Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
 
SYL Jun 7
060522

Marahil salungat ang lahat sa ating pagsagwan
At baka sinasabi nilang
Naging iba na rin ang ating pamamaraan
Sa pagtuklas ng sining na buhat pa sa nakaraan.

Tila ba nais nila tayong patahimikin
Gamit ang mga balang kinimkim ng ating damdamin.
Hanggang sa tayo’y mabihag sa mga himig na iiba ang ritmo
Sa ninanais nating komposisyon.

Bagamat ito ang landas na payak para sa nakararami —
Ang landas na ang lahat ay handa nang tumaya't sumugal
Ngunit hindi, hindi pala ito para sa ating lahat —
At masasabi nating iba ang sinisigaw ng pulso nati't kaluluwa.

Sa mga pahinang ginuguhitan ng iba't ibang tinta'y
Tanging tayo lamang ang higit na may kakayahang kilatisin
Ang bawat guhit sa ating mga palad
At ang mga mantiyang hindi natin mawari sa simula
Kung saan ba ang pinanggalingan ng mga ito.

At sa muling pagdungaw natin
Sa sisidlan ng ating mga kaluluwa’y
Mahahanap din natin ang mga kasagutan
Sa pakikipag tagu-taguan natin sa mga lunas
Habang makakapal pa ang mga ulap na ating pilit na hinahawi.

Marahil nasisilayan nila tayo sa lente
Kung saan sila'y nakamulat na
Habang tayo'y kumakapa pa sa dilim —
At ang sinasabi nilang gintong mga salita'y
Nagmistulang mga malalaking batong balakid
Patungo sa liwanag at kalayaan
Na nais nating tuklasin nang mag-isa.

Marahil hindi nila tayo maintindihan
Sa mga oras na ang lahat ay abala
Sa pagsuong ng kanya-kanyang mga bangkang papel
Patungo sa tubig na dulot ng di kanais-nais na panahon.

At walang sinuman ang may kagustuhang maguho
Ang binubuo nating larawan sa ating mga isipan
Habang tayo'y pinagmamasdan ng  mapanghusgang lipunan
Kaya tayo'y tumitiklop sa halip na bumabangon nang kusa.

Gayunpaman, kalakip ng ating pagtalikod
Sa samu’t saring mga palamuting
Makinang pa sa ating mga kasuota’y
Doon pala natin maihihimlay ang sarili
Sa rurok na dati’y atin lamang na sinisilip at tinitingala.

Hubad ang ating mga pagkatao
Kung saan ang ating tinig ay hayagang mamaniubrahin
Ang mga kalansay ng kahapong humila sa atin pailalim
Habang tayo'y pansamantalang naging libingan
Ng mga baon nating kadilimang araw-araw nating hinihimay.

Ang ating pagsambit ng mga katagang
Tayo lamang ang nakaiintindi
Ay isa na palang patandaan
Na tayo'y dahan-dahan nang nakakaahon.

Bagamat walang hiyaw na sumasabay sa nais nating tagumpay,
Walang aninong nagbibigay-tulong
Sa bawat kahong ating binubuksan
Ngunit patuloy pa rin tayong papadyak at magpepedal.

Patuloy tayong lilipad higit pa sa ating mga imahinasyon
Kahit tayo mismo’y walang kamalay-malay
Kung saan tayo kayang tangayin
Ng mga saranggola ng kahapon at ngayon
Na ating kusang-loob na inialay na sa himpapawid at kalangitan.

At kung ang pagsagwan man nati’y salungat sa nakararami,
Ay patuloy pa rin tayong magtataya para sa ating mga sarili.
Patuloy na hahakbang at magpapasala sa umaalab na apoy,
At baka sakaling sa paulit-ulit na pagsubok nati’y
Ito na ang maging simula ng muli nating paglipad.

Maubusan man ng balahibo ang ating mga pakpak
Ay walang sawa tayong magbabalik sa simula —
Sa simula kung saan ang pag-asa
Ay tila ba kurtina sa ating mga mata
At waring nag-iisang diyamanteng kumikinang
Na handa nang igawad sa atin ng panahon.

