Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
k e i Jul 28
“minahal mo ba talaga ako?”

pakawala ko sa buntong-hiningang tanong. higit isang taon ding namalagi sa isipan ko.

“minahal mo man lang ba ako?”

pag-ulet kong tanong nang manatili siyang tahimik. iniangat ko ang mga mata ko para tignan siya. isang taon na mula ng huli naming pagkikita. iba na ang gupit ng buhok niya ngayon. mas nagmukha siyang seryoso dahil don.

ilang minuto pa ang lumipas bago siya sumagot. nanatili ang tingin niya sa labas.

“minahal kita. higit pa sa alam mo. marahil, higit pa sa naparamdam ko.”

“pero bakit ganon? ikaw yung huli kong inisip na manghuhusga, pero sayo pala mismo manggagaling.”

“ikaw yung higit na pinagkakatiwalaan ko sa lahat, pero ikaw rin yung bumali” matipid siyang ngumiti. ramdam ko yung pait. walang emosyon sa kaniyang mga mata.

napailing ako. eto nanaman. mga salitang pinakawalan namin nungg gabing natapos kami-ang kaibahan lang, sa personal ngayon at hindi sa tinig lang.

“mali ka. hindi mo ko minahal. hindi ako, kundi yung bersyon ko sa isip mo. hindi ako, kundi yung ako na nabuo mo sa imahinasyon mo.”

“minahal kita. sobra-sobra. kaya lang, nagbago ka. nung una, paunti-unti, hanggang sa pakiramdam ko, ibang tao na yung nasa harap ko. siguro dahil, nalingat ako, dahil di ko binuhos lahat ng atensyon ko.” saglit niya kong binigyan ng tingin na parang nahihirapan.

“dahil di naman siya nawala talaga diba? sabi mo noon, may mga pagkakataong magkasama tayo pero siya yung iniisip mo.”

hindi siya makasagot, pero bakas sa mata niya na tama ako. nakaramdam ako ng kirot sa dibdib ko. matagal na yon. ayos na rin ako. sadyang iba pa rin pala kapag harap-harapang sabihin sa’yo.

“pero hindi naman ganun ang pagmamahal. hindi naman porket nagbago, dapat nang sukuan. kase lahat naman nagbabago. kahit ikaw, narasan ko ang ilang beses **** pagbabago. pero kahit ganun, pinili ko pa ring manatili. para sa’yo. para sa’tin”

“patawad. alam kong ako yung naging dahilan kung bakit umalis ka noon, alam kong napagod ka. pero hindi ko inakalang ganun-ganun mo lang ipagpapalit. na ganun ka kabilis magkakaroon ng bago.”

“hindi kita pinagpalit! hindi ko tinapon yung isang taon!”

mabilis kong kinalma ang sarili ko. ganitong ganito rin yung mga sinabi niya noon. ganun pa rin pala ang tingin niya. na binasura ko lang lahat. na parang mas mabigat pa yung naramdaman niya sa isang beses na pinili ko ang sarili ko kaysa sa kung paano niya pinaramdam na kahit ako yung naroon para sa kanya, kahit kailan di magiging sapat.

“bago ako umalis, sinabi ko sayo kung bakit. umasa akong ipapaintindi mo kung bakit nagbago yung pakikitungo mo, umasa ‘kong mapapansin **** nasasaktan na ako. umasa akong pipigilan mo ko, na sasabihin **** 𝘢𝘺𝘶𝘴𝘪𝘯 𝘯𝘢𝘵𝘪𝘯 ‘𝘵𝘰. pero niisang salita, wala akong narinig. malamang iisipin ko, wala lang lahat nang ‘yon. kase hinihintay mo lang naman talaga kong umalis diba? ayos lang sayo kung manatili ako o hindi. ako kase yung nasa tabi mo. sanay ka na kamong iniiwan. sinubukan ko naman eh. sinubukan kong maging iba sa kanya base sa mga kwento mo tungkol sa kanya. kahit ang hirap. pero kahit ano namang gawin ko, ganun pa rin iniisip mo. na mawawala ako. kaya wala na rin akong ibang magawa kundi lumisan. kase sa pananatili ko, naubos ako. naubos na ata lahat ng isasakit bago pa man ako magpaalam. kahit nung nasa tabi mo pa ko, wala na akong maramdaman. kaya hindi mo ako masisisi kung mabilis. gusto ko lang namang mawala yung pagkamanhid. kasi kung may nakuha akong explanasyon o kahit isang salita galing sayo, alam **** hindi na ko tumuloy sa kabilang dako ng pinto, na mas pipiliin kita ulet-handa akong isantabing muli yung sakit.”

