Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
Nakita kita noon sa sulok
Nagmumukmok, umiiyak
Dahil ang puso mo ay kanyang winasak
Kaya't ikaw ay aking tinabihan at pinatahan
At habang pinapalabas mo ang sakit ng iyong kalooban ikaw ay aking dinamayan
Kaya tinulungan kitang makalimot
Sabi ko sa'yo "Wag kang magpakabagot
Palayain mo na ang lahat ng galit at poot
Sa iyong puso"
At sabi mo naman " oo, pangako
Hindi na ako magpapaapekto
Kakalimutan ko na ang lahat ng alaala
Isasantabi ang sakit na nadarama
Basta't tulungan mo ako"
At ayun na nga
Ako ang nagsilbing panyo sa tuwing luluha ka
Ako ang naging balikat na sinandalan mo sa tuwing nabibigatan ka
Ako ang naging unan na niyayakap mo sa tuwing nalulumbay ka
At ako ang naging alarm clock mo para gisingin ka sa katotothanang wala ka na talagang pag asa sa kanya
Palagi kitang sinamahan sa lahat ng iyong trip
Sinasabay mo ako sa mga libangan mo sa tuwing ika'y naiinip
Ako ang naging partner mo sa tuwing ika'y tatagay
At kung saan saan na tayo napadpad dahil sa lakwatsang walang humpay
At Hindi ako nabigo
Dahil sa wakas, wala na siya sa bokabularyo mo
Hindi mo na siya nasambit sa mga usapan
At hindi mo na siya iniiyakan sa inuman
Unti unti tayong napalapit sa isa't isa
Higit pa sa pagkakaibigan nating dalawa
Hindi ko iyon pinansin dahil sabi ko baka ikaw ay nadala
Kaya't ang pagturing mo sakin ng espesyal hindi ko nilagyan ng malisya
Tinuloy natin ang ating dating gawi
Nagtatawagan pa rin tayo hanggang hatinggabi
Ang biglaang pagbago ng pakikitungo mo sa akin
Ay hindi ko binigyang pansin
Pero pinaparanas ko sa'yo kung paano ka dapat mahalin
Ngunit isang araw bigla akong natauhan
Nahulog na pala ako sa'yo nang hindi ko namamalayan
Alam kong hindi ito maari dahil kakagaling mo lang sa hiwalayan
At dinamayan lang kita dahil ako'y iyong kaibigan
Ang kailangan ko lang gawin ay pagtagpi-tagpiin ang puso **** nawasak
Ngunit sa tuwing tayo'y magkikita labis ang nararamdamang galak
Oo, Alam ko namang kailangan ko 'tong itigil
Ngunit itong puso ko ang hindi makapagpigil
Hindi ko alam kung pagmamahal na ba ito
O sadyang naawa lang ako sa'yo dahil sa sinapit mo
Hindi ko alam kung may patutunguhan ba ito
Natatakot kasi ako
Natatakot na mahulog sa iyo
Dahil baka hindi mo'ko masalo
Pero isa lang ang sinisigurado ko
Ako ay nahuhulog na sa iyo
Kaya't naglakas loob ako na umamin sa iyo
Dahil sabi ko "wala naman na kayo"
Pero nang sumagot ka ako ay nabulabog
Na para bang ang puso ko ay biglaang nadurog
Dahil sabi mo "hindi ko sinasadyang ikaw sa akin mahulog
Ngunit pasensya na, siya pa rin ang aking iniirog
Oo ako sayo'y nahuhulog rin naman
Pero ang puso ko siya pa rin ang laman"
Hindi ko kasi alam Kung saan ako lulugar
Kung ako na ba talaga o siya pa rin yata
Sabi mo kasi wala na
Pero sa sinabi **** iyan
Napagtanto kong siya pa rin talaga
Eh paano naman ako?
Ako na pilit binubuo ang puso **** sinira niya
Ako na naging panyo mo sa tuwing luluha ka habang siya lumiligaya na sa piling ng iba
Ako na nagsilbing balikat mo habang siya'y nakasandal na sa balikat ng iba
Ako na nagsilbing unan na palagi **** niyayakap sa tuwing malungkot ka habang siya ay nakikipagyakapan sa iba
Ako na gumigising sa'yo sa katotohanang hindi na siya babalik
Ngunit ayon ka't nananaginip, malakas pa ang hilik
At umaasa pa rin na siya ay babalik.
Ako, ako na nandito noong mga panahong wala siya
Ang tanging taong dinamayan ka nang ikaw ay mabigo
Ang taong bumuo sa'yo
Ang taong nagmahal sa'yo ng totoo.
Akala ko napasaya na kita
Akala ko sapat na ang naitulong ko para kalimutan mo siya
Hindi pa pala nabuo ang puso **** nawasak
Ngunit heto ako, ang mga bubog ay aking hawak hawak
Habang ako nasa alapaap na pagka't iniibig ka
Ikaw naman ay nasa gitna ng dagat, lunod na lunod pa sa kanya
Hinangad ko lang naman na ikaw ay pasayahin
At tulungan ka para siya ay iyong palayain
Sinugal ko ang lahat lahat
Ngunit di pa rin pala sapat
Sana iningatan ko na lang ang puso ko
Kesa sa buuin ko ang puso mo
Kung siya pa rin pala ang laman nito
At doon ko napagtanto
Ako lang yung taong paapsayahin ka sa tuwing nalulungkot ka
Ako lang yung taong sasamahan ka sa tuwing ikaw ay nag iisa
Ako lang yung magsisilbing libangan mo sa tuwing nababagot ka
Ako lang ang taong kakailanganin mo kapag ang puso mo'y wasak na
Dahil kung ako totoong minahal kita
Ako naman sa iyo'y isang panakip butas lang pala.
Ang tulang ito ay alay ko sa mga taong nagmahal ng wagas
Ngunit ginawa lang palang isang panakip butas.
ninacrizelle May 3
Paano ba nagsimula ang ating kwento?
Yung dating magkabila nating mundo
Yung biruang ikaw at ako
Akalain **** ngayon ay nagkaron ng tayo

