Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"kumikinang" poems
“Mahirap na daw turuan ng bagong laro ang matandang aso”, siguro nga totoo ito. Pero may mga bagay na nalalaman ang matandang aso na hindi alam ng mga kabataan ngayon. Alam ng matandang aso ang sagot sa maraming talinghaga at hiwaga na taglay ng buhay. Nakita n’ya ang mga paliwanag na nagbibigay ng liwanag; nakita n’ya ang mga katotohanan at kasinungalingan na nasa pagitan ng mga sulok-sulok ng buhay. Alam n’ya na hindi lahat ng kumikinang ay ginto, na hindi porke kalmada ang dagat ay wala nang darating na unos. Hindi ibig sabihin na kapag komokak ang palaka ay tag-ulan na. Alam n’ya na ang kamatayan ay hindi talaga kasawian kundi isang bagong yugto, isang bagong pagsisimula at isang bagong anyo ng buhay. Alam ng matandang aso ang pagkakaiba nang tunay na umiibig sa nalilibugan lang. kaya natatawa s’ya kapag nakikita ang mga kabataan na inaabuso ang salitang “pagibig”. Mahina na ang katawan ng matandang aso subalit nananatiling malakas ang kanyang isip; malabo na ang kanyang mga mata pero malinaw parin ang kanyang puso at pandama. Marami na s’yang naisulat at marami na s’yang binigkas na mga talumpati, alam n’yang hindi lahat ng nagbabasa at nakikinig ay natututo. Marami sa kanila ay nananatiling mga ungas at gago. Alam n’ya na ang karunungan ay hindi agad-agad na tinatanggap ng mga hanagal na nakikinig, na hindi ang talumpati at panulat ang talagang nagmumulat kundi ang mga karanasan at mga pinagdadaanan. Malalim na ang gabi pagod at inaantok na ang matandang aso pero hindi s’ya makatulog. Dahil alam n’ya na sa bawat pagkahimbing ay laging may naka-abang na bangungot. Na ang bawat bukang-liwayway ay hindi laging may dalang pag-asa. Na, ang maghapon madalas ay isang tanikala na iyong kailangan na hatakin. Hindi naging masaya subalit hindi rin naman naging malungkot ang buhay ng matandang aso, pero hindi s’ya nanghihinayang sapagkat alam n’ya ang ibig sabihin ng kasabihan na “ang buhay ay parang gulong, minsan nasa ibabaw ka minsan naman nasa ilalim ka”.
0
Nov 30, 2017
Nov 30, 2017 at 7:32 PM UTC
ANG MATANDANG ASO
“Mahirap na daw turuan ng bagong laro ang matandang aso”, siguro nga totoo ito. Pero may mga bagay na nalalaman ang matandang aso na hindi alam ng mga kabataan ngayon. Alam ng matandang aso ang sagot sa maraming talinghaga at hiwaga na taglay ng buhay. Nakita n’ya ang mga paliwanag na nagbibigay ng liwanag; nakita n’ya ang mga katotohanan at kasinungalingan na nasa pagitan ng mga sulok-sulok ng buhay. Alam n’ya na hindi lahat ng kumikinang ay ginto, na hindi porke kalmada ang dagat ay wala nang darating na unos. Hindi ibig sabihin na kapag komokak ang palaka ay tag-ulan na. Alam n’ya na ang kamatayan ay hindi talaga kasawian kundi isang bagong yugto, isang bagong pagsisimula at isang bagong anyo ng buhay. Alam ng matandang aso ang pagkakaiba nang tunay na umiibig sa nalilibugan lang. kaya natatawa s’ya kapag nakikita ang mga kabataan na inaabuso ang salitang “pagibig”. Mahina na ang katawan ng matandang aso subalit nananatiling malakas ang kanyang isip; malabo na ang kanyang mga mata pero malinaw parin ang kanyang puso at pandama. Marami na s’yang naisulat at marami na s’yang binigkas na mga talumpati, alam n’yang hindi lahat ng nagbabasa at nakikinig ay natututo. Marami sa kanila ay nananatiling mga ungas at gago. Alam n’ya na ang karunungan ay hindi agad-agad na tinatanggap ng mga hanagal na nakikinig, na hindi ang talumpati at panulat ang talagang nagmumulat kundi ang mga karanasan at mga pinagdadaanan. Malalim na ang gabi pagod at inaantok na ang matandang aso pero hindi s’ya makatulog. Dahil alam n’ya na sa bawat pagkahimbing ay laging may naka-abang na bangungot. Na ang bawat bukang-liwayway ay hindi laging may dalang pag-asa. Na, ang maghapon madalas ay isang tanikala na iyong kailangan na hatakin. Hindi naging masaya subalit hindi rin naman naging malungkot ang buhay ng matandang aso, pero hindi s’ya nanghihinayang sapagkat alam n’ya ang ibig sabihin ng kasabihan na “ang buhay ay parang gulong, minsan nasa ibabaw ka minsan naman nasa ilalim ka”.
Continue reading...
3
Pinuro ang lupang buhangin ang kulay Mga yapak, pawang sadsad sa konsensya Nagpapawis ang sarili Pati mata’y may butil na di sadya. Gamit ang sariling lakas, *Babaunin ko sana * ang bughaw na nakaraan Bagkus kumikinang ang dibuhong Sampal sa pagkatao. Hindi ko sya matitigan May kurot sa puso Kahit minsa’y walang emosyon. Mabuti pa sya Yakap na ng Ama Habang ako’y makikibaka pa Pagkat paglisan ko rito’y Buhay ko naman Angpagtitibayin – Susulong ako na parang leon Ngunit walang pangil Pagkat sa kahirapan pa rin Dadapa at magpapaagos Matalim ang kamndak nito.
