"umaagos" poems - Hello Poetry

"umaagos" poems

Isang gabi, sa paghiga Tumabi kay inang nahihimbing Di niya batid ang luhang Sa mga mata ko'y naglalambitin Di ko alam kung paano Maitatago ang sakit Di ko alam kung ano Ngunit parang sa puso'y gumuguhit Kinupkop ang sarili sa aking pagtabi Labi'y halukipkip tinakpab ang bibig Pilit pinatatahan ang aking sarili Ngunit luhay umaagos na para ngang tubig Ang hikbi kong ako lang ang nakakarinig Ang wasak kong puso, ikaw ang may hatid Ang huwad na pag-ibig sa akin inilaan Sino pa ang susunod mo na sasaktan? Maawa ka, sinta, maawa ka sa kanya Huwag mo siyang wasakin na katulad ko Maawa ka, mahal ko, wag mo na siyang saktan Dahil ang puso niya'y madudurog mo lang Ina, patawad, hindi ko masabi Ang pait at hapdi nitong puso kong sawi Dahil sa estrangherong nagpanggap na anghel Matapos ko'y iba naman ang pusong kaniyang hinahati...

0

Dec 13, 2013

Dec 13, 2013 at 3:14 AM UTC

iona-ofelia-zanoria

Huwad Na Pag-Ibig

Isang gabi, sa paghiga Tumabi kay inang nahihimbing Di niya batid ang luhang Sa mga mata ko'y naglalambitin Di ko alam kung paano Maitatago ang sakit Di ko alam kung ano Ngunit parang sa puso'y gumuguhit Kinupkop ang sarili sa aking pagtabi Labi'y halukipkip tinakpab ang bibig Pilit pinatatahan ang aking sarili Ngunit luhay umaagos na para ngang tubig Ang hikbi kong ako lang ang nakakarinig Ang wasak kong puso, ikaw ang may hatid Ang huwad na pag-ibig sa akin inilaan Sino pa ang susunod mo na sasaktan? Maawa ka, sinta, maawa ka sa kanya Huwag mo siyang wasakin na katulad ko Maawa ka, mahal ko, wag mo na siyang saktan Dahil ang puso niya'y madudurog mo lang Ina, patawad, hindi ko masabi Ang pait at hapdi nitong puso kong sawi Dahil sa estrangherong nagpanggap na anghel Matapos ko'y iba naman ang pusong kaniyang hinahati...

Continue reading...

Tangan ang mga halik mo Sa aking palad umaagos Ang damdamin minsan ay umalab Parang sigarilyong nauupos Dahan-dahang nauubos Kaya nga bang balikan ang kahapon Binaon na natin sa kahon Katulad ng mga dahon Nalanta at di na makaahon Kaya pa nga bang ibalik ang kahapon Sa saliw ng mga puso natin Ngayon ay uhaw sa pagsintang Naudlot ng pagkakataon -Tula III, Margaret Austin Go

0

Nov 20, 2014

Nov 20, 2014 at 5:24 AM UTC

margaret-austin-go

Tangan ang mga halik mo Sa aking palad umaagos Ang damdamin minsan ay umalab Parang sigarilyong nauupos Dahan-dahang nauubos Kaya nga bang balikan ang kahapon Binaon na natin sa kahon Katulad ng mga dahon Nalanta at di na makaahon Kaya pa nga bang ibalik ang kahapon Sa saliw ng mga puso natin Ngayon ay uhaw sa pagsintang Naudlot ng pagkakataon -Tula III, Margaret Austin Go

Continue reading...

Kasabay ng patak ng ulan Ang luha kong umaagos nang marahan Damdamin ay nasasaktan Panibugho kong di tumahan Bakit ako'y pinagpalit Palagi naman sa iyo ay mabait Minahal kita nang higit pa sa iyong nalalaman Pagmamahal na iyong pinabayaan Ikaw ang aking pinipintuho Kahit sasalungatin ng bagyo Di ako mapapadaig Delubyo man ang maging dulot nito Ang putik sa mga paa kong dumidikit Ay parang pumipigil sa paghakbang Kahit mabubuwal sa daan Patuloy pa rin sa paglakad Sa tuwing iniisip ka Nalulungkot ako't humihikbi Ang pait ng dagat At ang alon ay sampal sa pisngi sapagkat iba na sa iyo ang nagmamay-ari Matalim ang bawat pagaspas ng mga dahon Ang mabanayad na awit ay nagdadagdag ng sakit Habang sa silong nag-iisa Nalulumbay ako nang inaalala ka Ipikit ko man ang mga mata Ay hindi tinakpan na bituin sa gabing maulan Sapagkat maaliwalas gaya ng batis Ang kagandahan mo na nagniningas Kaya pagkatapos ng ulan Sa silong ako'y pabayaan Iniwan mo sa akin ang awitin ng damdamin kong umiibig

0

Jul 16, 2019

Jul 16, 2019 at 9:46 PM UTC

Kasabay ng Patak ng Ulan

Kasabay ng patak ng ulan Ang luha kong umaagos nang marahan Damdamin ay nasasaktan Panibugho kong di tumahan Bakit ako'y pinagpalit Palagi naman sa iyo ay mabait Minahal kita nang higit pa sa iyong nalalaman Pagmamahal na iyong pinabayaan Ikaw ang aking pinipintuho Kahit sasalungatin ng bagyo Di ako mapapadaig Delubyo man ang maging dulot nito Ang putik sa mga paa kong dumidikit Ay parang pumipigil sa paghakbang Kahit mabubuwal sa daan Patuloy pa rin sa paglakad Sa tuwing iniisip ka Nalulungkot ako't humihikbi Ang pait ng dagat At ang alon ay sampal sa pisngi sapagkat iba na sa iyo ang nagmamay-ari Matalim ang bawat pagaspas ng mga dahon Ang mabanayad na awit ay nagdadagdag ng sakit Habang sa silong nag-iisa Nalulumbay ako nang inaalala ka Ipikit ko man ang mga mata Ay hindi tinakpan na bituin sa gabing maulan Sapagkat maaliwalas gaya ng batis Ang kagandahan mo na nagniningas Kaya pagkatapos ng ulan Sa silong ako'y pabayaan Iniwan mo sa akin ang awitin ng damdamin kong umiibig

Continue reading...