Kung ito ang hamon sa larong alay ng tadhana'y
Tayo mismo ang kusang mag-aalis sa puwing sa ating mga paningin.
Magbibihis tayo hindi gamit ang lumang mga kasuotan
At gagayak na tila ba hindi tayo nasugatan
Buhat sa giyerang ating pinanggalingan.

Bagamat ang mga sugat sa ating katauha'y hindi natin maikukubli,
Ngunit ang mga ito'y magsisilbing baluti't tanda
Ng ating hayagang pagsambit
Na tayo'y nanatiling matatag
Pagkat pinili natin ang pag-ahon kaysa sa pagkalunod.

At hindi tayo mahihiyang tumapak sa papag
Kung saan tayo nagsimulang mag-ipon ng pangarap,
Kung saan ang ating lakas at inspirasyon
Ay buhat sa mga Letrang mahiwaga't makapangyarihan.

Sa mga oras na tila ba mabigat na ng lahat
Ay wala tayong natirang ibang armas kundi ang pagluhod.
At marahil sa ganitong paraan di’y
Mananatili tayong mapagkumbaba.

Muli man tayong nabasag at walang ni isang pumulot
Sa mga pira-pirasong kaytagal nating pinagsikapang mabuo’t pahalagahan.
At ang dugo’t pawis na hindi natin masukat
Sa babasaging garapon ng ating mga palad
Ay nagmistulang gantimpala sa atin ng Kataas-taasan.

Ito na marahil ang Kanyang hayagang paghikayat
Na kaya pa rin pala tayong akayin ng Kanyang mga Pangako
Patungo sa milagrong kaya pang lumipad ng eroplanong papel
Na minsang ginula-gulanit na ng kahapon.

Ang bawat Pangakong iginuguhit Nya sa ating mga puso
Ay higit pa na umaalab sa tuwing dumaraan tayo sa pagsubok.
Dito natin nakikilatis kung sino ba talaga tayo
At kung ano ba ang dahilan ng ating paghinga
Pagkat hindi pa rin tayo humahantong
Sa hindi natin muling pagmulat.

At kailanma’y hindi mauubos
At hindi mapapa-walang bisa ang mga ito
Ng mga ideolohiyang isinaboy ng sansinukob
At sapilitang isiunusubo sa atin
Hanggang sa hindi na tayo mauhaw at magutom pa sa Katotohanan.

Ang ating mga luha’y hindi lang basta-bastang dumaloy
Ngunit tayo’y inanod ng ating kalungkutan,
Ng ating hinagpis at walang katapusang mga katanungan
Patungo sa karagatang muli sa ating nagbigay-buhay.

Tila ba tayo’y muling binasbasan
Na higit pa sa mga tilamsik ng magagaan na butil ng ulan.
Na wala na pala tayong ibang dapat na patunayan.
At bagamat, napagod man tayo ngunit hindi ito ang naging mitsa
Ng ating pagtalikod sa Una nating sinumpaan.

At patuloy pa rin nating nanaising bigkasin
Nang walang bahid ng pagdududa’t pagkukunwari
Gamit ang ating mga palad at ang pintig ng ating mga puso’t damdamin
Ang pinakamagandang leksyon at mensaheng
Nagmistulang medalya ng bawat pahina ng panahon.

At mawawalan na tayo ng dahilan para magduda pa
Kung ano nga ba ang magiging katapusan
Pagkat ang tanging paksa ng ating paghimbing sa mga letra’y
Ang pag-asang darating din ang ating Tagapagligtas.

Ang ating pagyukod
At pagbaling ng tingin sa blangkong pahina’y
Isa palang pagsulyap sa kinabukasang
Makinang pa sa kung ano ang natatamasa natin sa ngayon.

At sa ating pag-angat hindi lamang para sa sarili
Ay 'di natin nararapat na malimutan ang dahilan
Kung bakit nais nating lumipad
At marating ang dulo ng pahina ng sarili nating mga kwento.
SYL May 19
051922

Sa loob ng ilang taong paghabi ng mga tula’y
Nagsilbi pala itong aking pahingahan.
Sa pagpili kong isantabi
Ang pag-ibig ko sa pluma’t papel
Ay unti-unti rin palang gumuho
Ang mga pader na naging proteksyon ko
Laban sa mga kumunoy ng aking damdamin.

