"edsa" poems
sumulat ako ng elehiya
ginamit ko lahat ng palasak na salita
ninais ko ang naunsiyaming kapayapaan: yaong hindi bayolente't nababahiran ng dugo't karahasan
mayroon pa naman sigurong mas malinis na paraan, 'yun, 'y-'yun bang legal at dinaraan sa reporma
'yaong tulad ng kay rizal! tama! yaong may diplomasya
tumigil ako pansamantala upang bumuklat ng pahina
napakarami nang rebolusyong hindi tulad ng inihahatag nila, katulad ng, ah! katulad ng EDSA!
nauhaw ako at tumigil pansamantala habang sa lamig ng aking kwarto'y rinig malakas na buhos ng galit ng araw
mabuti't nang buksan ko ang mga kurtina, payapang nagwawalis sa bakuran ang kapitbahay
may nagpapaligo ng aso't magagarang sasakyan
ipinagpasalamat ko ang bubong sa king ulunan. ah, payapa.
hindi rinig sa balita ang pandarahas ng militar sa kanayunan
ngunit batid ng karamihan, at ang solusyon ika nila ay armadong pakikibaka
nanlamig ako at namutla,
binaybay ko ang mga taong nakalipas bago ko marinig ang pangangalampag sa aming pintuan
pilit kaming inaakusahan, walang dokumento o anumang ebidensya
at dumaan ang mga imahe ng militar sa kanayunan:
ang daan-daang pamamaslang habang walang kalaban-laban
sa huli, wala akong armas na nilundayan
sa aking mga huling sandali, para sa sarili ko lamang,
sumulat ako ng elehiya
Sep 2, 2018
Sep 2, 2018 at 1:07 AM UTC
Sa dami ng mga trabahong tumambak dahil hindi mo pa nagagawa
Mga papeles na nagpatung-patong na
Yung lamesa **** inaagiw na dahil hindi mo alam kung saan at paano magsisimula.
At mga istoryang di mo pa maisulat dahil nangangapa ka pa.
Isama mo na rin yung katrabaho **** nakakairita na sa tenga.
Dahil crush niya daw si Justin Bieber
At paborito niyang frappe sa Starbucks ay Caramel.
Kahit mukhang ang afford niya lang ay Nescafe “Oo nga pala, French Vanilla” na iniinom ni Toni Gonzaga.
Pero wala siyang pambili ng sarili niyang tumbler.
Tangina.
Idagdag mo pa ang mga patay na oras na sunod-sunod ang mga buntong-hininga
Nahuli ka pa ng boss mo na nakatulala
Kaya hayan at napagalitan ka pa.
At dahil contractual ka, yung limang buwan na kontrata mo
Biruin mo, baka mapaaga pa ang endo.
Aminin mo na ang pagpatak ng alas-singko
Ay may kakaibang dalang saya.
Na parang sumagot na ng “oo” yung matagal mo nang nililigawan.
Nakulayan na rin yung mga pinlano niyong outing na buong akala niyo’y hanggang drawing na lang.
Parang pagbabalik sa Pilipinas ng kasintahan **** kumayod sa ibang bansa.
Parang ibinalita sa TV na hindi traffic ngayon sa EDSA.
Himala!
Kaya ang pagsapit ng alas-singko ay kakambal ng paglaya.
Wala sa’yo kung sa bus man ay tayuan
O kaya sa dyip ay makasabit man lang.
Basta makauwi ka lang.
Nakakasabik pa rin ang ideya
Na ang bawat pag-uwi
Ay kasing banayad ng mayroong sasalubong sa’yong ngiti
Mga ngiting papawi sa kangalayan ng mga binti.
Mayroong yakap na nakaabang
Ang mga bisig na nagmistulang pinakapaborito **** kulungan
Dahil doon mo nararamdaman ang tunay na kalayaan.
Mula sa pang-aalipin sa’yo ng lipunan.
Nakahain na rin ang hapunan.
“Mahal, ano ba ang ulam?”
Sabayan natin ito ng mahabang kwentuhan.
Simulan natin sa simpleng kamustahan.
