"jeep" poems
naririnig mo ba?
ang bell ni manong na nagtitinda ng ice cream.
ang mga huni ng iba't ibang klase ng ibon.
ang mga harurot ng mga ikot jeep.
naririnig mo ba?
ang mga tawanan ng mga magkakaibigan
mga kuwentuhan, mga tanong at makabuluhang talakayan.
naririnig mo ba?
ang mga lapis at bolpen ng mga estudyante
na kumakayod sa mga papel:
husay
sa bawat ukit.
naririnig mo ba?
ang mga yapak ng mga iba't ibang klase ng Pilipino at talino
sa kalyeng binudburan ng mga dahong acacia
dangal
sa bawat apak at kumpas ng kamay,
sa bawat hinga.
naririnig mo ba?
ang mga salitang mapanlinlang, mapang-alipusta
ang mga sigaw sa sakit,
hiyaw sa hapdi, dahil sa
mga hampas at palo
ang mga tama ng mga kamao
naririnig mo ba?
ang mga iyak
ang mga hikbi ng mga kaibigan
para sa mga kapatid nilang nasaktan.
ang mga hagulgol ng mga magulang
na nawalan ng anak:
mga puso, mga pamilyang
hindi na buo.
wasak,
nasira na.
naririnig mo ba?
ang mga boses na nananawagan na
"tama na"
"utang na loob, itigil niyo na"
kasi
hanggang kailan pa
tutugtog ang ng paulit-ulit-ulit
ang sirang plaka ng karahasan
na patuloy na naririnig sa panahong ito
mula pa sa mga nagdaang dekada?
nakakalungkot, hindi, nakakasuklam
ang mga mapaminsalang kaganapan na nangyayari
sa ating mahal na pamantasan.
ang tawag sa atin ay mga
iskolar ng bayan,
para sa
bayan
pero paano tayo mabubuhay nang para sa iba
kung paminsan hindi nga makita ang
pagmamahal at respeto sa atin mismo,
mga kapwang magkaeskwela.
hahayaan na lang ba natin ang ating mga sarili
na magpadala sa indak ng
karumaldumal na kanta ng kalupitan?
hahayaan na lang ba ang mga isipan na matulog.
hahayaan na lang ba ang mga puso na magmanhid.
kailan pa?
tama na!
nabibingi na ang ating mga tenga.
nandiri. nagsasawa.
oras na para itigil ang pagtugtog ng mga nota.
oras na para tapusin ang karahasan.
oras na para talunin ang apatya at walang pagkabahala.
oras na para sa hustisya.
oras na para sa ating lahat,
estudyante man o hindi, may organisasyon man o wala
na tumayo, makilahok at umaksyon
para pahilumin ang sakit,
para itama ang mali.
oras na para sindihan ang liwanag dito sa diliman.
oras na para mabuhay ang pag-asa ng bayan.
Jul 5, 2015
Jul 5, 2015 at 7:47 AM UTC
Madalas naiisip ko…
‘bat ko nga ba patuloy sinasaktan ang sarili ko?
Bakit nga ba ako tumitingin sa mga bagay na puwedeng ikasakit ko?
Bakit nga ba “ikaw” ang laman ng isipan ko?
Ikaw na mismong tao na dahilan kung bakit ako nasasaktan nang ganto..
“Pagod na ko”
Yan ang paboritong linya ko tuwing nasasaktan ako
“Pagod na ko”
Sa paulit-ulit na sakit na nararamdaman ko
“Pagod na ko”
Sa mga bagay na akala ko may kabuluhan sa buhay ko
“Pagod na ko”
Tuwing naaalala ko na hindi mo kayang mahalin ang isang tulad ko
Para akong bata na gustong mag-recite
Pero iba pinipili ng **** ko
Para akong pumapara ng jeep
Pero namimili ng pasahero ang drayber nito
Para akong tanga na minahal ko ang tulad mo
Kahit na alam kong masasaktan lang ako
Umasa ako.
Pasensya na.
Kasalanan ko.
Sabihan na nila akong tanga
Dahil nagpadala ako sa nararamdaman ko
Sabihan na nila akong mababaw
Dahil nahulog ako kaagad sayo
Sayo..
