isang tanong na hindi ko makalimutan Isang tanong na wala naman talagang kasagutan Isang tanong, "Mahal, bakit mo ako iniwan?" Hindi lang iniwan kundi iyo naring kinalimutan Kinalimutan agad na parang walang pinagsamahan Hindi pinapansin kapag nasisilayan Ang trato'y parang estranghero lang sa daan Bakit parang ako lang ang nasasaktan? Bakit parang ako lang ang nahihirapan? Bakit parang ako lang nagmamahal? Bakit ako lang? Bakit? Nang iwan mo ako, nawala ang tayo Nang iwan mo ako, ang natira na lang ay ako Mali pala, kasi pati ako ay nawala noong nawala ka Nawala ang dating ako na kayang mabuhay noong mga panahong wala ka pa Pagod na pagod na ako sa lahat ng sakit Pucha, hindi mawala-wala kahit anong pilit Ilang bote ng alak ang natumba at Ilang stick ng yosi na ang naupos Pero ang pagmamahal ko para sa'yo Mahal Hindi pa rin nauubos
0
May 15, 2015
May 15, 2015 at 12:02 PM UTC
kae-dee
I
Isang araw, muntik na naman akong nagpakatanga Isang araw, naisip na naman kita Isang araw **** ginulo ang isipan ko Isang araw, binalik-balikan ang masasakit na alaala mo dahil Isang araw, biglang iniwan mo ako Iniwan mo ako... at mula noon Ilang araw akong wala sa sarili Ilang araw iniisip ang mga dahilan kung bakit ka lumisan at kung bakit ako'y hindi mo pinili Ilang araw na nagbabakasakali na ako'y iyong babalikan Ilang araw na patuloy na umaasa sa mga pangako **** napako sa kawalan Isang tanong na gumugulo sa aking isipan Isang tanong na hindi masagot nino man Isang tanong na hindi ko makalimutan Isang tanong na wala naman talagang kasagutan Isang tanong, "Mahal, bakit mo ako iniwan?" Hindi lang iniwan kundi iyo naring kinalimutan Kinalimutan agad na parang walang pinagsamahan Hindi pinapansin kapag nasisilayan Ang trato'y parang estranghero lang sa daan Bakit parang ako lang ang nasasaktan? Bakit parang ako lang ang nahihirapan? Bakit parang ako lang nagmamahal? Bakit ako lang? Bakit? Nang iwan mo ako, nawala ang tayo Nang iwan mo ako, ang natira na lang ay ako Mali pala, kasi pati ako ay nawala noong nawala ka Nawala ang dating ako na kayang mabuhay noong mga panahong wala ka pa Pagod na pagod na ako sa lahat ng sakit Pucha, hindi mawala-wala kahit anong pilit Ilang bote ng alak ang natumba at Ilang stick ng yosi na ang naupos Pero ang pagmamahal ko para sa'yo Mahal Hindi pa rin nauubos
Continue reading...
38
Nakakapagod ng maghintay, Ilang linggo na rin ang nakaraan, Pero lagi kong sinasanay Ang puso ko sa’yo. Iniisip na lang ang mga “baka” Ang  listahan ng bakang... Na baka may iba ka na Baka naipagpalit na ako Baka nagbago ka na Baka kinalimutan mo na ako, At higit sa lahat, baka nasanay ka na nawala ako. Baka ganito lang talaga ang ating wakas. Kasi nasanay na ako sa mga ganitong bagay, Kahit naman tawa at ngiti ang gusto **** iaalay, Luha ang makikita **** dumadaloy sa aking pisngi, Na minsa’y natago ko pa sa mga ngiti. Gusto mo akong maiwan sa tabi mo, Kung sa puso mo’y ako’y naging isang multo. Gusto mo akong maiwan sa tabi mo, Pero palayo lang tayo ng palayo, Gusto mo akong maiwan sa tabi mo, Pero nasaan na ikaw? Nasaan na ako? Nasaan na nga ba ang oras ng “tayo”? Gusto mo akong maiwan sa tabi mo, Pero wala kang ginagawa para tumabi pa ako sa’yo. Nasaan ba ang hustisya ng aking salitang may halaga? Na sa oras kung magbigay ka sa akin ay wala? A ‘yan na, sa sikat ng araw ng Abril, Nagtatapos na ang buwan, nasaan ka ba? Eto na naman ang ating mga mata, Hindi na naman tayo magkikita. Pinagkakaabalahan natin at hinihintay, O baka ako lang. Ako lang. Nawawala na ang mga dating salita na, “Mahal na mahal kita, At miss na miss na kita.” Kasi oo, nasanay ka na, At iniisip mo na, Nasanay na rin ako. Kung minsanang sabihin mo ito, Nagdududa na rin ako kasi nasanay ka na. Tunay nga ba na mahal mo ako? Tayo nga ba? O baka pangalan lang ito. "Us with benefits"? Bagong parirala ba ito? Tunay nga ba na ako ang iyong hinahanap? Na minsa’y wala ka sa aking tabi, Umiiyak na ako, nagwawala na, Mas pinili mo pang iligtas ang iba. Sinasabi mo sa akin na, “Alagaan mo ang sarili mo lagi ah.” Pero ano nga ba talaga ang sinasabi mo? Ikaw pa lang ang nagsabi sa akin na Mabuhay na wala ka. Masakit, hindi ba? Pero, hindi na ako  magdedepende lagi sa'yo. Natutunan ko na ang aking pagkakamali. Nasaan ka ba noong kailangan kita? Nasaan ang oras nating dalawa? Hinahanap kita, mahal kong multo. Patay na nga ba? Saan ang libingan? O baka hinahanap-hanap kung saan-saan, Kasi alam ko buhay pa ito. Naniniwala ako. Minsa’y umiyak sa mga gabi, Hanggang sa hindi na. Hindi na. Hindi ko nang ginusto na makita, Ang mga litrato mo sa akin.. Kasi namimiss lang talaga kita. ‘di ko mabitawan ang aking nadarama, Kasi malulunod ako sa isipan at luha, Kahit ano pa mangyari, hindi kita bibitawan. Hindi bibitawan ng basta-basta. Heto na naman, minumulto ako. Nasaan ka? Naririnig ko ang aking puso. Kung wala ka lagi sa aking tabi. Multo lamang ang kasama ko, Ang multo mo sa aking puso.
0
Apr 15, 2018
Apr 15, 2018 at 2:06 PM UTC
giannah_fox
Multo
Nakakapagod ng maghintay, Ilang linggo na rin ang nakaraan, Pero lagi kong sinasanay Ang puso ko sa’yo. Iniisip na lang ang mga “baka” Ang  listahan ng bakang... Na baka may iba ka na Baka naipagpalit na ako Baka nagbago ka na Baka kinalimutan mo na ako, At higit sa lahat, baka nasanay ka na nawala ako. Baka ganito lang talaga ang ating wakas. Kasi nasanay na ako sa mga ganitong bagay, Kahit naman tawa at ngiti ang gusto **** iaalay, Luha ang makikita **** dumadaloy sa aking pisngi, Na minsa’y natago ko pa sa mga ngiti. Gusto mo akong maiwan sa tabi mo, Kung sa puso mo’y ako’y naging isang multo. Gusto mo akong maiwan sa tabi mo, Pero palayo lang tayo ng palayo, Gusto mo akong maiwan sa tabi mo, Pero nasaan na ikaw? Nasaan na ako? Nasaan na nga ba ang oras ng “tayo”? Gusto mo akong maiwan sa tabi mo, Pero wala kang ginagawa para tumabi pa ako sa’yo. Nasaan ba ang hustisya ng aking salitang may halaga? Na sa oras kung magbigay ka sa akin ay wala? A ‘yan na, sa sikat ng araw ng Abril, Nagtatapos na ang buwan, nasaan ka ba? Eto na naman ang ating mga mata, Hindi na naman tayo magkikita. Pinagkakaabalahan natin at hinihintay, O baka ako lang. Ako lang. Nawawala na ang mga dating salita na, “Mahal na mahal kita, At miss na miss na kita.” Kasi oo, nasanay ka na, At iniisip mo na, Nasanay na rin ako. Kung minsanang sabihin mo ito, Nagdududa na rin ako kasi nasanay ka na. Tunay nga ba na mahal mo ako? Tayo nga ba? O baka pangalan lang ito. "Us with benefits"? Bagong parirala ba ito? Tunay nga ba na ako ang iyong hinahanap? Na minsa’y wala ka sa aking tabi, Umiiyak na ako, nagwawala na, Mas pinili mo pang iligtas ang iba. Sinasabi mo sa akin na, “Alagaan mo ang sarili mo lagi ah.” Pero ano nga ba talaga ang sinasabi mo? Ikaw pa lang ang nagsabi sa akin na Mabuhay na wala ka. Masakit, hindi ba? Pero, hindi na ako  magdedepende lagi sa'yo. Natutunan ko na ang aking pagkakamali. Nasaan ka ba noong kailangan kita? Nasaan ang oras nating dalawa? Hinahanap kita, mahal kong multo. Patay na nga ba? Saan ang libingan? O baka hinahanap-hanap kung saan-saan, Kasi alam ko buhay pa ito. Naniniwala ako. Minsa’y umiyak sa mga gabi, Hanggang sa hindi na. Hindi na. Hindi ko nang ginusto na makita, Ang mga litrato mo sa akin.. Kasi namimiss lang talaga kita. ‘di ko mabitawan ang aking nadarama, Kasi malulunod ako sa isipan at luha, Kahit ano pa mangyari, hindi kita bibitawan. Hindi bibitawan ng basta-basta. Heto na naman, minumulto ako. Nasaan ka? Naririnig ko ang aking puso. Kung wala ka lagi sa aking tabi. Multo lamang ang kasama ko, Ang multo mo sa aking puso.
Continue reading...
76
Minsang ibinigay sa atin ang pagkakataong Unawain ang kahulugan ng kamusmusan. Sa lupaing ugat ng ating kakuluwa at Kanlungan ng mga pangako at pangarap Sabay nating kinatha ang tula ng ating buhay; Mga saknong at tugma na sarikulay, mga katagang Baon natin sa malayu-layong paglalakbay. Pagal nga tayong nanahan sa puso ng bawat isa, Di man tiyak ang katiyakan, natitiyak natin Na ang pag-ibig, kailanman di tayo iiwan. Mahal ko, hanggang sa huling tapon ng lupa At huling tapon ng luha, hanggang sa huling Liwanag ng itutulos **** kandila, hanggang Sa huling pagpagpag mo ng pangungulila, Patuloy kitang mamahalin, anuman ang mangyari, Anuman ang mangyari. Singbigat ng katotohanan at pangarap na kalawakan, Ito ang huling handog ng makata **** kababata: Ang mabatid kong ikaw ay mabuhay na eternal at Malaya.