Gising na naman ng alas dos ng gabi Hinihingal at pinagpapawisan ng sobra Mula sa isang bangungot ako’y nagising Nagising sa katotohanang parang bangungot din. Hindi mapigilang bumuhos ang mga luha Puno ng hinagpis mula sa kahapong mapait Bawat hikbi at buntong-hininga pilit pinipigil Habang nagkukumahog hanapin ang nawawala Damdaming nagtitimpi ay biglang pumutok Mga emosyong rumagasa ng walang habas Mula sa nasirang prinsa ng aking puso Umaagos papunta sa mga matang ayaw tumahan Hinahanap-hanap pa rin ang ‘yong haplos Pati mga halik na ibinuhos sa aking mga labi Unti-unting nawawala ang wangis mo sa ating kama Ang kamang nilisan mo nung ako’y iniwan mo Gabi-gabing iniisip ang mga dahilan Kung bakit dun pa sa ating kalungkutan Bigla mo na lang akong isinantabi’t iniwan Kahit pa nangako tayo ng walang hanggan Hinahanap-hanap pa rin ang ‘yong anino Mga bakas ng kahapong gustong balikan Ngunit kahit kailanman at ano man ang gawin Hinding-hindi ko na muling mararanasan Sana’y naririnig ang mga sigaw ng puso Na nagtitiis sa sakit habang nangungulila sa’yo Sana’y marinig muli ang mga salitang “Mahal kita” mula sa’yong mga labi Kaya nandito pa rin ako sa ating dulo Inaantay ang malabong pagbabalik mo Kahit ang puso’y nawawalan na ng pag-asa Pilit hinihiling ang katuparan ng mga “sana” Pag-ibig ko’y iyo pa rin Nag-aantay sa kamang unti-unting nilalamig Ang mga bisig na ang tanging nais Ang yakapin at hagkan kang muli

0

Feb 8, 2019

Feb 8, 2019 at 6:04 AM UTC

Gising na naman ng alas dos ng gabi Hinihingal at pinagpapawisan ng sobra Mula sa isang bangungot ako’y nagising Nagising sa katotohanang parang bangungot din. Hindi mapigilang bumuhos ang mga luha Puno ng hinagpis mula sa kahapong mapait Bawat hikbi at buntong-hininga pilit pinipigil Habang nagkukumahog hanapin ang nawawala Damdaming nagtitimpi ay biglang pumutok Mga emosyong rumagasa ng walang habas Mula sa nasirang prinsa ng aking puso Umaagos papunta sa mga matang ayaw tumahan Hinahanap-hanap pa rin ang ‘yong haplos Pati mga halik na ibinuhos sa aking mga labi Unti-unting nawawala ang wangis mo sa ating kama Ang kamang nilisan mo nung ako’y iniwan mo Gabi-gabing iniisip ang mga dahilan Kung bakit dun pa sa ating kalungkutan Bigla mo na lang akong isinantabi’t iniwan Kahit pa nangako tayo ng walang hanggan Hinahanap-hanap pa rin ang ‘yong anino Mga bakas ng kahapong gustong balikan Ngunit kahit kailanman at ano man ang gawin Hinding-hindi ko na muling mararanasan Sana’y naririnig ang mga sigaw ng puso Na nagtitiis sa sakit habang nangungulila sa’yo Sana’y marinig muli ang mga salitang “Mahal kita” mula sa’yong mga labi Kaya nandito pa rin ako sa ating dulo Inaantay ang malabong pagbabalik mo Kahit ang puso’y nawawalan na ng pag-asa Pilit hinihiling ang katuparan ng mga “sana” Pag-ibig ko’y iyo pa rin Nag-aantay sa kamang unti-unting nilalamig Ang mga bisig na ang tanging nais Ang yakapin at hagkan kang muli

Continue reading...

Paunawa sa babasa: Hiniling ng isa kong kaibigan na relihiyoso na gawan ko daw s'ya ng tula tungkol sa ikalimang wika ni Kristo noong nagdaang Mahal na Araw kaya kahit Atheist ako ay ginawa ko ang Free Verse (Malayang Taludturan) na ito. “Nauuhaw ako” Malalim ang baon ng mga pako sa kanyang mga kamay at paa. Mahigpit din ang pagkakatali ng lubid sa kanyang mga braso. Napapalibutan siya ng mga kaaway, nagsusugal at nag-iinuman ang mga sundalong Romano habang nililibak siya ng mga Pariseo. Tiyak na wala s’yang kawala. Naghahalo ang dugo at pawis magkasabay itong umaagos palabas mula sa kanyang katawan; hindi na rin n’ya maalala kung ilan ng sampal, suntok, sipa at palo ang kanyang natanggap. Sa gitna ng kanyang paghihirap binigkas ni Hesus ang kanyang ikalimang wika: “Nauuhaw ako” Kagabi lang bago s’ya dakpin ng mga tampalasan ay nagmakaawa s’ya sa hardin ng Getsemane at taimtim na hiniling sa kanyang Ama na kung maaari sana ay huwag na n’yang danasin ang paghihirap na ito. Subalit hindi s’ya dininig nito. “Nauuhaw ako” Siya ba ang kailangan na magdusa, obligado ba s’ya na bayaran ang kasalanan ng iba? Bakit s’ya ang inutusan ng kanyang Ama para akuin ang sala ng sangkatauhan? Masyadong mabigat ang pasanin na ito para sa isang hamak na karpintero na gaya n’ya. “Nauuhaw ako” Ito ba ang kapalit ng pagiging masunurin at mabuting anak ang masadlak sa laksang dusa at malagim na paghihirap? Nasasabik na s’yang umupo sa tabi ng kanyang ama; hinahanaphanap n’ya na ang papuring awit ng mga Anghel sa langit. “Nauuhaw ako” Nilikha ba ang sanlibutan at ang mga tao upang sa bandang huli ay maging mapaghimagsik sila at walang galang sa kanilang lumalang? Bakit punong-puno ng kalupitan at karahasan ang mundo? “Nauuhaw ako” Hindi sapat ang tubig o ano mang inumin para mawala ang kanyang uhaw na nagmumula sa puso; ang pag-ibig ng sangkatauhan ang kanyang inaasam.

0

Nov 6, 2017

Nov 6, 2017 at 3:28 AM UTC

makabagongmakata69

Paunawa sa babasa: Hiniling ng isa kong kaibigan na relihiyoso na gawan ko daw s'ya ng tula tungkol sa ikalimang wika ni Kristo noong nagdaang Mahal na Araw kaya kahit Atheist ako ay ginawa ko ang Free Verse (Malayang Taludturan) na ito. “Nauuhaw ako” Malalim ang baon ng mga pako sa kanyang mga kamay at paa. Mahigpit din ang pagkakatali ng lubid sa kanyang mga braso. Napapalibutan siya ng mga kaaway, nagsusugal at nag-iinuman ang mga sundalong Romano habang nililibak siya ng mga Pariseo. Tiyak na wala s’yang kawala. Naghahalo ang dugo at pawis magkasabay itong umaagos palabas mula sa kanyang katawan; hindi na rin n’ya maalala kung ilan ng sampal, suntok, sipa at palo ang kanyang natanggap. Sa gitna ng kanyang paghihirap binigkas ni Hesus ang kanyang ikalimang wika: “Nauuhaw ako” Kagabi lang bago s’ya dakpin ng mga tampalasan ay nagmakaawa s’ya sa hardin ng Getsemane at taimtim na hiniling sa kanyang Ama na kung maaari sana ay huwag na n’yang danasin ang paghihirap na ito. Subalit hindi s’ya dininig nito. “Nauuhaw ako” Siya ba ang kailangan na magdusa, obligado ba s’ya na bayaran ang kasalanan ng iba? Bakit s’ya ang inutusan ng kanyang Ama para akuin ang sala ng sangkatauhan? Masyadong mabigat ang pasanin na ito para sa isang hamak na karpintero na gaya n’ya. “Nauuhaw ako” Ito ba ang kapalit ng pagiging masunurin at mabuting anak ang masadlak sa laksang dusa at malagim na paghihirap? Nasasabik na s’yang umupo sa tabi ng kanyang ama; hinahanaphanap n’ya na ang papuring awit ng mga Anghel sa langit. “Nauuhaw ako” Nilikha ba ang sanlibutan at ang mga tao upang sa bandang huli ay maging mapaghimagsik sila at walang galang sa kanilang lumalang? Bakit punong-puno ng kalupitan at karahasan ang mundo? “Nauuhaw ako” Hindi sapat ang tubig o ano mang inumin para mawala ang kanyang uhaw na nagmumula sa puso; ang pag-ibig ng sangkatauhan ang kanyang inaasam.