0
May 2, 2015
May 2, 2015 at 10:25 AM UTC
Libing
Nilawis ng dilim ang mayorya ng mga ilaw sa kalangitan Ang kapanglawan ng mga ulap na nagdaan ay nakakapangilabot Kumikinang ang maliliit na butas sa telang itim na tumatalukbong sa himpapawid At sa bawat minutong nagdadaan may tila bang may naglalaro sa balabal ng karimlan Tila may kutsilyong pumupunit sa alapaap para makasilip ang liwanag Ngunit muling isasara ang tastas na nagawa sa segundong ito'y nagsimulang bumuka May mga bulalakaw na nagpakita. Tayong limang nakahilata sa kamang kayumanggi na sinapinan ng damo Agad-agad tumingala sa pag-asang tayo'y makakahiling sa mga nauupos na bato Ang saglit na gumuhit ang bulalakaw ay nag-umapaw tayo sa tuwa Halata ang paniniwala sa pamahiing matutupad ang pangarap kapag humiling ka Sa isa't kalahating segundo na iyon na nagising ang ating mga diwa Ang mga daliri ay nakaturo sa nagdaang hulagway na hindi na maibabalik Sabay-sabay tayong pumikit. At sa pagbukas ng mga bintana patungo sa ating mga kaluluwa Ang isa sa atin ay nagreklamo; "Hindi ko nakita!" At sa kanyang pagsamo sa uniberso na magbigay pa ng pagkakataong humiling Paghalakhak at malarong panunukso ang nakuha niya mula sa atin Habang ang mapangilabot na simoy ng hangin ay humaplos sa ating mga katawan At ang katatawanan ay napalitan ng isang tanong walang kasiguraduhan: "Kailan kaya ulit mangyayari 'to?" Na tayo ay magkakasama sa isang pagkakataong Walang inaalalang pagsalansang ng mundong hindi tayo Na ang tanging balabal na bumabalot sa ating mga puso ay ang yakap natin sa isa't-isa Na ang kalinawan ng ating mga isip ay nagiging malaya Magpakita lagpas pa sa pagkislap sa gilid ng balintataw ng mata Na kung saan, tayong matatalik na magkaibigan, Tayo ay masaya. Sa bawat pilit na pag-alpas natin mula sa bisig ng nakaambang Mapanglaw na kinabukasan, tayo'y palaging magtatagpo dito —Hindi ko sinasabing sa plazang ito kung saan ang usok ng sigarilyo ay lumulunod sa baga, Kung saan ang mga punong nakahilera ay nakahubad at dayupay, Kung saan lingid ang ating kagustuhan gawing tirahan ang tinalikdang plaza na ito— Kung hindi, dito! Sa pagkakataong busilak ang tawanan at totoo ang ating pagkakaibigan Sa huling pagkakataon tumingala tayo. Lubusin natin ang pagkakataong kinakalmot ng mga anghel ang kalangitan Magpakasasa tayo sa saglit na pinatotohanan natin ang pamahiin Na kapag humiling ka sa bumabagsak na bituin ito'y magkakatotoo Na inuulok natin ang isa't-isa ipikit ang mga mata sa bawat ilaw na gumuguhit Sa himpapawid na madilim na mamaya ay babalik sa maulap na umaga At sa nagbabadyang pagtatapos ng pag-ulan ng ilaw at muling pagbukas ng ating mga mata Hanggang sa huling bulalakaw, Kaibigan, humiling ka.
0
May 23, 2016
May 23, 2016 at 12:58 PM UTC
Plaza Maestranza
Nilawis ng dilim ang mayorya ng mga ilaw sa kalangitan Ang kapanglawan ng mga ulap na nagdaan ay nakakapangilabot Kumikinang ang maliliit na butas sa telang itim na tumatalukbong sa himpapawid At sa bawat minutong nagdadaan may tila bang may naglalaro sa balabal ng karimlan Tila may kutsilyong pumupunit sa alapaap para makasilip ang liwanag Ngunit muling isasara ang tastas na nagawa sa segundong ito'y nagsimulang bumuka May mga bulalakaw na nagpakita. Tayong limang nakahilata sa kamang kayumanggi na sinapinan ng damo Agad-agad tumingala sa pag-asang tayo'y makakahiling sa mga nauupos na bato Ang saglit na gumuhit ang bulalakaw ay nag-umapaw tayo sa tuwa Halata ang paniniwala sa pamahiing matutupad ang pangarap kapag humiling ka Sa isa't kalahating segundo na iyon na nagising ang ating mga diwa Ang mga daliri ay nakaturo sa nagdaang hulagway na hindi na maibabalik Sabay-sabay tayong pumikit. At sa pagbukas ng mga bintana patungo sa ating mga kaluluwa Ang isa sa atin ay nagreklamo; "Hindi ko nakita!" At sa kanyang pagsamo sa uniberso na magbigay pa ng pagkakataong humiling Paghalakhak at malarong panunukso ang nakuha niya mula sa atin Habang ang mapangilabot na simoy ng hangin ay humaplos sa ating mga katawan At ang katatawanan ay napalitan ng isang tanong walang kasiguraduhan: "Kailan kaya ulit mangyayari 'to?" Na tayo ay magkakasama sa isang pagkakataong Walang inaalalang pagsalansang ng mundong hindi tayo Na ang tanging balabal na bumabalot sa ating mga puso ay ang yakap natin sa isa't-isa Na ang kalinawan ng ating mga isip ay nagiging malaya Magpakita lagpas pa sa pagkislap sa gilid ng balintataw ng mata Na kung saan, tayong matatalik na magkaibigan, Tayo ay masaya. Sa bawat pilit na pag-alpas natin mula sa bisig ng nakaambang Mapanglaw na kinabukasan, tayo'y palaging magtatagpo dito —Hindi ko sinasabing sa plazang ito kung saan ang usok ng sigarilyo ay lumulunod sa baga, Kung saan ang mga punong nakahilera ay nakahubad at dayupay, Kung saan lingid ang ating kagustuhan gawing tirahan ang tinalikdang plaza na ito— Kung hindi, dito! Sa pagkakataong busilak ang tawanan at totoo ang ating pagkakaibigan Sa huling pagkakataon tumingala tayo. Lubusin natin ang pagkakataong kinakalmot ng mga anghel ang kalangitan Magpakasasa tayo sa saglit na pinatotohanan natin ang pamahiin Na kapag humiling ka sa bumabagsak na bituin ito'y magkakatotoo Na inuulok natin ang isa't-isa ipikit ang mga mata sa bawat ilaw na gumuguhit Sa himpapawid na madilim na mamaya ay babalik sa maulap na umaga At sa nagbabadyang pagtatapos ng pag-ulan ng ilaw at muling pagbukas ng ating mga mata Hanggang sa huling bulalakaw, Kaibigan, humiling ka.
Continue reading...