0
Sep 16, 2013
Sep 16, 2013 at 3:08 AM UTC
jose-remillan
Kakawat
Minsang ibinigay sa atin ang pagkakataong Unawain ang kahulugan ng kamusmusan. Sa lupaing ugat ng ating kakuluwa at Kanlungan ng mga pangako at pangarap Sabay nating kinatha ang tula ng ating buhay; Mga saknong at tugma na sarikulay, mga katagang Baon natin sa malayu-layong paglalakbay. Pagal nga tayong nanahan sa puso ng bawat isa, Di man tiyak ang katiyakan, natitiyak natin Na ang pag-ibig, kailanman di tayo iiwan. Mahal ko, hanggang sa huling tapon ng lupa At huling tapon ng luha, hanggang sa huling Liwanag ng itutulos **** kandila, hanggang Sa huling pagpagpag mo ng pangungulila, Patuloy kitang mamahalin, anuman ang mangyari, Anuman ang mangyari. Singbigat ng katotohanan at pangarap na kalawakan, Ito ang huling handog ng makata **** kababata: Ang mabatid kong ikaw ay mabuhay na eternal at Malaya.
Continue reading...
20
papano ba mapaparating ang nararamdaman? kaya ko bang sasabihin saiyo ng harapan? kung meron lang sana akong lakas ng loob sa tamang hinala ng maling kutob bakit sayo lang nagkaganito sa bituwing tunay na may ganda bakit sayo, tuluyang nagbago may paghanga, meron ding pangamba sinta, di ko sinasadya may kusa itong paghanga tadhana ang nagbadya kaya wala akong magagawa kung sana kaya kong umilag kung sana di ako nalalaglag kung sana kaya kung pumalag kung sana ang puso di takot mabasag paano ka ba makikilala kung di ko kayang lumapit saan ba to mapupunta hangarin kailan ba makakamit marahil masaya na sana ako na aking madinig matamis na sagot ng malambing **** tinig ano bang gagawin, di makalapit at di makalalayo papano kakausapin,kung di masambit ang nais ng puso sana bigyan ng tapang, ipadama ang pagsuyo dahil itong naaramdaman di ko kayang isuko hawakan mo aking mga kamay dito sa gitna ng yakap humimlay wag nang malumbay,pangako ko habang buhay sayo lang iaalay ang pagibig kong tunay hayaan nating mga mata'y makiusap sa mga titig **** nakikihiram ng kislap bakit dito, kung saan ako nakatinag larawan mo ang bukod tanging lumiliwanag tulad ka ng rosas sa pula ng labi tulad ka ng anghel sadyang nakakabighani sa mahabang buhok, kutis **** malambot, at tamis ng yong ngiti wala kang katulad, anyong namumukudtangi nilalang na tulad mo BIYAYA kang mamahalin sa hamak na tulad ko SUMPA kitang iibigin oh Nadine, meron pa akong dapat na hiling kung dinig na ng diyos ang aking panalangin oh Nadine, bulaklak ka sa hardin wag mo sanang hayaan ako'y hanggan tingin na sana'y pakinggan ang aking hinaing pagkat di ko kayang mabuhay ng wala ka sa akin
0
Jan 22, 2019
Jan 22, 2019 at 4:42 AM UTC
august28
"TORPE"
papano ba mapaparating ang nararamdaman? kaya ko bang sasabihin saiyo ng harapan? kung meron lang sana akong lakas ng loob sa tamang hinala ng maling kutob bakit sayo lang nagkaganito sa bituwing tunay na may ganda bakit sayo, tuluyang nagbago may paghanga, meron ding pangamba sinta, di ko sinasadya may kusa itong paghanga tadhana ang nagbadya kaya wala akong magagawa kung sana kaya kong umilag kung sana di ako nalalaglag kung sana kaya kung pumalag kung sana ang puso di takot mabasag paano ka ba makikilala kung di ko kayang lumapit saan ba to mapupunta hangarin kailan ba makakamit marahil masaya na sana ako na aking madinig matamis na sagot ng malambing **** tinig ano bang gagawin, di makalapit at di makalalayo papano kakausapin,kung di masambit ang nais ng puso sana bigyan ng tapang, ipadama ang pagsuyo dahil itong naaramdaman di ko kayang isuko hawakan mo aking mga kamay dito sa gitna ng yakap humimlay wag nang malumbay,pangako ko habang buhay sayo lang iaalay ang pagibig kong tunay hayaan nating mga mata'y makiusap sa mga titig **** nakikihiram ng kislap bakit dito, kung saan ako nakatinag larawan mo ang bukod tanging lumiliwanag tulad ka ng rosas sa pula ng labi tulad ka ng anghel sadyang nakakabighani sa mahabang buhok, kutis **** malambot, at tamis ng yong ngiti wala kang katulad, anyong namumukudtangi nilalang na tulad mo BIYAYA kang mamahalin sa hamak na tulad ko SUMPA kitang iibigin oh Nadine, meron pa akong dapat na hiling kung dinig na ng diyos ang aking panalangin oh Nadine, bulaklak ka sa hardin wag mo sanang hayaan ako'y hanggan tingin na sana'y pakinggan ang aking hinaing pagkat di ko kayang mabuhay ng wala ka sa akin
Continue reading...
46
Dumating ka sa buhay ko ng hindi ako nakahanda Ni hindi ko inaasahang  mayroon pang nakatakda Akala kong wala na, ngunit humabol pa ang tadhana Pag ibig mo'y wagas, ang wika mo sa harap ni bathala Nagagalak ang aking puso na may halong pagkagulat Ang iyong tagong pag ibig sa wakas iyong siniwalat Pagmamahal na tila sa mundong ito hindi nagmula Pag ibig na wari ko nga ay galing sa ibang planeta Ang kagulat gulat, kaya ko palang magmahal higit sa akala ko Pagmamahal na magagawa kong ihinto ang lahat, para lang sa iyo Gusto ko sanang ipaalam, ipagsigawan at ihiyaw sa buong mundo Na ikaw ay akin at akin lang sana, ngunit maaaring dulot ay gulo Natuto tuloy akong sumigaw ng pabulong Hanggang kelan ko kaya kakayaning bumulong Ang pag ibig ko ngayon tila ay hindi makasulong Ang katagang "mahal kita", tila presong nakakulong Sa ngayon, ang alam ko, NGAYON ang mayroon ako Hindi ko nga alam kung anung bukas mayroon tayo Sa ngayon, ang ngayon lamang ang pinanghahawakan ko Yung ngayong minamahal kita at mahal mo rin ako Yung ngayon na naririto ka sa buhay, sa puso, at isip ko Yung ngayon na sa iyo lamang umiikot ang buong buhay ko Kumikislap ang mga mata at ngumingiti ang mga labi Na para bang sa mga pangarap ay may bukas na hinahabi Sa aking pangarap ang lahat lahat sa iyo'y akin Mula anino, pati iyong diwa'y aking angkin Ngunit paano kung ako'y magising na, lahat magwawakas Ikaw rin ba'y nangarap na para bang tayo'y mayroong bukas? Ang tunay daw na pag ibig ay hindi mapag ari Paano ang gusto kong ika'y aking gawing hari? Nais ko'y akin lang, ang iyong ngayo't iyong bukas Sana'y akin ka hangga't ako'y mayroon pang lakas Darating ang panahon, tayo'y magwawalay Sa oras na yan mundo ko'y malulumbay Sadyang kailangan ko nga lang tanggapin Ika'y hindi kayang tuluyang maangkin Ganap ang dusang nasa akin Dahil ikaw ang aking hangin Ang aking araw, aking langit Aking tala at buwan sa dilim Oo't may dahilan kung bakit ngayon tayo pinagtagpo Kung anumang dahilan isipin pa ay nakakahapo Ni hindi nga natin alam kung hanggang kailan ito Ano kaya bukas? Ikaw pa kaya ay naririto? Alam kong kahit kailan, hindi mangyayari Na sa aking pagtanda, ikaw ang aking hari Ikaw ang kapiling, kamay mo ang aking hawak Aalalay s'aking tungkod, lalakad ng malawak Pakinggan na lamang sana ang aking pangako Kasal-kasalang pauso ay aking inako Wala man tayong mga saksi Basbas ng simbahan o pari Di man nakasuot ng damit pangkasal, wala rin ako pati mga abay Galak ay lubos parin kung ikaw ang kaagapay Ako'y handang maging sa iyo, sa abot ng aking gunita Maging kalaban ko man ang lahat, dahil sa aking panata Akoy gagawa ng altar na aking sarili Upang sa aking bibig sumpa ay mamutawi Pangakong ikaw lang ang mahal sa habang buhay Hanggang sa dumating aking araw ng paghimlay At kung sakaling akoy mabigyan, ng pagkakataong muling mabuhay Kahit sa ibang panahon, hahanapin ka ng puso ko ng walang humpay Upang taimtim na panatang binitawan, ay maisakatuparan Pag-ibig na walang hangganan, pagmamahal na walang katapusan
0
Jan 2, 2019
Jan 2, 2019 at 4:21 AM UTC
AgerMCab1970
PANATA NG BALIW NA PAG-IBIG
Dumating ka sa buhay ko ng hindi ako nakahanda Ni hindi ko inaasahang  mayroon pang nakatakda Akala kong wala na, ngunit humabol pa ang tadhana Pag ibig mo'y wagas, ang wika mo sa harap ni bathala Nagagalak ang aking puso na may halong pagkagulat Ang iyong tagong pag ibig sa wakas iyong siniwalat Pagmamahal na tila sa mundong ito hindi nagmula Pag ibig na wari ko nga ay galing sa ibang planeta Ang kagulat gulat, kaya ko palang magmahal higit sa akala ko Pagmamahal na magagawa kong ihinto ang lahat, para lang sa iyo Gusto ko sanang ipaalam, ipagsigawan at ihiyaw sa buong mundo Na ikaw ay akin at akin lang sana, ngunit maaaring dulot ay gulo Natuto tuloy akong sumigaw ng pabulong Hanggang kelan ko kaya kakayaning bumulong Ang pag ibig ko ngayon tila ay hindi makasulong Ang katagang "mahal kita", tila presong nakakulong Sa ngayon, ang alam ko, NGAYON ang mayroon ako Hindi ko nga alam kung anung bukas mayroon tayo Sa ngayon, ang ngayon lamang ang pinanghahawakan ko Yung ngayong minamahal kita at mahal mo rin ako Yung ngayon na naririto ka sa buhay, sa puso, at isip ko Yung ngayon na sa iyo lamang umiikot ang buong buhay ko Kumikislap ang mga mata at ngumingiti ang mga labi Na para bang sa mga pangarap ay may bukas na hinahabi Sa aking pangarap ang lahat lahat sa iyo'y akin Mula anino, pati iyong diwa'y aking angkin Ngunit paano kung ako'y magising na, lahat magwawakas Ikaw rin ba'y nangarap na para bang tayo'y mayroong bukas? Ang tunay daw na pag ibig ay hindi mapag ari Paano ang gusto kong ika'y aking gawing hari? Nais ko'y akin lang, ang iyong ngayo't iyong bukas Sana'y akin ka hangga't ako'y mayroon pang lakas Darating ang panahon, tayo'y magwawalay Sa oras na yan mundo ko'y malulumbay Sadyang kailangan ko nga lang tanggapin Ika'y hindi kayang tuluyang maangkin Ganap ang dusang nasa akin Dahil ikaw ang aking hangin Ang aking araw, aking langit Aking tala at buwan sa dilim Oo't may dahilan kung bakit ngayon tayo pinagtagpo Kung anumang dahilan isipin pa ay nakakahapo Ni hindi nga natin alam kung hanggang kailan ito Ano kaya bukas? Ikaw pa kaya ay naririto? Alam kong kahit kailan, hindi mangyayari Na sa aking pagtanda, ikaw ang aking hari Ikaw ang kapiling, kamay mo ang aking hawak Aalalay s'aking tungkod, lalakad ng malawak Pakinggan na lamang sana ang aking pangako Kasal-kasalang pauso ay aking inako Wala man tayong mga saksi Basbas ng simbahan o pari Di man nakasuot ng damit pangkasal, wala rin ako pati mga abay Galak ay lubos parin kung ikaw ang kaagapay Ako'y handang maging sa iyo, sa abot ng aking gunita Maging kalaban ko man ang lahat, dahil sa aking panata Akoy gagawa ng altar na aking sarili Upang sa aking bibig sumpa ay mamutawi Pangakong ikaw lang ang mahal sa habang buhay Hanggang sa dumating aking araw ng paghimlay At kung sakaling akoy mabigyan, ng pagkakataong muling mabuhay Kahit sa ibang panahon, hahanapin ka ng puso ko ng walang humpay Upang taimtim na panatang binitawan, ay maisakatuparan Pag-ibig na walang hangganan, pagmamahal na walang katapusan
Continue reading...