Continue reading...

Lupa't langit ay nakahanay Tila'y magkarugtong parang itong buhay Hindi tala sa ibabaw ang magpapailaw sa gabi o ang araw sa ibayo at silangan Dagat ng dugo, ang luha'y umaagos ang alon at ang simoy nito ay ang siphayo Lahat ng ito ay mukha ng buhay na nakalutang Ang buhangin ay hindi sa bulag Sa mga mata ito ay puwing Mga alikabok at abo ng pangarap na durog at pira-piraso Iikot ang mundo sa kandilang nakasindi Kung pagmasdan parang alitaptap Kahulugan nito'y munti sinag niyang katiting Sa tag -araw ay uulan ng mga butil na panalangin Marami gayunpaman hindi kasangguni sa panahong yaon Babagyo't babaha rin ang mga daanan at tulay Hinagpis ni Inang, hagupit ng kalikasan ay katuwang Lunurin ang pagmamahal, ang sidhi niya'y damhin Dadalhin sa sementeryo at ang lagusan nito ay walang himig Awitin sa ilalim ng kabaong nakahimlay na walang tinig

0

Dec 2, 2018

Dec 2, 2018 at 5:40 AM UTC

Ang Buhay sa Takipsilim

Lupa't langit ay nakahanay Tila'y magkarugtong parang itong buhay Hindi tala sa ibabaw ang magpapailaw sa gabi o ang araw sa ibayo at silangan Dagat ng dugo, ang luha'y umaagos ang alon at ang simoy nito ay ang siphayo Lahat ng ito ay mukha ng buhay na nakalutang Ang buhangin ay hindi sa bulag Sa mga mata ito ay puwing Mga alikabok at abo ng pangarap na durog at pira-piraso Iikot ang mundo sa kandilang nakasindi Kung pagmasdan parang alitaptap Kahulugan nito'y munti sinag niyang katiting Sa tag -araw ay uulan ng mga butil na panalangin Marami gayunpaman hindi kasangguni sa panahong yaon Babagyo't babaha rin ang mga daanan at tulay Hinagpis ni Inang, hagupit ng kalikasan ay katuwang Lunurin ang pagmamahal, ang sidhi niya'y damhin Dadalhin sa sementeryo at ang lagusan nito ay walang himig Awitin sa ilalim ng kabaong nakahimlay na walang tinig

Continue reading...

Sinulat ko ito para sa babaeng inspirasyon ko Sinulat ko to para sa babaeng gusto ko Sinulat ko to kahit di mo gusto Sinulat ko to sa damdaming nanawagan para sayo Sinulat ko to kahit kupas na ang gamit na mga litanya Sinulat ko ito sana'y dinggin at pakinggan Sinulat ko to para sa babaeng mahal at mamahalin ko Sinulat ko to para sayo, aking sinta. Babaeng sinta nakita ko sa'yong matang nakasandal sa pighati hatid ay lumbay at kalungkutan Damdamin mo'y gusot nilukot pinaikot-ikot, kirot ang naidulot Di ka ba napapagod Sa iyong matang luhang di mapigilan pumatak ,umaagos hanggang sa mapagod at makatulog ngunit minsan nauudlot dahil sa sakit na naidulot Bibig at boses na ginapos ng nakaraan sa matatamis mabobolang salita lumipad sa kawalan humantong na bitiwan ka nya Ngayon ay hikbing paudlot udlot, pwede mo na ba ihinto? Para sa taong handa kang hintayin at mahalin ng walang halong kasinungalin at tunay. Handa ang panyo para punasahan ang iyong luha Handa ang tenga para dinggin ang iyong walang katapusan na drama Handa ang mga kamay ipagluto ka punan ang iyong katakawan Handa ang boses para ikaw kantahan kahit sa lumang paraan na tawag ay harana Handang handa kang paglingkuran kahit labhan ang damit ng iyong mga kuya Handa kang samahan sa iyong kasiyahan lalo na sa panahon ng iyong kalungkutan Handang gawin ang lahat ng makakaya para ikaw mapasaya lamang Handa iaalay ang sarili sa Diyos at hubugin ang sarili para maging karapat dapat sayo at sa pag ibig **** alay Handa ako ipakilala ka sa aking pamilya Handa kang hintayin kahit gano man katagal Handa ako na patunayan ang bawat pangako na nakasulat dahil dapat ang isang lalaki ay may isang salita Handang handa ako mahalin at ipaglaban ka sinta. Kapal man ng mukha ang sayo'y iharap Wag mo sana tingan sa itsura sana makita mo ang puso kong malinis ang intensyon totoong tunay Pakiusap muling buksan ang iyong sugatan hilom na puso; Para sa lalake di uso ang laro Sa bawat bigkas na taludtod Pangako sayo di mapupudpod Puso **** naupod napagod Di na mauulit ang pagkakataon na iyon Sayo'y di kahit kelan mapapagod Intidihin ka sa bawat pagkakataon Respeto at pangunawa ang aahon Para sa panahon sa muling pagkakataon Andito lang ako andito ako naghihintay at maghihintay sayo

0

Mar 4, 2018

Mar 4, 2018 at 2:05 AM UTC

Sinulat ko ito para sa babaeng inspirasyon ko Sinulat ko to para sa babaeng gusto ko Sinulat ko to kahit di mo gusto Sinulat ko to sa damdaming nanawagan para sayo Sinulat ko to kahit kupas na ang gamit na mga litanya Sinulat ko ito sana'y dinggin at pakinggan Sinulat ko to para sa babaeng mahal at mamahalin ko Sinulat ko to para sayo, aking sinta. Babaeng sinta nakita ko sa'yong matang nakasandal sa pighati hatid ay lumbay at kalungkutan Damdamin mo'y gusot nilukot pinaikot-ikot, kirot ang naidulot Di ka ba napapagod Sa iyong matang luhang di mapigilan pumatak ,umaagos hanggang sa mapagod at makatulog ngunit minsan nauudlot dahil sa sakit na naidulot Bibig at boses na ginapos ng nakaraan sa matatamis mabobolang salita lumipad sa kawalan humantong na bitiwan ka nya Ngayon ay hikbing paudlot udlot, pwede mo na ba ihinto? Para sa taong handa kang hintayin at mahalin ng walang halong kasinungalin at tunay. Handa ang panyo para punasahan ang iyong luha Handa ang tenga para dinggin ang iyong walang katapusan na drama Handa ang mga kamay ipagluto ka punan ang iyong katakawan Handa ang boses para ikaw kantahan kahit sa lumang paraan na tawag ay harana Handang handa kang paglingkuran kahit labhan ang damit ng iyong mga kuya Handa kang samahan sa iyong kasiyahan lalo na sa panahon ng iyong kalungkutan Handang gawin ang lahat ng makakaya para ikaw mapasaya lamang Handa iaalay ang sarili sa Diyos at hubugin ang sarili para maging karapat dapat sayo at sa pag ibig **** alay Handa ako ipakilala ka sa aking pamilya Handa kang hintayin kahit gano man katagal Handa ako na patunayan ang bawat pangako na nakasulat dahil dapat ang isang lalaki ay may isang salita Handang handa ako mahalin at ipaglaban ka sinta. Kapal man ng mukha ang sayo'y iharap Wag mo sana tingan sa itsura sana makita mo ang puso kong malinis ang intensyon totoong tunay Pakiusap muling buksan ang iyong sugatan hilom na puso; Para sa lalake di uso ang laro Sa bawat bigkas na taludtod Pangako sayo di mapupudpod Puso **** naupod napagod Di na mauulit ang pagkakataon na iyon Sayo'y di kahit kelan mapapagod Intidihin ka sa bawat pagkakataon Respeto at pangunawa ang aahon Para sa panahon sa muling pagkakataon Andito lang ako andito ako naghihintay at maghihintay sayo

Continue reading...