Teka, pano nga ba nauwi sa tawagang jowa?
Eh ilang taon nating di pansin ang isa’t isa
Malayo, malabo at talagang di naman uubra
Kahit siguro magbakasali, iisipin pa ring malabo at di gagana

Bakasali... tama, isang araw na nag baka sakali
Baka sakaling mapansin o baka sakaling pansinin
Baka naman maumpisahan o kaya naman ay masubukan
Kung gagana nga ba talaga o hanggang tanong na lang

Isang araw na di sinasadya, di rin naman pinagplanuhan
Inumpisahan natin sa simpleng batian
Na nauwi sa magdamagang kwentuhan
Hanggang sa aminan ng nararamdaman

Araw araw, palagian at halos kadalasan
Kwentuhan, asaran, lalo na ang mga awayan
Hindi pa nga tayo nun mag jowa kung titignan
Pero yung bangayan, parang aso’t pusang nagka sabayan

At dumating na nga yung punto
Na yung dating hindi sigurado, nabuo
Yung dating malabo, naging klaro
Yung dating ikaw at ako.....


Ngayon ay tayo.
Joshua Feb 25
Naalala ko pa yung araw na napagdesisyunan kong kumain sa McDo.
Kasi wala lang, trip ko lang.
Hindi naman ako gutom, hindi rin pagod.
Pero nag-McDo ako.

Noong panahong yun,
Saka ko lang narealize yung sinasabi nilang "Self Worth."
Pahalagahan ang sarili, mahalin.
Bagay na hindi ko nagawa sa nakaraan.
Kaya ayun, nagwakas, natuldukan.
Paano naman nga ba kasi magpapahalaga sa iba
Kung sarili ko nga di ko mapahalagahan.

Umorder na ko ng fries at Big Mac
Syempre kasama ang paborito kong McFloat.
Nasa kalagitnaan na ko ng pagnguya
Nung nagtanong ka
"May nakaupo na po ba?"
Hindi ko na tiningnan ang kanyang mukha
Umiling nalang ako.
Nagtataka rin kasi ako bat sa harap ko pa naisipan **** umupo.
Yun pala, wala na talagang pwesto sa McDo.

Binasag mo ang katahimikan sa pagpapakilala mo sa akin.
Bigla atang lumamig ng hangin
Lalo na nung nakita kong nakangiti ka sakin.

Nagkakilala tayo. Naging magkaibigan.

