I didn't want to go home unannouced
I didn't want to bother anyone in my resting place
I just want to speed up the pace
Fast forward to the void with the sound
Of nothing at all
With nothing at all
12/07/18
Bakit balewala na sa akin ang pagkalunod?
Bakit sa tuwing nahihila pababa ng angkla'y nagpipigil na lang ng hininga?
Bakit tuwing nahuhulog ay hindi na sumusubok lumaban
At sa tuwing may kamay na kukuha pabalik ay pilit iniiwasan


Isang araw ay nagising
Nang 'di namamalayan ang mga luhang umaagos sa mga mata
Ganito pala sumagot ang sariling katawan
Na paulit ulit nagsasabing hindi na sapat ang paglimot
At di na rin sapat ang pagsisinungaling at pagpapaniwala sa sarili
Na ayos ka na
Dahil hindi pa naman talaga
At akala mo lang noon na handa ka nang bumagon ulit at magsimula

Kaya bumalik na sa himbing ng pagtulog hanggang sa makalimot muli
11/3/18
Sinagot ako ng iling
Isang malaki at klarong paggalaw ng ulo pagilid
Hindi muna naisip magtanong kung bakit
O maisip man lang na inapakan niya ang hiling ng isang anak
na mabigyan ng pagtanggap

Itong pagtanggap, na sa kanya lang hinihingi
(Dapat ay) sapat na ang pagtanggap sa sarili **** balat
9/14/18
Baka sakali lang naman na alam ko ang tinutukoy mo
Nag-iba bigla ang sinasabi ng mga mata mo
Noong sinabi **** 'alam mo na yon'
Pasensya dahil hindi ko kayang kumonekta ng ganon kabilis
Natatakot pa akong magtanggal ng damit
Natatakot pa akong ipakita ang tunay na ako
Patawarin mo ang kahangalan ko

Siguro hanggang paghaplos
Hanggang pagkapit mo sa mga braso ko
At ang manaka-nakang paghawak mo sa mga pulso at kamay ko
Paghawak mo sa ulo ko at sabay ang paghaplos sa buhok ko,
At ang pagkawala ng mga 'to
Dahil madalas na ang pag-iwas mo sa mga mata ko.

Pero saglit,
May tradisyon pa tayong gaganapin
Magkasamang haharapin ang sakit
Saglit
Sana maabutan pa natin ang buwan na mahahaluan ng mga ngiti
At pagsambit
ng mga lihim
Sana interesado ka pa dahil ganon kabilis
nagbago ang isip
Walang wala sa bilis ng paglakad mo sa susunod na destinsyon
Bakit ganon kabilis?
Kaya saglit,
Ngayon lang ako magpapahintay kaya sana 'wag ka munang mainip.
Hangal, oo hangal
9/9/18
Ang sabog pero hahaha
their eyes, red and swollen
In the corner of this house, there is deafening silence
screamed by my father's mind
And my body shakes as if riding a bus through a bumpy road,
I'm numb enough but i still know
We have different monsters
We face each day, we don't know if we're lucky that we survived
I don't know where their minds are,
and I'm willing to hide behind
the ignorance of this war


Yes, this is the kind of home I return to
Maybe that's what established the bliss of not knowing
Maybe I'm starting to consider not coming "home". 8/19/18
it's kind of funny how we let the past, our loneliness, to present itself as a tool to let go, when every step forward creates lines of words that bury us deep, further into the  same hole we were trying to claw our selves out.
when will we learn to mourn a little bit and go.
04/08/18
Next page