R Mar 14
Ngingiti ka na naman;
Lolokohin mo na naman ang buong mundo,
Papaniwalain ang lahat ng tao,
Uutuin pati ang sarili mo.
Na ayos ka lang,
Na wala kang problema,
Na patuloy kang lumalaban
Sa buhay kung sa’n ang sarili mo ang iyong kalaban.
“Okay lang” ang iyong sagot sa tanong na “kamusta ka?”
At ngayon ko lang napagtanto, palabiro ka pala.
Lahat nang ‘yan, itatago mo sa isang ngiti.
At sa iyong pagkukubli,
Lahat ay napaniwala.

Tatawa ka na naman;
Ipaparinig mo na naman sa buong mundo ‘yang halakhak mo.
‘Yong tipong mabibingi silang lahat,
Masasabing ikaw ay masaya at tapat.
Pero ang bawat ritmo ay kumpas ng kasinungalingan
Na hindi namamalayan dahil sa lakas ng tawanan.
Itinuloy ang tawa hangga’t ang kasiyahan ay maisilang.
Grabe, ang galing mong manlinlang.
Daig mo pa ang hunyango
Pagdating sa pagtatago.
Lahat idaraan mo sa tawa,
Hindi dahil masaya ka,
kundi dahil wala kang mukhang maihaharap.
At sa iyong pagpapanggap,
Lahat ay napaniwala.

Mananahimik ka na naman;
Ititikom mo na naman ‘yang bibig mo.
Sasampalin ang buong mundo ng kantang walang ritmo,
Walang liriko, at walang nota.
Dahil hindi tengang handang makinig ang iyong kailangan,
Kundi pangunawa, at ika’y kanilang maintindihan.
Mahirap bang gawing salita ang iyong nadarama?
Hirap ka bang magsabi ng kahit ano sa kanila?
Kaya’t mananahimik ka na lang
At paparoon sa isang sulok.
Aawit nang matahimik,
rinig lamang ang iyong suntok.
At sa iyong pananahimik,
Lahat ay napaniwala.

Mangangamba ka na naman;
Matutulog ka na lang, sasaktan mo pa ang sarili mo.
Titingin sa iyong paligid at magiisip nang kung anu-ano.
Kahit ano.
Kahit anong masakit.
‘Yong tipong maaawa ka sa kalagayan mo ngayon,
Iiyakan mo ang sarili mong takot bumangon.
Magagalit, malulungkot,
At mapapatanong kung bakit.
Bakit ganito? Bakit ganyan?
Bakit ang mata mo ngayo’y luhaan?
Minsan, tulog na lamang iyong hiling
Pero pagod ka pa rin sa iyong paggising.
Mangangamba ka at iisipin ang lahat.
Lahat sila,
Lahat ng iyong napaniwala.

Pero hindi ako.
Ibahin mo ako,
Simula’t sapul, hindi mo ‘ko maloloko.
Hindi mo ‘ko mapapaniwala, hindi mauuto,
Dahil kilala kita, at alam ko ang pinagdaraanan mo.
Alam kong hirap ka na sa pagsubok ng buhay.
Na ang bawat araw ay pare-pareho na lang,
Walang bago, puro tabang.
Maaaring tensiyonado ka dulot ng paaralan
O ‘di kaya’y dahil diyan sa mga tinawag mong “kaibigan.”
Pwede ring dahil sa iyong tahanan.
Dahil sa sakit na dulot ng kung ano man.

Kilala kita.
Alam ko ang nararamdaman mo.
Alam kong gusto mo ng huminto,
Gusto mo ng itigil ang laro,
Pagod ka nang bumangon,
At takot ka ng umahon.
Para kang dahon na kahit kalian
ay ‘di maibabalik sa punong pinanggalingan.
At iyo na lamang inaantay ang iyong paglanta,
Sa isang lugar, napapatanong kung matagal pa ba.
Dahil sawa ka na.
Paulit-ulit na lang.
May galit, may pait pagkatapos ng hagupit,
Babangon, sasaya, at muling babalik sa sakit.
Alam kong luha ang ‘yong nais ipabatid,
At hindi ang iyong mga tawa.
Dama ko ang iyong lungkot sa tuwing ika’y masaya.
Alam kong hirap ka na.
Alam ko,
Alam ko.