44
Sa tili ay nagulat Oras na bumangon Tumatagistis ang pawis Nagsusumikap sa ilalim ng buwan Nang sa taggutom ang sikmura'y di magtiis Ilang linggo na ang lumipas at muli'y pasukan Di pagbabalik-skwela ang kinapapanabikan kundi ang hirang Ang makita na ngumiti, nagsisilundagan ang saya sa luksong-lubid Sa kumikinang na dilaw - ginto Sa pinto ng silid-aralan Ang pangalan ay sa talaan Sumambulat sa harapan, magiliw na klase at kaibigan Alas singko ng  hapon, bumuhos ang ulan Sa hintayan ay sumilong at doon din ang paraluman Ang tatlong estudyante sa likod niya ay di alam Nang isa ay hinipo ang makapal niyang buhok Tinawag na ang pangalan Sa tabi ay lumapit Ang winika ay baka mabasa ka ng mahalumigmig na  habyog ng hangin Inaabangan pa rin ang mga binata sa kung ano pang balak na gawin
0
Jan 9, 2019
Jan 9, 2019 at 5:30 PM UTC
Ang Buhay sa Takipsilim #46
Minamahal kita subalit hindi ko ito ikukumpara sa mga tala, sa alon; Hindi ko ito ikukumpara sa mga bagay na karaniwang ginagamit sa tula sa bango ng bagong pitas na rosas sa apoy na walang tigil sa pagliyab Minamahal kita nang hindi ko ito ikukumpara sa mga iyon o sa kahit ano. Minamahal kita dahil sadyang mahal kita — sa katwirang hindi maikukumpara ang aking nararamdaman sa mga bagay na natatanaw, nahahawakan. Minamahal kita dahil sadyang mahal kita walang tulad-tulad walang mga talang kumikinang at along humahaplos walang rosas na kasing bango ng kawalan ng alinlangan walang apoy kung saan ang usok ay kumakaway sa mga ulap at hindi na matanaw. Minamahal kita at hindi ko ito ikukumpara sa kahit ano.   Minamahal kita
0
Aug 20, 2017
Aug 20, 2017 at 9:56 PM UTC
sapagka't mahal kita.
baka hindi niya na nakayanan ang init at hirap ng araw-araw na buhay, o baka nalason na siya sa usok na binibuga ng mga mabahong mekanismo. baka siya'y basta lang nalulumbay. kung magdamag mo ba namang panoorin ang mundo at ang mga tao tiyak, malulungkot ka rin. 'di kaya nasaktan siya kasi hindi mo na raw siya pinapansin? siya'y nagpaayos at nagpaganda; nakapustura pa naman siya sa isang kumikinang na bughaw na bistida pero hindi pa rin iyon sapat para mabihag ang iyong tingin, kahit man lang isang silip. umiyak si Langit maghapon at 'di ko mapigilang itanong kung bakit. sinamahan ko siya at baka sakaling siya'y tumahan na. hinandugan ko rin siya ng isang munting ngiti. naisip ko lang na baka makatulong iyon sa pagbalik ng kanyang liwanag muli. binulungan ko siya ng isang sikreto, isang sigaw ng aking puso "anuman ang iyong kulay ang dilag mo ay kabighabighani kaya lubos kitang minamahal, aking panghabangbuhay na kaibigan, Langit"
0
Jun 19, 2014
Jun 19, 2014 at 3:23 AM UTC
umiyak si Langit
010717 (Para sa mga may gustong simulan at gustong tapusin. Para sa mga may kahapon at naniniwalang sisirit ang bukas. Para sa mga may pangamba pagkat pakiramdam mo'y kapos ang oras at tila ika'y may gapos ng kagabi o noong isang araw, noong isang taon. Para sayo, nang mahimbing ka sa gabing may pagsuko. Pipikit ka rin, hihimbing ka rin. Didilat ka, may bukas pa.) Narinig na ng bawat sulok ng kuwarto mo ang mga ibinubulong Ko sa iyo tuwing natutulog ka, habang yakap-yakap Kita, at nakabaon sa dibdib Ko ang mukha **** nasa malalim na pagkakahimbing. Narinig na ng mga unan mo ang mga Salitang binitiwan Ko noong inamin kong hinding-hindi Kita bibitiwan habang sinusuyod mo ang gabi nang mag-isa, na tila ba ito na ang huling gabing ikaw na lamang ang bida sa istorya. Narinig nila ang mga bulong Kong narito Ako at Ako pa rin ang kilala Mo noong unang beses Akong humimlay sayong mga bisig para punasan at saluhin ang mga butil ng mala-perlas **** mga luha, kumikinang at mahalaga   pagkat tangan nito ang taimtim **** mga panalangin -- mga panalanging hindi mo binitiwan at lubos **** pinagsindi ng kandila sa bawat gabi't alay ang tinig **** balisa't uhaw sa kasagutan. Maigting ding nagmamasid ang iyong orasan noong ipinangako Ko sayong inilaan Ko na ang bawat patak ng segundo sa pag-aalaga sa iyo, na hinding-hindi Akong magsasawang pag-ingatan ka, tumigil man sa pagpihit ang lahat ng orasan sa mundong ibabaw -- kitilin man ang bawat bateryang nagbibigay-buhay sa bawat saglit, sa bawat pintig ng oras na hindi mabilang. Higit sa lahat, narinig Ako ng mga pader ng kuwarto mo, noong unang gabing ginawa Kong umaga para masilayan mo ang lahat, noong una Kong sinabing mahal kita at kahapon, ngayon o bukas at magpakailanman -- ang mga parehong gabing paulit-ulit Kong sasabihin sayong higit ka sa kalawakan, na hindi Ako natutulog at ikaw at ikaw ang tanging tanawing tatanawin. At habang parating na muli ang umaga at gigising na ang lahat, ay sana manahimik ang kuwarto mo. Ngunit sa katahimikan nito'y sana'y mabuksan ang lihim ng mga narinig niyang mga sinabi Ko. Narinig na ng bawat sulok ng kuwarto mo ang mga Salitang laan lamang sayo at sa mga gabing ito at sa susunod pa'y haharanahin Kita ng parehas na himig at susuyuin ng parehas na timpla ng pag-ibig. At hindi Ako magbabago, mahimbing ka man ngayo'y asahan **** ang bukas mo'y kasama pa rin Ako. Matulog ka na, Anak. #010717 #SpokenWordsNiTatay
0
Mar 15, 2017
Mar 15, 2017 at 11:28 AM UTC
Mahimbing na Pagsilang
