Hello Poetry is a poetry community that raises money by advertising to passing readers like yourself.

If you're into poetry and meeting other poets, join us to remove ads and share your poetry. It's totally free.
Harley Hucof Aug 5
I resonate
Smiling down from my room
Expectations kills reality
Just as reality kills fantasies

Are they my friends ?

I see the enemy in front of me
He is fearful and he is mocking me

Whispers and looks
Dishonest insects trying to be the center of attention in the room

I am aware of them
Their masks and uniforms
Their scent and their many forms

It is easy to be seduced
But not anymore
I will not be used

There are still many shapes for me to become
Wisdom is the opposite of freedom

I see the enemy in front of me
He is laughing and he is looking at me

I want to end this but he is not letting me

I see the enemy in front of me
Suddenly everything is clearer
I am looking at myself in the mirror

I can't feel anything

But i resonate

Words Of Harfouchism
I am my own enemy and my ego is stopping me from being happy
i want believe
i want believe
i want believe
in happines

i want believe
i want believe
i want believe
in sunny day

i just want believe
i just want believe
i just want believe
in blue sky

i want believe
i want believe
i want believe
in happy life

i want believe
i want believe
i want believe
in pretty day

i just want believe
i just want believe
i just want believe
but i can't

i want believe
but i can't
i want believe
but i can't
i want believe
but i can't
Maxim Keyfman Jun 28
I'll go with you to the end of the world
I'll fly with you to at least other planets
I will go with you even to New York
If only you were with me and I'm with you

I will be with you and you with me
And there will never be sorrow
I will be a part of you and you will me
And happiness will always be with us

I'm ready to give up everything for you
I'm ready for you to become a Musketeer
I'm ready for you for everything
If only you were with me and I'm with you

I will be with you and you with me
And there will never be sorrow
I will be a part of you and you will me
And happiness will always be with us

I will be with you and you with me
And there will never be sorrow
I will be a part of you and you will me
And happiness will always be with us


2017
Mark Wanless Apr 21
"The Pickle"

The suffering the happiness
The you inbetween
Or in spite of

Each mind must taste the ever
On its own
And judge a universe thereby
I’m 14 and it’s my freshman year and I’m so scared the rest of my life is gonna feel like this.
I’m 16 and I’m driving by myself for the first time and it takes everything in me not to just keep driving.
I’m 18 and I’m finally walking across the stage and all I can think of is how I look on the screen.
I’m 20 and I go to the carnival with my friends and I hope the rest of my life is gonna feel like this.
wow finally one that isnt abt my sad love life lol
sarah Feb 1
oh sun.
you're a drug
of happiness,
creating smiles
and playful moods.
you shower me
in warmth,
like a hug
from a friend
embracing me
in your arms.
destiny Jan 9
Dear life, you could say we don’t have the best relationship,

You are dark, you are hard, you are unfair, and you are even suffocating at times.

You make me feel small, you make me feel helpless and you make me feel broken.

You throw things at me, you are mean to me and you give me heart ache.

But you are also light, you are also beautiful and you are also extraordinary.

Dear life,
You are the reason that I laugh,
You are the reason that I see light,
You are the reason that I feel the warmth of hugs, and you are the reason I am here today.

Dear life, I will survive you.

I see darkness because I know light, I feel sadness because I’ve felt joy. I feel broken because I’ve felt whole. And anyway, some of the best cups of coffee are chipped.

You throw things at me because you know Im good at catching.

Dear life,
You are not unfair, without all of the wicked seeming things that you toss my way I would not be able to recognise the good and the beautiful in you.

Dear life, I love you.

You are a journey, an adventure, you are excitement, mystery, joy and love all bundled up in one.

You are a roller coaster, you are scary, you are fun, you make me scream with fear and with joy.

Dear life,
Thank you for giving me my lows so I can recognise my highs.

Thank you for giving me late night car rides with the music blasting, for giving me stomach aching and breath taking laughs, for giving me 2nd chances.

Thank you for creating babies and puppies and art and music and love and even pain.

Thank you for giving me the chance to live you.

Dear life,
The most beautiful things always hurt, even roses have thorns

Sometimes there seems to be more dark than light in you these days but there is light and I will heal and sometimes the healing is the aching.