Dahil pagkatapos, ay aabangan mo na naman ang alas-singko kinabukasan.
May 20, 2016
May 20, 2016 at 11:11 AM UTC
pumasok sa kompartamentong bilang sa lahat
ngunit ipagsiksikan ang sarili, sumuot, at ipilit
dahil ang maiiwan sa españa ay hindi makakarating
makipaglaban, mang-agaw, ang akin ay akin
trenta minutong paghihintay
sa ilalim ng init, tiyaga ang kapiling sa umaga
bakit nga ba ‘di pa makikipag-balyahan?
asal-hayup upang mapuntahan ka lamang
sa pagdating sa istasyon ng sta. mesa
pawis ay naghahalo, amoy ay ‘di mawari
napagitnaan ng dal’wang dalagang nagchi-chismisan
‘di sinasadyang makinig, ako’y ‘di sang-ayon kaya iiling
sa hawakan ay higpitan lalo ang kapit
sasakyan natin ay paparating na sa pandacan
tumitig sa bintana at muli, bigla kang naisip
ngunit sila’y ‘di maibigay ang inaasam na pagtahimik
bakit nga ba ako nagtitiyaga?
sa masikip, magulo, at maingay na paraan
paalis na tayo sa istasyon ng paco
ika’y singtulad ng tren na ito
hindi makahinga sa dami ng taong nilalaman
kailan ba mapapadali ang ruta sa araw-araw?
magrereklamo, magsasawa, sasabihing “ayoko na”
titigil sa istasyon ng san andres
mananatili hanggang makaabot sa vito cruz
pasulong ang andar ngunit ang gana’y wala na
pagod at nagsasawa, hindi magawang iwan
ngayon ka pa ba susuko, eh ang lapit mo na?
nawala ang bigat ng pasahero pagdating sa buendia
nawala na rin panandalian ang sikip na iniinda
ngunit ano namang silbi ng ginhawa,
kung paalis ka na rin at nalalapit na sa paru-roonan
pagod ka na pero tiyagain mo nalang
ikaw at ang sitwasyon ay nariyan na nga
nag-inarte ka pa kung kailan nasa pasay road na
hindi ka pa ba nasanay sa araw-araw?
tumigil ang tren sa istasyong pinakahihintay
pawis, pagod, suot ang damit na gusut-gusot
heto na, sa dami ng nangyari ay narito na
sa edsa magallanes, salubungin mo siya
Oct 17, 2015
Oct 17, 2015 at 3:00 PM UTC
Ang EDSA ay kumakaway
Ang bayan ay nakaratay
Saklolo ay hinihintay
Marami nang napapatay
Ang EDSA ay tumatawag
Ang baya’y di makapalag
Pambabastos di masalag
Kahit mali’y pumapayag
Sinungaling, hindi tapat
Pati lahat n’yang kasabwat
Naniwala naman lahat
Instant solve daw droga’t kawat
Ngunit ngayo’y malinaw na
Na ginawa tayong tanga
Magnanakaw 'nilibing pa
na bayani, An'yare na?
Ang EDSA’y nagmamadali
Kaliluha’y naghahari
Tama’y ginagawang mali
Ang ganito’y di maari
Bayan noo’y nagkaisa
Diktadura'y itinumba
Karapatan ng balana
Hindi pwedeng ibasura
Diktadura’y hindi dapat
Mapabalik at magkalat
Kapag kapit-bisig lahat
Lakas ay walang katapat
Ang ‘EDSA One’ ay larawan
Nanindigang sambayanan
Aral ay hwag kalimutan
Kalayaa’y IPAGLABAN!
Sep 21, 2017
Sep 21, 2017 at 3:32 AM UTC
Alayan lamang ng isang sulyap
Ang mga tahimik na patak
Ng ulan sa labas ng aking bintana
(At isantabi muna ang takot na sa anumang sandali ay babangga ang bus na 'yong sinasakyan sa kalagitnaan ng EDSA)
At masdan ang pagbugso ng mga bakas ng ulan sa dulo ng salamin
At sana ay maalala mo ang bakas
Ng isang ulap na nag-alay nanaman ng kanyang sarili.