010717 (Para sa mga may gustong simulan at gustong tapusin. Para sa mga may kahapon at naniniwalang sisirit ang bukas. Para sa mga may pangamba pagkat pakiramdam mo'y kapos ang oras at tila ika'y may gapos ng kagabi o noong isang araw, noong isang taon. Para sayo, nang mahimbing ka sa gabing may pagsuko. Pipikit ka rin, hihimbing ka rin. Didilat ka, may bukas pa.) Narinig na ng bawat sulok ng kuwarto mo ang mga ibinubulong Ko sa iyo tuwing natutulog ka, habang yakap-yakap Kita, at nakabaon sa dibdib Ko ang mukha **** nasa malalim na pagkakahimbing. Narinig na ng mga unan mo ang mga Salitang binitiwan Ko noong inamin kong hinding-hindi Kita bibitiwan habang sinusuyod mo ang gabi nang mag-isa, na tila ba ito na ang huling gabing ikaw na lamang ang bida sa istorya. Narinig nila ang mga bulong Kong narito Ako at Ako pa rin ang kilala Mo noong unang beses Akong humimlay sayong mga bisig para punasan at saluhin ang mga butil ng mala-perlas **** mga luha, kumikinang at mahalaga   pagkat tangan nito ang taimtim **** mga panalangin -- mga panalanging hindi mo binitiwan at lubos **** pinagsindi ng kandila sa bawat gabi't alay ang tinig **** balisa't uhaw sa kasagutan. Maigting ding nagmamasid ang iyong orasan noong ipinangako Ko sayong inilaan Ko na ang bawat patak ng segundo sa pag-aalaga sa iyo, na hinding-hindi Akong magsasawang pag-ingatan ka, tumigil man sa pagpihit ang lahat ng orasan sa mundong ibabaw -- kitilin man ang bawat bateryang nagbibigay-buhay sa bawat saglit, sa bawat pintig ng oras na hindi mabilang. Higit sa lahat, narinig Ako ng mga pader ng kuwarto mo, noong unang gabing ginawa Kong umaga para masilayan mo ang lahat, noong una Kong sinabing mahal kita at kahapon, ngayon o bukas at magpakailanman -- ang mga parehong gabing paulit-ulit Kong sasabihin sayong higit ka sa kalawakan, na hindi Ako natutulog at ikaw at ikaw ang tanging tanawing tatanawin. At habang parating na muli ang umaga at gigising na ang lahat, ay sana manahimik ang kuwarto mo. Ngunit sa katahimikan nito'y sana'y mabuksan ang lihim ng mga narinig niyang mga sinabi Ko. Narinig na ng bawat sulok ng kuwarto mo ang mga Salitang laan lamang sayo at sa mga gabing ito at sa susunod pa'y haharanahin Kita ng parehas na himig at susuyuin ng parehas na timpla ng pag-ibig. At hindi Ako magbabago, mahimbing ka man ngayo'y asahan **** ang bukas mo'y kasama pa rin Ako. Matulog ka na, Anak. #010717 #SpokenWordsNiTatay
Continue reading...
11
#112715 #10AM Baka nalason na siya sa usok Na binubuga ng mga nakababahing na mekanismo. Siya'y nalulumbay kaya't ako'y nabihag niya, Nabihag -- nabighani Sa kanyang kumikinang na pustura, Siyang bughaw na bistida at magbabagong-bihis pa. Umiiyak siya, kaya't hindi ko na ininda, Nagbakasakaling mapatahan siya -- Nang di bumugso ang galit Patungo sa konkreto't pinira-pirasong bakal Pagkat mga abang, ni hindi ninais na maugatan. Bulong ko ang lihim na pagtingin, "Anuman ang iyong kulay Ang dilag mo'y kabigha-bighani Kaya lubos kitang iniibig, Aking panghabangbuhay na kaibigan, O Langit na Irog."
0
Nov 27, 2015
Nov 27, 2015 at 7:22 PM UTC
Site Stalker
Kay tamis ng iyong ngiti Sadyang kay ganda ng iyong labi Ika'y lubos na nakakahumalig Sayo ako'y tunay na umiibig Mata mo'y kumikinang na parang bituin Ikaw ang anghel ng aking panalangin Regalo ka ng Diyos aking sinta Sayo ang puso ko'y napapakanta Kislap ng iyong mata saakin ay nagpapatunaw Pagmamahal ko sayo'y lubos na nangingibabaw Ika'y rosas sa hardin ng Diyos Tatawirin ka sa kahit anong unos Mahal ko, bahaghari ka sa pagdaan ng ulan Kasing ganda ng pagsikat ng araw sa silangan Pagmamahal ko sayo'y inspirasyon sa aking Buhay Tayong dalawa'y kailanma'y di mawawalay
0
Feb 28, 2017
Feb 28, 2017 at 10:42 AM UTC
Aking Iniibig
Sa kanyang himig ako'y nahahalina Magkasintunog ng mga ibong malaya Umiindayog sa puso ko't pagsinta Misteryosong dilag, sino s'ya talaga? Sa tuwing napapanood 'y anong ganda Mata'y matimyas na tala sa umaga Tanglaw sa daigdig na puno ng hiwaga Liwanag sa bukang liwayway 't hiraya Manipis ang labing kakulay 'y makopa Malamyos ang tunog ng bawat salita Halik ng anghel ang dapyo ng hininga Halimuyak ay buhay, di nawawala Kahit panlalaki ang gayak at porma Na kanyang ginampanan sa prima donna Munting lawiswis na lupaypay 't mahina Nang lumaki'y diwata sa encantadia Ang isip ko ay kinabig 't kinawawa Ginapos nang mahigpit ng kanyang drama Madalas ay namumugto ang mga mata Kapag nasisilayan s'yang lumuluha Huwag sana pabugso bugso't pabigla Ang tibo niyang pangungusap at banta Sapagkat nababagha't natutulala Damdami'y pinamumugaran ng kaba Sa kumpas ng mga kamay ay humahanga Isang paraluman na ang kiyas 'y siga Hudlum sa kanto na mahal ang pamilya Pinakamatapang na lahing Claveria Sa likod ng pagganap ano nga ba s'ya? Sapantaha ko ay magalang na bata Binibini at dalagang Filipina May puring Perlas ng Silangan ng Asya Lingid sa kamalayan nang napahanga Sa kanyang angking galing bilang artista Dagdag pa ang sayaw n'yang mala-prinsesa Sa makabagong tinikling, siya'y reyna Araw 'y nakahilig sa katanyagan n'ya Harap 'y pangarap na sinasalubong pa Hiyas s'ya sa mundo na walang kapara, Kumikinang at nagbibigay pag-asa
0
Jan 4, 2020
Jan 4, 2020 at 11:09 PM UTC
Altheyah Ablan
kumikinang ang mamahaling parol na nakadambana sa bintana ng mansion na nasa loob ng isang malaking subdivision. nagniningning ang patay sindi nitong kulay na umaaliw sa balana. salamat sa malaking pakinabang na kanyang kinita nang walang anomang pakundangan sa dugo at pawis ng mga abang manggagawa. nasa kanyang sala naman ang mataas na Christmas Tree habang sa paanan nito nakahandusay ang kahon-kahon na magagarbong mga regalo. malayong-malayo ito sa barung-barung ng mga nagtitiis sa siphayo ng dusa at karalitaan. ang mahabang lamesa na nasa kanyang komedor ay talagang pinagpala sapagkat nakapatong dito ang hiniwang hamon, keso de bola, spaghetti, carbonara, lasagna, ubas at ang lahat ng masasarap na pangarap ng isang batang kalye na kumakalam ang sikmura habang tinitiis ang ginaw ng Disyembre. matapos ang kanyang masaganang Noche Buena ay mauupo sya sa kanyang malambot na sofa na di halos mabilang ang libong halaga. dun n'ya iinumin nang buong pagmamalaki ang mamahaling brandy o di kaya naman ay whiskey. katabi ang kanyang pamilya sabay-sabay silang manonood ng misa habang nakatuon sa higanteng flat screen na telebisyon. ang homily ng ingleserong pari ay patungkol sa pag-ibig sa kapwa at pagbibigayan.
