Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
 
Jun Lit Apr 11
My dear friend is a frontliner
Serving, without break, no breather
Battling COVID, this war's unfair
Friend's hero, I'm a follower.
A translation of the original Tagalog - Frontliner ang Kaibigan Ko
Jun Lit Apr 9
Frontliner ang kaybigan ko
Naglilingkod walang preno
Kontra bayrus ang g’yerang ‘to
S’ya’y bayani at idol ko.
Dedicated to my friend Dr. Ariel Jalil Ahmed Lescano and to other medical frontliners in the Philippines (especially) and elsewhere. Rough translation:
My Friend is a Frontliner
My dear friend is a frontliner
Serving, without break, no breather
Battling COVID, this war's unfair
He's hero, and I'm admirer.
The poem is in Tagalog (with borrowed English & Hispanic words) written in traditional dalit - a poem with a stanza of four lines, each line with eight syllables.
Jun Lit Apr 2
The saints would want me to forgive. That I have
done. Uphill trek, great effort, conquered the summit.
But then the witch doctors have asked me also to forget,
just forget, like nothing happened. The gray amnesia
intensely urged by incessant chants of choral animé
of aging cherubims would make it difficult, quite
difficult, to explain myself, to myself, with all honesty,
how I got the scars that run deep to the core of my unholy,
(Why not just say sinful? But what is a sin, anyway?),
heart. Unreal these demands. Abnormal? Unnatural.
Unnatural such reactions. Like a Shylock, I would have
yelled, nay, sworn (did he swear?) - a Jew also feels
pain, and bleeds - red blood, not green, not yellow –
when pricked, wounded, ******, slashed, crucified.
But I am not a Jew. Neither a Christian. Nor a Muslim.
Not a saint. Just a human.

Just a human. Not an Avenger or any superhero.
Can’t fly. No imaginary avian wings like those
of Caucasian angels. Not bat wings like those
of soot- or ember-colored devils. Outside an airplane
only my thoughts soar across the blue skies
and above the numerous species and varieties
of clouds. No cloudy mind.

Just a human. Blindfolded Science, not blind nor blinded,
called the species I belong to, just one, **** sapiens.
Wise human. Subspecies **** sapiens sapiens.
Wise, wise human. Made up of matter. That matters.
A lot. Matter not essence. Matter of fact. A living thing.
Not a germ nor a microbe nor a god but surely omnipresent.
Not a plant but may be green-minded. Needs plants.
Not a fungus but may be fungus-faced. Occasionally
attacked by the whitening, not by the illusion of being white,
but by blotching, thanks but no thanks to Tinea versicolor
Not a protist. I just protest. And protest I must.

Just a human. Classified as a hominid. A mammal. Highest
Form? Who said so? Aristotle? Highest? No! Form? Yes -
an animal. Not a microbe. Not a plant. Not a fungus.
Not a protist. I just protest. And protest, protest, I must.
Not a virus. Not white, not black, an Asian, a Filipino.
Not your virus. But like all humans, afraid, very much,
of the new coronavirus. But I am
Not the virus.

Afraid of coronaviruses, and all other deadly viruses,
because I am. Just a human.
Jun Lit Mar 28
Naampat na ang dugô,
patay na ang mga bayanì
Pipi’t ampaw nakatayo
ang katahimikang naghahari
Tulog ang diyos, Impô,
mga aswang nakangiti
Matatapos na ang “Aba po!”
lasing pa rin ang kudyapi

Kahit matapang ang kape
Di mahulasan ang kapre.

Ginayumang mamamayan
Tila bulag, tanga’t mangmang

Kapag may nagugulantang
Lalayas na rin, ‘kita’y iniiwan.

Ito
ang alamat
ng taumbayang niloloko
at patuloy na nagpapaloko;
ng bayang pinagsamantalahan,
ng bayang pinabayaan.
14th poem in my series "Kapeng Barako" - Kapeng Barako is brewed coffee in Lipa, Batangas, Philippines, often of the 'liberica" variety and roasted traditionally in large metal vats.
Jun Lit Mar 26
Binabaran ng mainit
na kapeng barako
ang naiwang tutóng
sa lumang kaldero,
walang panamà
ang kaning binudburan
ng niyadyad na tabliya
sa panlasa ng até at bunso
magkasamang nagmimiryenda
- matamis na bukayo
matamis na ala-ala . . .

Tanyag ang tamis ng sintunis
singkom man o lado
limot na ang hagupit
ng mga Hapones na malulupit
ng kahapong ayaw umidlip.
Nag-aanyaya ng pag-akyat
ang puno ng bitungol, halikayo
manibalang pa ang iba
ngunit tamang-hinog na pangkulunggo
sa mga isipang nahihilo’t nalilito.

