Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"maskara" poems
Alam mo ba ang tunay kung nararamdaman, Mga galaw mo na kaya akong saktan, Tapos hindi mo alam, Lahat ng sakit kinikimkim ko, Para lang di mo lang ako masabihan ng walang tayo. Sasabihan mo rin ako ng bakit ka ba ganyan dinaman kita jowa, Ang sakit sobra, Kaya lahat ng nararamdaman ko dinaan ko sa tula, At sinasabi ko sayo lahat ng tula ko para naman matamaan ka. Ang manhid mo grabe, Hindi ko na alam ang gagawin, Sinabi ko na sayo lahat ng ibig sabihin ng mga tula ko pero wala parin, Alam mo bang yung pahanon na may kahawak kamay ka, Nag selos ako pero sino nga ba ako para maramdaman yon. Nasasaktan ako lalo na sa mga pinagsasabi mo, Yung mga salita mo na parang kutsilyo na tinutusok ako, Nag sabi ka ng I love you, Pero hindi pala totoo. Bakit kailangan mo pang sabihin? Yung salitang kaya ako paasahin, Kung hindi naman sa puso mo nanggaling, Ang sakit isipin lahat pala yun ay hanggang pang kaibigan lang pala. Sinabi na nila sayo na nasasaktan ako deep inside, Tas ikaw tumatawa, Ano yung feelings ko clown para pagtawanan mo, Ang sakit sakit na. Hindi ko alam kung bakit ka tumatawa pero nasasaktan na ako, Hindi ko na kaya, Sana wag dumating yung araw na aalis ako, Kung saan sa huli mo lang narealized ang lahat nang sinasabi ko sayo. Sana dumating yung araw na pagsisihan mo yung pag alis ko, Pero sino nga ba ako para sayo? At bakit kailangan mo pang pagsisihan ang pag alis ko, Isang hamak na kaibigan lamang ako. Sana rin dumating yung araw na hindi ako aalis, Kasi may tayo, May ikaw at ako, At yun ay isang panaginip na imposobleng mangyari.
0
Dec 1, 2018
Dec 1, 2018 at 11:38 PM UTC
Maskara
Alam mo ba ang tunay kung nararamdaman, Mga galaw mo na kaya akong saktan, Tapos hindi mo alam, Lahat ng sakit kinikimkim ko, Para lang di mo lang ako masabihan ng walang tayo. Sasabihan mo rin ako ng bakit ka ba ganyan dinaman kita jowa, Ang sakit sobra, Kaya lahat ng nararamdaman ko dinaan ko sa tula, At sinasabi ko sayo lahat ng tula ko para naman matamaan ka. Ang manhid mo grabe, Hindi ko na alam ang gagawin, Sinabi ko na sayo lahat ng ibig sabihin ng mga tula ko pero wala parin, Alam mo bang yung pahanon na may kahawak kamay ka, Nag selos ako pero sino nga ba ako para maramdaman yon. Nasasaktan ako lalo na sa mga pinagsasabi mo, Yung mga salita mo na parang kutsilyo na tinutusok ako, Nag sabi ka ng I love you, Pero hindi pala totoo. Bakit kailangan mo pang sabihin? Yung salitang kaya ako paasahin, Kung hindi naman sa puso mo nanggaling, Ang sakit isipin lahat pala yun ay hanggang pang kaibigan lang pala. Sinabi na nila sayo na nasasaktan ako deep inside, Tas ikaw tumatawa, Ano yung feelings ko clown para pagtawanan mo, Ang sakit sakit na. Hindi ko alam kung bakit ka tumatawa pero nasasaktan na ako, Hindi ko na kaya, Sana wag dumating yung araw na aalis ako, Kung saan sa huli mo lang narealized ang lahat nang sinasabi ko sayo. Sana dumating yung araw na pagsisihan mo yung pag alis ko, Pero sino nga ba ako para sayo? At bakit kailangan mo pang pagsisihan ang pag alis ko, Isang hamak na kaibigan lamang ako. Sana rin dumating yung araw na hindi ako aalis, Kasi may tayo, May ikaw at ako, At yun ay isang panaginip na imposobleng mangyari.
Continue reading...
