Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
Matagal nang nagsimula
at patuloy na umiiral
Ang ating matinik na pakikipamuhay
sa ating bayan

Palagiang nasasadlak
sa karalitaan
Ang dugo ng kabataan,
alay sa kasarinlan

Tayong mga bulag,
sa siyensiya at kapalaran
Sa pagmartsa ng kalabang
hindi natatanaw

Naulit ang kasaysayang
may isang kurso at galaw
Bala para kay tatay
ang anak ang namatay

Bumagsak ang ekonomiya
Lumambitin sa aming mga leeg
Iniasa ang pagtaas
sa aming mga bisig

Habang si Alejandrino
dumarami't nagbubuntis
Ang batang henerasyon
Patuloy na nililitis

Kung ganun,
Huwag ninyo kaming pababayaan,
Paglustayan, paghirapan
At pakikinabangan

Sa gayong mga pumalya at matatanda
Ay may aakay
Walang huhugot sa Inang bayan-
Kundi kaniyang kabataan
Inspired from the Filipino Movies: Heneral Luna, and Goyo: The Boy General
maureen 1d
kumakaripas ang takbo ng hangin.
lumaho na ang kisap ng mga bituin.
marahil ganito talaga kapag sabik na sabik and damdamin -
kaluluwa ay tataas ngunit unti-unting bababa rin.
marga 6d
the vagueness in your eyes
tells how much you fed me with lies

the expression on your face
shows you lost love someplace

the tone of your voice
sounds like i'm no longer your choice

the touch of your hand
feels like leaving is what you demand

and the coldness of your heart
explicitly shows we can no longer restart.
what we are right here and now.
— daily poems! ♡
HYA May 20
| isinulat sa prosa (written in pose) |

Gusto ko sanang bumangon sa umaga nang nakangiti pero napakahirap namang matulog nang mahimbing kung sa mismong pagpikit, ikaw pa rin ang nakikita.

Kaya gabi-gabi, inaanyayaan ako ng buwan na makisabay sa kaniyang bisyo. Ipinangako nga niya sa akin na kaming dalawa lamang ang makakaalam sa aming ginagawa at gagawin pa lalo na at purong dilim din naman ang nakapaligid. Kaya ayon, naglasing ako.

Nilunok ko ang aking laway para mapigilan ang sarili na isigaw ang iyong pangalan. Nagpasipa ako sa pulang kabayong hatid ng buwan sa kalagitnaan ng paghiga ko sa damo. Gumulong gulong ako para naman maihambing ko ang pagpapaikot ikot mo sa akin sa iyong napakalaking mundo kung saan magkasinglaki kami ng langgam.

Alam mo naman, kapag naglalasing kinakailangan ng pagkaing maaalat na bagay ipares sa iniinom. Kaya kinain ko lahat ng mga salita **** napakatamis na umaalat kapag pinatagal.

Grabe, lasing na lasing na ako.

Makakalimutan na kaya kita pagpikit nitong mga mata? Mabuti sana kung iwanan mo na rin ako kahit sa mismong panaginip. Sana rin hindi ka na talaga magpakita kahit isang segundo man lang doon. Sabi mo kasi iikotin pa natin ang buong mundo. Ako pa ba ang hahanap sa mga salitang binigkas mo?

Kaya, parang awa mo naman, hindi mo nakayang lumaban sa mundo ng liwanag kaya huwag ka nang sumunod sa kabilang bahagi ng kalawakan para pabalikin lang ako diyan sa mga kamay mo at papaikotin na naman. Trabaho iyon ng buwan.

Sinusubukan ko kasing hindi ka na maalala. Gusto ko sana na sa pagdilat ko, masaya na ulit. Kaso kahit manatiling lihim ang nangyayari ngayon sa pagitan namin ng buwan, malalaman at malalaman mo pa rin na sinusubukan kong kalimutan ka kasi

nagawa ko na to noon pa e, pero bumabalik pa rin ako sa iyo lalo na sa umaga.