64
Wag kang mabuhay sa isang kasinungalingan Wag **** ipilit ang sarili mo Sa bagay na alam **** hindi para sa'yo At hindi ka magiging masaya In short, kung mahal mo pa.. **Wag **** pakawalan.** Baliw.
0
Nov 4, 2015
Nov 4, 2015 at 5:04 AM UTC
veryvernice
Kung mahal mo siya
Wag kang mabuhay sa isang kasinungalingan Wag **** ipilit ang sarili mo Sa bagay na alam **** hindi para sa'yo At hindi ka magiging masaya In short, kung mahal mo pa.. **Wag **** pakawalan.** Baliw.
Continue reading...
7
Natatakot ka kung saan tayo dadalhin. Natatakot ako kung hindi tayo makarating. Hindi tayo makakarating kung hindi ka magpapadala. Hindi tayo madadala kung di tayo makakarating. Nakakatakot mabuhay sa takot, mahal ko. Hawakan mo ang aking kamay, at tatalon na tayo Palayo mula sa takot. Saan man tayo dalhin, kahit hindi makarating.
0
Oct 18, 2016
Oct 18, 2016 at 11:32 AM UTC
Avant-Garde
Agam-agam
Natatakot ka kung saan tayo dadalhin. Natatakot ako kung hindi tayo makarating. Hindi tayo makakarating kung hindi ka magpapadala. Hindi tayo madadala kung di tayo makakarating. Nakakatakot mabuhay sa takot, mahal ko. Hawakan mo ang aking kamay, at tatalon na tayo Palayo mula sa takot. Saan man tayo dalhin, kahit hindi makarating.
Continue reading...
7
In tagalog… Nagmahal ka na ng ilang katawan? Sa lipunang ating ginagalawan  naranasan mo na bang matitigan  na para kang hinuhubaran?  Naranasan mo na bang maging barya?  Na gagamitin kang panukli  sa mga kasalanan nila.  Masarap pa bang mabuhay sa labas,  kung ang tingin sayo ay  labasan ng sarap ng loob.  Nagmahal ka na ba ng ilang katawan? na ang tingin mo lang sa kanya  ay panandaliang pulutan.  na kapag nabulatlat mo na't lahat   ay pssst waiter isa pa ngang ganyan,   ung malaman para  kumukulo kong kalamnan.   ung makinis,   masarap titigan,   ung masarap hawakan, nagsuot lang ng maikli  ay pinasok mo na agad  sa makitid **** utak,  napakabilis ng kamay mo,  sing bilis ng kabayo.  Nagmahal ka na bang ilang katawan?  dahil lang sa ika'y tigang  dahil lang sa hindi mo mapigilang maglibang.  Naputokan ka na ba?  ng mga sumasabog na alispusta?  dahil lang sa nagsuot ka ng maganda,  pokpok ka na?  Lumaki ako na ang tingin sa ari ng babae  ay parang laro sa perya,  iyong may itatapon kang matalim  para ang lobo'y pasabogin kung ilan ang naputok **** lobo  ay yun din ang estado mo,  syempre mas marami  mas malaki ang premyo.  Tinuruan ako ng lipunan  na tratohin silang parang salamin,  alagaan at mahalin,  pero pag sawa ka na't nauumay ay babasagin, na kapag ginawa mo ito  ay isa ka ng ganap na lalake.  Na para mapitas mo ang mansanas ni eba  ay dapat magbalat kayo ka.  ahas ika nga,  magbabalat ang katawan  para sa iba naman.  para makarami naman.  Na kapag napaikot mo na't  sumangayon na sayo  ay dahan dahan **** ipasok  ang pagkalalake mo. Ito ay para humingi ng tawag I  sa mga babaeng nagawan ko ng masama.  Sa lipunang ating kinatatayoan,  sa lipunang ating unti unting binubuo  para sa darating pang henerasyon  Magmamahal ka pa ba ilang katawan? Hanggang ngayon  maski ang ating lipunan  ay hindi alam depinisyonwas one  ng pagiging lalake.  Pero siguro panahon na  para tanongin natin ang ating sarili Kung tama pa ba ang ginagawa natin?  ito ba ang gusto nating gayahin ng mga susunod sa atin?
0
May 21, 2018
May 21, 2018 at 10:20 PM UTC
raquezha
Have You Ever Love Some Body (Spoken Word PoetryPiece)
In tagalog… Nagmahal ka na ng ilang katawan? Sa lipunang ating ginagalawan  naranasan mo na bang matitigan  na para kang hinuhubaran?  Naranasan mo na bang maging barya?  Na gagamitin kang panukli  sa mga kasalanan nila.  Masarap pa bang mabuhay sa labas,  kung ang tingin sayo ay  labasan ng sarap ng loob.  Nagmahal ka na ba ng ilang katawan? na ang tingin mo lang sa kanya  ay panandaliang pulutan.  na kapag nabulatlat mo na't lahat   ay pssst waiter isa pa ngang ganyan,   ung malaman para  kumukulo kong kalamnan.   ung makinis,   masarap titigan,   ung masarap hawakan, nagsuot lang ng maikli  ay pinasok mo na agad  sa makitid **** utak,  napakabilis ng kamay mo,  sing bilis ng kabayo.  Nagmahal ka na bang ilang katawan?  dahil lang sa ika'y tigang  dahil lang sa hindi mo mapigilang maglibang.  Naputokan ka na ba?  ng mga sumasabog na alispusta?  dahil lang sa nagsuot ka ng maganda,  pokpok ka na?  Lumaki ako na ang tingin sa ari ng babae  ay parang laro sa perya,  iyong may itatapon kang matalim  para ang lobo'y pasabogin kung ilan ang naputok **** lobo  ay yun din ang estado mo,  syempre mas marami  mas malaki ang premyo.  Tinuruan ako ng lipunan  na tratohin silang parang salamin,  alagaan at mahalin,  pero pag sawa ka na't nauumay ay babasagin, na kapag ginawa mo ito  ay isa ka ng ganap na lalake.  Na para mapitas mo ang mansanas ni eba  ay dapat magbalat kayo ka.  ahas ika nga,  magbabalat ang katawan  para sa iba naman.  para makarami naman.  Na kapag napaikot mo na't  sumangayon na sayo  ay dahan dahan **** ipasok  ang pagkalalake mo. Ito ay para humingi ng tawag I  sa mga babaeng nagawan ko ng masama.  Sa lipunang ating kinatatayoan,  sa lipunang ating unti unting binubuo  para sa darating pang henerasyon  Magmamahal ka pa ba ilang katawan? Hanggang ngayon  maski ang ating lipunan  ay hindi alam depinisyonwas one  ng pagiging lalake.  Pero siguro panahon na  para tanongin natin ang ating sarili Kung tama pa ba ang ginagawa natin?  ito ba ang gusto nating gayahin ng mga susunod sa atin?
Continue reading...
71
Ang sabi sakin ni Mama, *"Huwag **** ipapagalaw ang iyong katawan. Magmahal ka ng lalaki ngunit wag **** isusuko ang templong iyong inalagaan kung ayaw **** magsisi."* Sabay kindat na sinundan ng kanyang mga kiliti. Kung pwede ko lang aminin kay mama na mali siya sa dalawang bagay na kanyang nabanggit (nako, baka namura niya na ko sa galit). **Una. Hindi lalaki ang aking napupusuan. Pangalawa. Mama, patawad pero naisuko ko na.** Baka ang nais iparating sakin ng aking nanay, "kahit ikaw ay pilitin, HUWAG. At huwag na huwag mo ring ibibigay ng kusa." Hindi ba? May punto siya. Pero mahal, naaalala mo ba ang gabing umuwi tayong magkasama? Hinawakan mo ang kamay na nanlalamig sa kaba. Pinainit mo ang pakiramdam ng akin ng nadama ang pagyapos mo ng dahan dahan sa aking katawan. Nilakbay ng iyong mga halik ang labi kong nagliliyab sa pagkasabik. Ito na ang pinakahihintay kong sandali. Nasubok mo kung gaano kabilis kong kayang bumigay. Kasabay sa bagal ng oras habang gumagapang ang iyong mga kamay ay sumabay ang pagkatunaw ng aking mga tuhod. Mga puting kumot namantyahan ng pula. Sabihin na lang nating ito'y ating mga kaluluwa na sinakop ng kasalanang ating nagawa. Langit ay aking narating at nakita. Hindi ito isang pagkakamaling aking pagsisisihan. Hindi mo ko nun kinailangang pilitin dahil buong loob ko itong ibinigay ng kusa. Ilang beses nangyari. Isa... Dalawa... Ilang beses nasundan. Tatlo... Apat... Lima... Ilang beses nating natagpuan ang ating mga sarili sa parehong sitwasyon. Ilang ulit ng nangyari  ngunit pabago bago ng posisyon. At tulad ng magandang panahon, pagmamahal mo'y nagdilim at naglaho. Pinaglaruan, pinaikot ikot sa iyong mga palad na parang laruan. Leeg ko'y aking natagpuang may nakapilipit na kadenang nangangalawang. Kung gaano kabilis **** nahubad ang nakabalot saking damit, ganun din kabilis nagbago ang iyong isip. Saking mga mata ay hindi mo natagpuan ang langit. Sabi mo kaya **** mabuhay na mukha ko lang ang iyong tinititigan. Kasinungalingan. Sabi mo ako lang ang iyong kailangan. Nagsisinungaling ka na naman. Ang sabi mo ako lang ang babaeng iyong mamahalin. Sana nga'y nagsisinungaling ka lang. Dahil naialay ko na ang aking kaluluwa, puso't katawan sa mga pangako **** iniwan. Templo ko'y nagiba na ng impyernong sinapit ng damdamin ko sayo. Tama nga si mama. Dapa't ito'y aking inalagaan. Akin ng ibibigay saking sarili ang kalayaang aking kailangan. Akalain ko bang lahat ng ipinangarap ko para sating dalawa hindi ko rin pala makakamtan. Hindi mo kailangang manatili. Hindi kita pipilitin. Buong loob ko itong ibibigay ng kusa. Susubukan kong burahin ang mantyang ibinahid mo sa akin. Ikaw ay aking hahayaan kahit ako'y ginawa **** saktan at iwanang duguan. Mahal, hindi ko magagawang pagsisihan ang nagawa nating kasalanan.