Ikaw ang nagsilbi kong Happy Meal
sa araw-araw na paggising ko.
Hindi ko na kailangan ng Happy Meal toy
Kasi makasama ka lang enjoy na ako.
Ikaw yung chicken fillet na
sa sobrang lambot ng pisngi mo nanggigigil ako.
Ikaw yung Hot Fudge na mas matamis pa
sa Dairy Milk kasi sobrang sweet mo.
At para kang gravy ng McDo
na hanggat di ubos yung ulam magrerefill ako.

Hanggang isang araw, inaya mo ko mag-McDo.
Masaya akong sumama kasi minsan lang yun.
Ako naman ililibre ng taong madalas ilibre ko.
Feeling ko tuloy sasagutin mo na ako.
Nagpresenta kang ikaw na o-order
At ako nang bahala sa uupuan.
Hindi ko alam bakit pagkaupo ko palang
Nakaramdam na ko ng kalungkutan.
Natakot ako bigla sa di malamang dahilan.

Buti dumating ka na, at
Buti nakangiti ka.
Ngunit ako ay nagtaka na
Ang pagkaing binili mo ay hindi para sa dalawa.
Agad **** sinabi saken na saglit lang,
May pupuntahan ka lang.

Pagkaalis mo, kinain ko na ang binili mo.
Pero nagulat ako
Matapos kong i-angat ang burger na inorder mo.
"Hindi pa pala ako handa."
Nakasulat sa sticky note na nilagay mo.
Di ko alam ano ibig **** sabihin
Kaya nagdecide akong ikaw ay hintayin.
Mahal, sabi mo saglit.
Pero bakit hindi ka na bumalik?
Iniwan mo na ako.
Iniwan mo gamit ang isang sticky note,
Kasama ang favorite kong McFloat.
Mars D'Mello Dec 2018
A flight here and a flight there
Let me compensate for not being there
When you needed me
When you need me
I taught you how to deal with pain
While being lonely
I thought you how to fight away the demons
By leaving them to feast on your flesh
To gnaw at your bones
To leave you for dead
And I return to take you on a trip
To take you away from the misery that i am blind toward
That I do not know you have
I taught you how to talk through your fears
Now the only ones you talk to are in your brain

No father, I will not shed a tear
I am the water beneath the desert
the undiscovered landmines in the soil
I am held back tears and the god of war
The war against pain
As I fight in the trenches
In a battlefield facing myself
Battling an enemy that is closer than the end of my nose
Breathing so heavy, until the pain to goes to hell


Don’t let me see the tear stains on your sweater sleeve
You are not the child i birthed
You are but a machine
Do you not feel a thing?
Can you not say you’re glad?
I’ve never seen you smile
Is that a tear in your eye?
Save it for later
Throw away the paper
You cannot be another traitor
To your brain
Do not talk about your heart
you are not a painter

No woman, i am not your child
I am nobody’s daughter
Just a trapped little boy
Screaming through the windows
Cause you won’t let me out
Of this house made of hate
With these cracks in the walls
That lets in little rays of love
That I am too afraid to touch
Because i barely know love

But the walls of my house are my skin and my bones
And the prison called *** that is set on the roof
No I’m not complaining I’m just being honest
Didn’t you teach me that when you said I was going to be nothing
When you called me a pig and I learnt to cry silently
Now I almost always cry silently
~~
For these are the scars that I bear on my soul
That I wear on my sleeve
For i have been told that there is beauty in acceptance
In accepting what you’ve faced
And learning how to be loved
And how to be alone
Sebastien Angelo Oct 2018
paano mahihimbing
sa gabing 'di ka na malalambing?

bakit pa gigising
sa umagang 'di ka na kapiling?
alonia Sep 2018
Love is like a jumble of sweet candies and a cocktail of sour lemon. Yes, there's sweetness but there should also be sourness. Love is complicated. It's too much to handle. It is a disaster. But even if such disaster falls upon you, you would like it.
Why?
Because it's beautiful. Captivating. Mesmerizing. Rapid. Massive. When you feel it, you don't want to let go of it because it's precious and significant and special.
But how come when we fall in love, our heart turns into a wineglass standing in the fury of a storm? Why does our heart feels like anytime it would break? Why does it feels like anytime it would lose its color? Its beauty?
Have you ever felt like your love for a certain person is not enough? Have you ever felt like you're not enough? And when you wake up from that drastic dream, you feel like you should just stop. Just sit right there and do nothing because you know someday your heart would break again.
How you caress your heart deeply into your hand hoping that someday someone would do the same.
When you say to yourself that you've had enough, that you've given up, you feel brave and courageous as if no matter what is thrown at you, you will not falter. You would stay strong and keep you head held high. But love is just too different. We turn into a feather that once will let go, we would fall, we would fall in that hard ground and even though we won't break any bones, our heart would be the one that'll break.
If he turns up to you and say I love you, it'll be hard to believe because before he told you he loves you, you know it's meant for someone else.
Amber Evans Aug 2018
Bubbles in a bath,
loud moaning blaring in the back
as I look down at the
bruising on my
muted
skin.