38
Ano ba? Nakakatawa! Ano ba? Nakakainis na! Ano nga ba tayong dalawa? Nalilito na ako sa kung ano nga ba Ano nga bang ang kaibigan? Hay nako, aakbay-akbay na... Ano ba ang iyong mga ginagawa? Ano nga ba ang aking ginagawa? Ano nga ba ang mga kalokohan nating dalawa? Mas maganda na hindi na lang tayo nag-usap. Mas ginusto kong nakikita na lang kita palagi, Gusto kong masaya ako na walang masama sa huli Mas ginusto kong makita ka na lang sa maskara mo, Sa maskarang **** bawal tanggalin. Kaibigan mo nga ba talaga ako...? O laro at loko-lokohan lamang? Oo, itinuring kitang kaibigan dati, Oo, kaibigan nga ang ngalan ko sa’yo. Hindi ko napapansin ang puso kong Nahuhulog na lang bigla sa ating mga ginagawa. May mga kaibigan kang babae? Akala ko ba ako lang. Hahaha. O ano? Nagseselos ka na? Gusto kong kasama ka, Mag-isa lang tayong dalawa. Tahimik pero maraming kalokohan. Ano ba tayo? Laging yun ang tanong. Isang tagahanga lang ba ako sa aking idolo? Isa ba akong kaibigan na kinaiinisan mo. Minsan mas magandang mag-isa sa malayo. Yung hindi ka nakikita pero naaalala... Oo, malungkot. Wala namang taong naging permanente. Pero ang mga bakas nila sa aking puso, Nakabakat parin, dinadaluyan ng aking mga luha. Baka bukas, hindi na ito maging normal. Kasi baka sa susunod na mga araw, Iba na ang depinisyon ng masaya. Masaya akong nakasama rin kita, aking mahal na kaibigan. Napapaibig ako pero ang mata ko’y nakamulat pa. Kasi alam kong hindi ngayon. Anim na taon na ika’y mas nakatatanda. Pero kalokohan nating dalawa ay pambata. Minsa’y hindi mo na maiintindihan pa. Oo, sumosobra na rin ako, noon pa. Ano ba ako sa’yo? Kasi kaibigan ka sakin. Ano ba ako sa’yo? Iyong tagahanga lamang ba? Oo, mas ginusto ko pang hindi lang kaibigan, Pero mas ginusto mo ata akong kausap mo lang. Gulong-gulo na ang isipan ko. Sino nga ba ako sa'yo? Nakakainis na lang minsang hindi ko mapigilan, Ikaw. Ikaw. Ikaw. Puro ikaw. Mga litrato mo, nasa phone ko. Puro ikaw. Pero nakakapagod na magmahal... Ng mga taong hindi mapapasa'yo. Ano ba! Ano ba!? Ano ba!?
0
Apr 2, 2018
Apr 2, 2018 at 7:58 AM UTC
Ano Ba?
Ano ba? Nakakatawa! Ano ba? Nakakainis na! Ano nga ba tayong dalawa? Nalilito na ako sa kung ano nga ba Ano nga bang ang kaibigan? Hay nako, aakbay-akbay na... Ano ba ang iyong mga ginagawa? Ano nga ba ang aking ginagawa? Ano nga ba ang mga kalokohan nating dalawa? Mas maganda na hindi na lang tayo nag-usap. Mas ginusto kong nakikita na lang kita palagi, Gusto kong masaya ako na walang masama sa huli Mas ginusto kong makita ka na lang sa maskara mo, Sa maskarang **** bawal tanggalin. Kaibigan mo nga ba talaga ako...? O laro at loko-lokohan lamang? Oo, itinuring kitang kaibigan dati, Oo, kaibigan nga ang ngalan ko sa’yo. Hindi ko napapansin ang puso kong Nahuhulog na lang bigla sa ating mga ginagawa. May mga kaibigan kang babae? Akala ko ba ako lang. Hahaha. O ano? Nagseselos ka na? Gusto kong kasama ka, Mag-isa lang tayong dalawa. Tahimik pero maraming kalokohan. Ano ba tayo? Laging yun ang tanong. Isang tagahanga lang ba ako sa aking idolo? Isa ba akong kaibigan na kinaiinisan mo. Minsan mas magandang mag-isa sa malayo. Yung hindi ka nakikita pero naaalala... Oo, malungkot. Wala namang taong naging permanente. Pero ang mga bakas nila sa aking puso, Nakabakat parin, dinadaluyan ng aking mga luha. Baka bukas, hindi na ito maging normal. Kasi baka sa susunod na mga araw, Iba na ang depinisyon ng masaya. Masaya akong nakasama rin kita, aking mahal na kaibigan. Napapaibig ako pero ang mata ko’y nakamulat pa. Kasi alam kong hindi ngayon. Anim na taon na ika’y mas nakatatanda. Pero kalokohan nating dalawa ay pambata. Minsa’y hindi mo na maiintindihan pa. Oo, sumosobra na rin ako, noon pa. Ano ba ako sa’yo? Kasi kaibigan ka sakin. Ano ba ako sa’yo? Iyong tagahanga lamang ba? Oo, mas ginusto ko pang hindi lang kaibigan, Pero mas ginusto mo ata akong kausap mo lang. Gulong-gulo na ang isipan ko. Sino nga ba ako sa'yo? Nakakainis na lang minsang hindi ko mapigilan, Ikaw. Ikaw. Ikaw. Puro ikaw. Mga litrato mo, nasa phone ko. Puro ikaw. Pero nakakapagod na magmahal... Ng mga taong hindi mapapasa'yo. Ano ba! Ano ba!? Ano ba!?