0
Jul 30, 2015
Jul 30, 2015 at 3:25 AM UTC
c-entralperked
Alay (spoken word)
Ang sabi sakin ni Mama, *"Huwag **** ipapagalaw ang iyong katawan. Magmahal ka ng lalaki ngunit wag **** isusuko ang templong iyong inalagaan kung ayaw **** magsisi."* Sabay kindat na sinundan ng kanyang mga kiliti. Kung pwede ko lang aminin kay mama na mali siya sa dalawang bagay na kanyang nabanggit (nako, baka namura niya na ko sa galit). **Una. Hindi lalaki ang aking napupusuan. Pangalawa. Mama, patawad pero naisuko ko na.** Baka ang nais iparating sakin ng aking nanay, "kahit ikaw ay pilitin, HUWAG. At huwag na huwag mo ring ibibigay ng kusa." Hindi ba? May punto siya. Pero mahal, naaalala mo ba ang gabing umuwi tayong magkasama? Hinawakan mo ang kamay na nanlalamig sa kaba. Pinainit mo ang pakiramdam ng akin ng nadama ang pagyapos mo ng dahan dahan sa aking katawan. Nilakbay ng iyong mga halik ang labi kong nagliliyab sa pagkasabik. Ito na ang pinakahihintay kong sandali. Nasubok mo kung gaano kabilis kong kayang bumigay. Kasabay sa bagal ng oras habang gumagapang ang iyong mga kamay ay sumabay ang pagkatunaw ng aking mga tuhod. Mga puting kumot namantyahan ng pula. Sabihin na lang nating ito'y ating mga kaluluwa na sinakop ng kasalanang ating nagawa. Langit ay aking narating at nakita. Hindi ito isang pagkakamaling aking pagsisisihan. Hindi mo ko nun kinailangang pilitin dahil buong loob ko itong ibinigay ng kusa. Ilang beses nangyari. Isa... Dalawa... Ilang beses nasundan. Tatlo... Apat... Lima... Ilang beses nating natagpuan ang ating mga sarili sa parehong sitwasyon. Ilang ulit ng nangyari  ngunit pabago bago ng posisyon. At tulad ng magandang panahon, pagmamahal mo'y nagdilim at naglaho. Pinaglaruan, pinaikot ikot sa iyong mga palad na parang laruan. Leeg ko'y aking natagpuang may nakapilipit na kadenang nangangalawang. Kung gaano kabilis **** nahubad ang nakabalot saking damit, ganun din kabilis nagbago ang iyong isip. Saking mga mata ay hindi mo natagpuan ang langit. Sabi mo kaya **** mabuhay na mukha ko lang ang iyong tinititigan. Kasinungalingan. Sabi mo ako lang ang iyong kailangan. Nagsisinungaling ka na naman. Ang sabi mo ako lang ang babaeng iyong mamahalin. Sana nga'y nagsisinungaling ka lang. Dahil naialay ko na ang aking kaluluwa, puso't katawan sa mga pangako **** iniwan. Templo ko'y nagiba na ng impyernong sinapit ng damdamin ko sayo. Tama nga si mama. Dapa't ito'y aking inalagaan. Akin ng ibibigay saking sarili ang kalayaang aking kailangan. Akalain ko bang lahat ng ipinangarap ko para sating dalawa hindi ko rin pala makakamtan. Hindi mo kailangang manatili. Hindi kita pipilitin. Buong loob ko itong ibibigay ng kusa. Susubukan kong burahin ang mantyang ibinahid mo sa akin. Ikaw ay aking hahayaan kahit ako'y ginawa **** saktan at iwanang duguan. Mahal, hindi ko magagawang pagsisihan ang nagawa nating kasalanan.
Continue reading...
8
Sabi nila na nakakabaliw daw ang sobrang pagiging matalino. Pero bakit ako? Hindi naman ako matalino pero bakit nababaliw ako. Sayo. Nakakabaliw ka na Putang ina ka. Ang sarap mabuhay sa imahinasyon Ang sarap mabuhay sa ilusyon Sobrang sarap mabuhay sa pangarap. Ayos ba yon? Ayos. Ayos na ako sa buhay ko na gusto lang kita Ayos na ako sa buhay ko na pangarap lang kita Ayos na ako sa buhay ko na makita lang kita. Ayos na ako sa sitwasyong ganito Ayos na ako sa galawang ganito Ayos na ako sa nararamdaman ko para sa'yo. Oo sige sabihin na natin na Nakakapagod din na magkagusto ka sa isang bagay na kahit alam **** hindi mapapasayo. Pero ayos na ako do'n Ayos na ako doon Sa mga bagay na yon Ayos na ako. Kasi ayaw kong masaktan. Ayaw kong masaktan Ayaw kong sabihin na gusto kita Ayaw kong sabihin na pangarap kita Ayaw kong sabihin na ayos na ako makita lang kita Ayaw ko Dahil ayaw kong masaktan. Patawad Dahil sa ayaw kong sabihin lahat ito Dahil sa ayaw kong magkailangan tayo. Patawad Dahil ayaw kong isipin mo na sasaktan lang kita Dahil ayaw kong isipin mo na lolokohin lang kita. Marunong akong umibig Marunong akong magmahal Marunong akong magpasaya Marunong ako ng kung anu-ano Pero hindi ako marunong masaktan At ayaw kong masaktan Dahil naniniwala ako na ang lahat ay may katapusan. Sabi din nila na hindi tayo matututo kung hindi tayo masasaktan. Pero ayaw ko, Ayaw ko, ayaw ko at ayaw ko na masaktan. Patawarin mo ako kung ika'y pinaglihiman ng tunay na nararamdaman. Patawad dahil AYAW KO.
0
Sep 29, 2015
Sep 29, 2015 at 7:32 AM UTC
john-kenneth-mesina-fulgencio
Ayaw Ko
Sabi nila na nakakabaliw daw ang sobrang pagiging matalino. Pero bakit ako? Hindi naman ako matalino pero bakit nababaliw ako. Sayo. Nakakabaliw ka na Putang ina ka. Ang sarap mabuhay sa imahinasyon Ang sarap mabuhay sa ilusyon Sobrang sarap mabuhay sa pangarap. Ayos ba yon? Ayos. Ayos na ako sa buhay ko na gusto lang kita Ayos na ako sa buhay ko na pangarap lang kita Ayos na ako sa buhay ko na makita lang kita. Ayos na ako sa sitwasyong ganito Ayos na ako sa galawang ganito Ayos na ako sa nararamdaman ko para sa'yo. Oo sige sabihin na natin na Nakakapagod din na magkagusto ka sa isang bagay na kahit alam **** hindi mapapasayo. Pero ayos na ako do'n Ayos na ako doon Sa mga bagay na yon Ayos na ako. Kasi ayaw kong masaktan. Ayaw kong masaktan Ayaw kong sabihin na gusto kita Ayaw kong sabihin na pangarap kita Ayaw kong sabihin na ayos na ako makita lang kita Ayaw ko Dahil ayaw kong masaktan. Patawad Dahil sa ayaw kong sabihin lahat ito Dahil sa ayaw kong magkailangan tayo. Patawad Dahil ayaw kong isipin mo na sasaktan lang kita Dahil ayaw kong isipin mo na lolokohin lang kita. Marunong akong umibig Marunong akong magmahal Marunong akong magpasaya Marunong ako ng kung anu-ano Pero hindi ako marunong masaktan At ayaw kong masaktan Dahil naniniwala ako na ang lahat ay may katapusan. Sabi din nila na hindi tayo matututo kung hindi tayo masasaktan. Pero ayaw ko, Ayaw ko, ayaw ko at ayaw ko na masaktan. Patawarin mo ako kung ika'y pinaglihiman ng tunay na nararamdaman. Patawad dahil AYAW KO.
Continue reading...
46
Ako'y sayo ikaw ay akin Ganda mo sa paningin Ako ngayo'y natatakam Dugo mo ay matikman Sa ilalim ng puting ilaw Sa dilaw na buwan Papakinggan ang iyong sigaw Na nasasaktan Ayokong mabuhay kang malungkot Sigaw mo'y musika At gilitan ka hanggang sa dugo'y maubos Halina't sa akin sumama Sa'n kaya? Sa ilalim ng puting ilaw Sa dilaw na buwan Papakinggan ang iyong sigaw Na nasasaktan Ang iyong ganda'y umaabot sa buwan Ang tibok ng puso'y rinig sa kalawakan At bumabalik Dito sa akin Ikaw ang gusto Ikaw lang ang gusto kong patayin Dala ko'y isang matulis na panaga Ibig kong ika'y akin nang hatakin Sa ilalim ng puting ilaw Sa dilaw na buwan Papakinggan ang iyong sigaw Na nasasaktan Sa ilalim ng puting ilaw Sa dilaw na buwan Papakinggan ang iyong sigaw Na nasasaktan
0
Jul 9, 2019
Jul 9, 2019 at 1:47 AM UTC
wizmorrison
BUWAN by JK Labajo: Inverted
Ako'y sayo ikaw ay akin Ganda mo sa paningin Ako ngayo'y natatakam Dugo mo ay matikman Sa ilalim ng puting ilaw Sa dilaw na buwan Papakinggan ang iyong sigaw Na nasasaktan Ayokong mabuhay kang malungkot Sigaw mo'y musika At gilitan ka hanggang sa dugo'y maubos Halina't sa akin sumama Sa'n kaya? Sa ilalim ng puting ilaw Sa dilaw na buwan Papakinggan ang iyong sigaw Na nasasaktan Ang iyong ganda'y umaabot sa buwan Ang tibok ng puso'y rinig sa kalawakan At bumabalik Dito sa akin Ikaw ang gusto Ikaw lang ang gusto kong patayin Dala ko'y isang matulis na panaga Ibig kong ika'y akin nang hatakin Sa ilalim ng puting ilaw Sa dilaw na buwan Papakinggan ang iyong sigaw Na nasasaktan Sa ilalim ng puting ilaw Sa dilaw na buwan Papakinggan ang iyong sigaw Na nasasaktan
Continue reading...
