Hello Poetry is a poetry community that raises money by advertising to passing readers like yourself.

If you're into poetry and meeting other poets, join the community to remove ads and share your poetry. It's totally free.
Wala ba akong karapatan mapagod?
Rinig na rinig ko ang hiyaw ng aking kaluluwa
HIGA KA, HIGA KA, HIGA
PIKIT KA, PIKIT KA, PIKIT
IDLIP KA MUNA, KAIBIGAN
Gustong-gusto ko, pero hindi pwede

Dinadaan ko na lang sa tula ang kapaguran ko
Dinadaan ko na lang sa tula ang sakit
Dinadaan na lang sa biro at libog
Sa halakhak at ngiti
Sa mga sigawan at kwentuhan
Sa kalungkutan at panloloko sa sarili
Ito'y ang aking araw-araw

HIGA KA, HIGA KA, HIGA
PIKIT KA, PIKIT KA, PIKIT
IDLIP KA MUNA, KAIBIGAN
Kay sarap isipin
Kay sakit marinig
Pero sana'y makahiga, pikit, at idlip rin

At kahit minsan sana'y
Maramdaman ko ulit
Ang tunay na kapayapaan
Huwag ka mag-alala.
Sa darating natin annibersaryo
Ipagsisindi kita ng kandila.

Para sa mga damdamin namatay
At emosyon naibaon ko na sa lupa.

Ipagsisindi kita ng kandila
Para makita mo ang liwanag
Sa mundong panadilim mo.

Ipagsisindi kita ng kandila,
Para maramdaman mo ang init na hindi mo na mararamdaman.

Ipagsisindi kita ng kandila,
Pero huwag mo ito hawakan.
Mapapaso ka lamang at sa huli
Ay papatayin mo lang ito para mapasaiyo.
Inyong pagindapatin na ihayag ko sa inyo ang buhay na may saysay
Ako'y hayaang ilahad ang karikitan at kagandahan ng bawat kulay
At ituro ang importansya at kahalagahan ng bawat bagay
Na sa hamak na samyo lamang ng aking pakiramdam nakabatay

O kaysarap gumising sa bawat araw na may panibagong diwa
Habang natatamasa,nalalasap,iyong dama ang kanyang awa
O kaysarap gumising na sa iyong labi'y may ngiti't tawa
At hindi luha sayong mga mata na tila walang tilang naglalawa

Kaysarap gumising habang ang araw ay unti unti nang sumisikat
Pakinggan ang nagsusumamong alon sa dalampasigan ng ating dagat
Pakinggan ang mga huni ng ibon na tila walang tigil umaawit
Masdan ang kagandahang na hamak mong kaalaman ay hindi malilirip

At hindi ba't kaysarap gumising na may layunin ka't mga pangarap
Na iyong batid na may paroroonan ka sa iyong hinaharap
Masarap gumising sa umaga para sa iyong mga sinisinta't minamahal
Dala dala ang kanilang kalinga,aruga,pagibig na nagtatagal

Subukan mong pumikit,alalahanin ang mga alaalang nananatili mong sandigan
Mga rason, mga batayan, at iyong mga dahilan sa iyong patuloy na paglaban
Ngayon dumilat ka,sabihin mo sa mga mata ko,na ikaw ay nahihirapan na
Sabihin mo sa aking kung anong dahilan,para ikaw ay sumuko pa

Dahil lahat ng mga ito ay sayo at sayo'y nagtitiwala at patuloy na umaasa
Wag mong hayaan malinlang ka ng nakikita ng iyong mga mata
Wag mong pahintulutan pa pigilan ka ng mga bulong sayong magkabilang tainga
At hayaang manaig ang iyong puso at kung ano ang ninanais nitong talaga

Kaya bumangon ka,tumayo,tumingkayad at masdan ang ating mundo
Sandaigdiga'y ngumingiti,bumabati,lumulundag,kumakaway sa harapan mo
Iilan pa lamang yang mga patotoo,iilan pa ba ang iyong iniibig?
Na akin pang sabihin at nang ikaw,ikaw,at ikaw rin. kasama ko, ay manalig

Para sa mga hindi pa kumbinsido,ito'y para sa inyo:

Isigaw mo,Umiyak ka,humagulgol sa aking harapan,at kahit ako'y yakapin pa
Alam kong di mo na kailangan,pero kung kailanga'y ipapaalala ko sayo ang iyong halaga
Ipaparamdam ko na ang mundong ito'y kailangan ka,Bigyan ang mundo ng tanaw
At sabihin mo sa akin kung bakit kaysarap gumising sa bawat araw
Spoken poetry I made for a friend
sa ilalim ng mga dumaraang ulap,
kasabay ng mga walang kabuluhang numero,
ay hindi maglalahong panatilihin,
ang ningning na ito para sa'yo,
tulad ng liwanag ng buwan;
minsan ay masela't matamis.
Mayro'ng patingin-tingin
Sa mahabang usapin
Sa lumipas na araw
Sya ay nagbalik tanaw

Ayan sya't walang malay
Ngiti sa labi'y taglay
Nauubos ang oras
Kala mo walang bukas

Tila ba nalilibang
Habang sya'y nag-aabang
Sa mensaheng padala
Ng kanyang kakilala

Kahit sa isang saglit
Isang iglap, kapalit
Habang sya'y nag-iisip
Nahulog na't na-idlip

Sa pagbalik ng diwa
Tama nga bang ginawa?
Tinignan kung may tugon
Dinampot, kanyang selpon

"Ako ba'y isang hibang?
Bakit parang may kulang?"
'Pag di na naka-usap
Tila ba naghahanap

Isip ay wag lunurin
Damdami'y wag pukawin
Atensyo'y wag ibaling
Sa tulad mong malambing

Pigilan mong umasa
Kung ayaw mong magdusa
Sarili ay gisingin
Puso ay wag susundin

Babala sa sarili
Ika'y wag papahuli
Kung ayaw mong magbago
Kanyang pakikitungo

Maluwag mong tanggapin
At lagi mong tiyakin
Sarili'y sasabihang:
"AKO AY KAIBIGAN LANG."


© LMLB
Poem I made almost three months ago.
Wynter 7d
Isang buwan ko rin hinangad mabuhay
Mundo ko ay pinuno mo ng kulay
Gusto sana mahawakan ang iyong kamay
Huli na ang halat, kasal mo ang patunay
Ngayon gusto ko nalang mahimlay
Louise Sep 12
Nakaukit na ang ngalan mo sa akin.
Ito ang katotohanan na alam ko.
Tila ba paulit-ulit nang ipinipilit ng panahon
na tayo'y pag-lapitin, na pag-lapatin pang muli ang ating mga palad. Ang ating mga labi.
Ngunit sa pagkakataong ito, nagpapanggap at nagsusumiksik ang panahon sa likod ng aking katawan at pagkatao.
Matagal nang kumawala ang tunay,
tangay nito ang ating awit at binitawang
mga sambit.
Hinalughog kong muli ang bawat tula mula sa pagkakawala ng mga ito sa lawak ng tagpuan ng makisig na buwan at payak na lupa.
Pilit kong isinaboy ang nakakapuwing na buhangin upang balutin nito ang mga bituin.
Upang mapadali ang sa kanila'y pag-dakip at sa mga pangamba mo'y aking itinakip.
Sinubukan kong gawing sigwa ang natitirang patak ng tuyot nang lawa.
Isang kasalanang pagbabayaran ng ilan mo pa kayang lihim na pagluha?
Sa dampi ng ginaw, isang ihip lang iyan, at hinding hindi na tayo muling magugunaw.
Ibinulong sa mga alitaptap na kung mabibigo at masusugatan man sa isa pang himagsik,
hindi alintana kung ang gantimpala ay
isa pang halik sa labi mong nilikha para sa akin, oo, ito'y para sa akin
ngunit mananatili ka namang naglilibot.
Kahit isa pang himagsik.