I try to imagine
myself with your
glowing frame
submerged underneath
the water.

Without you, I've
been a bit dramatic.

A bit manic.

Wandering and wonderin';
yeah, I've let my mind
slip at night.

In the hours of now until
then, I try to
refrain.

I indulge myself
into routine.

I watch lovers on the
screen.

Envisioning myself with
women in the late
hours but mimicking
your strokes in the
morning.

Without you,
without you.

I'm free to be me.

With you, I'm
happy.

Molten coffee scorches my
untouched tongue,
reminding me that
I can still feel
warmth.

Damp moss grazes my
untasted body,
reminding me that
I can still
dream.
AnxiousOcean Mar 2018
Ngingiti ka na naman;
Lolokohin mo na naman ang buong mundo,
Papaniwalain ang lahat ng tao,
Uutuin pati ang sarili mo.
Na ayos ka lang,
Na wala kang problema,
Na patuloy kang lumalaban
Sa buhay kung sa’n ang sarili mo ang iyong kalaban.
“Okay lang” ang iyong sagot sa tanong na “kamusta ka?”
At ngayon ko lang napagtanto, palabiro ka pala.
Lahat nang ‘yan, itatago mo sa isang ngiti.
At sa iyong pagkukubli,
Lahat ay napaniwala.

Tatawa ka na naman;
Ipaparinig mo na naman sa buong mundo ‘yang halakhak mo.
‘Yong tipong mabibingi silang lahat,
Masasabing ikaw ay masaya at tapat.
Pero ang bawat ritmo ay kumpas ng kasinungalingan
Na hindi namamalayan dahil sa lakas ng tawanan.
Itinuloy ang tawa hangga’t ang kasiyahan ay maisilang.
Grabe, ang galing **** manlinlang.
Daig mo pa ang hunyango
Pagdating sa pagtatago.
Lahat idaraan mo sa tawa,
Hindi dahil masaya ka,
kundi dahil wala kang mukhang maihaharap.
At sa iyong pagpapanggap,
Lahat ay napaniwala.

Mananahimik ka na naman;
Ititikom mo na naman ‘yang bibig mo.
Sasampalin ang buong mundo ng kantang walang ritmo,
Walang liriko, at walang nota.
Dahil hindi tengang handang makinig ang iyong kailangan,
Kundi pangunawa, at ika’y kanilang maintindihan.
Mahirap bang gawing salita ang iyong nadarama?
Hirap ka bang magsabi ng kahit ano sa kanila?
Kaya’t mananahimik ka na lang
At paparoon sa isang sulok.
Aawit nang matahimik,
rinig lamang ang iyong suntok.
At sa iyong pananahimik,
Lahat ay napaniwala.

Mangangamba ka na naman;
Matutulog ka na lang, sasaktan mo pa ang sarili mo.
Titingin sa iyong paligid at magiisip nang kung anu-ano.
Kahit ano.
Kahit anong masakit.
‘Yong tipong maaawa ka sa kalagayan mo ngayon,
Iiyakan mo ang sarili **** takot bumangon.
Magagalit, malulungkot,
At mapapatanong kung bakit.
Bakit ganito? Bakit ganyan?
Bakit ang mata mo ngayo’y luhaan?
Minsan, tulog na lamang iyong hiling
Pero pagod ka pa rin sa iyong paggising.
Mangangamba ka at iisipin ang lahat.
Lahat sila,
Lahat ng iyong napaniwala.

Pero hindi ako.
Ibahin mo ako,
Simula’t sapul, hindi mo ‘ko maloloko.
Hindi mo ‘ko mapapaniwala, hindi mauuto,
Dahil kilala kita, at alam ko ang pinagdaraanan mo.
Alam kong hirap ka na sa pagsubok ng buhay.
Na ang bawat araw ay pare-pareho na lang,
Walang bago, puro tabang.
Maaaring tensiyonado ka dulot ng paaralan
O ‘di kaya’y dahil diyan sa mga tinawag **** “kaibigan.”
Pwede ring dahil sa iyong tahanan.
Dahil sa sakit na dulot ng kung ano man.

