"paparating" poems - Hello Poetry

"paparating" poems

Ang dami ko nang nagawang tula, Pero masasabi ko na isa ito sa paborito kong nagawa, Bumalik tayo sa oras, Sa oras na nakalipas, Habang ako'y naglalakbay, Nakita ko ang mga panahon na ako'y sumablay, Natawa nalang ako sa aking nakita, Nadinig ko ang mga mapapait at matatamis na salita, Nakita ko ang mga taong humulma sakin, Nais ko sana silang tanungin. Ngunit hindi sapat ang aking oras, Sa oras na lahat ng larawan ay nagsimula ng kumupas, Nakita kita na paparating, Hindi ko napigilan na tumitig at mapatingin. Oo itong mga matang ito napatitig sayo, Sabay bulong sa hangin na sana maging tayo.

0

Nov 13, 2015

Nov 13, 2015 at 12:08 AM UTC

Ang dami ko nang nagawang tula, Pero masasabi ko na isa ito sa paborito kong nagawa, Bumalik tayo sa oras, Sa oras na nakalipas, Habang ako'y naglalakbay, Nakita ko ang mga panahon na ako'y sumablay, Natawa nalang ako sa aking nakita, Nadinig ko ang mga mapapait at matatamis na salita, Nakita ko ang mga taong humulma sakin, Nais ko sana silang tanungin. Ngunit hindi sapat ang aking oras, Sa oras na lahat ng larawan ay nagsimula ng kumupas, Nakita kita na paparating, Hindi ko napigilan na tumitig at mapatingin. Oo itong mga matang ito napatitig sayo, Sabay bulong sa hangin na sana maging tayo.

Continue reading...

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang ating kwento. Hindi ko din alam kung kaya ko bang ikwento. Pero eto ako kahit ayaw ko sige pa din sa pagsulat, inilalabas lahat nang nakatagong kwento, mga alaala mga pagkakataon na pilit kinakalimutan ng utak pero ayaw lumimot ng puso. Ganun na lang ba palagi? Tila lagi na lang nagtatalo yung puso at isip pagdating sayo? Ang swerte mo naman puso’t utak ko gumugulo pero ako ba sa’yo ay ano? Tatlong taon. Tatlong taon na ginugulo ng pangalan mo ang mundo ko. Na tila ba parang ayaw kang bitawan ng sistema ko. Siguro ay dahil nasanay na ako. Ano pa bang magagawa ko? Eto talaga yung totoong nararamdaman ko. Pero ano? Tatlong taon din na binabalewala mo. Baliw na yata ako. Ayaw ko na. Pagod na ako. Dahan dahanin ko na yung paglayo ko sayo. Oo. Lalayo ako at pipilitin kong umahon mula sayo. Ang pagmamahal kong ‘to nagpapalubog sa sarili ko. Kailangan kong bumangon at sa pagkakataong ito hindi na ako iiyak. At kailanman hindi na bibisitahin ang mga alaala mo. Tama na. Sa pagkakataong ito ay ako naman. Papahalagahan ko na yung sarili ko na sinayang ng ilang taon sayo. Babawiin yung mga luha sa pamamagitan ng pagngiti sa paparating na mga araw na ito. At unti unting kakalimutan ang pag ibig na binasura mo. Mahirap sa simula. Pero pipilitin ko. Lahat ng puyat ko sayo babawiin ko sa pagtulog sa darating na mga gabing din ito. Eto na yung huli. Eto na din ang bagong simula. Nang bagong ako.

0

Jun 11, 2019

Jun 11, 2019 at 1:14 AM UTC

Ikaw, at ang bagong Ako

Hindi ko alam kung paano ko sisimulan ang ating kwento. Hindi ko din alam kung kaya ko bang ikwento. Pero eto ako kahit ayaw ko sige pa din sa pagsulat, inilalabas lahat nang nakatagong kwento, mga alaala mga pagkakataon na pilit kinakalimutan ng utak pero ayaw lumimot ng puso. Ganun na lang ba palagi? Tila lagi na lang nagtatalo yung puso at isip pagdating sayo? Ang swerte mo naman puso’t utak ko gumugulo pero ako ba sa’yo ay ano? Tatlong taon. Tatlong taon na ginugulo ng pangalan mo ang mundo ko. Na tila ba parang ayaw kang bitawan ng sistema ko. Siguro ay dahil nasanay na ako. Ano pa bang magagawa ko? Eto talaga yung totoong nararamdaman ko. Pero ano? Tatlong taon din na binabalewala mo. Baliw na yata ako. Ayaw ko na. Pagod na ako. Dahan dahanin ko na yung paglayo ko sayo. Oo. Lalayo ako at pipilitin kong umahon mula sayo. Ang pagmamahal kong ‘to nagpapalubog sa sarili ko. Kailangan kong bumangon at sa pagkakataong ito hindi na ako iiyak. At kailanman hindi na bibisitahin ang mga alaala mo. Tama na. Sa pagkakataong ito ay ako naman. Papahalagahan ko na yung sarili ko na sinayang ng ilang taon sayo. Babawiin yung mga luha sa pamamagitan ng pagngiti sa paparating na mga araw na ito. At unti unting kakalimutan ang pag ibig na binasura mo. Mahirap sa simula. Pero pipilitin ko. Lahat ng puyat ko sayo babawiin ko sa pagtulog sa darating na mga gabing din ito. Eto na yung huli. Eto na din ang bagong simula. Nang bagong ako.

Continue reading...

Kung binigyan mo lang ako ng isa pang sandali maaring ngayon ay may bukas na ngunit tila ang araw ay naging gabi at ang gabi ay ikaw ang nota ay ang paulit-ulit **** paglisan sa gitna ng tahimik na alingawngaw ng dilim nang malapit na ang araw sa madali at nang ang tiwala ay natutulog pa sa kuna umalis ka. pagkatapos ng iyong mga nagsusumamong halinghing ng mga umiiyak na “mahal kita” at ng mga bulong ng pangangailangan umalis ka. kasabay ng aking pagsuko sa iyong mga iyak at kung kailan ang pagtangis ng puso ko ay mahal na din kita umalis ka. Sa gitna ng gabi kung kailan paparating pa lang ang araw umalis ka. kung binigyan mo lang ako ng isa pang sandali at inantay mo ang umaga, sana ngayon sa akin ay may bukas na.

0

Aug 23, 2016

Aug 23, 2016 at 12:01 PM UTC

certain-dark-things

Kung binigyan mo lang ako ng isa pang sandali maaring ngayon ay may bukas na ngunit tila ang araw ay naging gabi at ang gabi ay ikaw ang nota ay ang paulit-ulit **** paglisan sa gitna ng tahimik na alingawngaw ng dilim nang malapit na ang araw sa madali at nang ang tiwala ay natutulog pa sa kuna umalis ka. pagkatapos ng iyong mga nagsusumamong halinghing ng mga umiiyak na “mahal kita” at ng mga bulong ng pangangailangan umalis ka. kasabay ng aking pagsuko sa iyong mga iyak at kung kailan ang pagtangis ng puso ko ay mahal na din kita umalis ka. Sa gitna ng gabi kung kailan paparating pa lang ang araw umalis ka. kung binigyan mo lang ako ng isa pang sandali at inantay mo ang umaga, sana ngayon sa akin ay may bukas na.

Continue reading...

pumasok sa kompartamentong bilang sa lahat ngunit ipagsiksikan ang sarili, sumuot, at ipilit dahil ang maiiwan sa españa ay hindi makakarating makipaglaban, mang-agaw, ang akin ay akin trenta minutong paghihintay sa ilalim ng init, tiyaga ang kapiling sa umaga bakit nga ba ‘di pa makikipag-balyahan? asal-hayup upang mapuntahan ka lamang sa pagdating sa istasyon ng sta. mesa pawis ay naghahalo, amoy ay ‘di mawari napagitnaan ng dal’wang dalagang nagchi-chismisan ‘di sinasadyang makinig, ako’y ‘di sang-ayon kaya iiling sa hawakan ay higpitan lalo ang kapit sasakyan natin ay paparating na sa pandacan tumitig sa bintana at muli, bigla kang naisip ngunit sila’y ‘di maibigay ang inaasam na pagtahimik bakit nga ba ako nagtitiyaga? sa masikip, magulo, at maingay na paraan paalis na tayo sa istasyon ng paco ika’y singtulad ng tren na ito hindi makahinga sa dami ng taong nilalaman kailan ba mapapadali ang ruta sa araw-araw? magrereklamo, magsasawa, sasabihing “ayoko na” titigil sa istasyon ng san andres mananatili hanggang makaabot sa vito cruz pasulong ang andar ngunit ang gana’y wala na pagod at nagsasawa, hindi magawang iwan ngayon ka pa ba susuko, eh ang lapit mo na? nawala ang bigat ng pasahero pagdating sa buendia nawala na rin panandalian ang sikip na iniinda ngunit ano namang silbi ng ginhawa, kung paalis ka na rin at nalalapit na sa paru-roonan pagod ka na pero tiyagain mo nalang ikaw at ang sitwasyon ay nariyan na nga nag-inarte ka pa kung kailan nasa pasay road na hindi ka pa ba nasanay sa araw-araw? tumigil ang tren sa istasyong pinakahihintay pawis, pagod, suot ang damit na gusut-gusot heto na, sa dami ng nangyari ay narito na sa edsa magallanes, salubungin mo siya