Mahal, gising na. Diba sabi mo may kailangan kang gawin ngayon? Subukan mo nang bumangon, baka ma-late ka pa.
O, sa mga tanga diyan. Magpapasipa na naman kayo sa pulang kabayo?
Andy May 18
Matagal-tagal na ang nakalipas mula sa huling beses kong magsulat ng tula
Pag sinabi kong matagal, ang ibig kong sabihin
Ay ilang araw na ang nakalipas
Nang hindi ako nakabubuo ng tula
Nasanay kasi akong halos araw-araw akong may naisusulat
Kung di man buong tula
Kahit ilan mang linya
Nasanay kasi akong lahat ng aking nakikita
Ay ginagamit kong inspirasyon
Sa pagbangon
Sa paghugas ng pinggan
Sa pagkain ng hapunan
Sa pagsampay ng labada
Hanggang sa pagpikit ng mga mata
Hindi ako nauubusan
Ng salitang nais isulat o ibigkas
Ngunit sa mga nakaraang araw
Ay hindi ko yun naramdaman
Pareho lang naman ang kaganapan
Pero tila nawala ang aking mga salita
Pareho lang naman ang aking ginagawa?
Bakit nawala bigla ang aking pagiging manunula?
Ang pagbangon ay nanatiling karaniwan
Hanggang pagpikit nang mata
Wala namang mahalagang kasulat-sulat ng tula
Hindi ko mawari
Kung ano ang nangyari
Hindi ko matukoy
Katamaran ba ito? Pagod? Antok? Ano ba itong nararamdaman ko?
Hindi ko matukoy
Kasi wala akong maramdaman
Alam mo yung pakiramdam ng paang manhid?
Aba syempre hindi, kasi wala naman itong nararamdaman.
Sa totoo lang, hindi ko alam
Kung ano ang punto ng tulang ito
Hindi ko alam kung ano ang pinagsasasabi ko
Sa simula hanggang dulo
Pero kahit papaano
Mabuti at nakapagsulat muli ako
I barely wrote anything last week and it frustrated me so much. I don't even know how or why it happened, but I'm currently trying to overcome this slump.
Andy May 18
Isa kang manunula na karapat-dapat
magmahal at maging masaya.
Isa kang tula
Na may angking ganda
Na minsan ay hindi maintindihan
Kung hindi nilalaan ang oras upang pag-isipan

Minsan pinupuna ng iba
Dahil hindi sila nito pinapasaya
Hindi nila alam
Paano mahalin ang tula
Tanggapin ang lahat ng tayutay at salita nito
Na hindi na kailangan ng kapalit o salitang panibago

Wag kang makinig sa kanila
Ikaw ang tula at manunula
Ikaw ang may hawak ng sarili **** istorya
Ikaw ang magdedesisyon sa bawat salita, linya o stanza
Yakapin mo ang sarili **** ganda
Hindi mo kailangang patunayan ang sarili mo sa iba

Ako’y tanging nagbabasa lamang
Nagmamahal at nagsusuporta
Kung kakailanganin **** humiram ng ilang salita mula sa akin
Wag kang magdalawang-isip na ako’y kausapin
Alam kong balang-araw, malayo ang iyong mararating
Kung hindi ka naniniwala, magtiwala ka lamang sa akin
This was a poem I wrote for a friend's 18th birthday. The original title had her name on it but I tweaked it to make it more general. :>>
Jasmin May 18
Ano bang nais **** mabasa
Ano bang nais kong maitala
Marahil ito’y tungkol sa mga bulaklak
Mahalimuyak, wari pa’y simbolo ng galak
Maaari ring tungkol sa mga ulap
Tinitingala at hangad ay mayakap
O kaya naman ay sa mga paruparo
Susundan ng tingin saan man dumapo
Ilan lang ‘yan sa mga tuwinang paksa
Mga usaping purong halaga ang tinatamasa
Kumusta kaya ang mga pangkaraniwan
Ang mga patay na dahon sa putikan
Bisikleta ng ordinaryong mamamayan
Lapis na panulat ng pangalan ng napupusuan
Iyong madaling nabubura, hindi nahahalata
Kabilang sa mga madalang bigyan ng pansin
Mga bagay na sapat na ang isang tingin

Kumusta kayo?

Kumusta tayo?

Siguro’y nangingiti lulan ng duyan
Kalmado, mahinahon, malaya
Tago sa ingay ng karangyaan
Simple, payak... nawa.
Next page