Sabi ng iilan,
Gusto nila ng kalayaan —
Ngunit naiiba ata ang aking kagustuhan,
Pagkat mas ninanais ko pang
Punuan nang matataas na pader
Ang aking sarili pagkat takot pala akong
Kung sinu-sino lamang
Ang dumaan sa aking mga paningin
At baka sila mismo ang magtirik ng kandila
Para sa paghimlay ng aking mga pangarap
Na nais ko pang makamit at maibahagi.

Naisip ko biglang —
Wala naman palang masama
Sa pagtakip natin sa ating mga sarili.
Pagkat kung ang sinasabi nilang pagtago
Ay palatandaan ng kaduwagan at pagkamakasarili’y
Baka araw-araw na rin tayong nagugulantang
Sa mga nakahanay na mga bangkay
Sa ating mga pintuan.

Pagkat ang bawat nilalang
Ay may sari-sariling paraan
Sa pag-abot ng kani-kanilang pangarap.
At ang bawat katauhan di’y
May iba’t ibang paksang ipinaglalaban
At patuloy na pinaninindigan.

Kung ang mga pader nati’y
Hahayaan na lamang nating matibag nang basta-basta’y
Tila ba tinalikuran na rin natin ang ating mga sarili.
Pagkat ito’y hayagang kataksilan
Sa ating pinagkakaingat-ingatang mga pangarap na bituin.

Kung minsang mapadpad na tayo
Sa pampang ng ating paglisan,
Ay tayo na rin sana ang kusang maging taya
At patuloy na lumaban at manindigan
Para sa ating mga sariling
Walang pasintabing kinutya-kutya
Ng mga dayuhan sa ating mga balintataw.

Kusang-loob tayong magsisibalik
Kung saan natin naiwan at naisantabi
Ang apoy ng ating pag-irog sa ating mga adhikain.
At kung pluma’t papel muli
Ang magsisilbing armas
Para sa muli nating pagkabuhay,
Ay patuloy rin tayong makikiindak sa bawat letra’t
Magpapatangay sa mga ideolohiyang
Kusang nagtitilamsikan buhat sa ating mga pagkatao.

At hindi tayo magpapadaig at magpapatalo
Sa mga ekstrangherong walang ibang ninais
Kundi yurakan ang ating pagtingin
Sa ating mga sarili’t sila mismo ang gagapos
Sa ating mga kamay upang hindi na muling
Makapagpahinga sa piling ng ating mga pluma’t papel.
SYL May 11
051022

At sumapit na nga araw ng paghuhusga
Kung saan hindi na pulso ng taumbayan
Ang ating sisiyasatin
Kundi ang puso ng bawat Pilipinong
Sumasambit ng “Mahal ko ang Pilipinas.”

Sabi ng iilan,
“Mahirap raw mahalin ang Pilipinas”
Iniisip ko paminsan,
Sapat na nga ba ang pagiging makabayan? Sapat ba?
Ang panunumpa ng bawat Juan
Sa watawat na ayaw sana nating dungisan
Ngunit tayu-tayo rin ang nagwawasto
Sa paningin nating madayang pagpili
Ng lipunang ating sinumpaan.

Kung hindi ako naniniwala sa Poong Maykapal,
Baka hindi ako titigil katatalak ng bumubugso kong damdamin,
At sasabihin ko na lamang
Na ito ang paraan para ako’y makatindig
Para sa bayang Pilipinas.

Ngunit, sa kabilang banda’y
Binabaling ko na lamang ang paghuhusga
Sa tunay ngang nasa tronong
Hindi na kailangang luklukin pa.

Naniniwala akong ang pag-asa
Ay hindi natin maaaring itaya
Sa sarili nating mga palad
Na kalauna’y mapupuno rin ng mga kalyo’t
Babalik din lamang sa alikabok.

Ano pa nga ba ang ating ipinaglalaban?
Sino ba ang ating kalaban?
At para kanino nga ba tayo naninindigan?