Dear life, you are worth living
Jovy Jan 1
I doubt on having this life,
A life where you can enjoy a short happiness;
A happiness that can't lasts forever,
But can be a memory;
A memory that reminds all the hinge happiness.
Anybody wants to help me putting this words a "title"? I don't have any idea :DD
Eugene Aug 2017
"Hoy! Bata! Magpapakamatay ka ba?"

"Magpapakamatay ka nga e. Buhay nga naman o!"

"Sigurado ka na ba sa gagawin mo, bata? May maghahahanap ba sa iyo kapag nawala ka? May magluluksa ba sa bangkay mo kapag namatay ka?"

"Bata ka pa. Alam kong marami ka pang pangarap sa buhay mo. Kung may magulang ka pa at mga kapatid, sana naiisip mo rin sila. Sana mararamdaman mo rin ang mararamdaman nila kapag nalaman nilang magtatangka kang magpakamatay. Isipin mo bata."

"Kung desidido ka na at sa isip mo ay wala ng nagmamahal sa iyo, sige.. ituloy mo ang pagpapakamatay mo. Basta iyong pakatandaan na sa bawat yugto ng ating buhay, minsan lang tayo binigyan ng pagkakataong itama ang kung ano mang pagkakamaling nagawa natin. Wala tayong karapatang wakasan ang buhay na ipinagkaloob sa atin ng Maykapal. Sige, bata. Mauna na ako. Advance rest in peace."

Dinig na dinig ko pa ang paghampas ng malalakas na alon sa baybayin nang mga sandaling iyon. Naalala ko pang nababasa na rin ang aking mukha sa bawat tubig-alat na dumadampi sa akin noong mga panahong tinangka kong magpakamatay.

Gusto kong wakasan ang aking buhay.
Gusto kong malunod.
Gusto kong tangayin ng mga alon ang aking katawan.
Gusto kong mapuno ng tubig-alat ang aking ilong at bunganga hanggang sa mawalan na ako ng hininga at unti-unting bumulusok pailalim sa kailaliman ng dagat.

Ngunit... ang salitang binitiwan ng isang taong iyon ang nagsilbing leksiyon sa akin na pahalagahan pa ang aking buhay at ang mga taong nagmahal sa akin.

"Kung desidido ka na at sa isip mo ay walang nagmamahal sa iyo, sige, ituloy mo ang pagpapakamatay mo. Basta iyong pakatandaan na sa bawat yugto ng ating buhay, minsan lang tayo binigyan ng pagkakataong itama ang kung ano mang pagkakamaling nagawa natin. Wala tayong karapatang wakasan ang buhay na ipinagkaloob sa atin ng Maykapal."

Noon, akala ko ang pagpapakamatay ang solusyon upang takasan ko ang dagok sa aking buhay. Nawalan ako ng tunay na ina. Namatayan ako ng ama. Pinagmalupitan ako ng aking madrasta. Hindi ako minahal ng mga kapatid ko sa ama. Kaya naglayas ako at napadpad sa baybaying dagat at doon ay naisipan ko na lamang na magpatiwakal.

Nawalan man ako ng magulang pero alam kung may nagmamahal pa rin sa akin. Hindi ko sila kadugo pero lagi silang nariyan para palakasin ang loob ko. Sila ang mga tinatawag kong mga kaibigan.
Pagkatapos ng nangyari noong pagtatangka ko ay ipinagpatuloy ko ang aking buhay. Sa tulong ng aking mga kaibigan ay nagtagumpay akong maging masaya.

Hindi ako nag-iisa. Tinulungan din nila akong magbalik-loob sa Diyos. Ang mga nagawa nila ay isang napakalaking biyaya sa akin.

"Kung sa tingin mo ay hindi mo na kaya, magsabi ka lang. Kaming bahala sa iyo," naalala kong sabi ni Jem.

"Kaibigan mo kami. Huwag kang mahiyang magkuwento sa amin. Promise, makikinig kami," pag-aalo sa akin noon ni Jinky.

"Hindi lang ikaw ang may pinakamabigat na suliranin sa mundo, Igan. May mas mabigat pa sa pinagdaraanan mo. Tiwala lang na makakayanan mo ang lahat," kumpiyansa namang wika ni Kuya Ryan.

"Kalimutan mo ang mga bagay na nagpapadagdag lang ng kalungkutan diyan sa puso mo. Tandaan mo, ang Diyos ay laging nakaakbay sa iyo. Nandito ako. Narito kaming mga kaibigan mo. Tutulungan ka naming bumangon," nakangiting saad ni Charm.