Sa bawat pagpatak ng ulan May mga taong wasak at luhaan Mga luhang umaagos kasabay ng patak ng ulan Mga kirot na nais takpan Ako'y parang ulan Umiiyak kapag nabibigatan Napupuno kapag nahihiapan Sa likod ng bawat kaligayahan May mga damdaming napaglalaruan At mga taong iniiwang sugatan Tama na ang isang iyak Sapat na ang mga patak Dahil magiging maayos rin ang lahat Mahahanap mo rin ang taong tapat Na magmamahal sayo ng sapat Sa pag agos ng ulan sana agusin na lahat Ng sakit at kirot dahil yun ang nararapat Ako'y nagbago at natuto dahil sayo Nagbago dahil sa sakit na naranasaan sayo Pagtapos ng iyak ng lagit Alam kong may sisinag na araw Ngi-ngiti ulit sa langit Kasabay ng ulap ng bughaw

0

Feb 28, 2017

Feb 28, 2017 at 7:29 AM UTC

Sa bawat pagpatak ng ulan May mga taong wasak at luhaan Mga luhang umaagos kasabay ng patak ng ulan Mga kirot na nais takpan Ako'y parang ulan Umiiyak kapag nabibigatan Napupuno kapag nahihiapan Sa likod ng bawat kaligayahan May mga damdaming napaglalaruan At mga taong iniiwang sugatan Tama na ang isang iyak Sapat na ang mga patak Dahil magiging maayos rin ang lahat Mahahanap mo rin ang taong tapat Na magmamahal sayo ng sapat Sa pag agos ng ulan sana agusin na lahat Ng sakit at kirot dahil yun ang nararapat Ako'y nagbago at natuto dahil sayo Nagbago dahil sa sakit na naranasaan sayo Pagtapos ng iyak ng lagit Alam kong may sisinag na araw Ngi-ngiti ulit sa langit Kasabay ng ulap ng bughaw

Continue reading...

Bakit balewala na sa akin ang pagkalunod? Bakit sa tuwing nahihila pababa ng angkla'y nagpipigil na lang ng hininga? Bakit tuwing nahuhulog ay hindi na sumusubok lumaban At sa tuwing may kamay na kukuha pabalik ay pilit iniiwasan Isang araw ay nagising Nang 'di namamalayan ang mga luhang umaagos sa mga mata Ganito pala sumagot ang sariling katawan Na paulit ulit nagsasabing hindi na sapat ang paglimot At di na rin sapat ang pagsisinungaling at pagpapaniwala sa sarili Na ayos ka na Dahil hindi pa naman talaga At akala mo lang noon na handa ka nang bumagon ulit at magsimula Kaya bumalik na sa himbing ng pagtulog hanggang sa makalimot muli

0

Nov 3, 2018

Nov 3, 2018 at 2:23 AM UTC

Bakit balewala na sa akin ang pagkalunod? Bakit sa tuwing nahihila pababa ng angkla'y nagpipigil na lang ng hininga? Bakit tuwing nahuhulog ay hindi na sumusubok lumaban At sa tuwing may kamay na kukuha pabalik ay pilit iniiwasan Isang araw ay nagising Nang 'di namamalayan ang mga luhang umaagos sa mga mata Ganito pala sumagot ang sariling katawan Na paulit ulit nagsasabing hindi na sapat ang paglimot At di na rin sapat ang pagsisinungaling at pagpapaniwala sa sarili Na ayos ka na Dahil hindi pa naman talaga At akala mo lang noon na handa ka nang bumagon ulit at magsimula Kaya bumalik na sa himbing ng pagtulog hanggang sa makalimot muli

Continue reading...

Hindi agad nagtama ang mga mata natin kaya naman 'Di ko akalaing magkukrus ang mga landas natin Alam mo 'yong: 'makuha ka sa tingin'? Ang ginawa mo'y hinablot mo 'ko sa kada titig na Dadampi sa aking gawi—'di ko pinapansin Ngunit nang magsimula na ang tugtog ay siyang kusang Pagdidikit ng mga palad natin. Bawat hakbang, Sabay ang galaw ng ating katawan Ito siguro ang pakiramdam ng nalutang sa buwan Binibigay ka ng mga ningning sa mga mata mo: Ang mga lihim na nakayukom sa puso mo At sa mapupula **** labi ko narinig ang Sinabi **** ganiyan din ang nararamdaman ko Ang lakas ng tibok ng puso ko, nakakabingi Kung alam mo lang na ito ang dalangin gabi-gabi Kaya ang sabi ko, wala na akong pakialam pa Kung sa balikat hahawak o sa bewang ba O kahit pareho pa tayong nakapalda Basta isasayaw kita hanggang sa ako'y Maputulan ng hiniga Ikaw ang kaharap ko, wala akong pag-aalala Kahit pa ramdam ko ang mga mata nila sa'ting dalawa At mas maingay pa ang bulungan Kaysa awit ng banda O kahit ilang tapak pa ang gawin mo sa aking paa Hindi ko bibitawan ang kamay mo; hayaan mo Mapapagod din sila Basta ako, alam ko ang mahalaga: ikaw ang mahalaga Ang pakiramdam ng hininga mo sa balat ko Ito ang mahalaga, ang pagyapos mo sa'king kaluluwa Habang inaangkin natin ang magdamag, ito ang mahalaga Iyan ang mga sinabi ko noong gabi ng pagtatanghal Pero huwag ka sanang mabibigla Hindi ito madadaan sa isang sambitla o kahit Maupo pa 'ko upang ilahad sa 'yo lahat Hindi ko rin alam kung saa't kailan nagsimula Ang alam ko lang, dito ako ipinadpad Ng agos na pilit kong nilabanan At sa tuwing maglalakbay, ang anino mo ang Laging nadadatnang tumatakbo palayo sa kalawakan Pero saglit lang, 'di ko alam kung ako ba'ng may kasalanan Sa walang hanggan nating habulan Na para bang tayo'y laging pinagtatagpo upang Tunghayan ang sakit na dinudulot sa isa't isa Pero teka muna, saglit lang, ako lang ba ang nagdaramdam? May ngiti na sa 'yong mga mata kahit mga luha Ang umaagos sa kanila; ang iyong tindig ay parang Noong una nating sayaw— ngunit may nagbago sa 'yong galaw Napaisip ako, 'di ko mapigilan, kung ikaw pa ba ang natatanaw Ang dalaga noong una't huli kong sayaw Na alam kong imposible nang balikan Ang sa'kin lang ay sana'y alam mo na Lahat ng 'yon ay tunay At mahal kita, maniwala ka Kahit ako pa ang unang bumitaw #