Kilala kita.
Alam ko ang pagkatao mo.
Hirap ka ng kumapit, alam ko.
Dahil oo, mahina ka,
At ‘di mo kailangang magpanggap.
Alam ko ang iyong hanap.
Pero ngayon naway maintindihan mo,
Tanggap kitang buo, ‘yon ang totoo.
Pwede ka nang umiyak,
Pwede mo nang isuko ang iyong sandata,
Pwede mo nang ibaba ang iyong kalasag,
Pwede ka nang maging totoo.
‘Wag ka nang magpanggap na malakas ka,
Alam natin parehong mahina ka.
Pwede mo nang bitawan ang iyong ngiti
Dahil ‘di tulad ng iba,
‘Di mo ‘ko mapapaniwala.
Pwede ka nang umiyak.
Hayaan mong dumaloy ang mga luha.
Sige, isumbong mo lahat,
Sabihin mo ang lahat sa’kin,
‘Kala mo ba’y ‘di ko napapansin?
Sumuko man ang araw na dulot ay pag-dilim,
‘Di kita susukuan, mananatiling taimtim.
Patuloy na kumakapit, inaantay kang lumapit.

Alam kong mapapatanong ka na naman kung bakit,
Bakit alam ko, at bakit ganito.
Pasensiya kung may pagkukulang man ako,
Pero hiling ko lang na ikaw ay magkwento.
At sabay tayong ngingiti at tatawa,
Saba’y tayong iiyak sa drama.
Yayakapin kita, at patuloy na uunawain,
‘Yon lang din naman ang gusto kong gawin.

Sabi ko nga sa’yo, kilalang-kilala kita,
Dahil siyempre, ako ang iyong ina
Masakit maiwan dahil sa isang paglisan
Mga bagay na di maiwasang masaktan
Mga alaala pilit kinalimutan
Dala nito ay bigat na nararamdaman

Mga patak ng luha hindi mapigilan
Dahil sa mga bigat na dala ng nakaraan
Kung saan matagal maghilum ang sugat ng kahapon
Na minsan ikaw mismo nahirapan itapon

Kaya sa pagsikat ng araw ay hudyat ng bagong umaga ng paglalakbay,
Ito ay nagsasabing tuloy lang ang buhay
Na maaaring gumawa ng mga bagong alaala,
Para sa isang bagong kabanata

Kasama sa unti-unting pagbangon,
Ang mga tamang pagtugon
Sa mga bagay na kailangan tanggapin,
Para ang sarili muling hanapin.

Kasabay ng pagbuhos ng malakas na ulan,
Ang mga natirang sakit ay tuluyang nahugasan
At di naglaon ito ay tumila,
Lumabas ang bahaghari dala ay pag-asa

Kasama nito ang simoy ng hangin, na nagmulat sa paningin
Na ang pagiging masaya ay sadyang pinipili,
At hindi masamang magmahal muli
Makita ang pagmamahal na para sa'kin hanggang sa huli

Kaya isa lang ang aking dalangin, matupad ang aking pangarap
Na ikaw ay aking mahanap
Di na sa panaginip kundi sa mundong tinatahak
Sana dumating ka na
Di sa isip kundi sa harap ko at nakikita ng dalawa kong mga mata
Sana makita ko na yung ngiti mo
Mga ngiti na magsasabi sa akin na  maging masaya lang dapat ako
Sana mahawakan na kita
Para di ko na maramdaman ang lungkot at pangamba
Sana mayakap na kita
Para maibsan yung sakit dulot ng aking mga problema
Sana dumating ka na
Para maramdaman ko ang sayang matagal ko ng hinahanap