Sa mga simpleng kilos mo
Sa mga bagay na akala ko may kahulugan din sayo
Sa mga salitang binitawan mo na akala ko totoo
Sa mga halik mo na akala ko naramdaman mo din tulad ko
Ako lang pala
Ako lang pala ‘tong tanga na nakakaramdam ng mga bagay na ‘to
Ako lang pala ang nagmamahal sa kuwentong ito
Ako lang pala ang umaasang magiging “tayo”
Ako lang pala ang nangangarap na magkakaroon ng
“ikaw at ako”
Oct 14, 2015
Oct 14, 2015 at 11:42 AM UTC
Guni-guning nababalot ng hiwaga
sa aking utak ito'y pumipigil, gumugulo,
di maipaliwanag ang mga
nakaukit na ala-alang
Nang minsa'y ikaw ay inibig sa tuwing natatanaw ang langit na kay
tamis pa sa mga chokolateng
paborito ****
kainin tuwing ika'y nalulungkot.
Sa mga araw na nagdaan.
Sa maghapong nakaabang pa
sa pag-iintayan sa jeep
Oo parati namang naghihintay
ang puso ko sa'yo.
Di ba?
Sa traffic na nanamanhid na ang paa sa kakaabang kung kailan o saan ito patutungo
Kung may patutunguhan
pa ba na maging tayo?
O Isa na lamang ba itong
guni-guni sa aking isip.
Alam kong paasa ako. Oo paasa ako.
Asang-asa ako sa'yo na parang tanga.
Oo inaamin ko Tanga ako!
tanga ako!
tanga na kung tanga.
Pasan ko na naman lahat.
Di ba?
Nagdurugong,
Tagos. Tagos na tagos pa sa aking pusong biniyak ng mga samu't saring bakit na lang hindi naging tayo?
O mas madali pa bang patayin na lang
ang mga pusong minsa'y nasugatan na
sa hindi makatulog na gabi.
Sa mga namamagang mata sa kaiiyak
Sa kakaisip kung mahal mo ako o
kung minahal mo ba talaga ako?
O may iba na bang
nagmamay-ari ng iyong puso?
Guni-guni, ako'y litong-lito
dahil parati ****
ginugulo ang araw-araw ko
Halos mabaliw na nga ako
sa kakaisip sa'yo eh
Hindi nga ba't heto ako,
baliw na baliw sa'yo.
Di ba?
Na baka sakaling mag milagro
ang kapalaran
Na baka balang araw
baka balang araw ay
kaya mo rin akong mahalin
gaya ng pagmamahal ko
sa'yo higit pa sa buhay ko.
Higit pa sa mga luhang ibinigay ko
Higit pa sa mga salitang binitawan ko ngayon.
Oo guni-guni
parati ka namang nandyan di ba?
bumabalik. Lahat na lang. Paulit-ulit.
Oo guni-guni ang hirap hirap **** matanggal
Sawang-sawa na ako sa'yo.
Pero ang tanong.
Hindi ka ba napapagod?
sana'y tirhan mo rin ako kahit konti.
Ayoko na,
tama na.
Jan 3, 2016
Jan 3, 2016 at 6:05 AM UTC
Isang babae ang sumakay sa V. Mapa
Maikli ang buhok at kayumanggi
Nakapulang T-shirt at maikling shorts
Tsinelas na plastic ay may takong
Ang jeep ay mahaba, bago at maingay
Balahaw nito ang malakas na tugtugin
Ang barker ay mala trenta maging ang driver
Kung umasta ay tinedyer
Ang musika ay hindi musika
'Pagkat hindi lahat ng sinulat ay babasahin
Ni musika ang lahat ng tugtugin
Hindi musika kundi basura
Ang babae ay sumabay sa saliw ng tugtog
Kumanta nang may emosyon
Walang hiyang ikinampay ang kamay
At winasiwas ang yapos na sako
Hindi pa siya nagbabayad
Malamang wala siyang pera
Hindi siguro iyon ang dahilan ng tawanan
Sa kanya'y marahil may kakulangan
Nawala ang nagwawalang kanta
At nanahimik rin ang aba
Tulala sa kawalan habang may minamantra
Bakit kaya kabisado niya ang kanta?
Kung mayroon mang makapagsasabi
Ano ang nasa isipan ng isang tao
Na hindi rin masasabi kung ano
Paanong ang pag-unawa'y matatamo?
Sila ba talaga ang wala sa katinuan?