Maghapon lamang ang kabataan -
mabilis, mabilis na dumaan
Orasyon na ngayon, wika ng impô
Huwag magpapaabot ng sireno
Pag di’y sip-on ang aanihin n'yo!

Opo, opo,
Dala-dalang buslô
Taglay ang naiwang litrato
sa sulok ng isipan, ng balintata-o.
Sa lahing hindi sumuko,
magkakasama tayo.
Brewed Coffee Poem 13 - 13th in my series "Kapeng Barako" (Brewed Coffee) - focusing mainly on my memories of my childhood in old Lipa City (Philippines); this one has been, in part, inspired by my reminiscence of one of my elder sisters, Ate Malen, as well as other members of our clan.
Jun Lit Mar 22
Pardon us, reckless,
Frightened you, forest warrior
Come back, hatch your troop.
Jun Lit Mar 20
Ang bayrus ng COVID ay tila makasalanan.
Katulad s’ya ng isang halimaw sa katahimikan,
o isang ministrong mataas ang katungkulan
na aliping tagasunod ng kanyang among si Kamatayan.
Kahit anino pa lamang n’ya’y dulot
ay lubos na takot, katulad ng pinakamadilim
sa mga gabi, o sulok ng guwang
o pinakailaliman ng karagatan.
Kumakatha sa isipan
ng mga kakila-kilabot na nilalang
at pinagagalaw sila ng sabay-sabay
nakaambang silain, lamunin
ang bawat kaluluwa, ang mga dibdib binabaklas
upang nakawin ang mga pusong malinis at wagas -
hinihigop ang lahat ng dugo, bawat patak
sinasaid ang bawat pintig ng natitirang lakas..

Malupit itong coronavirus,
isang haring espada ang batas, ang utos.
May kumakalat na ulop, ang madla’y binabalot;
walang kamalay-malay nilang nasisinghot,
orasyong buhay ka pa’y loob mabubulok.
Sa pintuan, naririnig ang katok:
isang panauhing di-kanais-nais ay gustong pumasok,
isa na namang payapang tahanan,
ang kanyang natuklasan.
Wari’y may samurai na iwinawasiwas
doon, dito, nananabas, walang habas
kapagdaka, lahat ng tila nasugatan, mga biktima
lupaypay, bagsak ay sa ospital, lugmok sa kalungkutan,
kinakapos ng hininga, unti-unting nalulunod mistula,
ng sa baga at lalamunan, ay naiipong sariling plema.

Ang pandemyang ito’y isang salaan
salamin ng lipunan,
isang digmaan, kung saan
mailap ang tagumpay at katapusan
at bawat laban, laging anong sakit, talunan.
Lahat ng uri at sinsin ng pangsala ay taglay:
pusong may kabaitan, sa walang puso’y inihihiwalay
maayos na pag-iisip, ibinubukod sa mga lutang at walwal
matatapat, angat sa mga kurakot sa mga larangan
prinsipe’t pulubi, pilosopong tunay
at mga tagasunod, makata’t mga mang-aawit.
Salaan
ng mga malubhang pagkakamali
ng nakaalpas na pagkakataon
ng mga leksyong dapat pang matutunan
ng mga landas na hindi nakita, at maling tinahak
ng daan tungo sa kaligtasan, anuman ang kanyang kahulugan,
anuman ang halagang kabayaran.

Ang pagkakaliit na bolang ito ay mamamatay na payaso
mapanghati, katulad ng isang salaming nanlalansi, nanloloko
pinag-aaway:
Hilaga laban sa Timog
Silangan laban sa Kanluran
pinakamahihirap sa mga mahihirap
itatapat sa angkan ng kamahalan
at ng mga bago’t biglang-yaman
at ang nasa gitna: Aba! Aba! Isang iglap ay sigaw
“Saan ang Hustisya?”
at hindi naambuhan ng ayuda
kayamanang munti sa panahon ng taghirap
na nang panahon ng sagana’y inismiran, sabay irap
sila umanong nagbubuwis,
bakit ngayon ay nagtitiis?
Parang sina Cain at Abel naghinagpis
Nahihiya ako. Nahihiyang labis.

Ito ang krisis. Takot ay inihahasik.
pinagsasama-sama sa iisang inayawang bayong
ang tila abuloy na pamatid-gutom
na nakamaskara bilang rilip na tulong,
lahat ng kinatatakutan -
pagkawalay,
                         pag-iisa,
kapanglawan,
                                          ­        diskriminasyon,
matinding kalungkutan,
                         pagkakasakit,
                         kamatayan . . .

Labis akong nag-aalala.
Labis akong natatakot.
Ang pagsasalin ko sa Tagalog ng aking tulang Covidophobia
[My translation into Tagalog of my poem Covidophobia] - pp. 92-94 in Kasingkasing Nonrequired Reading in the time of COVID-19 Alternative Digital Poetry Magazine Issue No. 4 (April 2020)
Next page