may ilang luhang nagpumilit na tumakas sa gilid ng mga mata ko. agad ko ring pinunasan ang mga ito. bigla nanaman bumalik ang mga ala-ala na akala mo hindi taon ang lumipas, parang kahapon lang. kasabay nito ang panandaling panunumbalik ng sakit.

“naniwala ako sayo nung sinabi **** ako lang. na walang iba. pero ang sakit nung ilang linggo lang pagtapos natin, may iba na agad sa tabi mo. may iba ka na agad kasama’t kayakap. may iba nang nagpapangiti sayo.”

kita ko ang pagkuyom niya sa kaliwa niyang kamay gaya ng ginagawa niya dati sa tuwing may bumabagabag sa kanya.

“tapos na tayo nun. gaano katagal ba dapat akong magluksa? kahit naman nung nasayo pa ako, mabilis mo ring binawi yung sayang pinaramdam mo nung una. na una pa lang, kahit ako na yung naroon, kasama mo pa rin siya sa isip mo. minahal mo lang ako kase ako yung nasa tabi mo. kaya wag mo akong sisihin kung ginusto kong sumaya ulet.”

“sana binungad mo na agad yun nung humingi ulet ako ng isa pang pagkakataon. hahayaan naman kita. kung nalaman ko lang ‘yon, hindi na kita ginulo pa. pinatay ko na dapat lahat ng naipong pag-asa sa utak ko, na pwede pa.”

“ang malas ko lang talaga, pagdating sayo, kaya kong itigil lahat. nung ginusto **** bumalik ako, umaahon na ko paunti-unti eh. kahit paano, nakakahinga na ko ulet. lahat sila sinabing wag na kitang pansinin, na sarili ko naman muna sa pagkakataong ‘to. akala ko mali lang sila ng paghusga, kase hindi ka nila kilala katulad ng pagkakakilala ko sayo. wala eh, nagparamdam ka lang, naapektuhan nanaman ako. pagdating sayo, ang tanga-tanga ko. ganun na lang kita kamahal. hindi lang isang beses; umulet pa ko. ayun lang naman kase yung kailangan ko, yung marinig na gusto mo pa, na gusto **** ayusin.”

“inaayos naman na natin nu’n diba? nagiging masaya na tayo ulet. nakikita ko kung pa’no mo sinusubukang bumawi. kaso wala, nung malaman **** sinubukan kong kumilala ng iba hindi mo matanggap. traydor ako, sabi mo. at sa pagkakatong yun, ikaw naman yung nang-iwan. akala ko wala na akong mararamdaman. na ayos lang, nangyare na ‘to, naulet lang, nalampasan ko na ‘to. pero hindi, mas masakit pa pala. tangina sobrang sakit. kase ayun na yung hinihingi ko, tapos binawi nanaman kung kelan hinding-hindi ko inaasahan. tangina.”

“siguro nga kaya hindi naging maayos ‘to kase hindi ko inayos yung nakaraan. hinayaan kong sundan ako ng multo niya, hinayaan kong saniban ng nakaraan yung kung anong meron tayo. na hanggang ngayon hindi pa rin ako tuluyang makalaya.” mahinang sabi niya. ramdam ko yung pagsisisi sa boses niya.

“sana naiayos mo na yun ngayon. sana mas maayos ka na ngayon. sana mapatahimik mo na yung mga memoryang patuloy na humahabol sa’yo. sana naghihilom ka na. sana, hindi na maranasan ng mahal mo ngayon yung naranasan ko.”  

sa loob ng isang taon, natutunan kong tanggapin lahat-mula sa mga memorya hanggang sa pa’no kami nawakasan, kung pa’nong di naman siya talaga naging akin lang. hindi naging madali pero kinailangan. sa huli, wala naman talaga akong magagawa. nangyari na yung mga pangyayari. nagkapalitan na ng mga masasakit na salita. naubos na namin ang isa’t-isa.