0

Oct 17, 2015

Oct 17, 2015 at 3:00 PM UTC

ang hindi maisiwalat na pagnanasa at tumatakbong imahinasyon sa istasyon ng tren: byaheng mula españa hanggang edsa-magallanes

pumasok sa kompartamentong bilang sa lahat ngunit ipagsiksikan ang sarili, sumuot, at ipilit dahil ang maiiwan sa españa ay hindi makakarating makipaglaban, mang-agaw, ang akin ay akin trenta minutong paghihintay sa ilalim ng init, tiyaga ang kapiling sa umaga bakit nga ba ‘di pa makikipag-balyahan? asal-hayup upang mapuntahan ka lamang sa pagdating sa istasyon ng sta. mesa pawis ay naghahalo, amoy ay ‘di mawari napagitnaan ng dal’wang dalagang nagchi-chismisan ‘di sinasadyang makinig, ako’y ‘di sang-ayon kaya iiling sa hawakan ay higpitan lalo ang kapit sasakyan natin ay paparating na sa pandacan tumitig sa bintana at muli, bigla kang naisip ngunit sila’y ‘di maibigay ang inaasam na pagtahimik bakit nga ba ako nagtitiyaga? sa masikip, magulo, at maingay na paraan paalis na tayo sa istasyon ng paco ika’y singtulad ng tren na ito hindi makahinga sa dami ng taong nilalaman kailan ba mapapadali ang ruta sa araw-araw? magrereklamo, magsasawa, sasabihing “ayoko na” titigil sa istasyon ng san andres mananatili hanggang makaabot sa vito cruz pasulong ang andar ngunit ang gana’y wala na pagod at nagsasawa, hindi magawang iwan ngayon ka pa ba susuko, eh ang lapit mo na? nawala ang bigat ng pasahero pagdating sa buendia nawala na rin panandalian ang sikip na iniinda ngunit ano namang silbi ng ginhawa, kung paalis ka na rin at nalalapit na sa paru-roonan pagod ka na pero tiyagain mo nalang ikaw at ang sitwasyon ay nariyan na nga nag-inarte ka pa kung kailan nasa pasay road na hindi ka pa ba nasanay sa araw-araw? tumigil ang tren sa istasyong pinakahihintay pawis, pagod, suot ang damit na gusut-gusot heto na, sa dami ng nangyari ay narito na sa edsa magallanes, salubungin mo siya

Continue reading...

Siya ay parang ulan Kay tagal **** hinintay Sa panahon ng tag init, Na sa pag dating nito Ay maiibsan ang sakit Na dala ng sunog Sa iyong katawan. Na dala ng init Na nang gagaling sa kaniyang mga halik. Tandaan mo, siya din ang sumunog sa iyong dibdib Pero siya padin ang iyong hinihimig. Eto ka nanaman, nakatayo sa kalagitnaan ng bagyo. Nakayuko, sinasalo ang bawat patak ng ulan. Umaasang na siya'y iyong mahahawakan. Pero wag kang magpaka tanga. Siya ay tubig, lumulusot sa mga singit ng iyong mga daliri. At humahaplos sa bawat sulok ng iyong mga sanga. Pinararamdam kung anong piling ng kasama siya. Sige, pwede kang umiyak, walang makaka halata, sa bawat pag bagsak ng mga luha na nanggagaling sa iyong mga mata. Iyak lang ng iyak. Maghihintay ako sa iyong pagtahan Pero tandaan mo, wala kang karapatan magselos. Kase hindi mo naman siya pagaari, Siya ay pangpataba ng lupa. Wag kang maging hadlang, Sa pagtubo ng mga bunga ng kanilang pag mamahalan. Pero wag kang magalala. Hindi ko ba nasabi sa iyo Na ikay isang puno, Na paparating na ang tag sibon. At ngayon mo lang mapagtatanto Na sa kabila ng lahat ng ito, siya ay nasa tabi mo lang, patuloy na binubulong sa iyong mga tenga, "Mahal, nadito lang ako. Akap akap ang iyong mga braso. Hinding hindi ako kailanman maglalaho" "Halika tayo'y muling mag simula."

0

Aug 9, 2015

Aug 9, 2015 at 10:53 AM UTC

Siya ay parang ulan Kay tagal **** hinintay Sa panahon ng tag init, Na sa pag dating nito Ay maiibsan ang sakit Na dala ng sunog Sa iyong katawan. Na dala ng init Na nang gagaling sa kaniyang mga halik. Tandaan mo, siya din ang sumunog sa iyong dibdib Pero siya padin ang iyong hinihimig. Eto ka nanaman, nakatayo sa kalagitnaan ng bagyo. Nakayuko, sinasalo ang bawat patak ng ulan. Umaasang na siya'y iyong mahahawakan. Pero wag kang magpaka tanga. Siya ay tubig, lumulusot sa mga singit ng iyong mga daliri. At humahaplos sa bawat sulok ng iyong mga sanga. Pinararamdam kung anong piling ng kasama siya. Sige, pwede kang umiyak, walang makaka halata, sa bawat pag bagsak ng mga luha na nanggagaling sa iyong mga mata. Iyak lang ng iyak. Maghihintay ako sa iyong pagtahan Pero tandaan mo, wala kang karapatan magselos. Kase hindi mo naman siya pagaari, Siya ay pangpataba ng lupa. Wag kang maging hadlang, Sa pagtubo ng mga bunga ng kanilang pag mamahalan. Pero wag kang magalala. Hindi ko ba nasabi sa iyo Na ikay isang puno, Na paparating na ang tag sibon. At ngayon mo lang mapagtatanto Na sa kabila ng lahat ng ito, siya ay nasa tabi mo lang, patuloy na binubulong sa iyong mga tenga, "Mahal, nadito lang ako. Akap akap ang iyong mga braso. Hinding hindi ako kailanman maglalaho" "Halika tayo'y muling mag simula."

Continue reading...

Oh kay gandang pagmasdan ang mga patak ng ulan Tila musika sa pandinig kapag ito'y bumabagsak sa bawat bubungan Animo nag-aanyayang tayo'y maligo't magtampisaw Kasabay ng mga bata na masayang naglalaro sa lansangan Aking naaalala noong ako'y bata pa Ang lagi kong dalangin, nawa'y bumuhos ang ulan Upang ako'y maligo't maglaro kasama ng aking mga kaibigan Hindi alintana kung may kidlat na paparating Basta't masaya kaming naglalaro sa kabukiran Noon, masaya na kami kapag umuulan Dahil hudyat na iyon ng aming paglalaro sa malakas na ulan At kapag tumigil na, si Ina'y nagluluto ng ginatan Upang mainitan daw ang aming mga tiyan Sa paglipas ng henerasyon, nabibilang na sa aking daliri ang mga batang naglalaro sa ulan Marahil mas ninanais na lamang nilang maglaro at humawak ng gadget kaysa magtampisaw Ang ilan nama'y takot magkasakit dala ng ulan Ngunit, kung inyong iisipin ang ulan ay biyaya ng Maykapal Nakabubuti ito sa ating mga katawan Kaya laking pasasalamat ko sa Maykapal Dahil naranasan ko ang maglaro't magtampisaw noong ako'y bata pa Hindi tulad ngayong henerasyon, na ang tanging ginagawa'y humawak at maglaro ng gadget Nakakalimutan na ata na sila'y musmos pa lamang upang maranasan ang saya ng kamusmusan

0

Jun 11, 2018

Jun 11, 2018 at 5:46 AM UTC

Oh kay gandang pagmasdan ang mga patak ng ulan Tila musika sa pandinig kapag ito'y bumabagsak sa bawat bubungan Animo nag-aanyayang tayo'y maligo't magtampisaw Kasabay ng mga bata na masayang naglalaro sa lansangan Aking naaalala noong ako'y bata pa Ang lagi kong dalangin, nawa'y bumuhos ang ulan Upang ako'y maligo't maglaro kasama ng aking mga kaibigan Hindi alintana kung may kidlat na paparating Basta't masaya kaming naglalaro sa kabukiran Noon, masaya na kami kapag umuulan Dahil hudyat na iyon ng aming paglalaro sa malakas na ulan At kapag tumigil na, si Ina'y nagluluto ng ginatan Upang mainitan daw ang aming mga tiyan Sa paglipas ng henerasyon, nabibilang na sa aking daliri ang mga batang naglalaro sa ulan Marahil mas ninanais na lamang nilang maglaro at humawak ng gadget kaysa magtampisaw Ang ilan nama'y takot magkasakit dala ng ulan Ngunit, kung inyong iisipin ang ulan ay biyaya ng Maykapal Nakabubuti ito sa ating mga katawan Kaya laking pasasalamat ko sa Maykapal Dahil naranasan ko ang maglaro't magtampisaw noong ako'y bata pa Hindi tulad ngayong henerasyon, na ang tanging ginagawa'y humawak at maglaro ng gadget Nakakalimutan na ata na sila'y musmos pa lamang upang maranasan ang saya ng kamusmusan

Continue reading...

Estranghero ang bawat numero Arok kong ikaw iyon Ang boses **** tila nasobrahan sa kape Parang may giyera lang sa himpapawid. "Yung katext mo kanina," yan ang sagot mo Akala mo siguro wala akong ideya Sa pagkatao mo. Naisip ko rin yun Na tawagan ka mula sa hiram na numero Nang masanay ang pandinig Sa boses **** walang kalambing-lambing. Wala naman tayong listahan "Long time, no communication," pa ang sambit mo Bakit ba at tila ako'y miss mo na? Wala naman akong masasabi sa kabilang linya. Nagsinungaling ako Nang sabihin ko ang porsyento ng baterya Hindi sa ayaw kitang kausapin Bagkus, wala akong maisip na tamang salita Hindi ako makapag-isip ng tama Sana ang diwa ko'y kasama mo na lang. Yung pangako mo'y biglang napako Akala ko nga malapit na At tila binibilang ko ang nasa kalendaryo Ako'y bigong muli. Tatlong taong lumipas Pero walang kupas ang kahapon Sigurado akong tanda mo pa ang lahat Na ang kahapon nati'y Kailanma'y hindi pa tinutuldukan. Kung ang pahinang ito'y mali sa katotohanan Isa lang ang panalangin ko sa kanya Na itong damdaming mahimlay na lamang Pagkat ang lugar nito ngayo'y Nasa tamang kondisyon pa naman. Ramdam ko ang paghanga mo Hindi ako manhid na minsang inisip mo Hindi mo naman sinubukan noon, Ba't ba pilit **** nililimot na mayroon pang ngayon? At kung ang bukas ay wala nang araw Sana'y ang pag-ibig ay sinimulan na noon pa man Hindi pa man ramdam ang tunay Bagkus sana ngayo'y kontinwasyon na lamang. Wag nating takbuhin ang lakbaying ito Hayaang ang layag ay dalhin ng hangin Nang hindi makontra ang tamang ihip nito At sa bagyong paparating Ay maging handa na tayo. Kung papalarin na tayo'y maparoon Sa dakong Norte kung saan ang tama'y nakatrono Hayaan nating ang oras ang maging saksi Hindi ang magka-ibayong lupa ang tumuon. (6/3/2014 @xirlleelang)