33
Dito sa Lungsod ng mga siksikang tren sa umaga at sa gabi ng paglubog sa mga makinarya, Ang sentro ng pabrikang papel at usok, na buong bilis sa inaliping katapatan at tapang ay naninirahan palagi sa piling ng mga madaming mga ipis at daga. May nalilimutan na mahalaga tungkol Sa tahimik na hele ng mga flourescent na ilaw, kaalwanan ng mga matatayog na pangako ng condo't bagong mga kainan, magagarang mga pabuya. Mga panibagong mga tagisan ng lakas sa mga makabagong Coliseum ng Roma, sa bawat amoy ng dugo at bagong silang. May tipo ng sukal na wala sa mga gubat, at tunog ng mga malalakas na putok ng baril na wala sa digmaan. Tila sa kahit anong panahon, mag-alsa man mismo ang Kalikasan at magpadala ng Tsunami, magpalindol at magpaputok ng bulkan sa panahon ng kakaibang asul at pula na buwan sa pagkakabuwal ng bagong bilang ng mga magsasakang sa mga mass-suicide mula India, Korea, at Pilipinas dahil sa di-pantay na mga batas kalakalan: Ipadala man ng mga makata't hukbong gerilya ang kanilang pinakamatikas at pinakamatatapat na mga bilang sa mga pagsubok ng panibagong mga pag-aaral at pagsasapraktika, maaaring Puting Elepante din ang hindi sasapat ang kabayaran para sa mga utang na dapat matagal nang nabura at naigpawan. Mula sa lakas at pwersa hindi lang ng mga diyos ng mga sari-saring pampulitikang mga pormasyong nagdidirehe sa mga kilos ng mga taong kapit na sa patalim, Kung hindi mula din sa lakas ng mga nangahas mabuhay at lumikha ng mga paraan para makapagpatuloy na makapagaral ng sariling pagkamulat: Ang kaaway na papel na salapi o papel na tigre ay nilikha din ng tao para din lamang maunawaan ang mga sariling kahinaan, mamulat sa mga repleksyon ng mga nagbabagong sarili sa gitna ng unos, upang matiyak ang yapak at mabuo ang mga hanay at kahandaan ng mga unang hawan, at huling mga walis. Ang mga kalabisan ay para lamang mapatingkad ang kahinaang dala ng kasaysayang nagluwal, ang kawalan ng pagpapahalaga sa binubuhay na mga palitan.#
0
Sep 8, 2018
Sep 8, 2018 at 2:26 AM UTC
kryselanson
SIYUDAD (City: Bones of the Jungles)
Dito sa Lungsod ng mga siksikang tren sa umaga at sa gabi ng paglubog sa mga makinarya, Ang sentro ng pabrikang papel at usok, na buong bilis sa inaliping katapatan at tapang ay naninirahan palagi sa piling ng mga madaming mga ipis at daga. May nalilimutan na mahalaga tungkol Sa tahimik na hele ng mga flourescent na ilaw, kaalwanan ng mga matatayog na pangako ng condo't bagong mga kainan, magagarang mga pabuya. Mga panibagong mga tagisan ng lakas sa mga makabagong Coliseum ng Roma, sa bawat amoy ng dugo at bagong silang. May tipo ng sukal na wala sa mga gubat, at tunog ng mga malalakas na putok ng baril na wala sa digmaan. Tila sa kahit anong panahon, mag-alsa man mismo ang Kalikasan at magpadala ng Tsunami, magpalindol at magpaputok ng bulkan sa panahon ng kakaibang asul at pula na buwan sa pagkakabuwal ng bagong bilang ng mga magsasakang sa mga mass-suicide mula India, Korea, at Pilipinas dahil sa di-pantay na mga batas kalakalan: Ipadala man ng mga makata't hukbong gerilya ang kanilang pinakamatikas at pinakamatatapat na mga bilang sa mga pagsubok ng panibagong mga pag-aaral at pagsasapraktika, maaaring Puting Elepante din ang hindi sasapat ang kabayaran para sa mga utang na dapat matagal nang nabura at naigpawan. Mula sa lakas at pwersa hindi lang ng mga diyos ng mga sari-saring pampulitikang mga pormasyong nagdidirehe sa mga kilos ng mga taong kapit na sa patalim, Kung hindi mula din sa lakas ng mga nangahas mabuhay at lumikha ng mga paraan para makapagpatuloy na makapagaral ng sariling pagkamulat: Ang kaaway na papel na salapi o papel na tigre ay nilikha din ng tao para din lamang maunawaan ang mga sariling kahinaan, mamulat sa mga repleksyon ng mga nagbabagong sarili sa gitna ng unos, upang matiyak ang yapak at mabuo ang mga hanay at kahandaan ng mga unang hawan, at huling mga walis. Ang mga kalabisan ay para lamang mapatingkad ang kahinaang dala ng kasaysayang nagluwal, ang kawalan ng pagpapahalaga sa binubuhay na mga palitan.#
Continue reading...
45
Nandito nanaman ako sa isang silid, malungkot , nagiisip kung anong mangyayari sa paligid Bukas ba ay payapa muli ang isip o bibilis nanaman ang tibok ng dibdib Sa bawat nangyayaring karanasan sa buhay ko may mga bagay akong naiisip na lumalait sa sarili kong pagkatao, sa pagkatao kong , pagiging mahina , na puro salita walang gawa, sa pagkatao kong kulang sa tiyaga umaasa sa kasiyahan na napupunta sa wala...At Paglipas nang taon sa kolehiyo , nanatili parin akong talo sa pag angat , pinili ang kurso na hindi naman kasing bigat ng abogado, Oo inaamin ko naiwan ako sa larangan ng akademika , alam ko naman na ginawa ko tong landas na to para sumaya pero, Dati yon iba na ang nasa isip ko ngayon, sana pala pinagbutihan ko nung mga araw na nakakahabol pa ko Pero ngayon ,ito natupad nga ang mga pangarap ko sa sarili ko , Pero di ko naman naisip ang kapalaran na darating sa kinabukasan ko Ano nga ba ang magiging kinabukasan ko ? Kung sariling kaligayan nalang palagi nag nasa isip ko Palagi nalang bang ganto ang buhay ko o isang araw , babagsak ang katawan ko katulad ng pagbagsak ng utak ko Tuwing naiisip ang mga malalagim na nakaraan sa buhay ko Mula sa palangiting tao na nakikita nyo , Maganda lang tignan parang takip ng libro, Pero ang totoo ay iba ang nilalaman nito, Magulo ang takbo ng buhay ko , Pero salamat narin may mga tao na nagbibigay ng halaga at pagmamahal Upang magpursigi pa akong mabuhay dito sa mundo... Salamat Ina,Itay,Lolo,Lola, Kaibigan,Katunggali Salamat sa walang hupay na pag intindi sakin sa lahat ng galit , panunukso Pagmamahal , pakikisama at sa mga bagay na nakalagay dito sa memorya ko, Isa kayong tagapagligtas dahil kung wala kayo Wala rin saysay ang pagkatao ko...
0
Nov 14, 2017
Nov 14, 2017 at 2:02 AM UTC
Johnad
Malungkot ang Kwento sa Silid
Nandito nanaman ako sa isang silid, malungkot , nagiisip kung anong mangyayari sa paligid Bukas ba ay payapa muli ang isip o bibilis nanaman ang tibok ng dibdib Sa bawat nangyayaring karanasan sa buhay ko may mga bagay akong naiisip na lumalait sa sarili kong pagkatao, sa pagkatao kong , pagiging mahina , na puro salita walang gawa, sa pagkatao kong kulang sa tiyaga umaasa sa kasiyahan na napupunta sa wala...At Paglipas nang taon sa kolehiyo , nanatili parin akong talo sa pag angat , pinili ang kurso na hindi naman kasing bigat ng abogado, Oo inaamin ko naiwan ako sa larangan ng akademika , alam ko naman na ginawa ko tong landas na to para sumaya pero, Dati yon iba na ang nasa isip ko ngayon, sana pala pinagbutihan ko nung mga araw na nakakahabol pa ko Pero ngayon ,ito natupad nga ang mga pangarap ko sa sarili ko , Pero di ko naman naisip ang kapalaran na darating sa kinabukasan ko Ano nga ba ang magiging kinabukasan ko ? Kung sariling kaligayan nalang palagi nag nasa isip ko Palagi nalang bang ganto ang buhay ko o isang araw , babagsak ang katawan ko katulad ng pagbagsak ng utak ko Tuwing naiisip ang mga malalagim na nakaraan sa buhay ko Mula sa palangiting tao na nakikita nyo , Maganda lang tignan parang takip ng libro, Pero ang totoo ay iba ang nilalaman nito, Magulo ang takbo ng buhay ko , Pero salamat narin may mga tao na nagbibigay ng halaga at pagmamahal Upang magpursigi pa akong mabuhay dito sa mundo... Salamat Ina,Itay,Lolo,Lola, Kaibigan,Katunggali Salamat sa walang hupay na pag intindi sakin sa lahat ng galit , panunukso Pagmamahal , pakikisama at sa mga bagay na nakalagay dito sa memorya ko, Isa kayong tagapagligtas dahil kung wala kayo Wala rin saysay ang pagkatao ko...
Continue reading...
31
Sinaktan, pinuruhan, sinapak at sinikmuraan, tinutukan ng baril, tinakot bago pinatakbo. Sinigurado ang pag-asinta sabay kalabit sa gatilyo. Pagkatapos ng gabing iyon, di lang isa ang namatay isang pamilya ang ninakawan ng kaaway. Anong motibo mo sa pagpatay? Anong gusto mo bakit ka pumapatay? Nasa posisyon ka pero bakit mali ang paggamit mo sa kapangyarihan mo? Ikaw ang naaangat pero bakit ikaw pa tong namiminsala sa bansa mo? Nasa mas mataas kang upuan at kalagayan pero bakit tingala ka pa rin ng tingala? Halatadong di mo pinapansin, ay mali, halatadong wala kang pake sa mga taong nahihirapan sa baba. Tapos ka na ba sa ginagawa mo? Ilang pamilya na ba ang nabawasan mo ng bilang? Ilang sanggol na ba ang hindi naisilang ng tama dahil sayo? At ilang pangarap na ba nagnawala kasama ng nangangarap nito? Kelan pa ba matatapos ang pwersahang pagkitil ng buhay sa bansa ng pilipinas? Matagal na tayong nahihintay ng kapayapaan pero kasabay rin nito ang paghawak ng baril sa kanang kamay. Pakiramdam ko ang kalayaang mamili ay nawala na sa kamay nating lahat Dahil mismong kagustuhang mabuhay di natin makuha. Wag nang hintayin na bumaliktad pa ang bandila ng Pilipinas Bangon Kabataan Gising Kababayan itigil na ang patayan paki-usap subukan naman nating magmahalan.
0
Aug 25, 2017
Aug 25, 2017 at 11:30 AM UTC
BryantArinos
Pasadyang pagpatay
Sinaktan, pinuruhan, sinapak at sinikmuraan, tinutukan ng baril, tinakot bago pinatakbo. Sinigurado ang pag-asinta sabay kalabit sa gatilyo. Pagkatapos ng gabing iyon, di lang isa ang namatay isang pamilya ang ninakawan ng kaaway. Anong motibo mo sa pagpatay? Anong gusto mo bakit ka pumapatay? Nasa posisyon ka pero bakit mali ang paggamit mo sa kapangyarihan mo? Ikaw ang naaangat pero bakit ikaw pa tong namiminsala sa bansa mo? Nasa mas mataas kang upuan at kalagayan pero bakit tingala ka pa rin ng tingala? Halatadong di mo pinapansin, ay mali, halatadong wala kang pake sa mga taong nahihirapan sa baba. Tapos ka na ba sa ginagawa mo? Ilang pamilya na ba ang nabawasan mo ng bilang? Ilang sanggol na ba ang hindi naisilang ng tama dahil sayo? At ilang pangarap na ba nagnawala kasama ng nangangarap nito? Kelan pa ba matatapos ang pwersahang pagkitil ng buhay sa bansa ng pilipinas? Matagal na tayong nahihintay ng kapayapaan pero kasabay rin nito ang paghawak ng baril sa kanang kamay. Pakiramdam ko ang kalayaang mamili ay nawala na sa kamay nating lahat Dahil mismong kagustuhang mabuhay di natin makuha. Wag nang hintayin na bumaliktad pa ang bandila ng Pilipinas Bangon Kabataan Gising Kababayan itigil na ang patayan paki-usap subukan naman nating magmahalan.