“nung tuluyan nang nawala yung tayo, wala akong naging iba at wala nang susunod pa. mas gugustuhin ko na lang na mag-isa. kase yung sakit na dala-dala ko bago pa man kita nakilala, hindi ko namalayang naipasa sayo. sobra sobra na yung pinsalang nadulot ko. tama na. ayos na yung ako na lang yung nagdurusa.”

“-alam kong kahit ga’no ko pa gustuhing ibalik yung oras para itama lahat ng nagawa kong mali, hindi na pwede. said na. siguro hanggang doon lang talaga tayo. sa ganito siguro talaga tayo maiuuwi. tama na.” pagpapatuloy niya.

sa puntong ‘to, naiyak na rin siya. kumuha siya ng panyo at pinunas sa kanyang mukha.

“baka nga. baka hindi talaga pwede.” bulong ko.

tinignan ko ulet siya, sa kahuli-huling beses. ilang minuto kaming nabalot ng katahimikan, nakatingin pareho sa kawalan. siya ang naunang tumayo sa kinauupuan.

“alam kong hindi mabubura ng ilan mang ‘patawad’ kung ganito kita sobrang nasaktan. pero gusto ko lang ulit humingi ng patawad.”

pinanood ko ang palayo niyang pigura hanggang isa na lang siyang maliit na tuldok at tuluyang nawala. pinakiramdaman ko ang sarili ko. humingang malalim.

isang taon na yung lumipas. halos ganito rin yung nangyari noong gabing iyon. ang pagkakaiba lang, noon, mas pinapangunahan kami ng emosyon. isang taon na pero ngayon ko pa lang talaga patuloy na maibabaon. kinailangan kong marinig ulet. ngayon, totoo ngang tapos na. wala na. natuldukan na.
to all the things i told you.
to all the things i could've told you.
to all the the things i wish to tell you.
man, rereading past conversations are hard. you're reminded of all the promises that are never fulfilled. so much for never leaving me again and never hurting me and loving me through ups and downs, eh?
Path Humble Jun 2014
you stand on your own two legs

you stand straight,
begin wherever fate
has you fall in,
but well remember,
wherever the line dance snakes to, 
direction and destination,
you remain you-true,
on your own humble path,
be ever-wary of the snakes
traveling along side you
Path Humble Jun 2014
Introduction
_____

some words
chase you around
infiltrating and winking,
in emails and poems to
your attention dispatched
undeniably messaging
a wanting to be
realized, completed,
teasingly speaking

you know
a poem newly birthing
in your left brain,
tender pleading,
love me already,
just write me
like you would
make love to a woman!"

messages from others employ
the self-same word r e p e a t e d l y,
you start to get the hint
very very v i g o r o u s l y

the rumbling,
the back-seat tumbling,
you're driving
bipedal composing,
guitar and piano
gas and brake
pedals to the mettle,
and the speed limit
was 15 mph under
where your brain is fermenting

all tuning you up to
meet the guild's
product quality standards,
yet unlike an automobile,
a poem, like a life,
has a unique DNA,
cannot just be
recalled,
for repair
and additional tinkering,
jes' because
once it is out there,
it has been outed

sure enough in my
my "started but ***" file,
a lazy layabout,
overlooked and undercooked,
the poem below,
a dabble and a muddle,
so ignored, so berefted
for so long
it got this
special introduction
by way of an apology....