0

Aug 21, 2021

Aug 21, 2021 at 1:33 AM UTC

mahiwagangcorresel

Hindi agad nagtama ang mga mata natin kaya naman 'Di ko akalaing magkukrus ang mga landas natin Alam mo 'yong: 'makuha ka sa tingin'? Ang ginawa mo'y hinablot mo 'ko sa kada titig na Dadampi sa aking gawi—'di ko pinapansin Ngunit nang magsimula na ang tugtog ay siyang kusang Pagdidikit ng mga palad natin. Bawat hakbang, Sabay ang galaw ng ating katawan Ito siguro ang pakiramdam ng nalutang sa buwan Binibigay ka ng mga ningning sa mga mata mo: Ang mga lihim na nakayukom sa puso mo At sa mapupula **** labi ko narinig ang Sinabi **** ganiyan din ang nararamdaman ko Ang lakas ng tibok ng puso ko, nakakabingi Kung alam mo lang na ito ang dalangin gabi-gabi Kaya ang sabi ko, wala na akong pakialam pa Kung sa balikat hahawak o sa bewang ba O kahit pareho pa tayong nakapalda Basta isasayaw kita hanggang sa ako'y Maputulan ng hiniga Ikaw ang kaharap ko, wala akong pag-aalala Kahit pa ramdam ko ang mga mata nila sa'ting dalawa At mas maingay pa ang bulungan Kaysa awit ng banda O kahit ilang tapak pa ang gawin mo sa aking paa Hindi ko bibitawan ang kamay mo; hayaan mo Mapapagod din sila Basta ako, alam ko ang mahalaga: ikaw ang mahalaga Ang pakiramdam ng hininga mo sa balat ko Ito ang mahalaga, ang pagyapos mo sa'king kaluluwa Habang inaangkin natin ang magdamag, ito ang mahalaga Iyan ang mga sinabi ko noong gabi ng pagtatanghal Pero huwag ka sanang mabibigla Hindi ito madadaan sa isang sambitla o kahit Maupo pa 'ko upang ilahad sa 'yo lahat Hindi ko rin alam kung saa't kailan nagsimula Ang alam ko lang, dito ako ipinadpad Ng agos na pilit kong nilabanan At sa tuwing maglalakbay, ang anino mo ang Laging nadadatnang tumatakbo palayo sa kalawakan Pero saglit lang, 'di ko alam kung ako ba'ng may kasalanan Sa walang hanggan nating habulan Na para bang tayo'y laging pinagtatagpo upang Tunghayan ang sakit na dinudulot sa isa't isa Pero teka muna, saglit lang, ako lang ba ang nagdaramdam? May ngiti na sa 'yong mga mata kahit mga luha Ang umaagos sa kanila; ang iyong tindig ay parang Noong una nating sayaw— ngunit may nagbago sa 'yong galaw Napaisip ako, 'di ko mapigilan, kung ikaw pa ba ang natatanaw Ang dalaga noong una't huli kong sayaw Na alam kong imposible nang balikan Ang sa'kin lang ay sana'y alam mo na Lahat ng 'yon ay tunay At mahal kita, maniwala ka Kahit ako pa ang unang bumitaw #

Continue reading...

"May mga nararamdaman na umaagos sa pamamagitan ng mga salita, Meron din naman ginagapos sa pamamagitan ng tula Pinalilipad sa liriko at pagkanta Pinasasayaw sa papel at tinta Ngunit sumagi sa aking isipan May mga nararamdamang tila Di mapaliwanag ng lubusan Parang sumpa sa karanasan Na magpapalesyon ng sistema at isipan Kahit Ubusin ko man ang bawat letra At lumikha ng bagong salita Ubusin ko man lahat ng papel at tinta Di ko pa din maipakita, mailatag at ipahayag Tila walang katapusan Kahibangan Hindi ba sapat o sadyang kulang ang aking kaalaman? Kulang pa ba ang karanasan? O wala lang talagang katapusan ang ganitong pakiramdam?

0

Mar 13, 2015

Mar 13, 2015 at 4:26 AM UTC

Hindi ko kayang tapusin

"May mga nararamdaman na umaagos sa pamamagitan ng mga salita, Meron din naman ginagapos sa pamamagitan ng tula Pinalilipad sa liriko at pagkanta Pinasasayaw sa papel at tinta Ngunit sumagi sa aking isipan May mga nararamdamang tila Di mapaliwanag ng lubusan Parang sumpa sa karanasan Na magpapalesyon ng sistema at isipan Kahit Ubusin ko man ang bawat letra At lumikha ng bagong salita Ubusin ko man lahat ng papel at tinta Di ko pa din maipakita, mailatag at ipahayag Tila walang katapusan Kahibangan Hindi ba sapat o sadyang kulang ang aking kaalaman? Kulang pa ba ang karanasan? O wala lang talagang katapusan ang ganitong pakiramdam?

Continue reading...

Kung pano tayo nahantong dito ay hindi ko alam. Sa kung paano natuwid ang paa at sa kung pano unti unting nalagot ang yong hininga. Hindi ko alam kung pano ko nakayang halikan ang iyong kamay habang ikaw ay nakaratay at walang malay. Hindi ko alam kung pano ko kinayang patigilin ang luhang umaagos sa mga mata habang pinapanood kang hirap na hirap huminga. Hindi ko alam kung ano ako ngayon habang pinagmamasdan ang pikit **** mga mata. Hindi ko alam pano ko tatanggaping ang aking nagsilbing ama ay wala na. Unti unting tumigil ang paggalaw ng paligid ko, sa loob ng apat na sulok ng silid mo, Unti unti akong nabingi sa mga hagulgol ng pamilyang nagmamahal sayo, Habang pinagmamasdan ko ang huling pagkumpas ng mga kamay mo, ang paputol putol **** paghinga, at ang unti unting paglabo ng yong mga mata. Hinahanap hanap nang tainga ko, ang patawag mo sa pangalan ko. Ang mga pagtatampo mo kapag hindi ako dumadaan sa bahay mo. Ang pagtawag mo ng madaling araw kapag kaarawan ko. Ang mga tugtog mo. Ang pagtawa mo sa mga jokes ko. Mamimiss ko ang mga yakap mo. Ikaw ang umakay sa musmos kong puso at nagpaliwanag kung ano ba ang buhay. Ikaw ang kakampi sa lahat ng bagay. Ikaw ang nagturo kung pano magbilang, at sumagot sa assignment kong 1 plus 1. Hindi ko alam kung paano ko tatanggapin, Na sa mga susunod na araw ika'y hindi ko na kapiling. Kaya kung saan ka man naroroon, ito sana ay baunin, Itay, mahal kita mula noon at sa habang panahon. Salanat sa mga alaala, bagamat may poot mas lamang naman ang galak, Bagamat ang iba ay lumuluha, mas madami pa rin ang tumatawa. Salamat itay, itay paalam na.