At kung nandyan ka na
Sana hindi tayo ipaglayo ng tadhana
Dahil ngayon masasabi ko na ako'y "Handa"
Handa na akong magpakulong muli sa rehas ng pag-ibig, at para iyong malaman
Ang pag-ibig kong ito ay pang matagalan
Dahil ako'y handang susuko
Kahit life time sentence sa piling mo.
10/23/17
Gusto ko simulan ang tulang ito sa tanong na "kamusta kana?"
Kamusta na ang taong minahal ko ng sobra pa sa sobra
Naging malungkot kaba nung ako'y nawala?
O naging masaya dahil wala na ako sa tabi mo sinta

Nagbabaliktanaw ako sa mga ala-ala noon na ating binuo
Naging masaya naman tayo
Kaya di ko alam anong dahilan mo para mag bago
Para masaktan mo ako ng ganito
Para iparamdam mo sa'kin na hindi ako kawalan mo
Para ipamukha mo sa'kin na wala na talagang TAYO
At ngayon napaisip ako kaya ka pala nagbago kasi may bago na palang nagpapatibok ng puso mo

Di ko mapigilan hindi magalit
Di ko mapigilan na hidi masaktan
Di ko mapigilan na lumuha hanggat gabi patungong umaga
Di ko mapigilan na tanggapin na ako nalang yung naiwang tanga
Tanga na umaasa na magkabalikan pa tayong dalawa
Umaasa at nagmamakaawa "Pakiusap mahal, usap tayo. Ayusin natin to"
Pero sarili ko lang pala ang niloloko ko
Kasi nakikita na kitang palayo at hindi na maaabot
Nakikita na kitang naglalakad kasama siya habang puso ko'y kumikirot

Kaya sa huling pagkakataon
Binalikan ko ang dati nating tagpuan
Nagbabasakali na ikaw ay madatnan
Pero namulat ako sa realidad na may mga bagay palang di na pwede maging katotohanan
Kaya heto nagbaliktanaw nalang ako sa mga magandang ala-ala na akin paring hinahawakan
Kasabay ng pag-agos ng alon ay ang pag-agos ng luhang nagasasabing kailangan ko na 'tong bitawan

Kaya ngayon tatahak nalang ako ng ibang landas
Maglalakad ako, pilitin na ang mga nangyari sa'ting dalawa ay maya-maya ay kukupas
Maglalakad ako, habang wala ka na sa tabi ko, yung taong minahal ko ng wagas
Maglalakad ako, maglalakad ako
Pero  lilingon parin ako at makikita ko ang iyong mga bakas
Bakas na patunay na ikaw ay naging totoo
At hindi panaginip na nilikha ng imahinasyon ko
Na merong ikaw na pansamantalang minahal ako
Merong ikaw na minsan ay ginawa kong mundo
Merong ikaw na tinanggap ng buong-buo at
Merong ako na sinubukang lumaban pero sa huli meron paring ikaw na bumitaw nalang ng bigla-biglaan

Hanggang ngayon naglalakad parin ako dala-dala ang katangang "Pinagtagpo pero di tinadhana"
Yan nga siguro kasi ang kwento nating dalawa
Ang mga landas natin na wari'y nagkita,
Ngunit hindi inalaan para magkasama.
Maglalakad ako, hanggang sa malimutan na kita mahal ko
Khayri RR Woulfe Aug 2017
Batong niluluto, tinutunaw, tinuturok
Dahong sinisinghot, hinihithit, pinapausok
Dukhang nahuhumaling, hinuhuli, pinapatay
Mayamang sinungaling, tumatakas, kumakampay


#ChangeIsComing ngunit wala namang binago
Ang mahirap ay tumba, ang mayaman ay nagtago
Inosenteng nadadamay, diniktan ng karatula
Bangkay na nakahandusay, hindi na bibigyang hustisya.