0

Jun 26, 2014

Jun 26, 2014 at 10:48 PM UTC

Ang Kilalang Ekstranghero sa Kabilang Linya

Estranghero ang bawat numero Arok kong ikaw iyon Ang boses **** tila nasobrahan sa kape Parang may giyera lang sa himpapawid. "Yung katext mo kanina," yan ang sagot mo Akala mo siguro wala akong ideya Sa pagkatao mo. Naisip ko rin yun Na tawagan ka mula sa hiram na numero Nang masanay ang pandinig Sa boses **** walang kalambing-lambing. Wala naman tayong listahan "Long time, no communication," pa ang sambit mo Bakit ba at tila ako'y miss mo na? Wala naman akong masasabi sa kabilang linya. Nagsinungaling ako Nang sabihin ko ang porsyento ng baterya Hindi sa ayaw kitang kausapin Bagkus, wala akong maisip na tamang salita Hindi ako makapag-isip ng tama Sana ang diwa ko'y kasama mo na lang. Yung pangako mo'y biglang napako Akala ko nga malapit na At tila binibilang ko ang nasa kalendaryo Ako'y bigong muli. Tatlong taong lumipas Pero walang kupas ang kahapon Sigurado akong tanda mo pa ang lahat Na ang kahapon nati'y Kailanma'y hindi pa tinutuldukan. Kung ang pahinang ito'y mali sa katotohanan Isa lang ang panalangin ko sa kanya Na itong damdaming mahimlay na lamang Pagkat ang lugar nito ngayo'y Nasa tamang kondisyon pa naman. Ramdam ko ang paghanga mo Hindi ako manhid na minsang inisip mo Hindi mo naman sinubukan noon, Ba't ba pilit **** nililimot na mayroon pang ngayon? At kung ang bukas ay wala nang araw Sana'y ang pag-ibig ay sinimulan na noon pa man Hindi pa man ramdam ang tunay Bagkus sana ngayo'y kontinwasyon na lamang. Wag nating takbuhin ang lakbaying ito Hayaang ang layag ay dalhin ng hangin Nang hindi makontra ang tamang ihip nito At sa bagyong paparating Ay maging handa na tayo. Kung papalarin na tayo'y maparoon Sa dakong Norte kung saan ang tama'y nakatrono Hayaan nating ang oras ang maging saksi Hindi ang magka-ibayong lupa ang tumuon. (6/3/2014 @xirlleelang)

Continue reading...

Milyun-milyong mga blankong mukha, pipintahan, papahiran ng pintora ang iba’t ibang kastilyo ng pangarap. Subalit sa paglipas ng panahon ang mga kastilyong ito’y rurupok, at sa isang ihip ng hangin ay pwede ‘tong gibain. Masasanay kang matalo, para sa atin ‘tong mundo. Para sa atin, hindi para sa kanila, kailanman hindi ‘to masasakop ng mga mapapait na luha. Nasanay ka na sa panonood ng mga teleserye o pelikulang kung ano ang theme song ay ‘yon din ang pamagat. Nasanay ka nang mag-abang sa paiba-ibang kulay na buhok ni Vice Ganda, o ni Yeng Constantino, ang umasa rin sa paiba-ibang desisyon ng mga tao sa paligid mo. Nasanay ka nang magmahal ang gasolina, at iba pang mga bilihin ngunit hindi ang magmahal ng totoo, dahil takot kang masaktan ulit, ang iwanan, o umasa ulit, sa isang relasyong pang-post lang sa FB, IG o Twitter, ‘yong pang-“#relationshipgoals” lang, nasanay ka na pero takot ka pa rin. Nasanay ka na sa mga surprise quiz. Sa exams. Sa reporting. Sa thesis. Sa Singko, INC, Withdraw o Drop. Sa pag-jaywalking, dahil late na naman sa 7:30 AM class. Sa paulit-ulit na sorry. Sa paulit-ulit ding pagpapatawad. Sa paghahanap ng ka-red string. Sa paghahanap ng ka-forever. Sa mabagal na internet. Sa job interview. Sa gobyerno. Masasanay ka ring matalo dahil ganito ang konsepto ng mundo. Patitikman ka muna ng pagkabigo, bago ka ulit maging buo. Baka rin bukas-makalawa maiisipan mo nang mag-aral ng mabuti at iwasang ang usapang mabote, ang bumangon ng maaga at hindi papatayin ang naka-set na alarm, ang maging totoo sa taong nagmamahal sa ‘yo, o kaya subukang ipa-Photoshop ang 2x2 picture mo sa resume para sa paparating na job interview. Masasanay ka ring matalo, masasanay ka rin sa mga peklat mo sa puso. Dahil hindi ito matatapalan ng pulga-pulgadang concealer ng Maybelline, o kahit ubusin mo pa ang stock sa AVON, sa Watson, sa HBC, o sa Lazada. Kaya tanggapin mo na lang na ang buhay ay puno ng pagkatalo, dahil sa huli para sa atin din naman ang mundo, kaya wala kang dahilan para sumuko, dahil ang sumusuko lang ang natatalo, at ang hindi takot sumubok ulit ang tunay na panalo.

0

Sep 6, 2016

Sep 6, 2016 at 8:03 PM UTC

Masasanay Kang Matalo, Para Sa Atin Itong Mundo

Milyun-milyong mga blankong mukha, pipintahan, papahiran ng pintora ang iba’t ibang kastilyo ng pangarap. Subalit sa paglipas ng panahon ang mga kastilyong ito’y rurupok, at sa isang ihip ng hangin ay pwede ‘tong gibain. Masasanay kang matalo, para sa atin ‘tong mundo. Para sa atin, hindi para sa kanila, kailanman hindi ‘to masasakop ng mga mapapait na luha. Nasanay ka na sa panonood ng mga teleserye o pelikulang kung ano ang theme song ay ‘yon din ang pamagat. Nasanay ka nang mag-abang sa paiba-ibang kulay na buhok ni Vice Ganda, o ni Yeng Constantino, ang umasa rin sa paiba-ibang desisyon ng mga tao sa paligid mo. Nasanay ka nang magmahal ang gasolina, at iba pang mga bilihin ngunit hindi ang magmahal ng totoo, dahil takot kang masaktan ulit, ang iwanan, o umasa ulit, sa isang relasyong pang-post lang sa FB, IG o Twitter, ‘yong pang-“#relationshipgoals” lang, nasanay ka na pero takot ka pa rin. Nasanay ka na sa mga surprise quiz. Sa exams. Sa reporting. Sa thesis. Sa Singko, INC, Withdraw o Drop. Sa pag-jaywalking, dahil late na naman sa 7:30 AM class. Sa paulit-ulit na sorry. Sa paulit-ulit ding pagpapatawad. Sa paghahanap ng ka-red string. Sa paghahanap ng ka-forever. Sa mabagal na internet. Sa job interview. Sa gobyerno. Masasanay ka ring matalo dahil ganito ang konsepto ng mundo. Patitikman ka muna ng pagkabigo, bago ka ulit maging buo. Baka rin bukas-makalawa maiisipan mo nang mag-aral ng mabuti at iwasang ang usapang mabote, ang bumangon ng maaga at hindi papatayin ang naka-set na alarm, ang maging totoo sa taong nagmamahal sa ‘yo, o kaya subukang ipa-Photoshop ang 2x2 picture mo sa resume para sa paparating na job interview. Masasanay ka ring matalo, masasanay ka rin sa mga peklat mo sa puso. Dahil hindi ito matatapalan ng pulga-pulgadang concealer ng Maybelline, o kahit ubusin mo pa ang stock sa AVON, sa Watson, sa HBC, o sa Lazada. Kaya tanggapin mo na lang na ang buhay ay puno ng pagkatalo, dahil sa huli para sa atin din naman ang mundo, kaya wala kang dahilan para sumuko, dahil ang sumusuko lang ang natatalo, at ang hindi takot sumubok ulit ang tunay na panalo.

Continue reading...

Lola una kong nasilayang maging tunay na nanay. Pagmamahal sayo'y tunay na naramdaman. Mabuting Pangaral ay sayo unang natutunan. Minsan mo mang napapagalitan at napapalo ito'y sa ikabubuti ko naman. Katuwaan ay nakakamtan pag ikaw ay nasisilayan lalo't makita sa mga mata at labi ang iyong kasiyahan sa twing kami sayo ay dumadalaw. Mga anak mo at apo ay nakukompleto para pangungulila mo ay maibsan. Sa twing pasko ay paparating pananabik sa puso ay walang mapaglagyan dahil sa ikaw at ibang pamilya ay makakasalo. Lola ikaw ang una kong naging tunay at tapat na kaibigan.sa tuwing ang puso ay may dinaramdam ikaw ang unang sinasabihan.mga pangaral na ibinibigay mo ay malugod kong pinapakingan. Ngunit isang araw kami ay nagimbal ikaw daw ay may karamdaman,pilit ang oras ay hinahabol upang ikaw ay masilayan at makausap man lang. Ngunit tadhana ikaw ay ipinagkait at damdamin ay sinaktan,nang malaman na ikaw ay tuluyan ng namaalam. Masakit ang yong paglisan,kirot sa puso hangang ngayon ay nararamdaman. Pasko ay paparating na ngunit ikaw ay wala na Sabi nila tangapin na lang ang yung paglisan,ngunit paano tatangapin kung ang puso ay hindi pa handa sayong pamamaalam. Puso ay hindi parin matangap na kami ay tuluyan mo ng nilisan. Pangungulila sa puso sana ay iyong maibsan,sa panaginip ko sana ikaw ay dumalaw.