0

May 15, 2019

May 15, 2019 at 10:00 AM UTC

Kung pano tayo nahantong dito ay hindi ko alam. Sa kung paano natuwid ang paa at sa kung pano unti unting nalagot ang yong hininga. Hindi ko alam kung pano ko nakayang halikan ang iyong kamay habang ikaw ay nakaratay at walang malay. Hindi ko alam kung pano ko kinayang patigilin ang luhang umaagos sa mga mata habang pinapanood kang hirap na hirap huminga. Hindi ko alam kung ano ako ngayon habang pinagmamasdan ang pikit **** mga mata. Hindi ko alam pano ko tatanggaping ang aking nagsilbing ama ay wala na. Unti unting tumigil ang paggalaw ng paligid ko, sa loob ng apat na sulok ng silid mo, Unti unti akong nabingi sa mga hagulgol ng pamilyang nagmamahal sayo, Habang pinagmamasdan ko ang huling pagkumpas ng mga kamay mo, ang paputol putol **** paghinga, at ang unti unting paglabo ng yong mga mata. Hinahanap hanap nang tainga ko, ang patawag mo sa pangalan ko. Ang mga pagtatampo mo kapag hindi ako dumadaan sa bahay mo. Ang pagtawag mo ng madaling araw kapag kaarawan ko. Ang mga tugtog mo. Ang pagtawa mo sa mga jokes ko. Mamimiss ko ang mga yakap mo. Ikaw ang umakay sa musmos kong puso at nagpaliwanag kung ano ba ang buhay. Ikaw ang kakampi sa lahat ng bagay. Ikaw ang nagturo kung pano magbilang, at sumagot sa assignment kong 1 plus 1. Hindi ko alam kung paano ko tatanggapin, Na sa mga susunod na araw ika'y hindi ko na kapiling. Kaya kung saan ka man naroroon, ito sana ay baunin, Itay, mahal kita mula noon at sa habang panahon. Salanat sa mga alaala, bagamat may poot mas lamang naman ang galak, Bagamat ang iba ay lumuluha, mas madami pa rin ang tumatawa. Salamat itay, itay paalam na.

Continue reading...

nagsimula sa ikaw at ako.... na nauwi sa 'tayo' ikaw ang mundo ko at ako ang buhay mo... ngunit biglang nagbago... ang 'tayo' ay naging magulo at malabo nawala... naglaho... ang 'tayo' ay naging 'kayo' at ang 'ako' ay pinalitan mo ng 'siya'... sa halip na kalimutan ka ay ayun, naaalala ka... ang ngiti **** nagpapaligaya sa akin... mga salita **** aking nalalasahan at nakakain (mahal kita, mahal kita)... ang iyong matang nangungusap sakin na ito'y patawanin... ang paghaplos **** parang malamig na simoy ng hangin... ang iyong tinig na nagpapasaya sa aking damdamin... ang dating pagmamahal na nagsusumiksik at umaapaw ngayon ay nasa ilalim na ng lupa... kung kaya't wag mag alala nilatagan ko iyon ng dahon, maging ligtas sa anumang panahon... sa darating na mga taon... ginugunita ang ala-alang lipas na... parang tubig sa batis na umaagos palayo sa aking mukha... na hanggang doon na lang ang kinaya... wala na akong magagawa... kung kaya't salukin na lamang ito at ipanghihilamos upang magising at matauhan na ito'y matagal nang wala... nakabaon na sa lupa...

0

Apr 15, 2017

Apr 15, 2017 at 1:09 AM UTC

Kaya mo, Kaya ko

nagsimula sa ikaw at ako.... na nauwi sa 'tayo' ikaw ang mundo ko at ako ang buhay mo... ngunit biglang nagbago... ang 'tayo' ay naging magulo at malabo nawala... naglaho... ang 'tayo' ay naging 'kayo' at ang 'ako' ay pinalitan mo ng 'siya'... sa halip na kalimutan ka ay ayun, naaalala ka... ang ngiti **** nagpapaligaya sa akin... mga salita **** aking nalalasahan at nakakain (mahal kita, mahal kita)... ang iyong matang nangungusap sakin na ito'y patawanin... ang paghaplos **** parang malamig na simoy ng hangin... ang iyong tinig na nagpapasaya sa aking damdamin... ang dating pagmamahal na nagsusumiksik at umaapaw ngayon ay nasa ilalim na ng lupa... kung kaya't wag mag alala nilatagan ko iyon ng dahon, maging ligtas sa anumang panahon... sa darating na mga taon... ginugunita ang ala-alang lipas na... parang tubig sa batis na umaagos palayo sa aking mukha... na hanggang doon na lang ang kinaya... wala na akong magagawa... kung kaya't salukin na lamang ito at ipanghihilamos upang magising at matauhan na ito'y matagal nang wala... nakabaon na sa lupa...

Continue reading...

Ang hirap naman Ilang oras, ilang araw Ilang taon ang kailangan kong bilangin Ang kailangan kong antayin Ang kailangan kong tiisin Makilala ka lang... Talagang bang ganito nalang Gabi-gabing nangangarap umiiyak, nangungulila sa mga yakap na ni minsan di ko naranasan.. Mga luhang laging umaagos mula sa lalim ng pagsumamo sa taong di mo alam kung darating paba sa buhay mo ... (sigh) pagod na ko pagod na pagod na ko

0

Sep 25, 2021

Sep 25, 2021 at 4:32 PM UTC

AbegailSantiago

Ang hirap naman Ilang oras, ilang araw Ilang taon ang kailangan kong bilangin Ang kailangan kong antayin Ang kailangan kong tiisin Makilala ka lang... Talagang bang ganito nalang Gabi-gabing nangangarap umiiyak, nangungulila sa mga yakap na ni minsan di ko naranasan.. Mga luhang laging umaagos mula sa lalim ng pagsumamo sa taong di mo alam kung darating paba sa buhay mo ... (sigh) pagod na ko pagod na pagod na ko

Continue reading...

Katauhan Kamusta kana? Masaya bang magmahal ng katulad nya? 'Yung tipong relasyon nyo ay naiiba Mali sa paningin nila Puso Kamusta yung pakiramdam Na kayo lang yung nakakaalam Na may ikaw at ako sa isang kwento Ngunit sa paningin ng iba tao, wala namang "kayo" Mata Luha umaagos na tila dumadaus-dus Sa 'yong mukang nakabusangot Tanging pamunas nalang ay malambot na kumot. Bibig Hindi pagpapahalaga Saking mga salita Balang araw magigising ka bigla Ni anino ko'y wala na

0

May 24, 2018

May 24, 2018 at 5:27 PM UTC

"Importante lahat ng Parte"

Katauhan Kamusta kana? Masaya bang magmahal ng katulad nya? 'Yung tipong relasyon nyo ay naiiba Mali sa paningin nila Puso Kamusta yung pakiramdam Na kayo lang yung nakakaalam Na may ikaw at ako sa isang kwento Ngunit sa paningin ng iba tao, wala namang "kayo" Mata Luha umaagos na tila dumadaus-dus Sa 'yong mukang nakabusangot Tanging pamunas nalang ay malambot na kumot. Bibig Hindi pagpapahalaga Saking mga salita Balang araw magigising ka bigla Ni anino ko'y wala na

Continue reading...