Continue reading...
56
Ang babaeng maganda, alam ang kanyang hitsura. Pasimpleng tumitingin sa anumang pwedeng magsilbing salamin. Konting suklay, konting pulbo sa balat, ilang dampi ng pabango. Kung umiwas sa araw, parang bampirang malulusaw. Walang bakas ng pagod, kilala lamang ay lugod. Ang babaeng maganda, Prinsesa. Ang babaeng maganda, walang pinoproblema. Matayog ang lipad ng utak, daig pa si Icarus na nagkawatak ang pakpak. Hindi marunong tumingin sa daan, bahala ka nang mag-ingat, iwasan, huwag siyang tamaan. Gumuho man ang mundo, sa kanya lamang walang epekto. Dahil sa tulong ng lahat, naititiyak na hindi siya mamulat. Ganito ang babaeng maganda, nagmimistulang tanga. Ang babaeng maganda, puro na lang demanda. Walang labis, lahat kulang, kailangan laging nakalalamang. Kung nais magpahuli, pasensya ang hinihingi. Kapag nangunguna, “Pagbigyang daan ang Reyna!” Ito ang tama, ito ang dapat. Isinusuko ng lalaki ang lahat, para sa babaeng maganda. Walang-hiyang maldita. Ang babaeng maganda, bukod-tangi kung umasta. Bawat kilos, sukat mapaglihim, walang itinatapat. Walang kupas ang pag-ngingisi, sa likod ng maskara, naninisi. Damdaming kahapon, ‘di maasahang mananaig ngayon. Kay bilis maglaho ng pag-ibig. Kahit anong lirikong sawi, idinadaig ng babaeng maganda, na hindi marunong magtiwala. Mahirap magmahal ng babaeng maganda, dahil alam niya ang kanyang halaga. Mahirap magmahal ng babaeng maganda, pagka’t siya’y nag-aakalang walang ibang tulad niya. Mahirap magmahal ng babaeng maganda, kasi hindi niya alam kung paanong magmahal ng iba.
0
Jul 15, 2012
Jul 15, 2012 at 7:38 AM UTC
Mahirap Magmahal ng Babaeng Maganda (It's Difficult To Love A Beautiful Woman)
Ang babaeng maganda, alam ang kanyang hitsura. Pasimpleng tumitingin sa anumang pwedeng magsilbing salamin. Konting suklay, konting pulbo sa balat, ilang dampi ng pabango. Kung umiwas sa araw, parang bampirang malulusaw. Walang bakas ng pagod, kilala lamang ay lugod. Ang babaeng maganda, Prinsesa. Ang babaeng maganda, walang pinoproblema. Matayog ang lipad ng utak, daig pa si Icarus na nagkawatak ang pakpak. Hindi marunong tumingin sa daan, bahala ka nang mag-ingat, iwasan, huwag siyang tamaan. Gumuho man ang mundo, sa kanya lamang walang epekto. Dahil sa tulong ng lahat, naititiyak na hindi siya mamulat. Ganito ang babaeng maganda, nagmimistulang tanga. Ang babaeng maganda, puro na lang demanda. Walang labis, lahat kulang, kailangan laging nakalalamang. Kung nais magpahuli, pasensya ang hinihingi. Kapag nangunguna, “Pagbigyang daan ang Reyna!” Ito ang tama, ito ang dapat. Isinusuko ng lalaki ang lahat, para sa babaeng maganda. Walang-hiyang maldita. Ang babaeng maganda, bukod-tangi kung umasta. Bawat kilos, sukat mapaglihim, walang itinatapat. Walang kupas ang pag-ngingisi, sa likod ng maskara, naninisi. Damdaming kahapon, ‘di maasahang mananaig ngayon. Kay bilis maglaho ng pag-ibig. Kahit anong lirikong sawi, idinadaig ng babaeng maganda, na hindi marunong magtiwala. Mahirap magmahal ng babaeng maganda, dahil alam niya ang kanyang halaga. Mahirap magmahal ng babaeng maganda, pagka’t siya’y nag-aakalang walang ibang tulad niya. Mahirap magmahal ng babaeng maganda, kasi hindi niya alam kung paanong magmahal ng iba.
Continue reading...