0
Nov 3, 2017
Nov 3, 2017 at 4:32 AM UTC
Ang Pasko Ng Burgis
Ang maikling kasaysayan ay pilit kinakalimutan Nang nahulog sa bangin ng nakaraan itinali sa leeg ng walang pag-aalinlangan ang maiksi na lubid na pinanghahawakan Kumikinang na perlas ng silangan namumukod-tanging mutya sa dalampasigan Nang makatakas sa karagatan Di na bumalik sa kinagisnan Papalubog na ang araw nang hindi namamalayan Ang liham nito'y kanyang huling alab Yugto ng masamang pangitain kung kailan dadapo ang mga paniki Nagsilbi na piring sa pagsapit ng Biyernes ang takipsilim Sa walang pakundangan pugon Nagliyab ang lunggati ng pangangalit Marahas na pagbati nito ay pasakit Ang simpatiya ay kumukupas Sa trahedyang sumira Nang wala na makakapitan sa pag-aagaw buhay Walang paghikbi sa kapaligiran Labis na kasawian
0
Dec 16, 2018
Dec 16, 2018 at 6:24 AM UTC
Ang Buhay sa Takipsilim #11
082021 Inuusig niya ang mga talang kumikinang At tumatabon sa mga parating na bulalakaw. Ang mga mata ng santelmo’y Hindi na lagim ang ibinubuntong hininga Kundi liwanag na humahabol Sa bawat paghikab nang nakatihaya. Hati-hati sila sa papag Sa kung sino ang taya sa pagsilang ng araw At sa pinintang dilim Na hindi na bangunot ang pasalubong Kundi pag-asang makapagsalu-salong muli Sa hapag-kainan sa panibagong kalendaryo. Habang nagniningas ang mga baga’y Guguhitan nila ang pisngi ng bawat isa Gamit ang bawat kwentong agimat ng kahapon. At mapupuno ng halakhakan ang bawat kurtina Na para bang sila’y nasa entablado Ng sarili nilang istoryang sila rin ang nagbigay-buhay. Ang bawat butil ng bigas Ay katumbas ng pawis na alay nila sa palayan Habang ang kirampot na tuyong walang sawsawan Ay sining na makulay sa kanilang mga mata. At sila’y magtatampisaw Sa putikan ng kanilang hanapbuhay At ni isa sa kanila’y ni minsa’y Di ginambala na ang bukas ay magiging sakuna. Isa, dalawa, tatlo.. Sunud-sunod ang mabibilis na butil Na ni isa’y di mailagan. Ang mga butil ng palay Ay nagmistulang mga basura sa lansangan Na nilalangaw at pinag-aagawan Ng mga itim na ibong gahaman sa kapangyarihan.
0
Aug 20, 2021
Aug 20, 2021 at 9:11 AM UTC
Palay at Abo
ang huling pagkikita ay hindi mo man lang napansin. minsan kang nasilayan sa ilalim ng mga bituin. ilang buwan naghangad na ika'y makapiling; kailan ka kaya mapapasaakin? ang nais ko lang naman ay magkakilanlan - magkita, magka-usap, maging magkaibigan. limutin mo na ang iyong nakaraan, gawing ako ang iyong kanlungan. sa bawat gabi na ika'y pinapakinggan, pagsidhi ng damdamin ay 'di maungusan; sakit at pagod ay maiibsan kung hanggang sa pagtulog ay ikaw ang pinagmamasdan. pagmamasdan ang mga matang hapo, ang mga gitarang sira ang capo, ang amoy ng kape mula sa hininga mo, pati ang paghilik **** nasa tono. ang iyong damit na babad sa pawis, at ang iyong sapatos na kumikinang sa kinis; kung sa umaga'y bubungad ang ngiti **** kay tamis ay hindi ko kailanman gugustuhing umalis. at sa lahat-lahat ng kaya kong ilista, habang ang lapis sa papel ay nabubura na; sisimulan ko sa pangalan **** may pitong letra hanggang sa kung paano ka tumatawa. isusunod ko ang mga singsing sa iyong daliri, habang ang buhok mo'y hindi na mahawi. sa bawat galaw **** aking tinatangi, at ang ala-ala mo'y patuloy na mananatili pagkarupok ng puso ay lalong sumisidhi. kapag ika'y nakikita, kulang nalang ay tumili, maraming nagtataka kung bakit ikaw ang napili, ngunit mahal, alam kong hindi ako nagkamali. ang pagmamahal kong lubus-lubusan, tila apoy na sinilaban; sa'yo inialay ang bawat laban, ngunit umuuwi akong laging luhaan. kung gaano ko man gawing mahaba ang tulang ito, mayroong ibang nagsusulat para sa'yo. kahit ipilit ko pang gandahan ito - hindi ko matutumbasan ang gawa ng nanalo. at kahit magbilang pa ako ng bawat patak ng ulan, na maaari namang bilangin nalang kung ilang beses akong luhaan; dahil sa katotohanang hindi ako ang lulan ng puso **** kay sarap sanang gawing tahanan. oo, alam ko. hindi ako nagkamali. dahil patuloy akong magmamahal kahit sa iba pa ako maitali; patuloy kitang sisintahin sa bawat gabi na ika'y natatanaw mula sa aking mga hikbi. aking sinta, ikaw ang aking mundo, mabura man ng hangin itong monologo, mabaliktad man ito ay hindi magbabago, at kung mangyari'y sana'y ako na ang iyo.