Aug 6, 2015
Aug 6, 2015 at 8:37 AM UTC
Magsusulat ako ng tula,
Ilulubog sa balde baldeng tubig,
Tila nalulunod na mga letra,
Sumasayaw sa imahinasyon ng bukas.
Ako'y batang naglalaro sa hangin,
Dala ang pait ng iyong alaala,
Ilalapit sa bukana ng langit,
matapos lamang kita.
Oct 3, 2015
Oct 3, 2015 at 1:59 PM UTC
Sa sikip at kakapalan
ng iniwang usok,
mga langgam ay
di magkamayaw dito
sa kahabaan ng pila.
Hibik nang hibik nang
pumasok sa kaliwa
at sa kanan ng ika'y
nagaabang at tulala.
Tanda mo ba nang
dito'y nagkabungguan,
nakipagtitigan,
at nagtawanan sa
kawalan ng
ating kalikuran?
Sa hirap ng buhay
sinabi mo ang
iyong naranasan
at nangakong
hindi malilimutan ang
dating pinaggalinan.
Sa paglipas ng
apat na buwan
kahit bulong ay
hindi naaninag.
At ako'y nalinlang
sa pangakong
hinayaan mo na
dito'y matapaktapakan.
Jun 13, 2014
Jun 13, 2014 at 3:22 AM UTC
i.
the Hibiscus is the paradisiacal
armistice of quagmire and wind:
leave it there anchored to Earth.
ii
when it rains, it bows to no one;
when it genuflects to no bird,
it trills on the red of the moseying hour—
nobody sees the Hibiscus.
only the children of the vandal.
iii.
last summer we had makeshift
bubble machines and in the high-rise
of the twilight's cradle, we ran
viciously against the humdrum town
blowing bushels of laughter at
the dreary populace — the brooms
to a sweeping rustle, unsettled dust
mounting the ether.
we hurtled across the
infantile roads like they owed us something finitely attributed
to our locomotives.
iv.
the Semana Santa had gone by
and the season, no matter how promisingly redolent with emollient brush
of wind and laboring silence, held
no reprise — the Hibiscus,
it is not alone in the quiet verdigris.
v.
somewhere amid the hubbub of city,
there is a pendulum of line biting
the shore of waiting repeatedly.
only steel scaffolds erected and no
flagrant scent aroused. peregrinating
in the haloed hour, the nascent furl of
belch from vociferous iron-clad beasts
in all of EDSA
and when i look at people around me
they look like gumamelas, finally,
yet i am
not coming home.
Nov 4, 2015
Nov 4, 2015 at 3:15 AM UTC
Sa panandaliang pagtigil ng mundo,
Hindi mapigilan ang mga tanong sa isipan,
Na para bang mga sasakyan sa EDSA,
Buhol buhol at walang kaayusan.
Ang mapait na naranasan ay iiwan na sa nakaraan,
Akapin ang kasalukuyan at kinabukasan,
Patawarin ang sarili sa nagawang kasalanan,
Bitawan ang sakit na nararamdaman,
Hindi para sakanya at hindi rin para sa iba,
Para sa'yo; Para tuluyan ka nang sumaya,
Mga gabing puro luha at kalungkutan,
Balutin sana ng umagang puno ng kasiyahan.
Nawalan ka man ng kaibigan o kasintahan,
Mga memoryang hanggang isipan nalamang,
Pulutin at dalhin sa susunod na kwento,
Dahil sadyang may mga kabanata na hindi para sa'yo.
Nov 12, 2020
Nov 12, 2020 at 11:04 AM UTC
with what sense does
this sea of read
pirouette on?
the soot leaving black
blotches on the ****** sheets,
lampposts do not complain
of sudden twitches
as cacophonously, a line
of machines with their ravenous
machinisms create a seam of
crimson to a slender
rose's architecture.
i leave my engine on
so as to hand this road
my readiness,
Ely Buendia on the tattered radio
leaks outside the ajar windows,
chasing the dream of rearing
movements
as my flesh remains dreamless,
stationary.
there is a sequined gathering here.
erratic simulations of
naked eyes pierce the musk
of the austere air's gravity
of existence.
all of us
occupying space
and our attendance is our
sigh of dismay as our homes
decompose in waiting,
as our beds remind us
of our body's aging clamor,
as our ineluctable senescence
opens the dungeons of our frailties
with its trembling, wrinkled hands.
we are our waiting's consummation
as we are left here,
wary of our precise proprioception,
left in
the tongue-tied dark.