60
isang mukhang naka kubli itinatago ang totoong imahe isang pagkukunwari kailanman hindi maitatago ang katotohanan sa maskara kasinungalingan minsan masaya minsan may pagsisisihan ka minsan masasaktan pero sa bandang huli may matututunan ka ito yung buhay na naranasan ko sa likod ng maskara na itinago ko sa paraan hindi ako tinakasan ang buhay na totoong nararanasan ko gumawa ng sariling mundo na hinango sa imahinasyon paano pa ba makakatakas sa aking buhay na binilanggo ng pag papanggap na hindi ako minahal nila na akala ay ako to hinangaan nila akala totoo marami naniwala na ang nasa harap nila ay nabuhay bilang malinis na tao napag tanto ko na parehas lamang ang tao napaniwala ko at ako mismo ay nalinlang lang din sa kainggitan ko galing sa taong perpekto na kinuhanan ko ng pagkatao. na kahit ako mismo ay nangarap na sana maging ganon man lang din ako kahangaan ng iba at tanggapin bilang patas na tao sa mundo minahal mo lang ba ako dahil sa itsura ko? nagustuhan dahil sinabi kong mayaman at may kotse ako? tinanggap kasi akala mo nakahanap ka ng prince charming mo? pasensya na nagising na rin naman na ko sa katotohanan kahit ako mismo ay napagod na sa pagkukunwaring hindi naman talaga ako. kasi nangarap din ako na tanggapin ako ng buo di dahilsa istura nakaharap sayo dahil gusto ko din ng may taong mamahalin ako kung sino at ano ba ako ayoko na. pagod na ako. dahil inaasahan ko rin naman na kapag nalaman mo ang totoo ay iiwan mo lang din naman ako wala kahit sino mismo ang makakaunawa sa taong gumamit at napilitan itago ang buhay sa isang maskara dahil sa bandang huli ako mismo parin naman ang masasaktan dahil umasa ako na matatanggap ang isang tulad ko sa lipunan
0
Jan 5, 2019
Jan 5, 2019 at 11:18 AM UTC
Maskara
isang mukhang naka kubli itinatago ang totoong imahe isang pagkukunwari kailanman hindi maitatago ang katotohanan sa maskara kasinungalingan minsan masaya minsan may pagsisisihan ka minsan masasaktan pero sa bandang huli may matututunan ka ito yung buhay na naranasan ko sa likod ng maskara na itinago ko sa paraan hindi ako tinakasan ang buhay na totoong nararanasan ko gumawa ng sariling mundo na hinango sa imahinasyon paano pa ba makakatakas sa aking buhay na binilanggo ng pag papanggap na hindi ako minahal nila na akala ay ako to hinangaan nila akala totoo marami naniwala na ang nasa harap nila ay nabuhay bilang malinis na tao napag tanto ko na parehas lamang ang tao napaniwala ko at ako mismo ay nalinlang lang din sa kainggitan ko galing sa taong perpekto na kinuhanan ko ng pagkatao. na kahit ako mismo ay nangarap na sana maging ganon man lang din ako kahangaan ng iba at tanggapin bilang patas na tao sa mundo minahal mo lang ba ako dahil sa itsura ko? nagustuhan dahil sinabi kong mayaman at may kotse ako? tinanggap kasi akala mo nakahanap ka ng prince charming mo? pasensya na nagising na rin naman na ko sa katotohanan kahit ako mismo ay napagod na sa pagkukunwaring hindi naman talaga ako. kasi nangarap din ako na tanggapin ako ng buo di dahilsa istura nakaharap sayo dahil gusto ko din ng may taong mamahalin ako kung sino at ano ba ako ayoko na. pagod na ako. dahil inaasahan ko rin naman na kapag nalaman mo ang totoo ay iiwan mo lang din naman ako wala kahit sino mismo ang makakaunawa sa taong gumamit at napilitan itago ang buhay sa isang maskara dahil sa bandang huli ako mismo parin naman ang masasaktan dahil umasa ako na matatanggap ang isang tulad ko sa lipunan
Continue reading...
63
Ilang tao na ang dumaan, Ilang problema na ang pinasan, Ngunit walang sumalo nung ako’y nahulog, Duguan ang aking mga tuhod. Umiyak sa sulok, Mga panahong ako’y nagmukmok, Walang nakapansin sa mga matang malungkot, Dahil sa mga ngiting tinatago ang takot. Marahil lahat ng tao ay ganoon, Para maiwasan ang lungkot sa ibang bagay nakatuon. Pero hindi ba dapat alam mo na? Hindi na dapat sabihin o tanungin pa. Ang ngiti ay isang maskara, Na may pusong onti-onti nang nagsasara, Pagod na magbigay saya, Sa taong akala niya pinahahalagahan siya. Ngunit sa oras na onti nalang ang butas, Sa pintong may posibilidad na hindi na maaaring bumukas, Dumating ang isang taong hindi inaasahan, Inayos ang dating malungkot at magulong tahanan. Salamat sa iyo, Salamat kaibigan ko.