Halina,
doon sa bago kong tahanan
Ang tawag ay kulungan
ngunit marami do'ng libangan.


Pinuno,
leader ako ng sindikato
Kung tawagi'y bilanggo
ngunit sinusunod ang luho.


Mga alipin ko'y parak
Mg bataan ko ay trapo
Pamilya'y bilyonaryo
Ang negosyo'y protektado.


Unlimited supply—'yan ang tunay kong pangako
Subok kong mga suki, wala pa rin namang nagbago
Tuloy lang ang bentahan, dito tayo sa taas
Ngunit tatandaan: kikitilin lahat ng Hudas.


Ako'y panginoon at walang katalo-talo
Agimat ko ay tsapa, baril ang gamit kong rosaryo
Ako ang humuhuli sa sarili kong buntot
Ang mahina mong kokote ay aking pinapaikot.
Written
27 September 2016


Genre
Rap  | Spoken Poetry | Literactivism

Copyright
© Khayri R.R. Woulfe. All rights reserved.
Khayri RR Woulfe Aug 2017
Gusto ko ring
maranasang makulong
para naman
magka-thrill
kahit kaunti
ang buhay kong
napaka-boring.


Pero gusto kong
makulong
nang walang
ginagawang
anumang
krimen.


At a loob ng kulungan
ay pabahuan
ng hininga,
kili-kili,
puwet
at singit;
paramihan
ng libag sa leeg,
tinga sa gilagid,
kalyo sa labi,
at tartar sa ngipin.


Doon na rin
masusubok
ang aking
pagiging
best actor
sa pagkukunwaring
makadiyos ako
sa pagdadala ko
ng banal na libro
sa lahat ng oras,
minu-minuto
upang parolya
ay aking matamo
at kinabukasan
ay laya na ako.


Hustisya
ay kaydaling
laruin,
sistema
ay kaydaling
butasin,
buong kuwento
ng aking tula
ay uulit-ulitin.
Written
09 July 2016

Genre
Rap | Spoken Poetry | Literactivism

Copyright
© Khayri R.R. Woulfe. All rights reserved.
I saw the piece that'll complete me.
I saw it again.
Maybe, you're confused
And I am so nervous
So how could I start my story?
When I just saw my missing piece?
I am a puzzle
And he's a puzzle piece
I am a mindful art.
A black and white one; gloomy, simple, boring.
I am contented with my life, I am not looking for more.
But then, he came.
He came to me like a thunderstorm
And I cannot do anything because I'm a mere stone.
He's a poor lost soul
And I'm willing to became his foolish map
I was hypnotized with his colorful gaze
And I fell deep.
Yes, I am.
I really am. I knew it was trouble,
He's a trouble.
But I am a willing victim, a suicidal prey
Who’s begging for more.
God! I am pathetic!
I know, those laughter's and fears are worth it.
I know that every burst of anger, every drop of tears are worth it.
I am nothing but a handicapped
When it comes to him.
He used to hug me with his fire- coated body,
It could burn my skin. I am well aware of everything.
Yet I let him.
He touched me like
He's taking the air of my lungs with him
And I know it's deadly
But I can give it all to him.
He's a parasite within my mind, heart, body and soul.
He corrupted me.
He became my skin.
My air to breathe.
I did everything so we could fit perfectly.
And that's when I realized.
I realized that he cannot love me as I love him.
He cannot sacrifice himself as I could give my life for him.
He was selfish, I am selfless.
He was composed of color, I am made of black and white.
That's when it hit me.
I am damn too late to realize! Damn too late.
I was falling deep
But I am falling into an abyss of confusion,
An abyss of emptiness and sorrow in the pits of hell.
I am broken.
No, I am always broken.
I look at him blindly and I am at fault.
Maybe I am just desperate
But I am ready to be a fool for him.
I'm a willing victim, a suicidal prey.
I look at him blindly
And forgot that he's a colorful art and
I am just black and white.
I look at him blindly
And forgot that he was a walking disaster
and trouble to my life.
I look at him blindly
And forgot that he's punishing me
With his every touch.
I look at him blindly! I look at him blindly.
But, I cannot look straight at him
'Cause I already gave up… so I am letting him go.
He shattered me into pieces
And now, I'm all alone
As sadness started to grow.
I saw the piece that'll complete me.
I saw it again.
I knew how I reacted
As I saw my missing piece.
I saw it! I saw it.
But I know, someone already took it
Because it is not my puzzle to fit.
Dear Mr. Puzzle Piece,
You're the most beautiful piece that I ever had. I believe that this is not the right time for the both of us, it's toxicating so we'll always end up like this -- broken. I'm so sorry for not loving you enough to hold on, I'm not the "girlfriend type" for you and you're not even the "boyfriend type" for me but always remember that I loved you so much, it hurts. You will always be in my heart. Take Care, I'll always pray for your health and success. Till next time!
Love,
Ms. Puzzle
Nicole Joanne Sep 2014
I'm ready for something real.
I'm tired of being the curtains that are pulled closed every-night.