Matalinhaga ang kahapon, ang nagdaang panahon: kapeng mainit na pinalalamig, hinihipan pero di malag-ok, nakakapaso sa lalamunan Tila alon sa dalampasigan itinataboy ng pampang ngunit bumabalik ang mga ala-alang pilit itinatapon, kinakalimutan. Mga tagpong akala’y isang dipa lamang tila ang pagitan ng lupa at kalangitan ngunit nang tatawirin na’y bangin pala ang kailaliman walang tulay na magdugsong sa sanlibong katanungan sa mga gumuhong moog at nadurog na diyos-diyosan. Sa sulok ng balintataw isang paslit ang natanaw tumatakbo’t humahabol, sumisigaw tinatawag niyang “Tatay!” iyong nakalagak, isang bangkay sa kabaong na ipapasok, ihihimlay sa nitsong pintado ng puting lantay - labi ng aking amang hinagilap na suhay Sa lamay ng patay, ang kapeng barako ay buhay bumubukal, walang humpay maalab ang pakikiramay, sawsawan ng tinapay Sa lamay ng patay nagsisikip man ang dibdib magkunwari’y kailangan nagdurugo man ang puso lakas-loob ang kaanyuan Habang umaagos ang litanya sa labì ng punong magdarasal pumapatak ang ulan ng luha walang puknat ang “Bakit?”, nag-uusisa Hindi napapahid ng panyong pinipiga ang hapdi ng sugat sa naulilang diwa lalo’t ang bayaning inakala ay pasang-krus pala ng inang dinakila Matalinhaga sadya ang kahapong nagdaan, pelikulang kulay sepya, kumupas na sa kalumaan: Lumamig na ang inuming sa burol ay itinungga Tahimik na silang nagtungayaw ng sumbat at sumpa Sa malayo’y kumakaway ang palaspas ng payapa Nagpahinga na rin ang ilaw na sa aki’y nagkalinga Sumisilip sa alapaap ang impit na sinag Naglalaho na ang mga bituin sa liwanag ng unti-unting pagsabog ng araw na papasikat At sa pagbangon, bagong umaga’y may pahayag Gigisingin akong lubos, tila tunog ng gong ng bagong-luto **** pagsalubong Isang lag-ok muli, aasa, susulong kung saan man hahantong . . .

0

Nov 16, 2017

Nov 16, 2017 at 9:43 AM UTC

Kapeng Barako IV

Matalinhaga ang kahapon, ang nagdaang panahon: kapeng mainit na pinalalamig, hinihipan pero di malag-ok, nakakapaso sa lalamunan Tila alon sa dalampasigan itinataboy ng pampang ngunit bumabalik ang mga ala-alang pilit itinatapon, kinakalimutan. Mga tagpong akala’y isang dipa lamang tila ang pagitan ng lupa at kalangitan ngunit nang tatawirin na’y bangin pala ang kailaliman walang tulay na magdugsong sa sanlibong katanungan sa mga gumuhong moog at nadurog na diyos-diyosan. Sa sulok ng balintataw isang paslit ang natanaw tumatakbo’t humahabol, sumisigaw tinatawag niyang “Tatay!” iyong nakalagak, isang bangkay sa kabaong na ipapasok, ihihimlay sa nitsong pintado ng puting lantay - labi ng aking amang hinagilap na suhay Sa lamay ng patay, ang kapeng barako ay buhay bumubukal, walang humpay maalab ang pakikiramay, sawsawan ng tinapay Sa lamay ng patay nagsisikip man ang dibdib magkunwari’y kailangan nagdurugo man ang puso lakas-loob ang kaanyuan Habang umaagos ang litanya sa labì ng punong magdarasal pumapatak ang ulan ng luha walang puknat ang “Bakit?”, nag-uusisa Hindi napapahid ng panyong pinipiga ang hapdi ng sugat sa naulilang diwa lalo’t ang bayaning inakala ay pasang-krus pala ng inang dinakila Matalinhaga sadya ang kahapong nagdaan, pelikulang kulay sepya, kumupas na sa kalumaan: Lumamig na ang inuming sa burol ay itinungga Tahimik na silang nagtungayaw ng sumbat at sumpa Sa malayo’y kumakaway ang palaspas ng payapa Nagpahinga na rin ang ilaw na sa aki’y nagkalinga Sumisilip sa alapaap ang impit na sinag Naglalaho na ang mga bituin sa liwanag ng unti-unting pagsabog ng araw na papasikat At sa pagbangon, bagong umaga’y may pahayag Gigisingin akong lubos, tila tunog ng gong ng bagong-luto **** pagsalubong Isang lag-ok muli, aasa, susulong kung saan man hahantong . . .

Continue reading...

Ayaw ko sabihin sa'yo itong nararamdaman ko Ayoko magtanong kasi takot ako sa iyong sagot na hahantong sa iyak na pabulong Ayoko magalit kasi ang sitwasyong ito ay paulit-ulit Pero ayoko rin na iniisip mo pa siya Nakaka-insecure kaya Ayoko na ikukumpara ang sarili sa kanya kasi tang-ina ang perpekto niya Ayoko sana magbahagi ng tula pero ito ang paraan maipalabas ang nadarama A aminin ko, masakit Y ung tipong dahan-dahan umaagos ang luha O o, iniyakan ko na naman ito K aya ayoko na sanang malaman mo O kay lang, kasi palaging "okay" naman ako.

0

Dec 20, 2020

Dec 20, 2020 at 7:57 AM UTC

Ayaw ko sabihin sa'yo itong nararamdaman ko Ayoko magtanong kasi takot ako sa iyong sagot na hahantong sa iyak na pabulong Ayoko magalit kasi ang sitwasyong ito ay paulit-ulit Pero ayoko rin na iniisip mo pa siya Nakaka-insecure kaya Ayoko na ikukumpara ang sarili sa kanya kasi tang-ina ang perpekto niya Ayoko sana magbahagi ng tula pero ito ang paraan maipalabas ang nadarama A aminin ko, masakit Y ung tipong dahan-dahan umaagos ang luha O o, iniyakan ko na naman ito K aya ayoko na sanang malaman mo O kay lang, kasi palaging "okay" naman ako.

Continue reading...

Sa pagbuka ng liwayway Kasabay ng sikat ng araw Na dumadampi sa aking Mga panaginip na ligaw Minsan, sa aking pagbangon Kasabay ng pagbawi ng unos At paglubog ng ngiti Ay mga luhang kusang umaagos Minsan, sa kabila ng aking Pagtingin at pagtalikod Ay nawawasak ang aking Mga matatatag na bakod Paminsan minsan, Naalala kita... tayo, Naalala ko ang bawat lambing Ng mga binitawang pangako Minsan, bumubukas ang mga sugat Minsan, lumalala ang bigat Minsan, bunabalik ang nakaraan Minsan, bumabaliko ang daan Paminsan minsan, nakikita kita Sa bawat sulok ng aking ala ala.

0

Aug 1, 2018

Aug 1, 2018 at 8:13 PM UTC

Paminsan minsan

Sa pagbuka ng liwayway Kasabay ng sikat ng araw Na dumadampi sa aking Mga panaginip na ligaw Minsan, sa aking pagbangon Kasabay ng pagbawi ng unos At paglubog ng ngiti Ay mga luhang kusang umaagos Minsan, sa kabila ng aking Pagtingin at pagtalikod Ay nawawasak ang aking Mga matatatag na bakod Paminsan minsan, Naalala kita... tayo, Naalala ko ang bawat lambing Ng mga binitawang pangako Minsan, bumubukas ang mga sugat Minsan, lumalala ang bigat Minsan, bunabalik ang nakaraan Minsan, bumabaliko ang daan Paminsan minsan, nakikita kita Sa bawat sulok ng aking ala ala.