0
Apr 4, 2016
Apr 4, 2016 at 9:47 AM UTC
SALAMAT
Tinukso mo ako ng iyong maskara Ang pinto **** bakal ay nagmukhang pilak Mga bintana mo'y tila walang sara Ang bawat sulok mo'y humahalimuyak Akong naghahanap ng lugar sa mundo Namalik-mata nga't naakit mo agad Sa mga pangako'y nadala't natukso Naghintay ng dulot, magagarang gawad Sa aking pagyakap sa pintong makinang Ngiti ko'y sumilay, nag-isip, nangarap Akala ko'y lungkot dito'y mapupunan Saya ang papalit sa dusa at hirap Subalit nagulat sa aking pagmulat Ang pinto **** pilak ay puro kalawang Mga bintana mo'y nabuway ng lahat Ang bawat sulok mo'y amoy basurahan Paano pa ako ngingiti, sasaya Kung ang pangarap ko ay biglang naglaho? Mabubuhay ka bang kuntento't payapa Sa lugar na itong ngayo'y gumuguho? Nais kong tumakas, lumayo, tumakbo Sa bilangguan kong kakila-kilabot Subalit kadena ko'y mayroong kandado Kasama ba akong mababaon sa limot? Hindi! Ang sigaw ng matapang kong puso Kadena sa paa'y aking wawakasan Mabubuhay ako na hindi bilanggo Ipaglalaban ko, aking kalayaan! ---Marguerite 9/18/2015 7:33 am
0
Sep 18, 2015
Sep 18, 2015 at 5:14 AM UTC
Bilangguan
Ang luhang pilit na kinukubli, bumuhos, parang talon Sa mga pisngi kinikimkim, hanggang sa pusong humihinahon Mga kamay halukipkip, ang bibig ay takip-takip Sariling Hikbi, ayaw marinig ang nais, habang buhay na maidlip Ngiti nga'y naglaho, maskara'y nawala Masasayang halakhak, bulaklak na nalanta Pusong pinilit mabuo, maging bato Nadurong sa isang pagkakataon... Sa ala-ala mo Ang malayang paglalakbay ay sinubok kong mag-isa Inilayo ang puso ko, sa iyo ng aking mga paa... Pinilit na wag lingunin ang nakaraan Mga mata ay tinakpan, sarili'y piniringan Tainga'y pinilit takpan, madiin, madiin Na kahit bulong ng puso, di ko na kaya dinggin Ngunit ang damdamin, sumisigaw, humihiyaw Maliwanag, malinaw, malakas na bulong ay ikaw Ngayon gabi, sa pagtulog, halika sa panaginip ko Sa panagip baka doon, tayo magkatotoo Halika, mahal, halik sa tabi Tulungan mo akong palayain ko ako...
0
Dec 13, 2013
Dec 13, 2013 at 2:52 AM UTC
KUBLI
Sa salamin may pinapahid sa pisngi si Maya Mga palamuting umaaliw sa paningin ng iba Paglipas ng sandali'y anyo nga ay nag-iba Ngunit katotohanan ay di maitatago sa likod ng maskara May isang taong buong buhay ay naghukay Inapakan ang lahat upang marating ang tagumpay Ngunit hininga niya'y napagod na sa kahihintay Sa huli, siya itong naghukay para sa sariling bangkay Ngayong araw ay kaawaran ko na May mga pagkatok, heto't bubuksan ko na Pagbukas ko'y mga pagbati't regalo ang dala-dala Sa pag talikod ko'y itak na ang naka-amba Sino nga ba itong nagkukubli sa pangalan ng iba At tila ba nagtatago sa mundong alam niya May nais nga ba siyang ilihim sa paningin ng iba At patakas na nagtatago sa larawan ng iba? Ito'y ilang halimbawa na aking nabanggit Tila nakamamatay na sakit, tulad ng inggit Na anyo ng bawat isa na kanya-kanyang bit-bit Na mga Pagkatao'ng tiyak na walang nagpapahigit.
0
Jan 28, 2023
Jan 28, 2023 at 6:46 AM UTC
Pagkatao
Sa bawat araw nang pag pakli ng pahina Waring nauubusan na ng isusuot na maskara Patuloy sa anyo na siya ngang kilala Ang hangal na magaling mag manipula At kahit naka guhit na sa mga mata Naitatago parin ng mga ngiting mapagtatwa Waring ang lahat ng bagay ay nakakatuwa Sa taong hindi na lubos na nakadadama Nagbubunyi ang mga halimaw sa dilim At binubulong ang mga balak ng mataimtim Hanggang saan kaya makakarating Ang talino ng hangal na nag mamagaling?