Continue reading...
24
Gusto kong sabihin na masaya akong isinulat ang liham na ito, at ang nais ko lamang ipairating ay ang mensaheng maaring makakapagpabago ng iyong pananaw sa buhay. Pero bago ang lahat may tanong akong dapat **** pag-isipan ng mabuti bago ka magpatuloy. Una nais ko lang tanungin kung handa ka nabang makinig sa mga katotohanan? Pangalawa handa ka nabang tanggapin ang mga ito? Kaibigan, alam kung naguguluhan ka parin dahil sa mga di maipaliwanag na pangyayari sa mundo. Maraming bagay ang hindi pa malinaw sa paningin natin. At hindi sapat ang mga naririnig natin sa iba, dahil hindi rin natin alam kung alin ang tama sa mga pinagsasabi nila. Ang dahilan kung bakit naisulat ko ito ay dahil sa mga nasaksihan ko. Maski ako ay hindi ko rin maintindihan kung saan umiikot ang mundo natin ngayon, kung tama pa bang mabuhay ako sa panahong puro na lamang pasikatan at pagpapabango ng pangalan ang tanging ginagawa ng karamihan. Sa tingin ko marami nang mali sa panahon ngayon ngunit hindi lang natin pansin. Hindi nga ba pansin? O sadyang alam natin pero di natin pinapansin, tayoy bulag sa katotohanan kahit dilat na dilat na. Ito na ba ang naging kalabasan ng mga sakripisyo ng ating mga bayani? Kung ako ang sasagot diyan, ang kinalabasan ng mga sakripisyo nila ngayon para sa bansa, ay wala. Dahil hanggang ngayon marami paring namumuhay na hindi alam kung ano ang pinaglalaban nila. Maraming pang iba jan ang hindi alam kung nasaan na ba sila, iisang bansa tayo ngunit watak watak tayo. Masaya ako kung sasabihin mo saakin kung ano ang naging bunga ng paghihirap ng ating mga bayani. Dahil yun din ang gusto kong malaman dito sa aking sulat. Ang ating mga bayani ay hindi lang basta mga bayani dahil lumaban sila para sa bayan. Naturingan silang mga bayani dahil isa silang sundalong handang mamatay sa ngalan ng pag-ibig. Pag ibig sa Diyos at sa Bayan, naipangak sila hindi dahil magiging parte sila ng mundo, kundi naipanganak sila para sa isang pangarap na gustong matupad ng lupang sinilangan. Ito ay ang tahanan ng ating lahi kung saan kinukupkup tayo at tinutulungan. Kayat kapatid gusto kong malaman mo na hindi pa huli na muli kang mag umpisa, dahil ang lahat ay wala pa sa huli. Maraming salamat dahil binasa mo ito ng may puso at pag-intindi. Umaasa ako na magiging mabuti kang tao hanggang sa huli. -PC
0
Apr 27, 2020
Apr 27, 2020 at 2:08 PM UTC
mastersomrak
ANG PINAGLABAN
Gusto kong sabihin na masaya akong isinulat ang liham na ito, at ang nais ko lamang ipairating ay ang mensaheng maaring makakapagpabago ng iyong pananaw sa buhay. Pero bago ang lahat may tanong akong dapat **** pag-isipan ng mabuti bago ka magpatuloy. Una nais ko lang tanungin kung handa ka nabang makinig sa mga katotohanan? Pangalawa handa ka nabang tanggapin ang mga ito? Kaibigan, alam kung naguguluhan ka parin dahil sa mga di maipaliwanag na pangyayari sa mundo. Maraming bagay ang hindi pa malinaw sa paningin natin. At hindi sapat ang mga naririnig natin sa iba, dahil hindi rin natin alam kung alin ang tama sa mga pinagsasabi nila. Ang dahilan kung bakit naisulat ko ito ay dahil sa mga nasaksihan ko. Maski ako ay hindi ko rin maintindihan kung saan umiikot ang mundo natin ngayon, kung tama pa bang mabuhay ako sa panahong puro na lamang pasikatan at pagpapabango ng pangalan ang tanging ginagawa ng karamihan. Sa tingin ko marami nang mali sa panahon ngayon ngunit hindi lang natin pansin. Hindi nga ba pansin? O sadyang alam natin pero di natin pinapansin, tayoy bulag sa katotohanan kahit dilat na dilat na. Ito na ba ang naging kalabasan ng mga sakripisyo ng ating mga bayani? Kung ako ang sasagot diyan, ang kinalabasan ng mga sakripisyo nila ngayon para sa bansa, ay wala. Dahil hanggang ngayon marami paring namumuhay na hindi alam kung ano ang pinaglalaban nila. Maraming pang iba jan ang hindi alam kung nasaan na ba sila, iisang bansa tayo ngunit watak watak tayo. Masaya ako kung sasabihin mo saakin kung ano ang naging bunga ng paghihirap ng ating mga bayani. Dahil yun din ang gusto kong malaman dito sa aking sulat. Ang ating mga bayani ay hindi lang basta mga bayani dahil lumaban sila para sa bayan. Naturingan silang mga bayani dahil isa silang sundalong handang mamatay sa ngalan ng pag-ibig. Pag ibig sa Diyos at sa Bayan, naipangak sila hindi dahil magiging parte sila ng mundo, kundi naipanganak sila para sa isang pangarap na gustong matupad ng lupang sinilangan. Ito ay ang tahanan ng ating lahi kung saan kinukupkup tayo at tinutulungan. Kayat kapatid gusto kong malaman mo na hindi pa huli na muli kang mag umpisa, dahil ang lahat ay wala pa sa huli. Maraming salamat dahil binasa mo ito ng may puso at pag-intindi. Umaasa ako na magiging mabuti kang tao hanggang sa huli. -PC
Continue reading...
15
Ilang ulan pa sa langit Ang magwiwisik sa tumana At para tumubo ang mga ipinunla na harana Sa isip aawitin upang dudungawin ng sinta Mahal na prinsesa Nakakawili kahit ang aparisyon Umaantala sa paglakad Dahilan para lumingon Kahit matisod, sapat na ang lugod Anong saya ang mabuhay na malaya Ngunit kung papipiliin Kalayaan o ang prinsesa Magmistulan man na alipin Walang kaparis pa rin ang ligaya Ang nakalugay na buhok Tila malambot kung salatin Ang ngiting nagpapaindayog sa ulap at bituin Ang kalawakan ay makipot Kung ikumpara sa ibinungang panghuhumaling Sa malabnaw na mata Ay mananalamin Kawangki ng perlas ng Pilipinas Sadyang matimyas ang pagkayumi Kalikasan na lihim
0
Aug 25, 2019
Aug 25, 2019 at 5:39 PM UTC
haringibon
Ang Buhay sa Takipsilim #73
Ilang ulan pa sa langit Ang magwiwisik sa tumana At para tumubo ang mga ipinunla na harana Sa isip aawitin upang dudungawin ng sinta Mahal na prinsesa Nakakawili kahit ang aparisyon Umaantala sa paglakad Dahilan para lumingon Kahit matisod, sapat na ang lugod Anong saya ang mabuhay na malaya Ngunit kung papipiliin Kalayaan o ang prinsesa Magmistulan man na alipin Walang kaparis pa rin ang ligaya Ang nakalugay na buhok Tila malambot kung salatin Ang ngiting nagpapaindayog sa ulap at bituin Ang kalawakan ay makipot Kung ikumpara sa ibinungang panghuhumaling Sa malabnaw na mata Ay mananalamin Kawangki ng perlas ng Pilipinas Sadyang matimyas ang pagkayumi Kalikasan na lihim
Continue reading...
25
#012917 Naisip kong magpatangay sa hanging kumot sa aking paggising. Naisip kong hamunin ang araw ng mga talatang pasalaysay at huminto gamit ang panalangin. Isa, dalawa, tatlo: oo, ito na ang ikatlong araw nang tayong ipinalipad sa iba't ibang dako -- patungo sa bawat sulok ng mga pangarap at doo'y sabay-sabay nating maitataas ang Kanyang Ngalan. Di ko kayang amuhin ang bawat petsa sa kalendaryo para lang maggising tayo't muling mabuo. Di ko kayang sipulan ang ulap na kukumpas sa kalangitang hindi naman nagbabago. Sa bawat pangarap na minsang natabunan ng ating mga mapapait na nakaraan -- mga pangarap na ni minsa'y di sumagi sa isipang mabubuo natin nang sabay; oo, posible palang maitagpi-tagpi ang bawat istorya para sa mas malaki pang larawang ni minsa'y di natin nasilayang mag-isa. Marahil napuno tayo ng takot na muling humakbang sa bukas pagkat nahihila tayo ng dilim. Marahil kinain tayo ng sakit, kirot at alalahanin kaya naman tila kayhirap nang lakaran ang tubig ng pagpapala. Pero kahit na -- kahit na lumubog pa tayo sa kumunoy ng distansya't walang kasiguraduha'y may iisa pa rin tayong di dapat na bitiwan -- na patuloy tayong kumapit sa iisang Ngalang titingalain natin hanggang sa Kanyang pagdating. Siguro nga mapapagod tayo pagkat taksil ang landas o ang pagkakataon pero hindi pa ba ito sapat na dahilan para muling masubok at tayo't tuluyang magpasakop? Kung ang lupa nga'y kayang sakupin ng mga dayuhan lang; ano pa't ang puso't buhay nating tanging hiram lang? Kakatok hindi ang pangarap bagkus ang may dala ng mga ito; ilapit mo ang mga kamay sa puso at doo'y mabubuksan ang pintong may sagot sa mga hiling at dasal mo. Mabuhay si Kristo! Buhay Siya sa iyo!