0

Dec 12, 2020

Dec 12, 2020 at 11:05 PM UTC

Lola una kong nasilayang maging tunay na nanay. Pagmamahal sayo'y tunay na naramdaman. Mabuting Pangaral ay sayo unang natutunan. Minsan mo mang napapagalitan at napapalo ito'y sa ikabubuti ko naman. Katuwaan ay nakakamtan pag ikaw ay nasisilayan lalo't makita sa mga mata at labi ang iyong kasiyahan sa twing kami sayo ay dumadalaw. Mga anak mo at apo ay nakukompleto para pangungulila mo ay maibsan. Sa twing pasko ay paparating pananabik sa puso ay walang mapaglagyan dahil sa ikaw at ibang pamilya ay makakasalo. Lola ikaw ang una kong naging tunay at tapat na kaibigan.sa tuwing ang puso ay may dinaramdam ikaw ang unang sinasabihan.mga pangaral na ibinibigay mo ay malugod kong pinapakingan. Ngunit isang araw kami ay nagimbal ikaw daw ay may karamdaman,pilit ang oras ay hinahabol upang ikaw ay masilayan at makausap man lang. Ngunit tadhana ikaw ay ipinagkait at damdamin ay sinaktan,nang malaman na ikaw ay tuluyan ng namaalam. Masakit ang yong paglisan,kirot sa puso hangang ngayon ay nararamdaman. Pasko ay paparating na ngunit ikaw ay wala na Sabi nila tangapin na lang ang yung paglisan,ngunit paano tatangapin kung ang puso ay hindi pa handa sayong pamamaalam. Puso ay hindi parin matangap na kami ay tuluyan mo ng nilisan. Pangungulila sa puso sana ay iyong maibsan,sa panaginip ko sana ikaw ay dumalaw.

Continue reading...

I. Ang ganda ng panahon Naalala ko pa noon, Tumatakas ako sa pagtulog Para lang makipaglaro tuwing hapon. II. Habang ginugunita ang nakalipas Napatingin ako sa mga batang sa labas. Habang sila'y naglalaro, May mga patak na sa kanilang ulo'y tumutulo. III. Inangat ko ang aking ulo, At pansin kong dumidilim ang mundo. Tila may paparating na malakas na ulan, Pero bakit naman ito'y biglaan? IV. Hindi magkanda-ugaga ang mga ale, Sa pagkuha ng mga sinampay sa kable. Kinukwestyon din nila ang kalangitan, Bakit daw biglaan ang buhos ng ulan? V. Minuto lang nakalipas. Haring araw ay muling nagpakita. Nakakapikon ang sinag nitong dala, Akala mo'y walang taong naperwisyo. VI. At bigla kong napagtanto Para rin pala siyang biglaang ulan, Dumating ka nalang bigla, Kahit hindi naman kita kailangan. VII. Buti sana kung maganda ang dulot mo, Sa nanahimik kong mundo. Akala mo ba'y masaya ako sa'yo? Pero ang totoo isa ka lamang hamak na perwisyo!

0

Jul 19, 2016

Jul 19, 2016 at 5:01 AM UTC

Ang Perwisyong Dulot ng Ulan

I. Ang ganda ng panahon Naalala ko pa noon, Tumatakas ako sa pagtulog Para lang makipaglaro tuwing hapon. II. Habang ginugunita ang nakalipas Napatingin ako sa mga batang sa labas. Habang sila'y naglalaro, May mga patak na sa kanilang ulo'y tumutulo. III. Inangat ko ang aking ulo, At pansin kong dumidilim ang mundo. Tila may paparating na malakas na ulan, Pero bakit naman ito'y biglaan? IV. Hindi magkanda-ugaga ang mga ale, Sa pagkuha ng mga sinampay sa kable. Kinukwestyon din nila ang kalangitan, Bakit daw biglaan ang buhos ng ulan? V. Minuto lang nakalipas. Haring araw ay muling nagpakita. Nakakapikon ang sinag nitong dala, Akala mo'y walang taong naperwisyo. VI. At bigla kong napagtanto Para rin pala siyang biglaang ulan, Dumating ka nalang bigla, Kahit hindi naman kita kailangan. VII. Buti sana kung maganda ang dulot mo, Sa nanahimik kong mundo. Akala mo ba'y masaya ako sa'yo? Pero ang totoo isa ka lamang hamak na perwisyo!

Continue reading...

Nauubos na ang katas ng mga bulaklak sa hardin, Gayundin ang mga dahong tila nagsasayawan sa bawat pagsipol ng hangin. Unti-unting ring nanamlay ang mga iwinawagayway sa bawat pulong ipinagbigkis. At maging ang bahaghari'y waring sanggol na nahihiyang magpakita't piniling magtitiis. Sa pagtikom ng bibig ng tinuturing na demokrasya Ay nasaan nga ba ang tunay na pagkalinga? Na sa tuwing gumagayak ang mga nakapilang ekstranghero Ay magsusulputan ang mga buwayang masahol pa sa nakawala sa hawla. Sinisipat ang mga bulsang walang laman, Para bang mga santo silang naghihintay sa alay na hindi naman nila pinaghirapan. May iilan pa ngang susukli ng lason buhat sa kanilang mga bibig. Matindi pa sa hagupit ng kidlat, kung sila ay magmalupit. Doon sa kasuluk-sulukan ng kurtina sa entablado'y Nagsitikom ang mga buwelta ng mga may puting kapa. Sila sana ang pinakamakapangyarihan Na hindi kung anong elemento ang pinagmumulan. Sila sana ang pinapalakpakan, Ngunit ang suporta'y wala naman palagi sa laylayan. Taas-noo sila para sa bandilang pinilay ng sistema. Bayani kung ituring ngunit sila'y napapagod din. Nakakaawa, pagkat sila'y pinamahayan na rin ng mga gagamba At kung anu-ano pang mga insektong noo'y itinataboy naman sa kanila. Tangay nila ang armas na posibleng lunas sa kamandag, Sila na rin mismo ang dedepensa't aawat Sa paparating na mga kalabang hindi naman nila nakikita. Ano nga ba ang laban nila? Ano nga ba ang tagumpay na maituturing Sa labang tanong din ang katapusan? Samu't saring lahi na may iisang kalaban Ngunit ang tanong ko'y, may iisa rin bang patutunguhan? May iisang sigaw ngunit ang tinig ay wasak sa kalawakan. May iisang mithiin ngunit ito'y panandalian lamang. Pagkat sa oras na ang giyera'y mawaksian na rin, Ang medalya't parangal ay tila isasaboy pa rin sa hangin.

0

May 28, 2021

May 28, 2021 at 3:19 AM UTC

Nauubos na ang katas ng mga bulaklak sa hardin, Gayundin ang mga dahong tila nagsasayawan sa bawat pagsipol ng hangin. Unti-unting ring nanamlay ang mga iwinawagayway sa bawat pulong ipinagbigkis. At maging ang bahaghari'y waring sanggol na nahihiyang magpakita't piniling magtitiis. Sa pagtikom ng bibig ng tinuturing na demokrasya Ay nasaan nga ba ang tunay na pagkalinga? Na sa tuwing gumagayak ang mga nakapilang ekstranghero Ay magsusulputan ang mga buwayang masahol pa sa nakawala sa hawla. Sinisipat ang mga bulsang walang laman, Para bang mga santo silang naghihintay sa alay na hindi naman nila pinaghirapan. May iilan pa ngang susukli ng lason buhat sa kanilang mga bibig. Matindi pa sa hagupit ng kidlat, kung sila ay magmalupit. Doon sa kasuluk-sulukan ng kurtina sa entablado'y Nagsitikom ang mga buwelta ng mga may puting kapa. Sila sana ang pinakamakapangyarihan Na hindi kung anong elemento ang pinagmumulan. Sila sana ang pinapalakpakan, Ngunit ang suporta'y wala naman palagi sa laylayan. Taas-noo sila para sa bandilang pinilay ng sistema. Bayani kung ituring ngunit sila'y napapagod din. Nakakaawa, pagkat sila'y pinamahayan na rin ng mga gagamba At kung anu-ano pang mga insektong noo'y itinataboy naman sa kanila. Tangay nila ang armas na posibleng lunas sa kamandag, Sila na rin mismo ang dedepensa't aawat Sa paparating na mga kalabang hindi naman nila nakikita. Ano nga ba ang laban nila? Ano nga ba ang tagumpay na maituturing Sa labang tanong din ang katapusan? Samu't saring lahi na may iisang kalaban Ngunit ang tanong ko'y, may iisa rin bang patutunguhan? May iisang sigaw ngunit ang tinig ay wasak sa kalawakan. May iisang mithiin ngunit ito'y panandalian lamang. Pagkat sa oras na ang giyera'y mawaksian na rin, Ang medalya't parangal ay tila isasaboy pa rin sa hangin.

Continue reading...

Ang makamtan ang maliliit subalit makabuluhang layunin sa loob ng maiksing panahon. Sa maiksing panahon lang, ‘hwag **** sakupin ang lima hanggang sampung taon na paparating pa lang. Ituon mo sa ngayon at sa mga darating na araw o buwan ang pagkamit sa iyong mga layunin. Hindi totoo ang long term plan, tangina baka nga hindi mo na ito ‘datnan kaya hindi mo ito dapat na saklawan. Ang tagumpay ay hindi sinusukat sa haba ng paghahanda para ito makamit, ang totoong tagumpay ay dapat na lasapin sa bawat sandali, minuto, oras at araw ng buhay mo. Oo, ganun lang dapat, kasi maiksi lang ang buhay baka sa sobrang abala mo para paghandaan ito ay makalimutan mo ang maging maligaya. Ito ang pinaka malaking trahedya ang kalimutan ang kasalukuyan para lang paghandaan nang todo-todo ang bukas na iyong hinihintay. Ok lang na mangarap, na magsumikap at pangarapin ang magandang bukas subalit hindi mo dapat na ipagpalit kung ano man ang kaligayahan na meron ka ngayon para lang dito. Enjoy your life today while preparing for the future ika nga. Kung bata ka maglaro ka, sige lang makipaghabulan ka sa mga tutubi o di kaya ay magtampisaw sa ulan. Kung binata ka sige lang manligaw ka at makipagkaibigan mag-invest ka sa pakikisama at matutong makipagkapwa tao. Kung nagtratrabaho kana gawin mo nang may pagibig ang ano mang giangawa mo, ‘wag lang nang dahil sa pera. Maging bubuyog ka na laging handang sumimsim ng bango ng mga bulaklak. Gayahin mo ang ibon na laging umaawit at lumilipad. Umawit ka at tumula kahit walang tagahanga. Ipagdiwang mo ang bawat ngayon. Ang maiksi subalit makabuluhan na panahon ito ang mga ginintuang sandali na hindi mo dapat na ipagpalit, hawakan mo ito nang hindi mawaglit.