0
Aug 14, 2022
Aug 14, 2022 at 1:41 PM UTC
Hangal
Ikubli mo ang kasinungalingan Sa ilalim ng mga basang unan Dinusta ka na ng ilan Ano ba ang katotohanan? Nakangiti ka sa umaga Ngunit pakiramdam mo'y gabi pa Tila inaantok pang kaluluwa Katawan ay naka kadena sa kama Hindi sapat ang init ng kape Maski awit ng paghele Sa silid na madilim At mga bulong na nakaririmarim Nakakalulang bangin Nagpatihulog sa hangin Pakpak ang maskarang nakatapal Alay sa mga palalong pabanal
0
Feb 29, 2016
Feb 29, 2016 at 10:10 AM UTC
Maskara
Waring bihag na nais makawala Sa gapos ng isang tanikala At kahit walang mga salita Ang tinig sa isip ay nagwawala Ganap mo akong pinapatay Unti-unti sa iyong mga kamay Sa tuwing ako'y nasasanay Sa aking ngiting hindi naman tunay Marahil isa akong magaling na artista Ikaw ang derektor sa pelikula Ibibihis ang nais **** maskara At ang puso ko ang iyong obra maestra Hahayaan na lamang na ako ay hiramin Waring manikang lalaruin At kung magsawa na sa akin Maaari mo na ba akong palayain? -JGA
0
Sep 29, 2021
Sep 29, 2021 at 6:07 PM UTC
Manika
The only thing that ties me to this quilt-patched land, is memories of a flag: red, white, yellow, and blue. Red is the blood used to paint our doorways—protection from ghostly wolves that sought our firstfruits. It is fight, even if our weapons are terribly flimsy. Bamboo tinted spears, mashed with berry paint and maskara on our brows is our arsenal. We fight in, and with the shadows. Light chases them down. Memories of GomBurZa, Noli Me, Balintawak, Tirad Pass and even EDSA remind me of how the wounds are slowly closing. Red is the color of our scars. White is the gifts we received from our conquerors. The plow and the print: an awakening of consciousness new. White is the color of skin that polished us. White is also the gift of void, bleakness and forgetfulness. In exchange for the new, we shafted the old: our language, our anitos. A gift of disconnect: resolute Babel collapsing, burying us in tongues filled with sorcerous lisps. We curl in vain our own lips to fit their shapes. We speak gibberish now. The ghosts scoff at us in an even newer language of their own invention. Yellow is the sweet sun which kissed us tenderly—even as we were surrounded by bolo, spear, sword. The sweet sun fights to give us light, and reaches out to us misunderstood. It shaped our land—softened our soils and gave it fruit. It is mangos, and papaya skins, and ripe bananas. It gives us joy and sweetens our sweat. Blue are the lakes beneath which linger our roots. With the water is our identity: our hearts, our gait, our dance: the light shuffling of feet, the sway of brown hands, the wind waving at the rice buckets bobbing on our heads. We were never a warlike people. When we are wounded, we seek refuge in our seas, in the saltwater wounds that so painfully clean us of dastard memories. They sting like a freshwater song. Like the harsh howling of the monsoon rains, and the tides rising and falling with our chests. Humming. We forget and we remember, like the ebbs and flows of the shore, the coastal highways that we leave in peace, like a languid dance. They float in and out of history—as one hops in and out of bamboo rods as they dance the Tinikling. The songs, they string us well. String names like humble Rizal, larger than life, and manic Bonifacio, who looked us straight in the eye. Names that sing of the prairie wind—softly massaging the hard grains that we till quietly in the fertile soil. Soil—what ties us together is our history.
0
Oct 19, 2014
Oct 19, 2014 at 11:26 PM UTC
Untitled
The only thing that ties me to this quilt-patched land, is memories of a flag: red, white, yellow, and blue. Red is the blood used to paint our doorways—protection from ghostly wolves that sought our firstfruits. It is fight, even if our weapons are terribly flimsy. Bamboo tinted spears, mashed with berry paint and maskara on our brows is our arsenal. We fight in, and with the shadows. Light chases them down. Memories of GomBurZa, Noli Me, Balintawak, Tirad Pass and even EDSA remind me of how the wounds are slowly closing. Red is the color of our scars. White is the gifts we received from our conquerors. The plow and the print: an awakening of consciousness new. White is the color of skin that polished us. White is also the gift of void, bleakness and forgetfulness. In exchange for the new, we shafted the old: our language, our anitos. A gift of disconnect: resolute Babel collapsing, burying us in tongues filled with sorcerous lisps. We curl in vain our own lips to fit their shapes. We speak gibberish now. The ghosts scoff at us in an even newer language of their own invention. Yellow is the sweet sun which kissed us tenderly—even as we were surrounded by bolo, spear, sword. The sweet sun fights to give us light, and reaches out to us misunderstood. It shaped our land—softened our soils and gave it fruit. It is mangos, and papaya skins, and ripe bananas. It gives us joy and sweetens our sweat. Blue are the lakes beneath which linger our roots. With the water is our identity: our hearts, our gait, our dance: the light shuffling of feet, the sway of brown hands, the wind waving at the rice buckets bobbing on our heads. We were never a warlike people. When we are wounded, we seek refuge in our seas, in the saltwater wounds that so painfully clean us of dastard memories. They sting like a freshwater song. Like the harsh howling of the monsoon rains, and the tides rising and falling with our chests. Humming. We forget and we remember, like the ebbs and flows of the shore, the coastal highways that we leave in peace, like a languid dance. They float in and out of history—as one hops in and out of bamboo rods as they dance the Tinikling. The songs, they string us well. String names like humble Rizal, larger than life, and manic Bonifacio, who looked us straight in the eye. Names that sing of the prairie wind—softly massaging the hard grains that we till quietly in the fertile soil. Soil—what ties us together is our history.