Kung sila ang ating pinagtatawanan
Kung mga mata nila'y walang bahid
Pahid ng alinlangan at pagdududa
Naririnig din ba niya
Sigaw ng barker sa kalsada?
Nararamdaman din ba niya
Dampi ng tubig ulan
Naiisip niya kaya
Kung ano ang kinabukasan?
Nagmamadali rin ba siyang makauwi
Dahil may exam kinabukasan?
Bumaba siya sa harap ng arko
Tumalon at masayang nagsayaw sa gitna
Tinunton ang daan sa Teresa
Di namalayang nariyan na siya
Sa patutunguhan niya
Aug 4, 2016
Aug 4, 2016 at 12:37 PM UTC
PTSD is not something you get over.
It is when soldiers get tired of hearing their own shots fire
Into a purple horizon of nothingness.
It is when assault victims are scared of becoming a statistic
And their brokenness is suffocating
It is when fear compels the mind to change
And it willingly obliges.
PTSD is when the darkness of human nature becomes evident
It is when it's stronghold is suddenly
More prominent than the beauty in the world
It's brash fingers create a vacuum
That ***** the sanity from your mind
Until you wake up in the middle of the night screaming
"Don't shoot me!"
"Don't **** her!"
You see him and now he is with your little sister
Taking her into his Jeep
While you stand there, watching
Tied up because you can do nothing about it.
This has not happened
And probably never will
But you are crippled by paralyzing bouts of anxiety and guilt and fear
From which your mind cannot console you
You can no longer hide the loss
That this event, this person, this illness
Has placed strategically within you.
It is when you will do anything to get these memories to stop playing on repeat
An endless loop maybe ended by alcohol
Check
Cutting
Check.
Promiscuity
Check
Anything that will eliminate cycle of not knowing
Of reliving
If only for a short time
Even pretending you believe in God
Because it makes it seem like there is a reason for this confusion
But then you begin to question why God would do this to his child
So you digress into darkness once again
Left feeling unsure.
PTSD is when you stop repressing memories
And they come back so forcefully that they knock you to the ground
Leaving you bruised and ******
Leaving you lost.
PTSD is different from other sicknesses
Because you do not feel sick
You feel there
Like you are in his bed again
And his room smells like mushrooms
That is actually a field of grenades
Waiting to explode throughout your small body
You remember the tone of his words
Slipping from his lips as though they are snakes
Strangling me, leaving breath unable to escape
This is not sick
As you feel no symptoms
But an altered state of consciousness
You do not even realize you are disconnecting as it happens
But this is Hell
This is war
You are broken
And the worst part about it
Is that you must understand your triggers
Your dissociations
Before you can get better.
Nov 26, 2014
Nov 26, 2014 at 10:59 PM UTC
Gumising ng maaga para sa pagsusulit
sinumpa ang pagpupuyat at hindi na uulit
sa tabi ng kalye ako'y nagaabang ng jeep na masasakyan
isang istudyante lang po, bicutan bababa kaya sais lang yan
sa pagbagtas ng hari ng kalsada sa daan
papalapit sa simbahan at huminto ng marahan
isang babaeng grasa sa jeep ay sumampa
sa sobrang payat daig pa ang isang batang lampa
mata'y nanlilisik at nagsusumiksik sa gilid
sa utak ay may pitik ng takot at kwentong nakakaantig
dumi sa katawan hindi mawari kung sinong nagpahid
o babaeng grasa sa akin ngayon siya'y nakatitig
hindi natuwa ang piloto ng sasakyan
minura ang babae sabay dampot ng kawayan
sa tanranta ng babae, di alam ang kalalagyan
isang mabilis na habulan!, isang matinding awayan!
sinambit ng maruming labi ang bawal na salita
mapanghamon ang babaeng grasa, tila nagbanta
walang laban sa piloto parang gulay na lanta
may pagmura sa pagbaba, sabay banat ng isang kanta
ang istorya sa jeep para sa akin ay tapos na
kalbaryo ng babaeng grasa patuloy na naguumpisa
wala sa katinuan, di nawawalan ng gana
pagtahak sa magulong buhay siya ay nagiisa
babaeng grasa
Oct 2, 2010
Oct 2, 2010 at 8:35 AM UTC
claude: battles tabletop.
reaches for maple syrup, into breakfast,
& breaks down puking.
the girlfriend/abortion situation.
the cash
& cream corn.
smells of deeper spring.