Sep 16, 2015
Sep 16, 2015 at 9:25 AM UTC
I.
Naalala mo pa ba ang mga sandaling tayo ay magkasama?
Sa isang pampasaherong bus ay nakasakay tayong dalawa.
Magkatabing nakaupo sa pang-dalawahang upuang malapit sa bintana,
At magkahawak ang mga kamay na nakangiti sa isa't isa.
II.
Mahigpit ang pagkakapulot ng ating mga kamay nang mga oras iyon,
Kulang na lang ay posasan tayo upang hindi paghiwalayin.
Ako naman ay ngiting-ngiti at sulyap nang sulyap sa iyo habang nakatanaw ka sa labas,
Hindi alintana ang mga matang nagmamasid sa napakalambing **** mga bakas.
III.
Hindi ko maipaliwanag ang damdamin ko sa bawat alaalang ikaw at ako ay naging tayo.
Nang minsang dalawang oras tayong naghintay sa EDSA dulot ng trapiko,
Malinaw na malinaw pa sa puso at isipan ko ang mga katagang isiniwalat mo;
"Okay lang na ma-traffic tayo. Ang mahalaga magkasama tayo."
IV.
Ipinagpatuloy mo ang mga tinuran **** nagpataba sa aking puso;
"Ang mahigpit **** hawak sa mga kamay ko ang gamot sa bawat inis na nadarama ko sa tuwing mabagal ang daloy ng trapiko."
Nginitian mo ako at masuyong hinalikan sa ang aking pisngi na ikinagulat ko;
at sabay bulong sa tainga ng mga salitang "Mahal Kita kahit hindi na umusad ang sinasakyan nating ito."
V.
Ngunit ngayon ay wala ka na at iniwan mo na ako.
Kinuha ka na sa akin ng Panginoon at hindi na magkasama tayo.
Pero hindi ko pinagsisihan ang mga alaalang tayo ang bumuo,
Mananatili ka magpakailanman, mahal.. dito sa aking puso.
Feb 11, 2018
Feb 11, 2018 at 4:24 PM UTC
Akala **** hindi mo na makikita pa kahit kailan. Ngunit iniluwa siya ng gabi. Unang beses sa mahabang pagkakataon, kinumbinsi mo ang sarili at kinumbinsi siyang samahan kang maglakad ng mabagal sa maiksing kalsada. Hindi siya pumalag. At sa dulo, inalis niya ang tuyong dahong nakasabit sa buhok mo. At gaya ng dati, hindi siya magpapaalam. Ibabalik mo siya sa gabi, ika labing isang minuto makalipas ang alas onse, iniisip kung sinong magmamay-ari sa kanya balang araw. Uuwi kang mag-isa, wala nang traffic sa EDSA, wala na ring lumbay. Sa iyo ang huling halakhak pero ngingiti ka na lang at magbubuntong hininga.
Nov 28, 2017
Nov 28, 2017 at 6:32 AM UTC
The only thing that ties me to this quilt-patched land, is memories of a flag: red, white, yellow, and blue.
Red is the blood used to paint our doorways—protection from ghostly wolves that sought our firstfruits. It is fight, even if our weapons are terribly flimsy. Bamboo tinted spears, mashed with berry paint and maskara on our brows is our arsenal. We fight in, and with the shadows. Light chases them down. Memories of GomBurZa, Noli Me, Balintawak, Tirad Pass and even EDSA remind me of how the wounds are slowly closing. Red is the color of our scars.
White is the gifts we received from our conquerors. The plow and the print: an awakening of consciousness new. White is the color of skin that polished us. White is also the gift of void, bleakness and forgetfulness. In exchange for the new, we shafted the old: our language, our anitos. A gift of disconnect: resolute Babel collapsing, burying us in tongues filled with sorcerous lisps. We curl in vain our own lips to fit their shapes. We speak gibberish now. The ghosts scoff at us in an even newer language of their own invention.