Continue reading...
7
#120515 Sinuot ko ang mata, nang manlabo sayo Mapagbalat-kayo na naman, Pati ba maskara'y susuotin sa harap mo? Sa pag-istambay mo'y may daplis ng mata, Ni hindi nga nasilayan iyong angkas. Pagkat umaanod ang puso, Takot sa bakal na lambat. Ngalan ko'y sambit ng di kilalang tinig, Kaya't ako'y napalingon, Hindi sa puso mo't baka mapasabit. Siyang angkas mo'y siya palang kadugo rin, Napabuntong-hininga, pagkat walang iba. Makitid sa utak kung pagbubulay-bulayan pa, Hindi makatakbo ang pusong napatid sayo, Pilit na nagtatapon ng panandang may tanong, Baka sakali, baka sakaling masaklolohan mo. Iniiibig kita -- Iniibig lisanin.
0
Dec 9, 2015
Dec 9, 2015 at 7:36 AM UTC
False Glasses
Dama ko na ang pagdampi ng sikat ni haring araw At sa araw na ito kakalimutan na ang ikaw Sa bintana'y 'di na muling dudungaw Wala na ang pag-ibig na dating umaapaw. Kung sa umaga'y suot suot ang maskara, Sa gabi'y, naghahanap ng makakalinga. Yakap yakap ang unan Bagay na saksi sa lahat ng aking kasawian. Tumatangis sa gabing maulan Humihingi ng tulong mula sa kalawakan Hanggang kailan matatapos ang aking pakikipaglaban? Sa kalungkutang dala ng nakaraan.
0
Mar 8, 2020
Mar 8, 2020 at 9:52 PM UTC
Maskara(KALUNGKUTANG DALA NG NAKARAAN)
Pagkakitang muli, isinuot na ang maskara- Labing itinatago sa ngiti, Katotohanang nakikita Maaaring tama, maaaring mali Walang kasiguraduhan- tulad sa hangganan ng iyong pananatili Ngunit masisisi mo ba sila, sa pangambang kahit ako ay nababahala Makita kang masaya, kahit sa piling ng iba- Muli, pag-asa'y nawala Kaya puso ko, tulog na- Magpahinga ka muna.
0
Mar 10, 2018
Mar 10, 2018 at 9:19 AM UTC
Muli
Malalim na ang gabi Habang sumisimangot ang alaala. Ngunit magka ganoon ma’y Kaya itong patahimikin Ng pabulong na paghikbi Ng ulang isinalin sa garapon. Ang alat ng karagata’y Syang sumalo sa mga binhing magagaspang. At nagmistulang mga pamaypay ang mga alitaptap Sa kanilang pagsalubong Sa pira-pirasong bangkang nilamon ng dagat. Ang kumot na walang hangganan Ay nagsilbing maskara Upang pansamantalang hilumin Ang tinaboy at isinuka ng naglalagablab Na hindi nakasusunog. At ang apoy na taglay nito’y Sya ring naging panghilamos Ng pininta ng kidlat at kalangitan Na syang sumuklob sa kanyang pamumuno. Walang numerong mailimbag Buhat sa sapilitang pagnanakaw At pataksil na paglisan Ng mga abong naging multo. At doon naging pamatid-uhaw Ang mga halik na ipinagtagpi-tagpi Ng mga luhang maalat at walang direksyon. Tila ito na ang pagmartsa Ng kani-kanilang mga multo Patungo sa libingang walang mga pangalan. Silang mga walang mukha At tanging abong ipinag-isa sa karagatan.