Kilala kita.
Alam ko ang nararamdaman mo.
Alam kong gusto mo ng huminto,
Gusto mo ng itigil ang laro,
Pagod ka nang bumangon,
At takot ka ng umahon.
Para kang dahon na kahit kalian
ay ‘di maibabalik sa punong pinanggalingan.
At iyo na lamang inaantay ang iyong paglanta,
Sa isang lugar, napapatanong kung matagal pa ba.
Dahil sawa ka na.
Paulit-ulit na lang.
May galit, may pait pagkatapos ng hagupit,
Babangon, sasaya, at muling babalik sa sakit.
Alam kong luha ang ‘yong nais ipabatid,
At hindi ang iyong mga tawa.
Dama ko ang iyong lungkot sa tuwing ika’y masaya.
Alam kong hirap ka na.
Alam ko,
Alam ko.

Kilala kita.
Alam ko ang pagkatao mo.
Hirap ka ng kumapit, alam ko.
Dahil oo, mahina ka,
At ‘di mo kailangang magpanggap.
Alam ko ang iyong hanap.
Pero ngayon naway maintindihan mo,
Tanggap kitang buo, ‘yon ang totoo.
Pwede ka nang umiyak,
Pwede mo nang isuko ang iyong sandata,
Pwede mo nang ibaba ang iyong kalasag,
Pwede ka nang maging totoo.
‘Wag ka nang magpanggap na malakas ka,
Alam natin parehong mahina ka.
Pwede mo nang bitawan ang iyong ngiti
Dahil ‘di tulad ng iba,
‘Di mo ‘ko mapapaniwala.
Pwede ka nang umiyak.
Hayaan **** dumaloy ang mga luha.
Sige, isumbong mo lahat,
Sabihin mo ang lahat sa’kin,
‘Kala mo ba’y ‘di ko napapansin?
Sumuko man ang araw na dulot ay pag-dilim,
‘Di kita susukuan, mananatiling taimtim.
Patuloy na kumakapit, inaantay kang lumapit.

Alam kong mapapatanong ka na naman kung bakit,
Bakit alam ko, at bakit ganito.
Pasensiya kung may pagkukulang man ako,
Pero hiling ko lang na ikaw ay magkwento.
At sabay tayong ngingiti at tatawa,
Saba’y tayong iiyak sa drama.
Yayakapin kita, at patuloy na uunawain,
‘Yon lang din naman ang gusto kong gawin.

Sabi ko nga sa’yo, kilalang-kilala kita,
Dahil siyempre, ako ang iyong ina
Masakit maiwan dahil sa isang paglisan
Mga bagay na di maiwasang masaktan
Mga alaala pilit kinalimutan
Dala nito ay bigat na nararamdaman

Mga patak ng luha hindi mapigilan
Dahil sa mga bigat na dala ng nakaraan
Kung saan matagal maghilum ang sugat ng kahapon
Na minsan ikaw mismo nahirapan itapon

Kaya sa pagsikat ng araw ay hudyat ng bagong umaga ng paglalakbay,
Ito ay nagsasabing tuloy lang ang buhay
Na maaaring gumawa ng mga bagong alaala,
Para sa isang bagong kabanata

Kasama sa unti-unting pagbangon,
Ang mga tamang pagtugon
Sa mga bagay na kailangan tanggapin,
Para ang sarili muling hanapin.

Kasabay ng pagbuhos ng malakas na ulan,
Ang mga natirang sakit ay tuluyang nahugasan
At di naglaon ito ay tumila,
Lumabas ang bahaghari dala ay pag-asa

Kasama nito ang simoy ng hangin, na nagmulat sa paningin
Na ang pagiging masaya ay sadyang pinipili,
At hindi masamang magmahal muli
Makita ang pagmamahal na para sa'kin hanggang sa huli

Kaya isa lang ang aking dalangin, matupad ang aking pangarap
Na ikaw ay aking mahanap
Di na sa panaginip kundi sa mundong tinatahak
Sana dumating ka na
Di sa isip kundi sa harap ko at nakikita ng dalawa kong mga mata
Sana makita ko na yung ngiti mo
Mga ngiti na magsasabi sa akin na  maging masaya lang dapat ako
Sana mahawakan na kita
Para di ko na maramdaman ang lungkot at pangamba
Sana mayakap na kita
Para maibsan yung sakit dulot ng aking mga problema
Sana dumating ka na
Para maramdaman ko ang sayang matagal ko ng hinahanap