Yellow is the sweet sun which kissed us tenderly—even as we were surrounded by bolo, spear, sword. The sweet sun fights to give us light, and reaches out to us misunderstood. It shaped our land—softened our soils and gave it fruit. It is mangos, and papaya skins, and ripe bananas. It gives us joy and sweetens our sweat.
Blue are the lakes beneath which linger our roots. With the water is our identity: our hearts, our gait, our dance: the light shuffling of feet, the sway of brown hands, the wind waving at the rice buckets bobbing on our heads. We were never a warlike people. When we are wounded, we seek refuge in our seas, in the saltwater wounds that so painfully clean us of dastard memories. They sting like a freshwater song. Like the harsh howling of the monsoon rains, and the tides rising and falling with our chests. Humming.
We forget and we remember, like the ebbs and flows of the shore, the coastal highways that we leave in peace, like a languid dance. They float in and out of history—as one hops in and out of bamboo rods as they dance the Tinikling. The songs, they string us well. String names like humble Rizal, larger than life, and manic Bonifacio, who looked us straight in the eye. Names that sing of the prairie wind—softly massaging the hard grains that we till quietly in the fertile soil.
Soil—what ties us together is our history.
Oct 19, 2014
Oct 19, 2014 at 11:26 PM UTC
these faces on the wall that have no eyes,
the young children with blood escaping from their hands
as they pick up a mound of the Earth and throw at genuflected roses.
these battered men in parks searching for light
and my woman is no longer with me.
it’s all vaudeville: this obnoxious working of continuance,
these redundant flutings, these unprecedented fluctuations.
opening the yellow gates to death
as the automobile churns the last of its exhausted snarl.
we are children peering through glass cases
as death laughs at his hopeless clientele,
sad, desolate progenies in working-classes,
in parks, in factories, somewhere along Mendiola,
or just treading the waist-high hellish froths of Dapitan,
there’s always death in the nooks of the quiet
and from where birds stir in sidereal circles, death
with his hands resting on the cage, chases us back to our homes.
death the changing of the gatekeeper.
death the telling machine.
death the dentist.
death my next door neighbor.
death, this boorish broken-winged Maya twitching in front
of my dog’s shadow shot out of the Sun’s shameful recoil.
death, my loud and loutish muse,
death the truant,
death, the copious fog somewhere in Kennon Rd.
death, in my hands through darkness and light,
death through troves of enigma,
death through undisputed clearings,
death the long line of red beads in EDSA,
death the gates of Plaridel,
it’s the moon following you, trailing your measure,
i hold my woman’s used shirt, pick up her photographs
and there’s no tender movement left but the still-seeking lion
prowling the jungles of my heart, seared by lovelorn undoing.
through the bottom of the sky and the unchanging roof-beam,
the weathervane ceases to a sojourn and the wind is trapped
in a place where we cannot utter any word between the gnashing
of our teeth – through the wasted years, through the sleeping in and out
of homes filled with beatings, to cathedrals swollen with tribulations,
and to the vineyards wrung out of wine, my lover, walking through fire,
sound silence.
Jan 2, 2016
Jan 2, 2016 at 9:20 PM UTC
All the roads are closed. Silence metastasizes through the stretch of EDSA. Cold seeps in bone. Sun still flagellates.
Oscillate through sound space and whitewashed walls. Seismic grunt of jeepney awakens the signs: no avatars, yet. The night was as deep as any lover, a fine blistering moon glares through lit rivers.
Nothing exists except heads of tacks and maimed populace ambulating across roads sequined with ermine light. The disquiet approximates the lightness of
buildings in repair. Scaffolds, ubiquitous lovers,
clouds explode into white, and everything else like pain, pales in comparison with the slow twitch of everything.
Today there will be no siren nor
simultaneous joust of cyclists in perpetual motion— just you contending
against hues of all graffiti:
Cataract of anguish. News of killing.
Incarnadine trees netted with aureoles burning bright in solstices. Penumbral undulation of
forethought and afterthought.