0

Nov 29, 2017

Nov 29, 2017 at 1:49 AM UTC

makabagongmakata69

Ang makamtan ang maliliit subalit makabuluhang layunin sa loob ng maiksing panahon. Sa maiksing panahon lang, ‘hwag **** sakupin ang lima hanggang sampung taon na paparating pa lang. Ituon mo sa ngayon at sa mga darating na araw o buwan ang pagkamit sa iyong mga layunin. Hindi totoo ang long term plan, tangina baka nga hindi mo na ito ‘datnan kaya hindi mo ito dapat na saklawan. Ang tagumpay ay hindi sinusukat sa haba ng paghahanda para ito makamit, ang totoong tagumpay ay dapat na lasapin sa bawat sandali, minuto, oras at araw ng buhay mo. Oo, ganun lang dapat, kasi maiksi lang ang buhay baka sa sobrang abala mo para paghandaan ito ay makalimutan mo ang maging maligaya. Ito ang pinaka malaking trahedya ang kalimutan ang kasalukuyan para lang paghandaan nang todo-todo ang bukas na iyong hinihintay. Ok lang na mangarap, na magsumikap at pangarapin ang magandang bukas subalit hindi mo dapat na ipagpalit kung ano man ang kaligayahan na meron ka ngayon para lang dito. Enjoy your life today while preparing for the future ika nga. Kung bata ka maglaro ka, sige lang makipaghabulan ka sa mga tutubi o di kaya ay magtampisaw sa ulan. Kung binata ka sige lang manligaw ka at makipagkaibigan mag-invest ka sa pakikisama at matutong makipagkapwa tao. Kung nagtratrabaho kana gawin mo nang may pagibig ang ano mang giangawa mo, ‘wag lang nang dahil sa pera. Maging bubuyog ka na laging handang sumimsim ng bango ng mga bulaklak. Gayahin mo ang ibon na laging umaawit at lumilipad. Umawit ka at tumula kahit walang tagahanga. Ipagdiwang mo ang bawat ngayon. Ang maiksi subalit makabuluhan na panahon ito ang mga ginintuang sandali na hindi mo dapat na ipagpalit, hawakan mo ito nang hindi mawaglit.

Continue reading...

Ito nga pala ay para, o tungkol, tungkol sa babaeng aking ninanais, nakita kita sa hindi inaasahang oras at pagkakataon. Kung alam mo lang, ang pagtalon nang aking puso sa tuwing nag sasalubong ang ating mga diwa Hindi ko lubos maisip na hahantong sa ganito. Lumalim ng lumalim ang inaakalang simpleng pagtingin ko para sayo. Oo ikaw! Ikaw, ikaw nga pala yung babaeng aking ninanais. Ikaw, ikaw nga pala yung babaeng nag bibigay kabog sa aking dibdib. Ikaw, ikaw yung babaeng pinapangarap kong makamit. Ikaw, ikaw yung babaeng simple lang pero anlakas ng dating. At ako, ako nga pala yung taong sumusulyap sayo ng palihim. Ako, ako nga pala yung taong hindi magkanda ugaga sa tuwing ikaw ay paparating o dadaan sa aking harapan. Ako, ako nga pala yung taong handang gawin ang lahat mapasaya ka lang. Kung alam mo lang kung gaano kita hinahangad tuwing nakikita kita. Pero bakit nga ba ganoon? Hindi ko magawang umamin? Siguro'y dahil sa pautal utal na pananalita ang dahilan o sadyang wala akong lakas ng loob na sabihin sayo ang aking nararamdaman. Ako'y simpleng tao lang, Hindi makisig gaya nang ninanais ng nakararami, pero pangako lahat gagawin ko mapasaya ka lang. Mukang hindi ako yung tipo ng lalake na maaari **** gustuhin Ako yung taong tahimik lang sa isang tabi Ako yung tipo ng tao na hindi pang angas sa tropa, pero pangako, araw araw ipagmamayabang kita. Subalit bakit ganito ang tadhana, ika'y nakakulong sa isang sitwasyon. Sitwasyon na akin ding hinihiling, siguro nga ay hindi ko ginusto na magkagusto sayo kase alam kong masasaktan lang ako. Sana ako na lang. Inisip ko na sana ako na lang sya na sayo'y nagpapaligaya Sana ako na lang sya, na mahal mo ng sobra Sana ako yung taong lagi **** kausap, Sana ako yung nagbibigay ng ngiti sa tuwing malungkot ka. Ikaw yung babaeng nagbibigay ngiti at kalungkutan sa akin. Dahil sa tuwing naiisip kita, pumapasok den sa isip ko na ikaw at ako ay malabong maging tayo. Dapat bang tanggapin na lang ang katotohanang hindi na mababago? na hindi talaga pwede maging tayo? Hanggang dito na lang ba talaga ako? na nangagarap na maging tayo? Siguro ngay maihahalimtulad ka sa ulap sa langit Kase abot tanaw ka nga, ngunit mahirap ka naman makamit. Siguro nga'y masakit masampal ng babae no?, pero mas masakit parin siguro na masampal ng katotohanang hindi talaga pwede na maging tayo. Sakit diba? Namaos ang puso ko kasisigaw sa pangalan mo. Namaos ang puso ko kalilimos ng barya ng pag ibig mo. Napagod ako kasisigaw. Pero walang magbabago, lilipas paren ang gabi na walang nangyayare. Kase kahit na ano pang gawin ko, ikaw at ako ay malabong maging tayo. Ano bang dapat kong gawin? Para magkaroon ng ikaw at ako na bubuo sa salitang tayo. May mga bagay talaga sa mundo na kahit hindi mo man makuha, makita mo lang masaya ka na..

0

Feb 27, 2018

Feb 27, 2018 at 11:42 AM UTC

Ito nga pala ay para, o tungkol, tungkol sa babaeng aking ninanais, nakita kita sa hindi inaasahang oras at pagkakataon. Kung alam mo lang, ang pagtalon nang aking puso sa tuwing nag sasalubong ang ating mga diwa Hindi ko lubos maisip na hahantong sa ganito. Lumalim ng lumalim ang inaakalang simpleng pagtingin ko para sayo. Oo ikaw! Ikaw, ikaw nga pala yung babaeng aking ninanais. Ikaw, ikaw nga pala yung babaeng nag bibigay kabog sa aking dibdib. Ikaw, ikaw yung babaeng pinapangarap kong makamit. Ikaw, ikaw yung babaeng simple lang pero anlakas ng dating. At ako, ako nga pala yung taong sumusulyap sayo ng palihim. Ako, ako nga pala yung taong hindi magkanda ugaga sa tuwing ikaw ay paparating o dadaan sa aking harapan. Ako, ako nga pala yung taong handang gawin ang lahat mapasaya ka lang. Kung alam mo lang kung gaano kita hinahangad tuwing nakikita kita. Pero bakit nga ba ganoon? Hindi ko magawang umamin? Siguro'y dahil sa pautal utal na pananalita ang dahilan o sadyang wala akong lakas ng loob na sabihin sayo ang aking nararamdaman. Ako'y simpleng tao lang, Hindi makisig gaya nang ninanais ng nakararami, pero pangako lahat gagawin ko mapasaya ka lang. Mukang hindi ako yung tipo ng lalake na maaari **** gustuhin Ako yung taong tahimik lang sa isang tabi Ako yung tipo ng tao na hindi pang angas sa tropa, pero pangako, araw araw ipagmamayabang kita. Subalit bakit ganito ang tadhana, ika'y nakakulong sa isang sitwasyon. Sitwasyon na akin ding hinihiling, siguro nga ay hindi ko ginusto na magkagusto sayo kase alam kong masasaktan lang ako. Sana ako na lang. Inisip ko na sana ako na lang sya na sayo'y nagpapaligaya Sana ako na lang sya, na mahal mo ng sobra Sana ako yung taong lagi **** kausap, Sana ako yung nagbibigay ng ngiti sa tuwing malungkot ka. Ikaw yung babaeng nagbibigay ngiti at kalungkutan sa akin. Dahil sa tuwing naiisip kita, pumapasok den sa isip ko na ikaw at ako ay malabong maging tayo. Dapat bang tanggapin na lang ang katotohanang hindi na mababago? na hindi talaga pwede maging tayo? Hanggang dito na lang ba talaga ako? na nangagarap na maging tayo? Siguro ngay maihahalimtulad ka sa ulap sa langit Kase abot tanaw ka nga, ngunit mahirap ka naman makamit. Siguro nga'y masakit masampal ng babae no?, pero mas masakit parin siguro na masampal ng katotohanang hindi talaga pwede na maging tayo. Sakit diba? Namaos ang puso ko kasisigaw sa pangalan mo. Namaos ang puso ko kalilimos ng barya ng pag ibig mo. Napagod ako kasisigaw. Pero walang magbabago, lilipas paren ang gabi na walang nangyayare. Kase kahit na ano pang gawin ko, ikaw at ako ay malabong maging tayo. Ano bang dapat kong gawin? Para magkaroon ng ikaw at ako na bubuo sa salitang tayo. May mga bagay talaga sa mundo na kahit hindi mo man makuha, makita mo lang masaya ka na..