0
Feb 22, 2018
Feb 22, 2018 at 6:14 AM UTC
pitong letra
ang huling pagkikita ay hindi mo man lang napansin. minsan kang nasilayan sa ilalim ng mga bituin. ilang buwan naghangad na ika'y makapiling; kailan ka kaya mapapasaakin? ang nais ko lang naman ay magkakilanlan - magkita, magka-usap, maging magkaibigan. limutin mo na ang iyong nakaraan, gawing ako ang iyong kanlungan. sa bawat gabi na ika'y pinapakinggan, pagsidhi ng damdamin ay 'di maungusan; sakit at pagod ay maiibsan kung hanggang sa pagtulog ay ikaw ang pinagmamasdan. pagmamasdan ang mga matang hapo, ang mga gitarang sira ang capo, ang amoy ng kape mula sa hininga mo, pati ang paghilik **** nasa tono. ang iyong damit na babad sa pawis, at ang iyong sapatos na kumikinang sa kinis; kung sa umaga'y bubungad ang ngiti **** kay tamis ay hindi ko kailanman gugustuhing umalis. at sa lahat-lahat ng kaya kong ilista, habang ang lapis sa papel ay nabubura na; sisimulan ko sa pangalan **** may pitong letra hanggang sa kung paano ka tumatawa. isusunod ko ang mga singsing sa iyong daliri, habang ang buhok mo'y hindi na mahawi. sa bawat galaw **** aking tinatangi, at ang ala-ala mo'y patuloy na mananatili pagkarupok ng puso ay lalong sumisidhi. kapag ika'y nakikita, kulang nalang ay tumili, maraming nagtataka kung bakit ikaw ang napili, ngunit mahal, alam kong hindi ako nagkamali. ang pagmamahal kong lubus-lubusan, tila apoy na sinilaban; sa'yo inialay ang bawat laban, ngunit umuuwi akong laging luhaan. kung gaano ko man gawing mahaba ang tulang ito, mayroong ibang nagsusulat para sa'yo. kahit ipilit ko pang gandahan ito - hindi ko matutumbasan ang gawa ng nanalo. at kahit magbilang pa ako ng bawat patak ng ulan, na maaari namang bilangin nalang kung ilang beses akong luhaan; dahil sa katotohanang hindi ako ang lulan ng puso **** kay sarap sanang gawing tahanan. oo, alam ko. hindi ako nagkamali. dahil patuloy akong magmamahal kahit sa iba pa ako maitali; patuloy kitang sisintahin sa bawat gabi na ika'y natatanaw mula sa aking mga hikbi. aking sinta, ikaw ang aking mundo, mabura man ng hangin itong monologo, mabaliktad man ito ay hindi magbabago, at kung mangyari'y sana'y ako na ang iyo.
Continue reading...
52
Mga punong nagtataasan, mga katawang nangingitim. Hibla dati sa kahoy ngayo'y sa bato nagbibitin. Ang tangkad mo ay laging masarap gawing lilim. Mula noon hanggang ngayo'y di ako makapagpasalin, Ng mga kasalanan, kahit na iyon ang iyong kinain. Matagal na ang huling pagsala ko sa kanyang bituin. Baka't hindi ko na ito kailangang damdamin. Dahil tila nagkukulang na ang iyong hangin. Mga dahon **** lapad at kumikinang. Nanalamin sa lahat ng aninong dumadaan. Nagpapabahay parin sa iba't-ibang nilalang. May mararahas. tahimik, at mapaggalang. Parang ang nagbabagong kulay ng mga bunga **** nakahalang. May gamot at may lason, pero mayroong pagkaing pang-ahon. Mayroong pabaon ngunit parang ikaw na ang unti-unting lumalamon. Umuusbong na mga panahon. Nakita na ang bukas ay ang kahapon. Kitang-kita ang daloy ng alon. Nadating ika'y mahinahon. Ngayo'y ika'y tagahamon. Nag-iipon ng lakas at laman. Habang nagtatapon na ng basura't mangmang.
0
Feb 16, 2016
Feb 16, 2016 at 5:24 AM UTC
Ang Gubat - The Forest
*Kitang kita **** nagniningning ang kanyang mga mata sa malalim na gabi.* Mas maaliwalas pa kaysa sa buwan at sa mga kumikinang kinang na mga bituin.
0
Sep 30, 2015
Sep 30, 2015 at 11:27 AM UTC
Kislap
#042816 Naghalungkat ako Ng mga larawang walang mukha, Kupas na alaala, Walang kulay na sandali, Basura ng pagkukunwari. Nagkolekta pala ako Ng mga kumikinang na diyamante Mapang-akit at akala ko'y tunay. Pero sila'y pekeng alahas. Pinunit ko Ang mga sulat na hindi nabasa May mga letrang dayuhan sa papel, Nabubura, natitintaan, natatapalan At nakakalimutan. Nagbilang ako Ng mga barya, kahit paulit-ulit Hanggang sa maging kulang. Inipon ko, pero hindi sapat, Kaya't gagastusin na lamang Para sa walang saysay na luho. Nagtupi ako Ng mga damit na gula-gulanit Noo'y bago pa't sabay sa uso. Ayos ang pustura, Pero ngayo'y basahan na, Mabuti pang gupit-gupitin na lang. Magtatapon ako Ng inaanay na kaha, Walang silbi; walang pag-asa. Kesa sa mabulok itong muli, Hindi niya na kayang iinda ang paglilihim. Papalayain ko na siya Kahit pa siya'y mahal.
0
Apr 28, 2016
Apr 28, 2016 at 10:36 PM UTC
Cabinet
Ang mga bati mo Ay laging may ngiti At ang bawat bulaslas ng iyong labi Ay may kasamang tawa Na kay tamis sa pandinig Pero Nung tiningnan ko Ang iyong mga kumikinang na mata Aking napansin na ang mga ito'y sanay Na pala sa luha at nung Hinawakan ko Ang iyong mga matipunong kamay Naramdaman ko na ikaw pala'y Nanginginig Sa takot at galit *Ewan ko sa 'yo pero Hindi ko na matiis ang iyong hinagpis.* Lumabas ka na sa iyong pagtatago. Walang ikabubuti Ang iyong makasariling pagsasarili At Higit sa lahat Huwag na huwag **** kakalimutan Na ako ay para sa iyo at Nandito lang ako palagi.