At kung nandyan ka na
Sana hindi tayo ipaglayo ng tadhana
Dahil ngayon masasabi ko na ako'y "Handa"
Handa na akong magpakulong muli sa rehas ng pag-ibig, at para iyong malaman
Ang pag-ibig kong ito ay pang matagalan
Dahil ako'y handang susuko
Kahit life time sentence sa piling mo.
10/23/17
HAN Oct 2018
Kamusta kana?
Ilang taon na ang nagdaan nuong ika'y aking nakilala.
Mahigit kumulang na rin ang luhang lumabas sa aking mga mata
Nuong ako'y iniwan **** nag-iisa.

Nuon pag ika'y naaalala nagwawala dahil sa nadarama.
Ngayon ako'y napapangiti na lamang sa twina.
Akala ko dati ay di ko makakaya,
ngunit heto unting unting sumasaya kahit wala ka.

Mahirap sa umipsa,
Pero nakaya
Mahirap sa umpisa, oo
Parang nilibing at hinampas ng troso.
Ako'y litong lito
hindi alam kung bakit ganito
Kung bat nilisan mo...

"Sana pala pinigilan kita
para ngayon para ika'y kasama parin
at nasa tabi ko padin."
Yan ang aking hiling sa unang linggong
ika'y hindi kapiling.
Ako'y humihiling sa bituin na sana ika'y bumalik sa akin
Ngunit tila ba'y hangin ang sumagot at hindi ako pinansin.

Mahal wag mag-alala
kasi kaya ko na ang mag-isa at wala ka.
Mas malakas na ako
kaysa sa dating nakilala mo.
Hindi na ako umiiyak pagnag-iisa
Mas kaya ko na.

Alam mo minsan ang ang tanong sa sarili ko
"paano kaya ikaw parin ay nandito?"
"Magiging kompleto kaya ang araw ko?"
Pero ang sagot ng isip at puso
"Mas mabuting ika'y nilisan kaysa minahal sa kasinungalingan.
Naging malakas ka nang ikaw ay iniwan.
Naging makata ka paminsan minsan."
Kaya alam ko sa sarili na mas maayos na na ako'y iyong binabayaan
Pero mas masaya at buo parin ang aking puso kong hindi mo iniwan sa kadiliman.

Sana, iyong malaman na ika'y aking minahal ng lubusan,
"Huwag **** pabayaan ang iyong kalusugan"
Aking huling habilin bago ka lumisan.

Tinanong ko parin ang aking sarili minsan,
"Ako ba'y may pagkukulang? O sadyang ako lang ang nagmahal sa aming pag-iibigan?"
Maraming tanong ang tumatakbo sa aking isipan pag alaala ay naalala paminsan-minsan.
Ngunit lahat ng yon ay di mo masasagot at aking  na lamang dinagdag sa tulaan.

Lahat na ata'y aking nakwento sa tulang ito.
Ito, itong tula na ito ang tanging paraan upang malaman mo
Ang pagdurusang pinagdaanan ko
nang mawala ka sa piling ko.
Ang mga pangakong binitawan mo
para bang naglaho
Pero kahit masakit ang ginawa mo
Hindi kita masisisi sa pagkukulang nagawa ko
Hindi ko masisi ang tadhana kung hindi tayo para sa dulo.

Kahit na ganito, ikaw ang nagparamdaman ng pagmamahal
Kaya hindi ko kita malimut-limutan kahit tila ba'y ako ay sinasakal.
Sadyang ikaw lamang ay minahal
kahit na isang malaking sampal
na ako'y iyong iniwang luhaan at puso'y nagdurugo sa daan
na kahit pa'y ikaw ay may iba ng mahal
kahit pa na naubusan na ang luha at letra sa aking isipan.

At heto ako ipinagdiriwang ang ating kaarawan kung saan nagsimula ang ating pagmamahalan.
Sana'y iyong malaman,
na ako'y hindi nakakalimot sa ating tagpuan at mga kasiyahan.
Sana rin iyong malaman,
ang pangalan ng ating anghel ay Adrian.
Next page