Dislimned – all; you, left
in polaroid taken in solitary shutter,
in pursuit of light.
Nov 17, 2015
Nov 17, 2015 at 1:59 PM UTC
In Tibiao,
My childhood’s home
I remember riding on a karosa, a cart
Being pulled by my grandfather’s carabao
While watching the setting sun
As we go home
After his day’s work,
I, accompanying him.
Tonight,
Seeing vehicles
Plying EDSA, lugging tons of passengers,
With their back lights, neon red, glaring
I think of hundreds and hundreds of bull frogs
Being pulled on their hind legs
With their smoldering eyes
Looking at me.
The night
Is my grandfather
Walking me home.
Aug 19, 2016
Aug 19, 2016 at 2:30 AM UTC
The house she grew up in
Is written in her heart
A decaying castle in EDSA
Separated from others
By the torrents of the road
The orange glow of its afternoons
Is the glow of her mind and body
Its rooms replicated in the way she talks
She moves and makes friends
Like the triune God
Which emanates from who?
Theodora or the house?
Jul 21, 2021
Jul 21, 2021 at 8:16 AM UTC
Aton sa liwat handurawon
Ang isa ka maragtason nga tini-on
Tini-on kon sa diin naghugpong kita
Agud tapuson ang diktadurya
Diktadurya nga sa aton nagpamigos
Naghatag sg kahadlok kg pag-antos
Gamit ang kamot nga salsalon
Mga krony naghari sa gobierno naton
Ang kahilwayan sa pagpahayag
Hinali nga natiphag
Naglala ang komunismo kg terorismo
Kg pagbayular sg kinamatarong sg tawo
Gani kita nagsinggit sa mga dalan
Nga ang gobierno dapat na islan
Kg sang ginpatay si Ninoy Aquino
Kg sang sa Sanap Election kita ginunto
Minilyon nga mga tawo naghugpong sa EDSA
Kg nagsinggitan nga “Tama na! Sobra na!”
Sa tunga sg mga soldado kg tangke
Imol, manggaranon, babayi, lalaki, estudyante, mga madre
Matawag ini nga isa ka mirakulo
Kay wala sg gamo kg nag-agay nga dugo
Isa ini ka rebolusyon nga mahidaeton
Inspirasyon sg tanan nga mga nasyon
Amo ini ang legasiya sg mga Pilipino
Nga dapat ipabugal sa tanan nga tawo!
-02/11/2014
(Dumarao)
*written this Evelio Javier Day in Panay…aired on Bombo News Analysis in Feb. 24, 2014
Sep 14, 2019
Sep 14, 2019 at 10:06 PM UTC
Ikaw ba'y naka-usad na?
Baka kasing bilis mo ang usad ng trapiko sa EDSA,
Nakarating ka na ba sa'yong destinasyon?
Baka nantili ka lang sa'yong kahapon?
...
May 1, 2017
May 1, 2017 at 2:38 PM UTC
dissonant is what it was.
that foreverness of din.
criminal—
aloft, eluding some captive way
of emphasis.
scraps of papers fold
and truth is rarefied. hammered
for its malleability is its common trait.
truth and always its never ever.
the men mumble words as if
oceans whirl in their palates.
the women hide their thighs
and think of fornications.
the children learn to pilfer
stray coins in the keep.
dissonance is what it still is.
there's a slow moon over the aubade
over the culled garden.
over the cloverleaf curve
in Balintawak. over no trove of truce.
caterwauling noises flailing
belch of automaton metal. mendaciloquent glower of lampposts
to die early, abandoning EDSA—
we cannot name figures any longer
of the same axiom, equation,
salt, crossovers.
Nov 6, 2015
Nov 6, 2015 at 10:47 AM UTC
Kailangan ko pa ba talaga ipamukha sayo yung mga pagkakataon na pinababalikat mo sa akin yung mga sandaling di ka makatayo sa sarili **** mga paa.
Gayon pa man tiklop-tuhod akong tumatalima sayo kasi nga mulat ka sa pagiging bukas-palad ko.