Continue reading...

umuulan nanaman pala. paglipas ng takipsilim ang akin isipan ay patuloy na binabalot ng kadiliman. ilang oras nang naninimdim sa gabing lumalalim. kasabay ng pag buhos ng ulan ang pag agos ng mga luha na dulot ng kalungkutan, umaasa't naghihintay pa rin sa iyong muling pagdating. naiinip at kung minsan pa'y napapailing, kailan kaya muling makakapiling? ilang nakaraan na ang lumipas subalit ang puso'y patuloy pa ring kumakaripas. naiwan sa 'king isipan ang mga bakas **** pilit kong tinatakasan. mga alaalang bumabalik sa mga yakap at halik mo'y patuloy akong nananabik. umuulan nanaman pala. kasingtulad mo ang isang paparating na ulan; darating, magpaparamdam at pagkatapos ay mawawala lang din pala. hindi ko maiwasang hindi maging malungkot sa sakit na iyong idinulot. ang paglakas ng ulan ay siya ring pagkirot ng sugat na iyong iniwan. nakagapos pa rin ako sa iyong mga pangakong napako, gabi-gabi pa ring nararamdaman na para bang nakapaloob sa sako. umuulan nanaman pala. maalala ko na naman ang sugat na aking napala. luha ko'y patuloy na sumasabay sa pag agos ng ulan subalit lungkot ko'y hindi pa matangay. nararamdaman ko ang lamig ngunit mas nararamdaman ko ang muling pagyanig. mahal pa rin kita, sinta. ngunit gusto kong ika'y kalimutan na. subalit paano? sa tuwing umuulan ay ikaw ang aking naaalala. paano ba matatapos ang paghirap na nadarama? kapag kaya sa wakas, ang ulan ay tumila na? matagal na rin pala. siguro'y panahon na upang sarili ko naman ang aking unahin at palayain. para sa ikalalaya ng aking pusong iniwan, para sa ikagagaling ng pusong lubos na nasaktan. sisimulan ko na— sisimulan ko nang makalimot. pero teka lang muna— umuulan nanaman pala. 'wag naman sana pero ayan na, papatak na naman pala. huwag naman sana dahil— dahil— maaalala na naman kita.

0

Nov 3, 2020

Nov 3, 2020 at 3:20 PM UTC

umuulan nanaman pala. paglipas ng takipsilim ang akin isipan ay patuloy na binabalot ng kadiliman. ilang oras nang naninimdim sa gabing lumalalim. kasabay ng pag buhos ng ulan ang pag agos ng mga luha na dulot ng kalungkutan, umaasa't naghihintay pa rin sa iyong muling pagdating. naiinip at kung minsan pa'y napapailing, kailan kaya muling makakapiling? ilang nakaraan na ang lumipas subalit ang puso'y patuloy pa ring kumakaripas. naiwan sa 'king isipan ang mga bakas **** pilit kong tinatakasan. mga alaalang bumabalik sa mga yakap at halik mo'y patuloy akong nananabik. umuulan nanaman pala. kasingtulad mo ang isang paparating na ulan; darating, magpaparamdam at pagkatapos ay mawawala lang din pala. hindi ko maiwasang hindi maging malungkot sa sakit na iyong idinulot. ang paglakas ng ulan ay siya ring pagkirot ng sugat na iyong iniwan. nakagapos pa rin ako sa iyong mga pangakong napako, gabi-gabi pa ring nararamdaman na para bang nakapaloob sa sako. umuulan nanaman pala. maalala ko na naman ang sugat na aking napala. luha ko'y patuloy na sumasabay sa pag agos ng ulan subalit lungkot ko'y hindi pa matangay. nararamdaman ko ang lamig ngunit mas nararamdaman ko ang muling pagyanig. mahal pa rin kita, sinta. ngunit gusto kong ika'y kalimutan na. subalit paano? sa tuwing umuulan ay ikaw ang aking naaalala. paano ba matatapos ang paghirap na nadarama? kapag kaya sa wakas, ang ulan ay tumila na? matagal na rin pala. siguro'y panahon na upang sarili ko naman ang aking unahin at palayain. para sa ikalalaya ng aking pusong iniwan, para sa ikagagaling ng pusong lubos na nasaktan. sisimulan ko na— sisimulan ko nang makalimot. pero teka lang muna— umuulan nanaman pala. 'wag naman sana pero ayan na, papatak na naman pala. huwag naman sana dahil— dahil— maaalala na naman kita.

Continue reading...

bibilis at babagal ang oras at ang tempo ang paghinga at ang paggalaw ang tibok ng aking puso bibilis at babagal maging ang mga salita maging ang mga hakbang papalapit ng papalapit ang ating mga tadhana ang ating mga landas dalawang bagyong magtatagpo upang bumuo ng isang kalmadong relasyon mapanuya na hindi kailanman nila makuha sasayaw sa musikang dala ng tadhana dala ng busina ng sasakyan ilang metro ang layo sasayaw sa musikang dala ng tadhana dala ng nagkukwentuhang lasing ilang hakbang lang ang layo sasayaw sa musikang dala ng tadhana dala ng sipol ng hangin nagbabanta ng paparating na ulan sasayaw sa kabila ng mapanirang tadhana na posibleng isa sa ating ang mapilay o mapahiya dahil hindi na makasabay sa ritmo at giling sa musikang dala ng tadhana patayin ang musika kagaya ng pagpatay sa nararamdaman hindi na ulit ako sasayaw kung hindi ikaw ang kasama

0

Mar 18, 2021

Mar 18, 2021 at 8:36 AM UTC

bibilis at babagal ang oras at ang tempo ang paghinga at ang paggalaw ang tibok ng aking puso bibilis at babagal maging ang mga salita maging ang mga hakbang papalapit ng papalapit ang ating mga tadhana ang ating mga landas dalawang bagyong magtatagpo upang bumuo ng isang kalmadong relasyon mapanuya na hindi kailanman nila makuha sasayaw sa musikang dala ng tadhana dala ng busina ng sasakyan ilang metro ang layo sasayaw sa musikang dala ng tadhana dala ng nagkukwentuhang lasing ilang hakbang lang ang layo sasayaw sa musikang dala ng tadhana dala ng sipol ng hangin nagbabanta ng paparating na ulan sasayaw sa kabila ng mapanirang tadhana na posibleng isa sa ating ang mapilay o mapahiya dahil hindi na makasabay sa ritmo at giling sa musikang dala ng tadhana patayin ang musika kagaya ng pagpatay sa nararamdaman hindi na ulit ako sasayaw kung hindi ikaw ang kasama

Continue reading...

Noong bata pa ako Gustung-gusto ko kapag malamig Iyong tipong hindi ko na kailangan ng electric fan At hindi rin ako pinagpapawisan Pero noon 'yon Nang wala pa akong ibang depenisyon ng lamig Nang hindi ko pa alam kung ano ba ang pakiramdam kapag may nanlalamig Akala ko kasi dati ang taong malamig lang ay iyong patay Akala ko kasi dati ang lamig ay dulot lang ng malakas na hangin, paparating na bagyo o kaya ng amihan Akala ko kasi dati hindi darating sa punto kung saan unti-unti ka nang magpapaalam Unti-unti mo na ako iiwan unti - unti mo na akong kinalimutan bakit? bakit kung kelan na magiging pamilya na tayo bakit kung kelan maroon ng laman ang sinapupunan ko bakit kung kelan may tatawag na sayong "ama ko" bakit mo kami binitawan at pinabayaan ng anak mo Malamig Hindi dahil sa amihan o sa kung ako pa man Maayos ang panahon ngunit bakit ganoon Dati naman kapag malamig ay kuntento ang tulog ko Ngunit simula ng manlamig ka Nakakatulog ako matapos ang pagbuhos ng mainit na likidong nanggagaling sa mga mata Simula nang manlamig ka hindi ko na alam kung ano ba ang kaibahan mo sa yelo Simula nang manlamig ka hindi ko na alam ang gagawin ko Hindi ako sanay ng ganito Sanay ako sa mainit **** yakap Sanay ako sa mainit **** pagtanggap Pero sa lamig ng iyong tono'y naninibago ako Bakit ka nagbago? Ikaw pa ba iyan? O ang katauhan mo'y in-abduct na ng mga yelo Pero hindi ko matanggap Na sa pagbitaw mo sa aking mga yakap Sa hindi mo pagpaparamdam Sa hindi mo pagpansin May iba akong nalaman Kaya pala Kapag pala nanlamig na May nagpapainit na palang iba

0

Feb 27, 2018

Feb 27, 2018 at 5:16 PM UTC

Noong bata pa ako Gustung-gusto ko kapag malamig Iyong tipong hindi ko na kailangan ng electric fan At hindi rin ako pinagpapawisan Pero noon 'yon Nang wala pa akong ibang depenisyon ng lamig Nang hindi ko pa alam kung ano ba ang pakiramdam kapag may nanlalamig Akala ko kasi dati ang taong malamig lang ay iyong patay Akala ko kasi dati ang lamig ay dulot lang ng malakas na hangin, paparating na bagyo o kaya ng amihan Akala ko kasi dati hindi darating sa punto kung saan unti-unti ka nang magpapaalam Unti-unti mo na ako iiwan unti - unti mo na akong kinalimutan bakit? bakit kung kelan na magiging pamilya na tayo bakit kung kelan maroon ng laman ang sinapupunan ko bakit kung kelan may tatawag na sayong "ama ko" bakit mo kami binitawan at pinabayaan ng anak mo Malamig Hindi dahil sa amihan o sa kung ako pa man Maayos ang panahon ngunit bakit ganoon Dati naman kapag malamig ay kuntento ang tulog ko Ngunit simula ng manlamig ka Nakakatulog ako matapos ang pagbuhos ng mainit na likidong nanggagaling sa mga mata Simula nang manlamig ka hindi ko na alam kung ano ba ang kaibahan mo sa yelo Simula nang manlamig ka hindi ko na alam ang gagawin ko Hindi ako sanay ng ganito Sanay ako sa mainit **** yakap Sanay ako sa mainit **** pagtanggap Pero sa lamig ng iyong tono'y naninibago ako Bakit ka nagbago? Ikaw pa ba iyan? O ang katauhan mo'y in-abduct na ng mga yelo Pero hindi ko matanggap Na sa pagbitaw mo sa aking mga yakap Sa hindi mo pagpaparamdam Sa hindi mo pagpansin May iba akong nalaman Kaya pala Kapag pala nanlamig na May nagpapainit na palang iba

Continue reading...