At isinumpa ko ang panahon. Ang relihiyon.
Hindi mo ba alam na ang pagmamahal ko sa'yo ang aking relihiyon?
Tawag ko ang ngalan mo hanggang sa pagbubukang-liwayway.
Dinarasal sa tuwina ang pamamalagi na lang sana ng iyong ngiti.
Niluhuran ang nagniningas na lahar,
nakayapak na nagtungo sa paanan ng iyong pagkabahala. Ito ang aking altar.
Patuloy ka pa rin namang maglalakbay.
Lingid sa iyong kaalaman na hinamon ko na ang araw sa gitna ng tag-ulan;
"Husgahan mo na ako. At kung mananatiling magmamahal itong puso,
maka-ilang ulit mang apak-apakan at kaladkarin, sa bawat araw man ay magalusan at mag-langib, habangbuhay mo pa akong sunugin at ito'y malugod kong titiisin! Sa araw na ang aking katawan ay masasawi, hanapin mo ako sa anyo at kulay ng mga puno at damo at siyang parusahan din."
Ngunit itong pag-ibig ay tila ba nagmimilagro o ito ang milagro mismo.
Araw na mismo ang tumanggi, pinasinayaan pa ng mga agila at payo ng mga talampas.
Anito'y mauubos raw ang sansinukob sa ugnayang ito. Natatawa kong tugon; "iyon nga ang aking punto!"
At ito ang naging kapanganakan ng kawalan ng ginaw dito sa piling ko.
Pinarusahan pa akong muli na mananatili kang maglalakbay, maglilibot, malayo sa aking tabi.
Na patuloy mong hahanapin ang lamig ng hatinggabi.
Kahit halinghing lang sana ng iyong tinig,
malaman ko man lang na tayo'y tumatanaw sa iisang langit.
Manatili ka lang na nakatungtong sa sansinukob na minsan ko na ring isinumpa.
Manatili ka lang na naglalakbay at naglalakad sa kulay ng damo na minsan ko nang inalay sa saliw ng pagkabalisa.
Manatili ka lang, giliw...
kahit hindi na sa aking bisig.

Sa hagupit, sa kamalasan na lamang ako makikipaghimagsik.
Hindi na magmamakaawa ngunit hindi pa rin magsasawa.
Tatanawin ka sa kabila ng ginaw,
ngunit ang awit ng pag-ibig para sayo'y hindi na malulusaw kahit sa tag-araw.
Ang tagtuyot ay pababayaan na lang o hihintayin kahit ang pag-ambon, hindi na ipagdarasal ang sa atin ay isa pang unos.
Mga buhangin ay isasauli na sa dalampasigan, upang sa pagbalik ng tag-init, mga halakhak natin ay mananatiling nakakabingi.
Sa iyong mata'y manatili sana ang mga bituin.
Marahil hihinto na rin sa paghahalughog ng nawawalang mga tula at prosa,
lilikha na lamang ng mga hungkag na pangungusap na tila ba pang-hele sa
sarili sa mga gabing nasasabik pa sanang basahin ang pagpapatuloy ng ating nakabitin na akda.
Ang iyong mga awit, ang iyong pag-awit... ipinagdarasal na aking mapagtagumpayan ang pagpapanggap na hindi na ito kailanman balak pang marinig.
Ang ika'y makadaupang-palad, ang sayo'y makipagpalitan ng maiinit na halik...
ay, para lamang dito'y lilikha na naman ba ng isa pang tula?
Panahon, isumpa mo ako pabalik.
Susukuan na ang pagpilit sa iyo.
Wag ka lang sukuan ng pag-asa na sa iyong nais at tunay na matungtungan ay pihitin ka pa-usbong. Ako na lamang sana ang gantihan ng panahon.
Ang katotohanan na sa kasaysayan at mga katha ay hindi na maaalis; kailanman, anuman at saan man...
nakaukit na ang ngalan mo sa akin.
Sawa na ko magkwento,‬
‪sa mga walang kwentang tao,‬
‪ng mga bagay bagay tungkol sa buhay ko.‬
‪Sa lahat ng salita,‬
‪na bintawan at pinagkatiwala,‬
‪ay para bang parte na rin ng aking pagkatao ang nawawala. ‬
‪Sa bawat sikreto,
sa pagpatak ng kada segundo, ‬
‪Sa tuwing masaya ko,
lagi na lang ganito,
parang kendi na ipatitikim maya maya'y ilalayo.
Elmo Cross Sep 10
Ako'y hindi makapaniwala
Sa mga iginuhit ng mga tala
Dahil sinong mag-aakala
Na ikaw ay aking makikilala

Ikaw ang babaeng nagpatibok
Sa aking pusong patay
Sa ngalan ng pag-ibig ako'y lumahok
Ang kalaban na si tadhana ang naghihintay

Bagamat ako'y isang normal na tao lamang
Umiibig sa isang diyosang kay ganda
Ano ba ang aking kailangan
Upang ika'y aking makuha

Maaaring ito'y pagibig na walang patutunguhan
O di kaya ay pag-ibig na may katuturan
Ano man ang aking maging tadhana
Ang ibigin ka ay aking ikararangal

Kaya Binibini, ikaw ang aking minimithi
Kamay mo ang aking nais
At kung ako man ay magwagi
Pangakong ikaw lang ang magiging irog hanggang sa huli
Para kang diyosa sa ganda. Kahit kailan ay hindi ako nagsawa sayo binibini. Hi G!
Next page