Baka sa kasisigaw nati’y
Hindi lamang boses ang mawala sa atin,
Maaring nakawin din ang ating mga lakas at oras
Na sana’y ibinabaling natin
Sa pagpapalaganap ng natatanging katotohanang
Buhay ang ating Panginoong Hesus
At ang magandang balita’y
Nakadikit sa kanyang Ngalan.

Sinasabi kasi nating naghihinagpis
Ang ating mga kababayan
Kaya tayo na lamang
Ang magsisilbing mga boses para sa kanila.
Ngunit hanggang kailan ba matatapos
Ang sinasabi nating pakikibaka para sa mga nasa laylayan?
At ano nga ba ang dulo ng bawat hiningang napapagal na?

Sana hindi tayo tumigil sa paraang alam lamang natin,
Sana mahanap natin ang ating mga sariling
Nananatiling may pananampalataya
Sa Diyos na Syang may lalang sa sanlibutan.
Sana wag na tayong mag-alinlangan pang lumukso
Sa kung saan nga ba tayo pinasusuong ng Maykapal
At sana mahanap natin ang halaga natin
Sa presensya Nyang kayang pumuno ng bawat kakulangan.

At dito na rin ako pansamantalang magtatapos —
Pilipinas, gumising nang may pag-asa
Pagkat hindi natutulog ang ating Diyos!
Pilipinas, mahal kita at mas mamahalin pa
At patuloy kitang ipaglalaban
Hindi gamit ang mga armas na panukso't patibong ng mundo,
Titindig ako sa kadahilanang hindi lamang ako isang Pilipino —
Titindig ako para kay Hesus na aking pinaniniwalaan.
Salamat Ama, Sa'yo ang aming Bayan.
SYL Apr 25
031222 #2:02AM

What if today’s my last day?
Then I would share about You
To every people I meet
And I would testify how You have saved me.

I would go to the people
You want to send me
And tell them what You wanna tell them
And I will be unashamed
As what You have called me to be.

What if it’s my last breath?
Then I would breathe singing how great You are
I would no longer beg You to save me
From what’s in this world
But I will entrust You, my soul.
I will let go and tell You
That I commit my spirit.

And if it’s my last poem to write
Then I would no longer utter my desires
But I will let You use my hands
To speak the truth
And how You wanted to save everyone
From the burning furnace of eternal fire
But to welcome them in Your Kingdom
Where there will no longer be tears
There will be no pain
And even death is gain
Because You are the anthem of our soul.

If saying goodbye today
Means my full surrender to You,
Then I would lay my burdens down
And entrust you my longing heart.

If to welcome You means
To destroy every stronghold that surrounds me
Then I would allow Your fire to consume me
And to check my heart in every test that You allow.

And if today I’m gonna see You,
Oh Lord, please accept my spirit
Accept me in Your Kingdom.

But now that I still have a breath of life,
Then allow me to align myself
In the movement and revolution
Of the pouring of Your Holy Spirit.

Let me speak even in the chains of my insecurities
And find myself secured in the realm of Your presence
Let Your holiness show me
That I am nothing without You.

Let me experience
How is it to become a vessel of Your goodness
And to ensure the pain that You allowed
To manifest Your power in my weakness
And make others witness
That You are the God who will save me.

And may I fight this battle
With full trust in You alone
And to believe that You will make a way
And You have the last Word,
You have the final say, oh Lord.

And You are not just Jesus,
You are my God, my Savior
And You are my Hope.
Thank You, Jesus Christ.
SYL Apr 25
042522

Sasapit na naman ang pinakahihintay na araw,
At hindi ito mananatiling sagrado magpakailanman.
Lahat ay mabibigyan ng patas na paghuhusga
At mismong lipunan ang syang magpapasya.

Naririnig ko na ang sigawan sa bawat dako ng gintong kompas
Kung saan ang kanilang hiyawa'y pagkakawatak-watak.
Iba't ibang ideolohiya sa demokratikong bansa
Kailan nga ba matatamasa ang tunay na pagkakaisa?