0
Jan 29, 2017
Jan 29, 2017 at 3:35 AM UTC
psalmiseta
Pahiram ng Tula (Pahingi ng Salita)
#012917 Naisip kong magpatangay sa hanging kumot sa aking paggising. Naisip kong hamunin ang araw ng mga talatang pasalaysay at huminto gamit ang panalangin. Isa, dalawa, tatlo: oo, ito na ang ikatlong araw nang tayong ipinalipad sa iba't ibang dako -- patungo sa bawat sulok ng mga pangarap at doo'y sabay-sabay nating maitataas ang Kanyang Ngalan. Di ko kayang amuhin ang bawat petsa sa kalendaryo para lang maggising tayo't muling mabuo. Di ko kayang sipulan ang ulap na kukumpas sa kalangitang hindi naman nagbabago. Sa bawat pangarap na minsang natabunan ng ating mga mapapait na nakaraan -- mga pangarap na ni minsa'y di sumagi sa isipang mabubuo natin nang sabay; oo, posible palang maitagpi-tagpi ang bawat istorya para sa mas malaki pang larawang ni minsa'y di natin nasilayang mag-isa. Marahil napuno tayo ng takot na muling humakbang sa bukas pagkat nahihila tayo ng dilim. Marahil kinain tayo ng sakit, kirot at alalahanin kaya naman tila kayhirap nang lakaran ang tubig ng pagpapala. Pero kahit na -- kahit na lumubog pa tayo sa kumunoy ng distansya't walang kasiguraduha'y may iisa pa rin tayong di dapat na bitiwan -- na patuloy tayong kumapit sa iisang Ngalang titingalain natin hanggang sa Kanyang pagdating. Siguro nga mapapagod tayo pagkat taksil ang landas o ang pagkakataon pero hindi pa ba ito sapat na dahilan para muling masubok at tayo't tuluyang magpasakop? Kung ang lupa nga'y kayang sakupin ng mga dayuhan lang; ano pa't ang puso't buhay nating tanging hiram lang? Kakatok hindi ang pangarap bagkus ang may dala ng mga ito; ilapit mo ang mga kamay sa puso at doo'y mabubuksan ang pintong may sagot sa mga hiling at dasal mo. Mabuhay si Kristo! Buhay Siya sa iyo!
Continue reading...
7
Manila, Manila, Your bustling streets vibrate with the rumbling of the jeepneys and the hollers of the drivers as they say, “Pasahero diyan, kasya pa, kasya pa!”; (Any passenger there, some seats are still free!) Your nights twinkle with the Christmas lights that surround every tree around the Meralco building when September begins; Your endless traffic jams keep McDonald’s and KFC alive twenty-four by seven where traffic enforcers dodge cars and vans trucks and tricycles and jeepneys and bicycles while dancing to the rhythm beating in their own ears with a smile and a salute to all the drivers from dawn to dusk; The noise awakens the outskirts of your city filled with people who never fails to smile even when the storm pirouettes like a tempestuous ballerina, where children watch the roads transform into this ocean of black water and small wooden boats become the means of transportation; paddling in between houses as the adults try to go to work; where chickens waddling upon roofs and cats chasing rats become the best forms of entertainment but Manila, your lingering smell of cancer comes with the dark blue starless sky telling people to grip their bags until it merges with their bodies. Manila, say good night while they hold it tight protecting it from the dark humid air where thieves come out to thumb down unscrutinised objects from shallow pockets by the flickering lamps across the blazing red and emerald green lights you see less and less and less faces as the Sun sinks and says good bye. Stop and try to tranquilise yourself. Your city is now lead by a blood-thirsty leader. Apologies from gunshots overpower the cries of help from your people. Manila, ignore them and sleep well. Let the truth decay while lives burn and vanish. Prayers cannot save your mutinous ignominy. Halcyon days are over but Manila, you are still a beautiful city. Your resilient people overflows with hospitable hearts. Their faces plastered with big smiles as they welcome us for you and say, “Mabuhay!” (Long live!) proud and mighty. Offering their minds on banana leaf plates to everyone who visits, Giving away their hearts in small loot bags to everyone who leaves, The Pearl of the Orient Seas was my hood. Manila, despite your lack of snow and intense weather swings, You are and will always be my home.
0
Apr 7, 2017
Apr 7, 2017 at 4:54 PM UTC
yen
Pearl of the Orient
Manila, Manila, Your bustling streets vibrate with the rumbling of the jeepneys and the hollers of the drivers as they say, “Pasahero diyan, kasya pa, kasya pa!”; (Any passenger there, some seats are still free!) Your nights twinkle with the Christmas lights that surround every tree around the Meralco building when September begins; Your endless traffic jams keep McDonald’s and KFC alive twenty-four by seven where traffic enforcers dodge cars and vans trucks and tricycles and jeepneys and bicycles while dancing to the rhythm beating in their own ears with a smile and a salute to all the drivers from dawn to dusk; The noise awakens the outskirts of your city filled with people who never fails to smile even when the storm pirouettes like a tempestuous ballerina, where children watch the roads transform into this ocean of black water and small wooden boats become the means of transportation; paddling in between houses as the adults try to go to work; where chickens waddling upon roofs and cats chasing rats become the best forms of entertainment but Manila, your lingering smell of cancer comes with the dark blue starless sky telling people to grip their bags until it merges with their bodies. Manila, say good night while they hold it tight protecting it from the dark humid air where thieves come out to thumb down unscrutinised objects from shallow pockets by the flickering lamps across the blazing red and emerald green lights you see less and less and less faces as the Sun sinks and says good bye. Stop and try to tranquilise yourself. Your city is now lead by a blood-thirsty leader. Apologies from gunshots overpower the cries of help from your people. Manila, ignore them and sleep well. Let the truth decay while lives burn and vanish. Prayers cannot save your mutinous ignominy. Halcyon days are over but Manila, you are still a beautiful city. Your resilient people overflows with hospitable hearts. Their faces plastered with big smiles as they welcome us for you and say, “Mabuhay!” (Long live!) proud and mighty. Offering their minds on banana leaf plates to everyone who visits, Giving away their hearts in small loot bags to everyone who leaves, The Pearl of the Orient Seas was my hood. Manila, despite your lack of snow and intense weather swings, You are and will always be my home.
Continue reading...
76
Andiyan ka na sa malayo, Sa pagtalikod ko nakikita kitang kumakaway, Ni hindi ko maisip kung paalam na, O panibagong simula para sa ating dalawa. Napakasimpleng bagay ng isang pagkaway, Na bumabagabag sa isip ko kung ano nga ba ang totoo, Magkikita bang muli kung saan tayo noon nagtagpo, O ibabaon na sa limot at ibubulong sa unan ang lahat habang nakayapos sa kumot. Dagliang sasagi sa aking isipan, Ang mga matatamis na salita na binibulong sa aking tenga, Yung sa pag tulog ko ikkwento mo sa akin kung gaano mo ko kamahal, O di kaya uulit ulitin mo kung gaano ka nagpapasalamat na ako'y iyong nakilala, Dahil binago ko ang takbo ng buhay mo, Dahil pinatunayan kong may tao pang kagaya ko, Na totoo, Na may puso, Na may pagnanasa para sa isip mo ngunit hindi sa katawan mo. Biglang magdidilim ang lahat at makikita ko ang iyong mukha, Namumula, Nanggagalaiti, Halos pumutok ang ugat sa kakasambit, Ng mga salitang napakasakit, Pero muling kakabigin ng mga bisig, Na nakasanayan ko nang sa aki'y kumikikig. Nagmimistulang saranggola, Na sa ere'y inihitya, At unti unti tinutulak palayo, At tinatangay ng hangin, Papalapit sa mga ulap at malapit ng maabot ang langit, Biglang hahatakin pabalik gamit ang lubid na nakapalupot sa aking katawan, Para saan? Para ulitin kung ano ang nakasanayan. Kaya para saan ba talaga ang iyong pagkaway? Mamaalam ka na sana, Dahil parang araw na sumisilaw sa aking mga mata. Ang sakit tingnan, Pero alam kong ikaw ang magbibigay ng init sa nanlalamig ko ng mga laman. Pero kailangan ko na sigurong kalimutan, at muling mabuhay sa mundong, Para lang sa akin, At hayaan kang maglayag, Sa karagatang ninanais mo.
0
Apr 10, 2016
Apr 10, 2016 at 2:07 AM UTC
ace-jhan-de-vera
Saranggola
Andiyan ka na sa malayo, Sa pagtalikod ko nakikita kitang kumakaway, Ni hindi ko maisip kung paalam na, O panibagong simula para sa ating dalawa. Napakasimpleng bagay ng isang pagkaway, Na bumabagabag sa isip ko kung ano nga ba ang totoo, Magkikita bang muli kung saan tayo noon nagtagpo, O ibabaon na sa limot at ibubulong sa unan ang lahat habang nakayapos sa kumot. Dagliang sasagi sa aking isipan, Ang mga matatamis na salita na binibulong sa aking tenga, Yung sa pag tulog ko ikkwento mo sa akin kung gaano mo ko kamahal, O di kaya uulit ulitin mo kung gaano ka nagpapasalamat na ako'y iyong nakilala, Dahil binago ko ang takbo ng buhay mo, Dahil pinatunayan kong may tao pang kagaya ko, Na totoo, Na may puso, Na may pagnanasa para sa isip mo ngunit hindi sa katawan mo. Biglang magdidilim ang lahat at makikita ko ang iyong mukha, Namumula, Nanggagalaiti, Halos pumutok ang ugat sa kakasambit, Ng mga salitang napakasakit, Pero muling kakabigin ng mga bisig, Na nakasanayan ko nang sa aki'y kumikikig. Nagmimistulang saranggola, Na sa ere'y inihitya, At unti unti tinutulak palayo, At tinatangay ng hangin, Papalapit sa mga ulap at malapit ng maabot ang langit, Biglang hahatakin pabalik gamit ang lubid na nakapalupot sa aking katawan, Para saan? Para ulitin kung ano ang nakasanayan. Kaya para saan ba talaga ang iyong pagkaway? Mamaalam ka na sana, Dahil parang araw na sumisilaw sa aking mga mata. Ang sakit tingnan, Pero alam kong ikaw ang magbibigay ng init sa nanlalamig ko ng mga laman. Pero kailangan ko na sigurong kalimutan, at muling mabuhay sa mundong, Para lang sa akin, At hayaan kang maglayag, Sa karagatang ninanais mo.
Continue reading...