"Huwag ka na ulit magtangkang magpakalunod sa dagat ha? Kapag ginawa mo ulit iyon, kami na ang lulunod sa iyo. Ha-ha. Biro lang. Lakasan mo ang loob mo. Hindi ka nag-iisa," ang loko-lokong wika ni Otep.

Sa tuwing maalala ko ang mga kataga at salitang galing sa mga tunay kong kaibigan, panatag palagi ang loob ko na hindi ko na uulitin ang nangyaring iyon sa buhay ko. Papahalagahan ko ang hiram na buhay na ipinagkaloob sa akin ng Maykapal. Gagawin ko ang lahat upang maging masaya.

Narito ako ngayon sa Manila Bay at naglalakad-lakad. Gusto ko lang sariwain ang mga alaalang naging tulay noon upang pahalagahan ang buhay ko ngayon. Hindi man lamang ako nakapagpasalamat sa taong sumaway sa akin noon. Kung may pagkakataong makita ko man siya ay taos-puso akong magpapasalamat sa kaniya.

Pinagmasdan ko ang karagatan. Wala pang isang minuto akong naroon ay may nahagip ng mga mata ako ang isang babae na dumaan sa harapan ko. Patungo siya sa mabatong bahagi. Tila wala siya sa kaniyang sarili.

Nilingon ko ang paligid. Wala man lamang nakapansin sa kaniya. At wala ngang masyadong tao na naroon nang mga oras na iyon.

Mukhang magpapakamatay yata siya. Alam ko ang eksenang ito. Kung dati ako ang nasa posisyon niya, ngayon naman ay ang babaeng ito. At dahil ayokong may mangyaring masama sa kaniya, ako naman ngayon ang gagawa ng paraan para matulungan siya.

"Miss, magpapakamatay ka ba?" hindi niya ako nilingon.

"Magpapakamatay ka nga. Sigurado ka na ba sa gagawin mo?" lumingon siya sa akin at kitang-kita ko ang luhaan niyang mukha.

"Alam ba ng pamilya mo ang gagawin mo? Alam mo ba ang mararamdaman ng ina at ama mo kapag nawala ka? Sa tingin mo ba ay tama ang gagawin mo?" nakita kong napabuntong-hininga siya na tila nag-iisip sa mga ibinabatong tanong ko.

"Napagdaanan ko na rin iyan at diyan din mismo sa mga batong iyan ako dapat na magpapakamatay. Pero... hindi ko itinuloy. Alam mo ba kung bakit?" tumingin siya sa gawi ko at nagtama ang aming paningin. Parehong nangungusap.

"Ba-bakit?" nauutal niyang tanong sa akin.

"Bakit? Dahil wala tayong karapatang wakasan ang buhay na ipinagkaloob sa atin ng Maykapal. Ang buhay natin ay mahalaga. Sana maisip mo iyon. Hindi pa huli ang lahat para itama ang mga bagay na sa tingin mo ay mali o nagawa mo. Hiram lamang ang buhay natin. Magtiwala ka, Miss. Mahal tayo ng Panginoon. Mahal niya ang buhay natin. At alam kong mahal mo rin ang buhay mo," iyon ang mga huling katagang binitiwan ko saka ako tumalikod sa kaniya.

Hindi pa man ako nakakahakbang ay narinig kong tinawag niya ako. At nang lumingon ako ay bigla na lamang niya akong niyakap.

**

Ang pangalan niya ay Yssa at siya lang naman ang babaeng tinulungan ko tatlong buwan na ang nakararaan. Siya lang naman ngayon ang kasintahan ko. Pareho kaming nagtangkang wakasan ang aming buhay, ngunit pareho din naming napagtantong hiram lamang ito at dapat na mahalin namin. Sinong mag-aakala na kami ang magkakatuluyan sa huli?
PiledByTheGate May 2017
I am happier than you,
don't take it personal,
but it's true.
My life has direction,
yours,
does not.
You,
bully for fun,
lie to get attention,
create false personality traits,
to appeal to others.
I,
go out of my way,
shower my loved ones with
love,
praise,
and gifts.
I,
show my true colors.
I,
don't hide my flaws.
That's how to be happy.
Make others love the
real
you.

And hopefully,
you learn how to.
Next page