Incarnate**

She is my poem incarnate
She is the carne of my body
She is the innate of my soul
She is my woman incarnate

she is all I need
in form realized and invisible imagined,
angel and thank god,
devil as well...
For p.c.
Path Humble Jun 2014
from the bed shared

I offer ask,
"would you like me to reheat yours?"

and she answers no hesitation

"no sweetheart, I'm good,"

not realizing she just
simple and easy,
through her sweet goodness,
reheated my love
for her
1- 2 - 3
Path Humble Nov 2014
a series of random questions
all asking,
some ending in,
a few beginners,
where from...

from where,
do the haters come from?

the pleasure of mass ******,
in what gene,
from what cell, possessed,
that you seek it as a life's rationale,
so easy?


from where,
derived
the notion that you,
politician professional
behind closed doors,
bend over to the private interest
your public pretense,
couched lies,
the idea mocking me,
you know what's better
fraud,

from where,

did this despotic greed arise?

from where,
this endless depression,
a session with no end,
don't recall the beginning,
whence the end,
where the end,
freedom from it,
climb out from Joseph's pit,
the exit come
from?

from where,

does inspiration come from?

from
intimacy with the inanimate,
the population of objects,
coarse, beauteous that provoke,
the museums, the gutter, the worn,
the just unrealized, imagined,
from
learning to speak hearts
to speak the heart language

from
from animated blood, eyes, taste buds,
when you pass thru the molecules of me,
by contact real or imagined,
desperation, satisfaction organic,

from where,
from where do these questions arise,
the answers as well,
they are tangible, yet intangible,
even

from,
a notion indistinct,
an untraceable path,
hidden routers,
deflecting reflecting,
even a current direct,
invisible to the naked

from where?

a fair question,
answers, unreliable,
for in the forming,
froming is always
transfigured,
distorted

so let's agree,
the
mother, mater, matters not,
of from,
unsolvable, soluble,
the origin, source,
the river-head is a wasted search

only the acts of yours,
even/or the poems,
all realized ~
undeniable

from you, your hand

that is the only answer to
a question,

from where,

wherein from
comes both,
the contained,
and the
uncontained.
Path Humble Nov 2014
on the paper
newly minted,
first time printed

causal pausation
assessment momentation
review, the second inclination,
then scrap-heaped,
in much bad company filed
retained, reserved, preserved,
for another go round,
another someday

you look at your hands,
telling them straight,
not good enough,
is not good enough
anymore

do try, so try,
three lines, four stanzas,
elegies and funerals
don't become you,
go into labor,
write labored
and birth free flowingly
knowing,
that all knowing glowing,
of a poem child,
product of
good enough
Bench Yourself

pensive, a quiet time,
yet, burning sensation
in the limbs,
but not in the one
that matters

the eyes function
the fingers flex,
breathing regular,
the words stuck
in an unapproachable place

you bench yourself,
let the backups play,
head in the game,
not today
Path Humble Jan 2015
the shortest poem
he will, he did,
ever writ:

every breath, every thought,
strained, purified, refined
to reach the goal stated,
A Purebred Heart

writing continuously,
the smile of the tasked
gives rise to endless love
now, de-masked,
all quested for
the encapsulation of
Purebred Heart
to walk with,
cleansed upon this
soiled Earth
Path Humble Jan 2015
feathers or snowflakes
nighttime,
unimportantly,
cannot differentiate
on the 16th floor
balcony
each an individualized n-vite

fall downy into down
of snow blankets of
freezing releasing cold comfort,
ice cream for the body entire

oh yes,
a sad one penned,
the nullity of his
throbbing everything,
sore tempted for quenching
by the soft permanence of white,
most tempting,
soft offering a laundering downy state

they say
see the good stuff

do,
but I*  feel  the bad stuff
with heartbeat regularity,
temple pounding repetitive asking
what's the next best
and other naming questions


the way in is not
way out...
this hole I dug dark,
no hand holds, dank, elongated

this time
happy you,
brevity suits

for the downy fall
fleeting floating abrupt and
suggesting
wonderfully right-sided answers
to questions his names asks

where is the humble path,
where is shelter at long last..
.
Path Humble Jul 2016
only man de-man-ded

an explanation,

for the natural.

fool hu-man,

man-I-fold the wonders,

the inexplic-able bent to fit

the curved overture of the heart.

my plan for the day,

accept that these two hands

yours, can push an elder's wheelchair

up Third Avenue,

and never understand the how

the saving was mine own ABC's

answering,

the existential why's.


may 8 12:07 am
Next page