0
Jun 4, 2014
Jun 4, 2014 at 10:18 AM UTC
TNT
ako'y pupungas-pungas ngunit pinili ang mata'y isarado pinilit matulog, nagbabakasakaling ang payapang panagip ay bumalik; ako'y nasa lugar na nais sa lugar na lahat ay tunay, sa lugar kung saan walang madla, sa lugar na malaya at walang nakakakita ng tunay na nadarama sa likod ng ngiting pinapakita. nakaupo sa pino ngunit puting buhangin, pinagmamasdan ang tulog na ulap sa likod ng mga kumikinang na bituin, at pinapakinggan ang tila walang sigla na hampas ng alon sa dalampasigan isip ko'y binabaha ng mga salitang hindi mailabas, sa tahimik na lugar na nais nagtanong sa sarili, "mayroon pa bang saysay itong buhay na walang halaga?"
0
Feb 12, 2019
Feb 12, 2019 at 1:02 AM UTC
isla
100121 Parang ang lahat ng ilaw ay may kakumpitensya. Habang ang lahat ng nagliliwanag At kumikinang sa gabing mahiwaga’y Nagtatagisan kung sino ba ang pinaka-nakasisilaw – Kung sino ang pinakamaganda. Ni isa sa kanila'y ayaw matabunan, Ni ayaw nilang sila'y mahigitan Kaya naman maging sa kanilang pagtulog, Ay dinadalaw pa rin sila ng kani-kanilang kagustuhan. Ni hindi makahimbing ang mga alitaptap Na nagpapalamon sa nanunuksong alab. At tila ba walang katapusan ang paglikha Pagkat sa pagsapit ng panibagong umaga'y Iba na naman ang isasabit At magpapakitang gilas ng kanyang ningning. Ngunit ang lahat sa kanila’y May mga aninong umaakap patungo sa dilim. Nagtatago sa lilim ng kani-kanilang lihim, Walang mukhang maiguhit Kundi tanging pangalang minsang naiukit Upang panandaliang magbigay-kulay at magbigay-buhay. At sabay-sabay silang manghihina; Maghihikahos na daig pa ang nanlilimos ng lakas – Ng liwanag, ng kasiguraduhang maari pa silang bumangon. At mahahandugan pa ng pangalawang pagkakataon. Ngunit sa kabila ng kanilang paghihikahos, Ay kusang mamamatay ang kanilang mga apoy Na minsang sinindihan ngunit niyurakan Ng sarili nilang mga apoy.
0
Oct 3, 2021
Oct 3, 2021 at 11:28 PM UTC
Tiktak-tiktak
Palagi ka na lamang nagdududa sa t'wing iyong nakikitang ako'y may kasama Mahal ko, hindi mo kailangang mag-alala Sapagkat ang pag-ibig ko sa iyo ay sing init ng naglalagablab na apoy Titiyakin kong hindi ka na muling mananaghoy Madalas **** itanong sa akin kung nagsasawa na ba ako Mahal ko, tanggalin mo ang "nagsa" sapagkat ikaw ang gusto kong maging "asawa" Madalas mo ring itanong sa akin ; "sa aming dalawa ng nakaraan mo at ako sino'ng mas nagustuhan mo?" Mahal ko, 'wag mo akong papipiliin sa dalawa dahil sa huli kahit sino pa sila ikaw at ikaw lang ang nag-iisa. At kung pilit pa tayong paglayuin ng mga tao, tandaan mo ang nag-iisang pangako ko Tumingin ka sa itaas at bilangin mo muna kung ilan ang mga kumikinang na tala sa madilim na kalangitan Pagkatapos ay maging dalawa muna ang buwan saka kita iiwanan.
0
Jul 15, 2020
Jul 15, 2020 at 1:41 AM UTC
Bilangin ang mga tala at maging dalawa muna ang buwan
Unti-unti nang pinapalitan ng kadiliman ang langit na kanina'y kay liwa-liwanag pa. Nakaupo ka sa aking tabi, tumitingala sa langit habang ang puso ko'y bumibilis ang pagtibok habang lumilipas ang mga sekundo. Kasabay ng pagpintig sa kalalim-laliman ng aking sarili, ay ang pagbaba ng mainit na araw na sumisikat sa atin at ginagawang mala-ginto ang iyong kutis; kapalit nito ang maluwalhati na buwan na kasing hugis ng iyong nakakaginhawa na mga mata kapag ika'y tumatawa. Ang sansinukob ay napakalaki at maraming mailalaman; at hindi ko papalapgpasin ang pagkakataon, kahit kailan, na ipaghambing ka roon. Maaaring napakaliit ng iyong katawan, ngunit ang puso **** pagkalaki-laki ay punong puno ng pagmamahal. Ikaw. Ikaw ang aking sansinukob at ang pagmamahal ko ay para sa iyo lamang. Kinuha mo ang aking kamay at hinalikan, ako'y iyong tinanong kung ano nga ba ang nasa isip ko; kaunti nalang ay hindi ko na mapipigilan ang sarili ko at isisigaw ko ang iyong pangalan ng paulit-ulit upang sagutin ng diretso. Ang aking pagkahaling sayo'y katulad ng kalangitan; maaari mang magkaroon ng kadiliman ay babalik parin sa dating anyo na kay ningning. Ikaw ang nagsasabit ng buwan sa langit bawat gabi at ako naman ang tagawilig ng kumikinang na mga bituin sa iyo. Hindi tayo makukumpleto kung wala ang isa't isa, kaya ako'y humihiling bawat gabi na tayo'y hindi magwawalay sa isa't isa. Ninanais ko na ang iyong puso ay habang-buhay na titibok para sa akin, dahil alam ko na ang akin ay titibok para lamang din sa iyo.