Ako naman pikit-matang nilulunok yung mga pride na meron ako kahit pa Alam Kong mapapasubo ako doon sa mga kamay na bakal kung saan hawak tayo sa leeg.
eh Kasi nga kargo kita. Kahit ano pa mangyari hanggang sa Huli , ako pa din ang magsisilbing kinatawan mo !
mga binti at sandugo sa braso
pati nga saradong kamao
ang tinataya ko kahit wala yon sa aking plano
Para lang mapugto at mapanuto
ang bawat buntong hininga mo
pero bakit tila yata
Kulang pa rin aking panlabas na anatomiya
Daig ko pa ang nananahan sa turok ng anestisya...
Lamang-Loob ko ba ang siyang dapat na
maialay o konsensya?
Sabihin mo mang wala akong puso sa tuwinang pawis at luha ang aking batayan Kung bakit ang bigat sa aking pakiramdam na ikay nabibigo ng mga payo ko sayo na kinakasama ng yong kalooban marahil Kung minsan.
Tulak ng bibig
Kabig ng dibdib
Hanggang kailan mo ako paninindigan ng aking mga balahibo sa balat ?
Kapag huli na ba ang lahat ?
Sana naman dumating na sa atin
Yung mga araw at oras na ating aralin
Mga hiblang gabuhok para wala na tayong susuyurin..
Kasi nagkakatotoo rin ang pahiwatig ng pulso at mga maseL,,,
Di lang Anghel at kaluluwa ang pwedeng magmensahe ng mga dapat nating tulak-kabigin !
Ngayon sana Langhap mo na yung parirala kahit hindi buo ang diwa...
Kasi.....
may tainga ang Lupa
may pakpak ang balita
Bukas makalawa di ko na magagawa pang sa harapan mo na.. magsalubong ang mga kilay ko kasi... siguro tinik sa lalamunan mo ako kung ituring.
Pero ang lahat ng pangugusap Kong ito ay talata na ngayon ng bawat kabanata na minsan ko nang pinalipad sa hangin bilang isang Pasaring.
" sibuyas "
ni : © solEmn oaSis
The february 25
EDSA day commemoration
written- 02-21-2024
Apr 13, 2024
Apr 13, 2024 at 1:56 AM UTC
Go out when the sun sets
Watch birds return to nests
When fishermen end quests
And farmers leave harvests
The time everyone rests
So now face to the West
See and feel where it’s best
Comfort is its behest
Blue – wall stars of U.S.
Blue – sea and sky conquest!
Go out when the sun rises
Witness birds begin quests
When fishermen cast nets
And farmers ready chests
The hour of work begets
So now turn to the East
Human faith melts mist
Red – motif of China
Red – worker’s insignia!
Go out when the sun’s highest
When shadows are shortest
Temperature’s hottest
Celestial lights brightest
Festive moment its best
Yellow – Philippine Sun
Yellow – EDSA One!
Philippines – now behold
People – not blue and cold
Culture – not red and bold
Our nation’s not that old
New age ‘bout to unfold
Glaring – yellow – sheer gold!
-11/27/2011
(Dumarao)
*First Incubus Collection
Aug 24, 2019
Aug 24, 2019 at 9:40 PM UTC
all the memories of qc
came back rushing back at me
the first time i rode toki to up
when we got lost under fire trees
who would ever forget philcoa
our first date at chemistea at maginhawa
i got late to my sched at palma
coz the line was so long at north edsa
Jul 1, 2020
Jul 1, 2020 at 1:48 AM UTC
Now is the time
Our moment sublime!
For so long our heroes and villains alike
Push our pride on the hike
Our insignia of light between red and blue
Feel what our banner wants to construe
Conceived on this day of Red gallantry
A march towards Blue serenity
East that’s Red, West that’s Blue
Philippines that’s Yellow is friend to both of you!
On EDSA you have seen our peaceful revolution
Worthy of worldwide emulation
The champions of democracy
Whose son now seated to pursue the journey
Has made clear the path
Against those who are corrupt
And so the weighing scales of justice
Shall have nothing amiss
-11/30/2011
(Dumarao)
*to be continued on December
Aug 24, 2019
Aug 24, 2019 at 9:52 PM UTC