Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
 
Jose Remillan May 2017

And I saw her silhouette, backlit by a
make-shift sun, her hair draped
around her shoulder, her eyes

glittering

in tears, her smile I haven't seen for
years--it seemed. I have forgotten the
dirge when the bridge was burnt by

our

flaming hearts. Nothing was left but
ghosts and an urn of love letters. And here
again, I dreamt last night. And I saw

her

dress still resting on my restless chair,
as if no one left, nothing is lifted, not
even her goodbye, and my hello.
So I have to leave it to the clock to

speak,

for it confesses that I am weak.
Jose Remillan May 2017

the glare didn't make it to my eyes,
perhaps not anymore till this hour.
darkness has swathed this cold
corpse of throbbing heart's
longed-for forlorn
freedom from
freezing

numbness of the night, of all that is
human left in me, that has left me,
that has forsaken me. that
it could have been fate is
nothing but a question of
faith; now a question of
happiness. passing.
so this day.

so am i.
Jose Remillan May 2017
I breath but I don't bleed in
Her world. Time ceases to
Unify my senses, seasons
Change according to purpose.

Once the reason for being
Has been consumed, the being
Dies and a new beginning
Lies above the character.

That is the first world.
A word in the creator's mind
Is reality in hibernation.
And it is always beyond good

And evil, for even the process
Of beginning is a function of
Pursuing happiness, of pursuing
Rebirth amidst the oceans of

Variables, of chances.

Changing planes of plain existence
Is all but question of reason of Being,
For being here, for being there in my
Version of truth and reality, in her

Vision of love and eternity.
Jose Remillan May 2017
Marahan niyang pinitas ang
Huling gumamela sa hardin.
Kasama ang liham at lihim
Ng puso, inialay sa paralumang

Matagal-tagal ding itinangi,
Itinangis sa tadhana, ng walang
Hanggang paghilom at pag-asa.
Anuman ang mangyari, patuloy na

Idadako ang paningin sa pagtingin,
Hindi sa hapĆ³ng damdamin, hindi
Sa mga lamat ng puso, bagkus
Sa alamat ng bagong pagsuyo,

Paulit-ulit mang danasin ang guho.
Jose Remillan May 2017
Gaano man kamahal ang suot **** bestida
Mahal, lalapag at lalapag pa rin 'yan sa sahig,
Bilang tanda ng pagpapaubaya sa hapag ng

Paglikha.

Aakuin mo ang lambong ng kahubaran, lilisaning
Tiyak ang kamusmusan. Lilimutin ang dasal ng
Mga ninuno, sasambahin ang buwan bilang lantay

Na liwanag ng buhay.

Ibibilang mo ang mga patak ng pawis sa kumpas
Ng paghinga, habang ang indayog ng papag
Ay paulit-ulit **** iaakma sa ritmo ng bisig,

Sa pintig ng Puso,
Sa init ng titig, kahulugan at pag-ibig.
Jose Remillan May 2017
matiyaga kang pinapasan ng
mamang nangumpisal sa salamin,
umami't umako ng karnal na
pagkakamali. habang ang karamiha'y

mga miron sa silong ng tirik na araw,
namamanata sa ritwal ng pag-ulit,
pagpako't pagpapasakit sa huling
Adan na nabayubay. upang ang

kapirasong kahoy ay maging kahulugan,
upang ang kahuluga'y maging ehemplo.
templo at tiyempo ng mga himno ng
mga epokrito't espasyo ng hunghang na

pagsamba.

ang balikat ay hudyong Kristo, ang kamay ay
romano. paano kaya kung ang idolo
ng impostor ay sa silya elektrika hinatulan,
papasanin din kaya ito ng walang alinlangan?
Jose Remillan May 2017
Hihilingin ko pa rin sa'yo
Na yakapin mo ako pagtila
Ng ulan. At muli akong aasa
Na ang bahaghari ay tangan

Mo pa rin sa'yong kamay, gaya
Ng krayolang hawak ng paslit,
Hulugway at sarikulay sa panahon
Ng pag-ibig at pamamaalam.

Hihilingin ko pa rin sa'yo
Ang unang halik ng katiyakan,
Sanlaksang pagluluksa man
Ang ika'y pumainlanlang, aangkinin

Ko pa rin ang mga tala.

At muli ay aawitan kita ng kundiman,
Kung hindi man ay iduduyan sa
Kalawakan, kung paanong sa
Pangako ay naging tapat, kung bakit

Ikaw ang lahat, kung bakit ikaw ay
Sapat.
Next page