0
Feb 17, 2018
Feb 17, 2018 at 10:17 PM UTC
sansinukob
Unti-unti nang pinapalitan ng kadiliman ang langit na kanina'y kay liwa-liwanag pa. Nakaupo ka sa aking tabi, tumitingala sa langit habang ang puso ko'y bumibilis ang pagtibok habang lumilipas ang mga sekundo. Kasabay ng pagpintig sa kalalim-laliman ng aking sarili, ay ang pagbaba ng mainit na araw na sumisikat sa atin at ginagawang mala-ginto ang iyong kutis; kapalit nito ang maluwalhati na buwan na kasing hugis ng iyong nakakaginhawa na mga mata kapag ika'y tumatawa. Ang sansinukob ay napakalaki at maraming mailalaman; at hindi ko papalapgpasin ang pagkakataon, kahit kailan, na ipaghambing ka roon. Maaaring napakaliit ng iyong katawan, ngunit ang puso **** pagkalaki-laki ay punong puno ng pagmamahal. Ikaw. Ikaw ang aking sansinukob at ang pagmamahal ko ay para sa iyo lamang. Kinuha mo ang aking kamay at hinalikan, ako'y iyong tinanong kung ano nga ba ang nasa isip ko; kaunti nalang ay hindi ko na mapipigilan ang sarili ko at isisigaw ko ang iyong pangalan ng paulit-ulit upang sagutin ng diretso. Ang aking pagkahaling sayo'y katulad ng kalangitan; maaari mang magkaroon ng kadiliman ay babalik parin sa dating anyo na kay ningning. Ikaw ang nagsasabit ng buwan sa langit bawat gabi at ako naman ang tagawilig ng kumikinang na mga bituin sa iyo. Hindi tayo makukumpleto kung wala ang isa't isa, kaya ako'y humihiling bawat gabi na tayo'y hindi magwawalay sa isa't isa. Ninanais ko na ang iyong puso ay habang-buhay na titibok para sa akin, dahil alam ko na ang akin ay titibok para lamang din sa iyo.
Continue reading...
6
Kay tagal kong hinitay Ang iyong mga salita Ang iyong buhay Na tila isang talata Ng ibat ibang nobela Na Sayo lahat nakakda Ibat ibang istorya Na iisa ang hiwaga Sa pangalan mo kinuha Ang milyong milyong diwata Kauri mo ang mga tala Kumikinang ng maganda Isa kang panahon ng ginhawa Katapusan ng kadiliman Laging may kinabukasan
0
May 2, 2018
May 2, 2018 at 5:57 AM UTC
Bagong liwanag
Simulan nating magbilang Simula isa hanggang walo Simulan nating bilangin ang bawat patak ng ulan Kung saan tayo masayang nagtatawanan At hindi pa nababahiran ng kahit anong Sakit at pagdududa Simulan nating bilangin ang mga bituin sa itaas Kumikinang, nagbibigay liwanag Sa mga mata **** nanlalabo na At alam nang hindi na kayang ituloy pa Simulan nating bilangin ang bawat pahina Ng isang kwadernong punong puno Ng masasayang alaala, Ngunit isa na lang masakit na nakaraan Simulan nating bilangin kung ilang beses tayong Naging tayo, simula nang magtapat kang Ako'y iyong gusto Simulan nating... kailangan pa ba nating simulan? Masisimulan ba ang mga bagay na alam **** magtatapos naman? Masisimulan ba ang mga bagay, kahit hindi ka sigurado, Ay alam **** hindi naman tatagal? Simulan nating itanong, Bakit ako? Bakit hindi na lang iba ang sinaktan mo? Bakit hindi na lang yung isang babaeng umiinom ng kape sa gilid O kaya'y nagbabasa ng libro sa kabila. Bakit ako? "Mahal kita." Hindi naman talaga sa pagbibilang nagsimula ang lahat Hindi naman sa numero, o sa ulan, o sa bituin Dalawang salita... Dalawang salita lang at nagsimula na ang lahat Dalawang salita kung saan ang ako at ikaw ay naging tayo Dalawang salita kung saan natapos din ang lahat Simulan ulit natin, Simulan natin, sa kung ilang kataga ang sinabi mo Nang ika'y umalis Simulan natin sa dalawang salitang sinabi mo sa kanya Habang ako'y hindi nagbibigay ng atensyon Simulan natin, sa kung paano natapos Ang nabuong ikaw at ako. Simulan natin, hanggang dito na lang.
0
Feb 17, 2018
Feb 17, 2018 at 11:27 PM UTC
Simulan
Simulan nating magbilang Simula isa hanggang walo Simulan nating bilangin ang bawat patak ng ulan Kung saan tayo masayang nagtatawanan At hindi pa nababahiran ng kahit anong Sakit at pagdududa Simulan nating bilangin ang mga bituin sa itaas Kumikinang, nagbibigay liwanag Sa mga mata **** nanlalabo na At alam nang hindi na kayang ituloy pa Simulan nating bilangin ang bawat pahina Ng isang kwadernong punong puno Ng masasayang alaala, Ngunit isa na lang masakit na nakaraan Simulan nating bilangin kung ilang beses tayong Naging tayo, simula nang magtapat kang Ako'y iyong gusto Simulan nating... kailangan pa ba nating simulan? Masisimulan ba ang mga bagay na alam **** magtatapos naman? Masisimulan ba ang mga bagay, kahit hindi ka sigurado, Ay alam **** hindi naman tatagal? Simulan nating itanong, Bakit ako? Bakit hindi na lang iba ang sinaktan mo? Bakit hindi na lang yung isang babaeng umiinom ng kape sa gilid O kaya'y nagbabasa ng libro sa kabila. Bakit ako? "Mahal kita." Hindi naman talaga sa pagbibilang nagsimula ang lahat Hindi naman sa numero, o sa ulan, o sa bituin Dalawang salita... Dalawang salita lang at nagsimula na ang lahat Dalawang salita kung saan ang ako at ikaw ay naging tayo Dalawang salita kung saan natapos din ang lahat Simulan ulit natin, Simulan natin, sa kung ilang kataga ang sinabi mo Nang ika'y umalis Simulan natin sa dalawang salitang sinabi mo sa kanya Habang ako'y hindi nagbibigay ng atensyon Simulan natin, sa kung paano natapos Ang nabuong ikaw at ako. Simulan natin, hanggang dito na lang.
Continue reading...
42
Kay sarap ng buhay Sa matimyas na bukang-liwayway May gintong kumikinang Kasabay ng liwanag ng araw Kay gaan bumangon Aligaga sa sandali Na makita ang natatanging Mata niya't mga labi Ang lunggati sa mga alapaap Panganorin ay maabot Nang sunggaban ang mga bituin Para sa tulad niya - siya ang hiling Bago pa ang dapit-hapon Ang takipsilim na inaabangan May pinapangarap na sa kinabukasan At panaginip na mapapanaginipan Sa pagpikit ng mata Ay nakahilata sa paraiso Itinuturing katotohanan Ang panaginip Ang tanghaling hiraya ay pangyayaring hihintin Hinga ng anghel Ang dapyo ng hangin Luha ng kaligayahan Sa pagpupunyagi sa karalitaan Walang tumitagatig Sa gitna ng kawalan Noong ako'y umiibig Ang ngiti ay walang-hanggan
0
Dec 3, 2019
Dec 3, 2019 at 5:39 PM UTC
Nong Ako ay Umiibig