Continue reading...

Nagtawag siya ng isang espiritista at mananalangin na magbuburda sa bawat hibla ng kamalayan na patuloy na binuburda ng sugat at sakit, habang patuloy na ginigising ang matagal na pagkakahikbi at pagkakatulog sa mga hungkag na mangangarap. Dali't daling sumulat ng dagli, sa bawat pagtagaktak ng mga luhang umaagos sa sigaw ng mga birhen at santo na siyang nananalangin sa ikalilinis ng tahanan laban sa mga naghuhudas na diyablo, na itinataya ang gabi para mag-anyong tao sa kahit sino. Bago sumapit ang gabi. Sa takipsilim, limang minuto, bago paparating ang isang duyog na magwawakas sa hindi maaaring wakasan, kagaya ng pagtalikod at pagpikit, na hindi maaaring maisara ng mga mata. Magpapakarahas sa pagsigaw at mananabla ng labing-anim na milyong mananampalataya, ang isang estadista na kung yumapak ay walang-puknat na magliliyab ang sahig, kung saan nakalibing ang hindi mabilang ng mga daliri, pagkaraan ng walang nagdaan sa pagkalimot sa kanila. Sa gilid-gilid ng eskinita, matatagpuan ang mga kawalang-malay na pugot na ulo na hiniling ng mga mananampalataya, sa isang dyini at ipinagkaloob sa kanila ito, ipinagkaloob, ngayon ay tumatanggi kung kailan naparirito ang hiling. Ngayon ay malilinis na ang pinakamaruming hindi nasasaksihan ng mga mata sa tahanan, pagkatapos ipanglagas ang kaluluwa. Sa huli, walang bumabalagkas ng daan, na sumasalamin, pagkatapos manalamin. Sa kabila ng napakaraming salamin.

0

Feb 17, 2019

Feb 17, 2019 at 6:34 AM UTC

liberatovincent

Nagtawag siya ng isang espiritista at mananalangin na magbuburda sa bawat hibla ng kamalayan na patuloy na binuburda ng sugat at sakit, habang patuloy na ginigising ang matagal na pagkakahikbi at pagkakatulog sa mga hungkag na mangangarap. Dali't daling sumulat ng dagli, sa bawat pagtagaktak ng mga luhang umaagos sa sigaw ng mga birhen at santo na siyang nananalangin sa ikalilinis ng tahanan laban sa mga naghuhudas na diyablo, na itinataya ang gabi para mag-anyong tao sa kahit sino. Bago sumapit ang gabi. Sa takipsilim, limang minuto, bago paparating ang isang duyog na magwawakas sa hindi maaaring wakasan, kagaya ng pagtalikod at pagpikit, na hindi maaaring maisara ng mga mata. Magpapakarahas sa pagsigaw at mananabla ng labing-anim na milyong mananampalataya, ang isang estadista na kung yumapak ay walang-puknat na magliliyab ang sahig, kung saan nakalibing ang hindi mabilang ng mga daliri, pagkaraan ng walang nagdaan sa pagkalimot sa kanila. Sa gilid-gilid ng eskinita, matatagpuan ang mga kawalang-malay na pugot na ulo na hiniling ng mga mananampalataya, sa isang dyini at ipinagkaloob sa kanila ito, ipinagkaloob, ngayon ay tumatanggi kung kailan naparirito ang hiling. Ngayon ay malilinis na ang pinakamaruming hindi nasasaksihan ng mga mata sa tahanan, pagkatapos ipanglagas ang kaluluwa. Sa huli, walang bumabalagkas ng daan, na sumasalamin, pagkatapos manalamin. Sa kabila ng napakaraming salamin.

Continue reading...

pinaglapit pinaglayo pinaglapit ulit ngunit muling pinaglayo nawili ang tadhanang makipaglaro sa pusong hindi takot sumubok. ang mga matang nagkatamaan, muling nagkatitigan bibig na sadyang napangiti nanabik na muli kang madampian. ngunit hindi, tama na ang minsang nagkasakitan, nakasakit at nakasagasa ng ilan. tama na ang mga pantasya na baka tayo talaga ang para sa isat-isa na baka tayo nga ang tinadhana. saiyong paglakad sa dambana at sa iyong panunumpa, sabi ko sa sarili, tama na. sa sobrang sanay ka nang masaktan, wala nang luhang umaagos sa iyong pisngi. sa sobrang sanay ka nang magparaya, hindi mo na alam kung paano ang sumaya. sa sobrang sanay kana sa pabugso bugso nyang dating at paglisan, hindi mo na alam kung paano ang maiwan. kaya tama na, mapagod kana, at huwag nang umasa sa mga kathang isip na nilalatag nya, kasama nya, ang lahat ng ito ay lilipas at mawawala, ng parang bula.

0

Jun 29, 2020

Jun 29, 2020 at 10:09 PM UTC

pinaglapit pinaglayo pinaglapit ulit ngunit muling pinaglayo nawili ang tadhanang makipaglaro sa pusong hindi takot sumubok. ang mga matang nagkatamaan, muling nagkatitigan bibig na sadyang napangiti nanabik na muli kang madampian. ngunit hindi, tama na ang minsang nagkasakitan, nakasakit at nakasagasa ng ilan. tama na ang mga pantasya na baka tayo talaga ang para sa isat-isa na baka tayo nga ang tinadhana. saiyong paglakad sa dambana at sa iyong panunumpa, sabi ko sa sarili, tama na. sa sobrang sanay ka nang masaktan, wala nang luhang umaagos sa iyong pisngi. sa sobrang sanay ka nang magparaya, hindi mo na alam kung paano ang sumaya. sa sobrang sanay kana sa pabugso bugso nyang dating at paglisan, hindi mo na alam kung paano ang maiwan. kaya tama na, mapagod kana, at huwag nang umasa sa mga kathang isip na nilalatag nya, kasama nya, ang lahat ng ito ay lilipas at mawawala, ng parang bula.

Continue reading...

bawat na tibok ng puso'y umaagos ang luha sa mga matang bukas, nakikita ang ilaw ng kadiliman at ang pagbuhos ng tubig galing sa langit na tila umiiyak din.

0

Mar 23, 2020

Mar 23, 2020 at 9:01 AM UTC

bawat na tibok ng puso'y umaagos ang luha sa mga matang bukas, nakikita ang ilaw ng kadiliman at ang pagbuhos ng tubig galing sa langit na tila umiiyak din.

Continue reading...

Ipikit ang iyong mga mata Alalahanin ang tulo ng tila ginto **** mga luha. Pumikit at pakiramdaman ang simoy ng iyong halagang umaagos sa gripo't nagbibigay buhay at ganda sa mga halamang lubos nang napabayaan.

0

Jul 27, 2019

Jul 27, 2019 at 2:20 PM UTC

Ipikit ang iyong mga mata Alalahanin ang tulo ng tila ginto **** mga luha. Pumikit at pakiramdaman ang simoy ng iyong halagang umaagos sa gripo't nagbibigay buhay at ganda sa mga halamang lubos nang napabayaan.

Continue reading...