Sa bawat destinasyong na aking na puntahan, Di ko pa natagpuan ang lugar na maituturing ko na tahanan. Tahanan, Ito ba talaga ay isang lugar na kailangang nating tunguhan? O ito'y nasa puso lamang, na ating mararamdaman. Pero, noong una kitang napagmasdan, parang di na akong magsasawang ikaw ay tingnan. bawat ngiting aking nakikita, ay parang himig ng musika sa aking dalawang tenga. Parang ayaw ko nang mawala ka sa aking paningin, kahit saan man tayo mapadpad ng hangin, kahit saan man tayo paparating, ayos lang, basta ikaw ay aking kapiling. Kaya pala ngayon ko lang to naramdaman, Kasi ikaw pala ang maituturing kong aking tahanan.

0

Aug 24, 2021

Aug 24, 2021 at 7:41 AM UTC

jethro-nhero-cuizon

Sa bawat destinasyong na aking na puntahan, Di ko pa natagpuan ang lugar na maituturing ko na tahanan. Tahanan, Ito ba talaga ay isang lugar na kailangang nating tunguhan? O ito'y nasa puso lamang, na ating mararamdaman. Pero, noong una kitang napagmasdan, parang di na akong magsasawang ikaw ay tingnan. bawat ngiting aking nakikita, ay parang himig ng musika sa aking dalawang tenga. Parang ayaw ko nang mawala ka sa aking paningin, kahit saan man tayo mapadpad ng hangin, kahit saan man tayo paparating, ayos lang, basta ikaw ay aking kapiling. Kaya pala ngayon ko lang to naramdaman, Kasi ikaw pala ang maituturing kong aking tahanan.

Continue reading...

sa twing dumarating aking napapansin pasulyap **** tingin habang paparating hindi ko na malaman ang aking gagawin baka himatayin sa bigla **** pagtingin ikay magdahan dahan baka di na mapigilan puso'y nilalabanan upang di mo to malaman pintig ng pulso ko isandaan bawat segundo gnyan kadeds sayo o diba ang gwpo mo? di ko rin tlga malaman bakit ka natipuhan kahit sinasabihan marami jan, wag na yan kung itoy malaman wag mo sanang iiwasan ikaw ang kaligayahan wag mo sanang tuldukan

0

Mar 8, 2011

Mar 8, 2011 at 2:49 AM UTC

sa twing dumarating aking napapansin pasulyap **** tingin habang paparating hindi ko na malaman ang aking gagawin baka himatayin sa bigla **** pagtingin ikay magdahan dahan baka di na mapigilan puso'y nilalabanan upang di mo to malaman pintig ng pulso ko isandaan bawat segundo gnyan kadeds sayo o diba ang gwpo mo? di ko rin tlga malaman bakit ka natipuhan kahit sinasabihan marami jan, wag na yan kung itoy malaman wag mo sanang iiwasan ikaw ang kaligayahan wag mo sanang tuldukan

Continue reading...

isang salita na kayang gawing meron ang wala bawiin ang nasabi na gawing biro ang seryoso na pala ikaw pa rin pala charot masakit pa rin kaya charot mahal pa rin kita charot hindi mo alam kung seseryosohin dahil sa dala ng unang kataga na sinundan ng charot para hindi masyadong halata ang sakit ang hapdi ang paparating na luha charot tila isang malaking pantakip sa butas na iniwan mo ng matagal charot lang

0

Oct 19, 2019

Oct 19, 2019 at 4:01 AM UTC

isang salita na kayang gawing meron ang wala bawiin ang nasabi na gawing biro ang seryoso na pala ikaw pa rin pala charot masakit pa rin kaya charot mahal pa rin kita charot hindi mo alam kung seseryosohin dahil sa dala ng unang kataga na sinundan ng charot para hindi masyadong halata ang sakit ang hapdi ang paparating na luha charot tila isang malaking pantakip sa butas na iniwan mo ng matagal charot lang

Continue reading...

050724 Ilang araw na akong namamahinga At napapaisip ako sa Iyong pagbabalik. Nais ko nang umuwi — Nais ko nang magpasakop sa Liwanag. Ang mga kapagalan , Ay magiging luma kinabukasan At sa pagsipol ng hanging humihinga sa Lilim Ay mapapawi ang anumang pait Na mitsa ng pagkagunaw ng bawat pananaw. Hahalik sa Kanyang mga palad Na tila walang ibang iniirog — Walang ibang sandata Kundi ang pamanang Yaman ay matatagpuan sa Kanyang mga Salita. At walang silid na makakalimot Sa mga burda ng Kanyang pagkalinga. Lilisan at magbabalik — Paparating na Siya.

0

May 7, 2024

May 7, 2024 at 11:40 AM UTC

050724 Ilang araw na akong namamahinga At napapaisip ako sa Iyong pagbabalik. Nais ko nang umuwi — Nais ko nang magpasakop sa Liwanag. Ang mga kapagalan , Ay magiging luma kinabukasan At sa pagsipol ng hanging humihinga sa Lilim Ay mapapawi ang anumang pait Na mitsa ng pagkagunaw ng bawat pananaw. Hahalik sa Kanyang mga palad Na tila walang ibang iniirog — Walang ibang sandata Kundi ang pamanang Yaman ay matatagpuan sa Kanyang mga Salita. At walang silid na makakalimot Sa mga burda ng Kanyang pagkalinga. Lilisan at magbabalik — Paparating na Siya.

Continue reading...

Nagtawag siya ng isang espiritista at mananalangin na magbuburda sa bawat hibla ng kamalayan na patuloy na binuburda ng sugat at sakit, habang patuloy na ginigising ang matagal na pagkakahikbi at pagkakatulog sa mga hungkag na mangangarap. Dali't daling sumulat ng dagli, sa bawat pagtagaktak ng mga luhang umaagos sa sigaw ng mga birhen at santo na siyang nananalangin sa ikalilinis ng tahanan laban sa mga naghuhudas na diyablo, na itinataya ang gabi para mag-anyong tao sa kahit sino. Bago sumapit ang gabi. Sa takipsilim, limang minuto, bago paparating ang isang duyog na magwawakas sa hindi maaaring wakasan, kagaya ng pagtalikod at pagpikit, na hindi maaaring maisara ng mga mata. Magpapakarahas sa pagsigaw at mananabla ng labing-anim na milyong mananampalataya, ang isang estadista na kung yumapak ay walang-puknat na magliliyab ang sahig, kung saan nakalibing ang hindi mabilang ng mga daliri, pagkaraan ng walang nagdaan sa pagkalimot sa kanila. Sa gilid-gilid ng eskinita, matatagpuan ang mga kawalang-malay na pugot na ulo na hiniling ng mga mananampalataya, sa isang dyini at ipinagkaloob sa kanila ito, ipinagkaloob, ngayon ay tumatanggi kung kailan naparirito ang hiling. Ngayon ay malilinis na ang pinakamaruming hindi nasasaksihan ng mga mata sa tahanan, pagkatapos ipanglagas ang kaluluwa. Sa huli, walang bumabalagkas ng daan, na sumasalamin, pagkatapos manalamin. Sa kabila ng napakaraming salamin.

0

Feb 17, 2019

Feb 17, 2019 at 6:34 AM UTC

liberatovincent

Nagtawag siya ng isang espiritista at mananalangin na magbuburda sa bawat hibla ng kamalayan na patuloy na binuburda ng sugat at sakit, habang patuloy na ginigising ang matagal na pagkakahikbi at pagkakatulog sa mga hungkag na mangangarap. Dali't daling sumulat ng dagli, sa bawat pagtagaktak ng mga luhang umaagos sa sigaw ng mga birhen at santo na siyang nananalangin sa ikalilinis ng tahanan laban sa mga naghuhudas na diyablo, na itinataya ang gabi para mag-anyong tao sa kahit sino. Bago sumapit ang gabi. Sa takipsilim, limang minuto, bago paparating ang isang duyog na magwawakas sa hindi maaaring wakasan, kagaya ng pagtalikod at pagpikit, na hindi maaaring maisara ng mga mata. Magpapakarahas sa pagsigaw at mananabla ng labing-anim na milyong mananampalataya, ang isang estadista na kung yumapak ay walang-puknat na magliliyab ang sahig, kung saan nakalibing ang hindi mabilang ng mga daliri, pagkaraan ng walang nagdaan sa pagkalimot sa kanila. Sa gilid-gilid ng eskinita, matatagpuan ang mga kawalang-malay na pugot na ulo na hiniling ng mga mananampalataya, sa isang dyini at ipinagkaloob sa kanila ito, ipinagkaloob, ngayon ay tumatanggi kung kailan naparirito ang hiling. Ngayon ay malilinis na ang pinakamaruming hindi nasasaksihan ng mga mata sa tahanan, pagkatapos ipanglagas ang kaluluwa. Sa huli, walang bumabalagkas ng daan, na sumasalamin, pagkatapos manalamin. Sa kabila ng napakaraming salamin.

Continue reading...

111921 May mga gabing kukuha tayo ng pluma’t Kakatha ng mga himig sa ating isipang Itinuturing nating mga bala’t sandata Laban sa mga nanghihimasok na mga ideolohiyang Kumikitil sa ating nag-aalab na mga pangarap. At may mga gabing Isusulsi pa rin natin nang magdamagan Ang mga alaalang pinunit ng kasaysayan. At siguro nga’y wala na rin tayong Ibang kuwentong maiaambag pa. Marahil ang lahat ay maging tuldok Bilang panimula’t pangwakas. Kusa ang ating pagtiklop Bagama’t manhid na tayo Sa malamig na pag-ihip at pagsipol Ng bumubugang panahon. At maghahagilap pa rin tayo ng dahilan Sa bawat puwang, sa bawat patlang Na bumabalandra sa ating harapan Sa bawat pagkabit sa araw Na parang mga parol pagsapit ng kapaskuhan. At siguro nga’y magugulat tayo Sa paparating na sorpresa Na hindi na tadhana ang may akda. Na baka bukas o sa makalawa’y Ibang lenggwahe na ang ating binibigkas At ang ating mga kasuota’y Mapupuno ng mga palamuting Pinili at tunay ngang may basbas.