grandma & her bible.
to pray.
to eat lunch.
to television &
honey blunt the relief of a sunday night.
lily: into decay.
into dark days of her america.
detox: she breathes on vapor. sweet leaf.
sweats the heat & dead-dreams off. off on wavelengths &
resonance::: sound therapeutics,
at 528.111 hz,
enhanced dream frequency. she falls
into bliss. into
unopened codons & the rigor
of vibrational analog.
love cassette.
achilles: wheelchair-bound & boning
still. gripping ***
the girl & couch.
the couch & modern warfare.
old warfare: harvest of limbs.
he crawls across the lawn to pick strawberries.
thumbs the dirt for entrance
to another world. smokes a jar
of roaches, as monument
to his second generation revival.
cool.
wallace: & the zebra jeep.
red rock monkeywrenched billboards & the ****** of flame upon milk factory.
chemical factory.
fertilizer bomb///return/
to town & grotto.
porch-light wood & breath of bong-rotation.
the babylon journeyman,
embroiled in plots against the order.
to simply disappear.
to portal away.
Apr 20, 2014
Apr 20, 2014 at 7:29 PM UTC
Paano kaya?
Mahal ko ang pilipinas. Sobra.
Mahal ko ang bansang aking kinalakhan.
Mahal ko ang aking pinanggalingan. Kung saan ako nag aral, san tumira, saan nagsisimba. Kung saan naliligo, umiihi, tumatae, Mahal ko!
Pero paano ko kaya matatanggap ang nangyayari sa aking bansa?
Paano ko kaya tatanggapin ang mga basura sa daan.
Ang mga binebentang damit na sinuot muna nila.
Ang mga piniritong fish ball na kahapon pa ang mantika.
Paano kaya?
Sa jeep, na para na kayong sardinas na pinagkasya sa isang lata.
Sa lrt, natumaas man ang bayad. Dama mo parin ang mga pagong na kumikilos at mga amoy na gugustuhin mo na lang amuyin.
Sa paaralan, titiisin ang sira sirang mga silid aralan para sa pangarap na mahirap abutin.
Paano kaya?
Sa pilipiling lugar, na kapag nakakita ng umiilaw na iphone ay parang hokage na mabilis na mang aagaw.
Sa ilalim ng tulay, kapag napadaan kay makikita ang pamilyang walang makain na nakahiga sa kamang matigas at ngunit hindi mabigat dalhin kung saan saan.
Paano kaya?
Ang mga kalsadang pinipilit tapusin kahit mas una pang tinapos ang perang inilaan ng sang katauhan.
Paano kaya?
Ang mga taong halos mamatay sa pagod na tila butas ang bulsa at hindi malagyan ng laman.
Paano kaya?
Sinubukan kong alamin kung saan ito nagsimula. Kung sino ang gumawa? Kung kailan? Kung paano? Kung bakit nandito?
Hanggang napatunayan ko, na kahit ganito ang tinuturi kong bansa.
Alam kong katangi tangi parin ito.
Hindi man kami tulad ng iniisip nyong bansa.
Ang bansang ito ang pinaka mapagmahal ra lahat.
Kayang makipag kaibigan sa kahit sinong tao. Kayang umintindi ng kapwa. marunong makisama. Mapagbigay.
Higit sa lahat sa kabila ng mga nangyayari sa amin, kahit wala nang kakainin, kahit nag aaway na kayo, kahit madami ng problema at kahit may taning na ang buhay.
MASAYA pa rin. Ang mga ngiti, galak, at tuwang ito ang hindi nila matutumbasan ng iba.
Jul 6, 2016
Jul 6, 2016 at 1:39 AM UTC
Sa pila umasa ka na makakasakay ka na sa darating na jeep.
Pero sakto ikaw ung nasa likod ng taong huling makakasakay.
Ang saya mo pa kasi kala mo kasama ka.
Parang yung oras na akala mo kayo na para sa isa't isa.
Pero di ka na pala kasama sa jeep ng mga pangarap niya.
Naiwan ka.
Kailangan **** maghintay ng panibagong jeep.
Sa bagong jeep na yon ay mauuna kang sumakay.
Eksayted ka at masayang masaya dahil sa wakas makakauwi ka na.
Parang yung oras na gumising ka ng wala na sya pero magaan na ang lahat.
Bagong jeep ng pangarap na hindi na siya nakasakay.