I once gave a boy my glass heart, and he held it dear,
and then, he moved away. And I was packed inside a box,
it was labeled, 'fragile,' 'handle with care.'
It wasn't for months that I saw the sun,
and when I did, I couldn't tell the difference
between artificial, and sunlight.
Once again, he held me in his hands,
but they were rough and calloused;
the security was gone.

I was placed in a corner where I was rarely touched again,
and one night something terrible must've happened,
my smooth exterior seemed to have sharpened at the edges,
and he placed me in a bin, never to be seen again.

There's vases that hold flowers,
and there's vases that are placed in china cabinets;
I'm tired of being falsely decorated.
I'm tired of having to hold everything in,
and be expected to be the beautiful centerpiece
for everyone to glance at, and walk by.

I am beautiful, but I am not a centerpiece.
I am also a collection of flaws;
I'm translucent: all my emotions flood,
and I'm fragile; I tend to break at the slightest touch,
and I'm empty,
until someone fills me up.

But I want something real.
I don't want to hold plastic flowers,
that will never fade away.
I want to hold the beautiful rose
and at it's prime time,
though I will cry,

I can say it was real.
I can say he was mine.

(NJ2014) All Rights Reserved.
I was going off into a rant, and I ended up speaking this and it resulted in spoken poetry.
OliviaAutumn Sep 2014
There are 1,013,913 words in the English language, and not one of them describes how I feel about you, about us.

Maybe its because I lost my words when I first kissed you, when I placed my kiss on them strawberry preserve lips so in the future when you asked me,  ‘hunny, where is the last place you saw them?’ I could answer –‘in you’

But I’ll pretend, I’ll play dumb, and search for them like I never knew the universe lived beneath your tongue, as I never want to find them words in case in finding them I misplace you.

And I never want to lose you. To find you in my box of lost and found on a Sunday afternoon amongst tattered dictionaries that are filled with love poems I can no longer speak.
Full of pronouns that hide bener dust which you make angels in, changing he to she, him to her, spreading your arms to chase the rabbits that jump out from these open sheets.
And seeing you lying there, I am both lost and found, no longer bound by the binding of those before you. All I can say is ‘ darling, the Greeks didn’t see you coming’.
There are not enough letters in the alphabet to write this love poem. To assemble a word that describes the way you smile at me, like how the moon draws pictures of the shore, or the way mountains bend to kiss the clouds.

You leave me speechless.
Its hard to believe, but its true.
Sometimes we forget to listen to that pivotal silence that the orchestra plays. Composed in exquisite harmony to seduce suspense through an empty script, in a pause, a breath; an instrumental craftsmanship that maneuvers you through that moment where you enter the protagonists’ kiss.

That’s how I feel about you. About us.
There are 1,013,913 words in the English language, and only one of them stands out to me: you.
spoken poetry

— The End —