Sa bawat kulay na sinasabi nilang ito raw ang bukas
Ay ito rin ang gumuguhit sa kasaysayang tayo na't makibaka.
Kaya nga nating kulayan ang ating pagdikta
Ngunit sa ganitong paraan nga lang ba tayo kakalma?

Sa tuwing may mauupo sa trono na kataas-taasan,
Paano nga ba ang ating pagtindig
Para sa sinasabing mahal na bayan?

Pilipinas nga ba ang ating pinipili?
O kung saan lamang tayo kampante
Habang nananatiling mang-uusig.

Iniisip nating tayo'y tunay ngang nasa laylayan na,
Ngunit ito ba'y gumigising sa dugo nating makabayan?
Sapat ba ang ating paghiyaw
Na walang hinihinging basbas mula sa Maykapal?

Sapat ba na tayo-tayo na lamang
Ang naghihilaan pababa't paitaas?
Pagkat mismong pananampalataya'y
Nadudungisan ng pagkawatak-watak.

Bayang Magiliw, Perlas ng Silanganan --
Ikaw ang bansang hinirang ng Pagkataas-taasan.
Panatang makabayan, iniibig ko ang Pilipinas --
Sana'y mapaninidigan kita't maipaglaban
Hanggang sa huling hiningang pahiram lamang.

At hindi ito lotto o binggo,
Hindi tayo nagtataya nang kung sinu-sino.
Ngunit kung sinuman ang maging huling sigaw ng bawat Pilipino
Sana tayo pa ri'y magkaisa para sa dangal na nais nating isulong.

Ating pagkatandaan na kahit noon pa ma'y
May iisang hindi tayo tinalikuran,
Iisang pangalan na may hawak ng bawat kapalaran
Higit pa sa bawat kulay na ating tinatayaan --
At Hesus ang Kanyang ngalan!
Bangon Pilipinas!
SYL Feb 7
020722

Lord, may I always see that You are with me
And that in every mountain that I am to climb,
I am climbing with You.
You have never left me nor forsaken me.

And I will climb this mountain in humility before You
as I walk carefully on the path that You had before me.
Let me look up to You as I rely on every Word that You say
And pour out on me through the Holy Spirit.

Lord, forgive my doubts and my fear of heights
If I fear because I’m already out of my comfort zones;
If I fear because I think I cannot make it.
And if I fear because it’s so, so new to me.

Lord, I pray that as I see new things,
I will realize that it is Your new thing to me.
This is Your new way to increase my faith
By showing me what You can do in my life.
And You can do more
And I am just a witness of all that You can do.

As I climb this mountain,
I am a witness to the good view
That You’ve been showing me.

Every view will be beautiful
Because I am with You
And I should not be afraid
Of the transitions of ups and downs.

I am secure even if I trip and fall.
And You will amaze me soon,
I can and I will declare that You are God
And that Your promises are true.

You are My God
Oh Jesus, thank You so much
That You call me with my name.

Apart from You, I can do nothing
And I am just as weak as I am.
But Lord, because the Words that I hear from the Bible
Come from Your mouth,
I know that I can rely upon those Words,
And those are not “empty words.”
Those words are alive and You are in it
And You live in me.

Oh Jesus Christ, what a beautiful Name.
It is not just a Name but it is You – everything is in You.
Protect me, Lord and let Your will be done in my life.
Show me how and increase my discernment.
In Jesus’ Name, Amen!
SYL Feb 1
020122

I wait for my time to come
And in this season, I will put my hope in You.
You are the very anthem of my soul,
My strength in my drowning moments.

While the enemy call me by my sins,
You call me by my name.
You call me Yours forever
You’re my everlasting Shelter and Peace.

Your Love for me flows within me,
My weak bones rely on You.
Your Voice becomes my direction,
Your hands guide me to the Light.

I wait in praise of Your Name,
I am nothing without You, Jesus.
Let Your Words be engraved in my heart
May I not sin against You.

Let Your righteousness overflow in me,
Let fear in the Lord be instilled within me.
Let me understand Your thoughts,
Let me submit in Your ways.

Help me overcome every Mountain,
And deliver me from those who plot against me.
May I speak only Your glory,
And may I stand before you in humility.
Next page