0

Nov 19, 2021

Nov 19, 2021 at 10:38 AM UTC

Mga Puwang at Patlang

111921 May mga gabing kukuha tayo ng pluma’t Kakatha ng mga himig sa ating isipang Itinuturing nating mga bala’t sandata Laban sa mga nanghihimasok na mga ideolohiyang Kumikitil sa ating nag-aalab na mga pangarap. At may mga gabing Isusulsi pa rin natin nang magdamagan Ang mga alaalang pinunit ng kasaysayan. At siguro nga’y wala na rin tayong Ibang kuwentong maiaambag pa. Marahil ang lahat ay maging tuldok Bilang panimula’t pangwakas. Kusa ang ating pagtiklop Bagama’t manhid na tayo Sa malamig na pag-ihip at pagsipol Ng bumubugang panahon. At maghahagilap pa rin tayo ng dahilan Sa bawat puwang, sa bawat patlang Na bumabalandra sa ating harapan Sa bawat pagkabit sa araw Na parang mga parol pagsapit ng kapaskuhan. At siguro nga’y magugulat tayo Sa paparating na sorpresa Na hindi na tadhana ang may akda. Na baka bukas o sa makalawa’y Ibang lenggwahe na ang ating binibigkas At ang ating mga kasuota’y Mapupuno ng mga palamuting Pinili at tunay ngang may basbas.

Continue reading...

Nilalamig at nangangatog. Naghihintay na tila ba maaga pa. Alas dos na ng umaga, Pero ito ako, Nagbabakasaling darating ka pa. Sabik na makita ang labi **** binabalot ng ngiti, At mga mata **** animo'y bituin sa kalawakan. Inagahan pumunta sa tagpuan upang mapaghandaan, Nakapagdasal na rin ako na Sana damit ko'y iyong magustuhan. Isang oras ang lumipas, Gahol na gahol pa akong kumaripas Makabili lang ng mapupulang rosas Na ikakalat sa lamesang aking hahainan. Handa na rin ang bulaklak na ipinasadya sa murang halaga. Nasinghot ko na nga lahat ng amoy, Pero mahal, wala ka pa. Naalala ko pa nga kung paanong Nabigyan ko ng problema si mama Kakahanap ng magandang tela Na ilalatag ko para maupuan nating dalawa. Ito na nga, handa na. Nahiga, naupo, tumihaya. Lahat na ata ng posisyon nagawa ko na, Kaya mahal, nasan ka na ba? Lumamig na rin ang niluto kong putahe. Nawalan na rin ng lasa ang tinimpla kong inumin kakalagay ng yelo Para mapanatili ang lamig niya. Handa na rin ang musika. Handa nang umindak ang parehong kaliwa kong paa. Nananabik nang maisayaw ka sa unang pagkakataon, Sa loob ng pagsasama natin ng mahabang panahon. Tila'y nagsasabi na rin na paparating ka na Ang mga ilaw na aking palamuting hinanda, Sa bawat pikit nila'y pag-asa kong Yapak mo ay papalapit na. Nilalamig at nangangatog. Naghihintay na tila ba maaga pa. Alas dos na ng umaga, Pero ito ako, Kakabasa lang ng mga text nilang, "Wala na sya." Nakatanga. Nakatulala. Hawak ang bulaklak na ipinasadya. Bumuhos ang mga luhang nawalan ng pagasang, Darating ka pa..

0

Feb 28, 2019

Feb 28, 2019 at 10:26 AM UTC

Nilalamig at nangangatog. Naghihintay na tila ba maaga pa. Alas dos na ng umaga, Pero ito ako, Nagbabakasaling darating ka pa. Sabik na makita ang labi **** binabalot ng ngiti, At mga mata **** animo'y bituin sa kalawakan. Inagahan pumunta sa tagpuan upang mapaghandaan, Nakapagdasal na rin ako na Sana damit ko'y iyong magustuhan. Isang oras ang lumipas, Gahol na gahol pa akong kumaripas Makabili lang ng mapupulang rosas Na ikakalat sa lamesang aking hahainan. Handa na rin ang bulaklak na ipinasadya sa murang halaga. Nasinghot ko na nga lahat ng amoy, Pero mahal, wala ka pa. Naalala ko pa nga kung paanong Nabigyan ko ng problema si mama Kakahanap ng magandang tela Na ilalatag ko para maupuan nating dalawa. Ito na nga, handa na. Nahiga, naupo, tumihaya. Lahat na ata ng posisyon nagawa ko na, Kaya mahal, nasan ka na ba? Lumamig na rin ang niluto kong putahe. Nawalan na rin ng lasa ang tinimpla kong inumin kakalagay ng yelo Para mapanatili ang lamig niya. Handa na rin ang musika. Handa nang umindak ang parehong kaliwa kong paa. Nananabik nang maisayaw ka sa unang pagkakataon, Sa loob ng pagsasama natin ng mahabang panahon. Tila'y nagsasabi na rin na paparating ka na Ang mga ilaw na aking palamuting hinanda, Sa bawat pikit nila'y pag-asa kong Yapak mo ay papalapit na. Nilalamig at nangangatog. Naghihintay na tila ba maaga pa. Alas dos na ng umaga, Pero ito ako, Kakabasa lang ng mga text nilang, "Wala na sya." Nakatanga. Nakatulala. Hawak ang bulaklak na ipinasadya. Bumuhos ang mga luhang nawalan ng pagasang, Darating ka pa..

Continue reading...

nagbabakasakali lang naman baka naaalala mo pa ako naaalala mo pa ba unang pagkikita kulay ng supil mo'y pula ganda ng iyong mata ang nilaman ng mga dati kong kanta naaalala mo pa ba ako oo sa likod ng 'yong ala-ala na minsan sa buhay mo ay hinagkan ako nilambing hinalikan iniyakan tinawanan at higit sa lahat at ang pinaka masakit sa lahat minahal baka naaalala mo pa ang pagkakulang ng 'yong mga kamay dahil hindi nito hawak ang akin kung gaano kalungkot ang 'yong mga daliri dahil hindi nakapulupot sa akin baka naaalala mo pa na ang laman ng mga mata mo ay ang mukha ko at ang laman ng utak mo ay ako, palagi baka naaalala mo pa na bago ka tamaan ng rumaragasang sasakyan na nagpawala ng memorya at ala-ala mo ay kasama kita sinasambit ang matagal na nating mga pangarap anak, pamilya at iba pa baka naaalala mo pa na bago ka mabunggo ng paparating na ilaw mula sa unahan ng rumaragasang sasakyan sa gitna ng dilim ay pinagdarasal ka na sana 'di magbago ang pagmamahal mo ngayon sa apat na sulok ng 'yong kwarto sa ospital ay di mo ako naaalala limot ang dating ala-ala ang halik ang yakap ang luha ang hikbi ang tawa nagbabakasakaling naaalala mo pa

0

Oct 19, 2019

Oct 19, 2019 at 3:42 AM UTC

nagbabakasakali lang naman baka naaalala mo pa ako naaalala mo pa ba unang pagkikita kulay ng supil mo'y pula ganda ng iyong mata ang nilaman ng mga dati kong kanta naaalala mo pa ba ako oo sa likod ng 'yong ala-ala na minsan sa buhay mo ay hinagkan ako nilambing hinalikan iniyakan tinawanan at higit sa lahat at ang pinaka masakit sa lahat minahal baka naaalala mo pa ang pagkakulang ng 'yong mga kamay dahil hindi nito hawak ang akin kung gaano kalungkot ang 'yong mga daliri dahil hindi nakapulupot sa akin baka naaalala mo pa na ang laman ng mga mata mo ay ang mukha ko at ang laman ng utak mo ay ako, palagi baka naaalala mo pa na bago ka tamaan ng rumaragasang sasakyan na nagpawala ng memorya at ala-ala mo ay kasama kita sinasambit ang matagal na nating mga pangarap anak, pamilya at iba pa baka naaalala mo pa na bago ka mabunggo ng paparating na ilaw mula sa unahan ng rumaragasang sasakyan sa gitna ng dilim ay pinagdarasal ka na sana 'di magbago ang pagmamahal mo ngayon sa apat na sulok ng 'yong kwarto sa ospital ay di mo ako naaalala limot ang dating ala-ala ang halik ang yakap ang luha ang hikbi ang tawa nagbabakasakaling naaalala mo pa

Continue reading...

May kung paparating habang tumatakbo ako papalayo Mabilis ang kilos ko ngunit siya, dahan-dahan lang na papalapit sa akin Inabutan niya ako pero hindi siya tumigil Sinamahan niya akong tumakbo Mas bumibilis ang mga paa ko Na tila papalayo sa kanya Nahahabol niya kada tapak ko sa sahig Parang hindi naman kami lumalayo Ni hindi kami umuusad Pero pagod na pagod kami sa pagtakbo Nanghina ang paa ko Umalalay siya Nanghina ang paa niya Umalalay din ako Sa hinaba haba ng pagtakbo namin Hindi ko nalaman ang pangalan niya Sa hinaba haba ng pagtakbo niya Hindi niya alam bakit niya ako sinusundan Nanghina ang paa ko Umalalay siya Nanghina ang paa niya Umiyak lang ako Nakikita ko na ang dulo Tinignan ko siya kung sabay pa rin kami Sabay pa rin kaming nakarating Sa dulo ng kanya-kanyang paroroonan.

0

Sep 25, 2020

Sep 25, 2020 at 3:56 AM UTC

May kung paparating habang tumatakbo ako papalayo Mabilis ang kilos ko ngunit siya, dahan-dahan lang na papalapit sa akin Inabutan niya ako pero hindi siya tumigil Sinamahan niya akong tumakbo Mas bumibilis ang mga paa ko Na tila papalayo sa kanya Nahahabol niya kada tapak ko sa sahig Parang hindi naman kami lumalayo Ni hindi kami umuusad Pero pagod na pagod kami sa pagtakbo Nanghina ang paa ko Umalalay siya Nanghina ang paa niya Umalalay din ako Sa hinaba haba ng pagtakbo namin Hindi ko nalaman ang pangalan niya Sa hinaba haba ng pagtakbo niya Hindi niya alam bakit niya ako sinusundan Nanghina ang paa ko Umalalay siya Nanghina ang paa niya Umiyak lang ako Nakikita ko na ang dulo Tinignan ko siya kung sabay pa rin kami Sabay pa rin kaming nakarating Sa dulo ng kanya-kanyang paroroonan.

Continue reading...