42
(1:30 AM/ Brownout) Ang alab Mo’y minsang inalay sa’kin Syang naging mitsa ng pagkandirit ng himagsikan. Ako’y nakakapaso Magbibigay-liwanag sa madilim na kinagisnan, Sa apat na sulok ng silid-aralan, Sa lipunang may mabigat na ginagampanan Tangan ang alab na umalarma sa pagkatao. Nilisan ko ang liwanag Kung saan akala ko’y dapat na maging kasanayan. Ako’y Iyong tinubos Sa mapanghusgang lipunan May tatak sa noo, syang bukambibig ng madla Salamat, nang ako’y maging pag-aari Mo Nang ako’y pagharian Mo. Gamitin Mo ako, Pagkat ang liwanag, ang katuturan Kailanma’y hindi mapupunan ng anumang salita Nang sinuman.. Kung ang alab ay hindi Ikaw ang sentro At kung ang lakas ay hindi mula Sayo. Sukat ang buhay ko Bawat luha ko, akala ko’y walang silbi’t walang kwenta Ngunit iniipon Mo pala ang bawat butil nito Minsan pala’y nakapapaso rin ito Isalin **** muli, buohin Mo’t ihulma ang pagkatao. Sayang.. Kung ang ilaw ay nakakahon Kung ang sisidlan ko’y hindi ko lilisanin Kung ang sarili’y hindi kikitilin Nang magkaroon ng pangalawang buhay. May ilang gagambala Mga insektong hindi alam kung saan nagmula Mamumuhunan sila’t magiging igno sa liwanag At kung di lalakas ang alab, Ako pala’y matutupok. At sa hanging iihip, Kung wala ang mainit na mga kamay Na siyang yayakap at hahagkan sa akin Ako’y maagang mahihimlay, Mawawalang saysay ang pagkatubos sa akin. Ngunit ang alab na ito’y Kitilin man: kusa man at sa walang dahilan Maari pang mabuhay, sa ikalawang pagkakataon Sisindihang muli, Luluha sa hapdi’t kirot ng kahapon Ngunit ang bukas ay may kasiguraduhan Na ang tatahakin ay hindi na tulad nang ngayon. Binibilang na ang oras Bawat minuto’t segundo Maaring mapagal at maagang tamlayin, Kung saan saksi ang kadiliman sa liwanag na taglay. Ngunit bago maupos, Ako’y may aabutin Bawat sulok ay dadampian ng buhay At magmamarka sa bawat haligi Na kahit sa dilim, mayroong palang pag-asa. (5/13/14 @xirlleelang)
0
May 28, 2014
May 28, 2014 at 1:02 AM UTC
psalmiseta
Ang Paghihimagsik ng Paupos nang Kandila
(1:30 AM/ Brownout) Ang alab Mo’y minsang inalay sa’kin Syang naging mitsa ng pagkandirit ng himagsikan. Ako’y nakakapaso Magbibigay-liwanag sa madilim na kinagisnan, Sa apat na sulok ng silid-aralan, Sa lipunang may mabigat na ginagampanan Tangan ang alab na umalarma sa pagkatao. Nilisan ko ang liwanag Kung saan akala ko’y dapat na maging kasanayan. Ako’y Iyong tinubos Sa mapanghusgang lipunan May tatak sa noo, syang bukambibig ng madla Salamat, nang ako’y maging pag-aari Mo Nang ako’y pagharian Mo. Gamitin Mo ako, Pagkat ang liwanag, ang katuturan Kailanma’y hindi mapupunan ng anumang salita Nang sinuman.. Kung ang alab ay hindi Ikaw ang sentro At kung ang lakas ay hindi mula Sayo. Sukat ang buhay ko Bawat luha ko, akala ko’y walang silbi’t walang kwenta Ngunit iniipon Mo pala ang bawat butil nito Minsan pala’y nakapapaso rin ito Isalin **** muli, buohin Mo’t ihulma ang pagkatao. Sayang.. Kung ang ilaw ay nakakahon Kung ang sisidlan ko’y hindi ko lilisanin Kung ang sarili’y hindi kikitilin Nang magkaroon ng pangalawang buhay. May ilang gagambala Mga insektong hindi alam kung saan nagmula Mamumuhunan sila’t magiging igno sa liwanag At kung di lalakas ang alab, Ako pala’y matutupok. At sa hanging iihip, Kung wala ang mainit na mga kamay Na siyang yayakap at hahagkan sa akin Ako’y maagang mahihimlay, Mawawalang saysay ang pagkatubos sa akin. Ngunit ang alab na ito’y Kitilin man: kusa man at sa walang dahilan Maari pang mabuhay, sa ikalawang pagkakataon Sisindihang muli, Luluha sa hapdi’t kirot ng kahapon Ngunit ang bukas ay may kasiguraduhan Na ang tatahakin ay hindi na tulad nang ngayon. Binibilang na ang oras Bawat minuto’t segundo Maaring mapagal at maagang tamlayin, Kung saan saksi ang kadiliman sa liwanag na taglay. Ngunit bago maupos, Ako’y may aabutin Bawat sulok ay dadampian ng buhay At magmamarka sa bawat haligi Na kahit sa dilim, mayroong palang pag-asa. (5/13/14 @xirlleelang)
Continue reading...
58
hiniling ng diwang bumalik sa sinapupunan sa panahong ika'y hinahainan ng hapunan lahat ng bagay ay pwedeng iisang tabi tulog sa paghalik ng umaga sa gabi di akalaing maipaghahalo ang saya at sakit kailangan **** mamatay para mabuhay higop sa kamalayan o kapeng mapait hibang ang sarili, kaisipang mahalay babarin ang isip sa likidong tutunaw sa lahat tikman mo ang iyong dagat na walang kasing alat manlagkit sa salamin, tapos na ang bukas hahalik ang umaga sa gabi at wala kang takas ang katamaran ay humahalili sa kapalpakan hinayaan **** humalik ang umaga sa gabi wag kang magdahilan, hindi mo sinubukan pigilan ang paghalik ng umaga sa gabi
0
Feb 18, 2011
Feb 18, 2011 at 6:01 AM UTC
alvin-guanlao
Humalik ang Umaga sa Gabi
hiniling ng diwang bumalik sa sinapupunan sa panahong ika'y hinahainan ng hapunan lahat ng bagay ay pwedeng iisang tabi tulog sa paghalik ng umaga sa gabi di akalaing maipaghahalo ang saya at sakit kailangan **** mamatay para mabuhay higop sa kamalayan o kapeng mapait hibang ang sarili, kaisipang mahalay babarin ang isip sa likidong tutunaw sa lahat tikman mo ang iyong dagat na walang kasing alat manlagkit sa salamin, tapos na ang bukas hahalik ang umaga sa gabi at wala kang takas ang katamaran ay humahalili sa kapalpakan hinayaan **** humalik ang umaga sa gabi wag kang magdahilan, hindi mo sinubukan pigilan ang paghalik ng umaga sa gabi
Continue reading...
16
Pitasin mo ako, At ilagay mo ako sa gitna mo at isara mo ito. Alam ko, Alam ko na hindi ko lugar Ito. At sabi nila na akoy nararapat kung saan akoy pwedeng mabasa at masilawan ng araw. Kung Saan akoy pwedeng mabuhay, at maalagan. Pero, paano ako mabubuhay kung akoy nawawalay sa piling mo. Alam ko, na ako ay mabubuhay sa piling mo, Akoy nararapat na kasama mo, hahayaan ko ang pagmamahal mo ang bumasa saakin, at ang mga ngiti mo ang sumilaw saakin, parang araw sa umaga, sa hapon at hangang sa magdilim. At hangang mag bukang liwayway. Ako ay isang bulaklak, na pinitas ng isang umiibig na binatang lalake at ikay isang libro na Pag aari ng isang dalagang babae na sinisinta. Kaya uulitin ko, Pitasin mo ako, Ilagay mo ako sa gitna ng mga pahina, Sa gitna kung saan nakahimlay ang puso mo. Doon akoy mananatili para sayo.
0
May 11, 2015
May 11, 2015 at 1:08 PM UTC
marlo-cabrera
Bulaklak at Libro.
Pitasin mo ako, At ilagay mo ako sa gitna mo at isara mo ito. Alam ko, Alam ko na hindi ko lugar Ito. At sabi nila na akoy nararapat kung saan akoy pwedeng mabasa at masilawan ng araw. Kung Saan akoy pwedeng mabuhay, at maalagan. Pero, paano ako mabubuhay kung akoy nawawalay sa piling mo. Alam ko, na ako ay mabubuhay sa piling mo, Akoy nararapat na kasama mo, hahayaan ko ang pagmamahal mo ang bumasa saakin, at ang mga ngiti mo ang sumilaw saakin, parang araw sa umaga, sa hapon at hangang sa magdilim. At hangang mag bukang liwayway. Ako ay isang bulaklak, na pinitas ng isang umiibig na binatang lalake at ikay isang libro na Pag aari ng isang dalagang babae na sinisinta. Kaya uulitin ko, Pitasin mo ako, Ilagay mo ako sa gitna ng mga pahina, Sa gitna kung saan nakahimlay ang puso mo. Doon akoy mananatili para sayo.
Continue reading...
16
Kung gustong magpatuloy Burahin ang nararamdaman Kung gustong mabuhay Burahin siya sa iyong isipan Tamang daan ay alam na alam na ito na dapat ang ginagawa pero pinipili pa ring maging masaya kahit sa dulo alam naman nating talo na Masaya pa bang ituturing, Kung ang sakit ay nandoon rin? Masaya ka bang ituturing, Kung sa gabi'y mata mo ay lumuluha rin? Tunay sa ligaya Di talaga sa materyal na bagay makikita. Mata ng iyong sinisinta na sa iyo nakatulala Anong ligaya ang madarama. Panandaliang ligaya nga naman Panandalian lang ang lahat Pang matagalang sakit at poot Naman ang sa iyo'y idudulot Hahayaan mo na lang ba na gano'n? Kung ligaya ay minsang panandalian Malamang lungkot at paghati ay panandalian lang din. Ngunit haba ng dulot ng ligaya ay di masusukat Lungkot na naramdaman ay tiyak malilimot mo na. Tunay ngang pag-ibig ay magulo Hindi ko maintindihan Bakit kapag nasasaktan ka'y ayos lang? Hindi ko maintindihan Kapag nama'y masaya ka, babawiin rin lang Hindi ko maintindihan Maaari bang madali na lang ang lahat? Pag-ibig ay talagang magulo Pagkat kulay nito'y halo-halo. Mundo ay napapaikot gamit ng pag-ibig na ito, Sabi nga ng maraming nakaranas na nito Hindi ka matututo umibig Kung di ka masasaktan. Sakit sa pag-ibig ay normal Pagkat ikaw ay nagmamahal.
0
Oct 20, 2015
Oct 20, 2015 at 3:01 AM UTC
mymelodyisyou
Puso't Utak, Nag-uusap (A Collab with Patricia Jhors Alabat)
Kung gustong magpatuloy Burahin ang nararamdaman Kung gustong mabuhay Burahin siya sa iyong isipan Tamang daan ay alam na alam na ito na dapat ang ginagawa pero pinipili pa ring maging masaya kahit sa dulo alam naman nating talo na Masaya pa bang ituturing, Kung ang sakit ay nandoon rin? Masaya ka bang ituturing, Kung sa gabi'y mata mo ay lumuluha rin? Tunay sa ligaya Di talaga sa materyal na bagay makikita. Mata ng iyong sinisinta na sa iyo nakatulala Anong ligaya ang madarama. Panandaliang ligaya nga naman Panandalian lang ang lahat Pang matagalang sakit at poot Naman ang sa iyo'y idudulot Hahayaan mo na lang ba na gano'n? Kung ligaya ay minsang panandalian Malamang lungkot at paghati ay panandalian lang din. Ngunit haba ng dulot ng ligaya ay di masusukat Lungkot na naramdaman ay tiyak malilimot mo na. Tunay ngang pag-ibig ay magulo Hindi ko maintindihan Bakit kapag nasasaktan ka'y ayos lang? Hindi ko maintindihan Kapag nama'y masaya ka, babawiin rin lang Hindi ko maintindihan Maaari bang madali na lang ang lahat? Pag-ibig ay talagang magulo Pagkat kulay nito'y halo-halo. Mundo ay napapaikot gamit ng pag-ibig na ito, Sabi nga ng maraming nakaranas na nito Hindi ka matututo umibig Kung di ka masasaktan. Sakit sa pag-ibig ay normal Pagkat ikaw ay nagmamahal.
Continue reading...
40