0
Jun 13, 2021
Jun 13, 2021 at 2:00 PM UTC
BGYO
Sariling puso at isipan ay minulat na sa katotohanan Sapagkat dumating na ang araw na aking kinatatakutan Siya ay nagpasya na nang tuluyan para ako ay kanyang iwan Magpapalayang nakangiti kahit puso’y lunod sa  k a l u n g k u t a n © LMLB
0
May 16, 2018
May 16, 2018 at 11:49 AM UTC
Maskara
I met a girl once. and man she was breathtaking. she wasn't the kind to model or act but **** she was breathtaking. she didn't have the best maskara or lipstick on but when I kissed her, it felt like she absorbed all my problems slowly until my only problem was how to keep her close to me at all times. I knew that the only thing I could do was create an equation to calculate the distance between us then when we hit the perfect 0 I'll multiply it by infinity. the first thing she stole from me was my heart, but I had to let her go cos the only evidence I had were these feelings and the judge and jury were like lonely paralyzed people, they just couldn't feel anything. She stole from me again, no pun intended but she stole my breath right under my nose which was easy for her cos my lungs couldn't find a heart to supply air to, cos she had that too. She was a good crook and she only stole pennies and cents in hope that she could change what I think about her . But she didn't. I still think she's breathtaking. Moore Damiebi
0
Dec 7, 2015
Dec 7, 2015 at 1:49 PM UTC
Thieves
read his stuff https://hellopoetry.com/r-2/ n.b. nowadays I write here only in praise of others, as the rewards are far greater than any of the meager stuff I got  laying around. a poem for his summer soul-stice <> self-confessed to the priest, we us, both, meeting in the confess-urinal, wee needy for a solid projectile purging, me, cause, I’m a plagiarist of inspiration **** it every time a ce r tain poet writes, its a sock to my multi faceted square sided~head, discoloring my eye shadow, my maskara crazy running, frustration, admiration, mortar and pestle pounded into a white powder of unadulterated adultery with a frothy topping of a jealousy muse laughing face, at me, cappuccino made from bitter herbs and pink sea salt. in eight lines the man accomplishes what would take me eight, eight full poems, even then, not coming close still failing to retake his brevity skills, his summer solstice way of seeing, by keeping the dark away, by inviting the dark in, making it under duress, spill the beans of his life’s ironies, some hellish, some not, all well kept, in Georgia granite stoney face. the softest steeling of words that irritates me into a fine frenzy... what’s the use, point made, in how he undresses the eyes into just outright gasping, and that is the only permissible comment emoji. ______________________ r Her verse I need to taste the salt of her soliloquy be drunk on the sobriety of her verse those words she writes behind my eyelids makes me want to crawl inside her skin and listen to her heartbeat.
0
Jun 23, 2020
Jun 23, 2020 at 8:22 AM UTC
The Salt of His Soliloquy, My Drunken Sobriety (From His Verses)
read his stuff https://hellopoetry.com/r-2/ n.b. nowadays I write here only in praise of others, as the rewards are far greater than any of the meager stuff I got  laying around. a poem for his summer soul-stice <> self-confessed to the priest, we us, both, meeting in the confess-urinal, wee needy for a solid projectile purging, me, cause, I’m a plagiarist of inspiration **** it every time a ce r tain poet writes, its a sock to my multi faceted square sided~head, discoloring my eye shadow, my maskara crazy running, frustration, admiration, mortar and pestle pounded into a white powder of unadulterated adultery with a frothy topping of a jealousy muse laughing face, at me, cappuccino made from bitter herbs and pink sea salt. in eight lines the man accomplishes what would take me eight, eight full poems, even then, not coming close still failing to retake his brevity skills, his summer solstice way of seeing, by keeping the dark away, by inviting the dark in, making it under duress, spill the beans of his life’s ironies, some hellish, some not, all well kept, in Georgia granite stoney face. the softest steeling of words that irritates me into a fine frenzy... what’s the use, point made, in how he undresses the eyes into just outright gasping, and that is the only permissible comment emoji. ______________________ r Her verse I need to taste the salt of her soliloquy be drunk on the sobriety of her verse those words she writes behind my eyelids makes me want to crawl inside her skin and listen to her heartbeat.
Continue reading...
48
madaming tanong ngunit hindi maibigkas maibigkas ng bibig dahil natatakot na baka bukas wala ka na. nananahimik ngunit may sinisigaw sa isip Bakit? lagi nalang ba? kailan mo pakakawalan? hanggang kailan? naka ngiti ngunit mag ingat ka sigurado ka ba? sigurado ka bang masaya ka? bakit? ayaw mo ipakita na minsan mahina ka natatakot, natatakot ka na BAKA walang makikinig sayo, bakit nga ba? bakit? dahil ba sa tingin mo nagdadrama ka lang. Ngiting hindi mahahalata ang mga tandang patanong ay tumatakbo sa isipan mga maskara nakaipon sa pinto nag aabang na pag ika'y lalabas at ito'y isusuot hanggang kailan mo panghahawakang malakas ka ngunit pag mag isa ka'y mahina ka na hagulgol na parang bata ngunit patago dahil ayaw magpahele paano nga ba? paano nga ba matitigil ang pagtakbo ng mga tandang patanong sa isip na minsan gusto ng isigaw isa lang ang alam ko mga tandang patanong natatakot lang ipaalam okay na, tama na, hahayaan nalang kimkimin ang mga tandang patanong.
0
Oct 26, 2019
Oct 26, 2019 at 12:37 PM UTC
tandang patanong ( ? )
You and I stumbled In each other’s new faces Still, I recognized
0
Jan 18, 2020
Jan 18, 2020 at 9:45 AM UTC
Maskara