Pauwi doon sa bahay na malapit ng mabuo muli.
Dec 2, 2015
Dec 2, 2015 at 10:24 AM UTC
A country lane, which eats animals, earrings and experiences,
winds in spools around the oat-house and follows the broken wall.
My sister’s bottle green jeep made waves along the hedges,
she shook out her hairband and the conversations of the evening.
An owl asks on all sides, and would seem to answer himself as
the field barracuda, the vast wide eye for the minnow-mouse.
She put a pearl in the bushes, dangling spit-like,
an orb, a moon-berry, full and dead forever.
She drove faster, as the english night slowed down,
down by the where the willow covers the road sign.
She killed a badger,
as if they had both lost something here.
Sun-cooked,
crisp at the curling edges
he’s a dark patch, like a fixed pothole.
his bones tested her michelins in the morning
again, glassy eyed, stillened,
retroflective and blind to the shimmering shadow of flies
rising up through his skin like a spirit.
But both her ears are full.
Jan 10, 2016
Jan 10, 2016 at 3:40 PM UTC
Freedom At Kannyakumari
“The destiny of India is molded in her class-rooms”
Kothari had no confusion; no vision on the fusion-
of the East and the West, as Swami Vivekananda’s vision,
“The comingling of the East and the West will dawn a new Era”.
As tissue culture, transplantation or cloning
we Indians imbibe the Western Culture;
or as G.M cotton or brinjals,or tomato
Indians are produced, transmuted
destroying the very indigenous genus for material growth.
Ayurveda is preserved not in Sanskrit but in English letters, now !
Followers of Lord Maccaulay as obedient servants,
by experiments,bring up Indians only in blood and colour-
in every other respects-Europeans
(using imperialist - capitalist media);
poor sycophants ,for a visa,
the Indians: now , turn to the West for light,
leaving the bright light under the Urn;
cry for a way of progress, safety and food;
and beg:once self reliant nations as cells of a body
No retrospection or introspection,
only putrefaction, hence , no resurrection.
On August 15th ,at Kannyakumari beach , beside me,
a bare body of a woman(my sister?) lay asleep;
I witnessed at the starry cold mid-night:
the surging sea spitting frothing snow
upon the black rocky *******
protruded, greasy, mossy. bare but fair ,
ever young at the feet of Bharat-matha.
Wet in the salty breeze , from the foul smell of death,
I walked and walked searching shelter,
but no room for a single son with meagre wealth.
The tourism net -workers with the thirst of mosquitoes
hummed around me with highly rented room offer-
source of tourism exploitation- I bargained,
till, morning red balloon rose up in the Eastern horizon
cleaving the vapours of the sea,
when , thousand tongues chanted Gayathri;
then , the locals thronged around the woman on the shore;
somebody among them, staring blear eyed
as the police jeep and the ambulance arrived , bewailed
“O! Gayathri, my darling, O! Gayathri…” Unsoothed.
The chanting and the yelling dissolved in the breeze
that passed by the Vivekananda rock, afar, south
Sep 12, 2012
Sep 12, 2012 at 3:50 AM UTC
lips become cherry red when I cry
and chasing cars hurts from my ears
down to my toes
because it was never wasting time
I almost killed my jeep battery
(forgot to turn the lights off)
drinking coffee to Iowa cornfields and a resurrected yearning
maybe I'll leave (I want to)
--LA, Paris, Austria, Versailles, Rio, Carmel, Amsterdam, Mumbai--
I'm audacious and arrogant--much too proud of
my flaws
leaving would be easy: intoxicating
like caffeine
stars
fear
laughing kisses
but staying means home and English and standing out like a sore thumb (a beautiful one) in public
and the people I deeply love
(and need) I can admit that now
so I'll watch the Capri Sun orange sunset
once again tonight
and try to intoxicate myself with
cornfields, sassy 8th graders, my beautiful examples of true love, ADD, bashful boy,
and pieces of the world
on my body
Apr 6, 2015
Apr 6, 2015 at 1:36 PM UTC
Naisip ko na parang buhay pasada ang ating istorya.
Ikaw ang pasahero, ako ang tsuper.
Ganito ang senaryo; nakita kita sa kalsada di alam san pupunta.
Ako naman si tanga hinintuan ka kahit dika naman pumara.
Sumakay ka; gaya ng iba.nasa mukha mo yung salitang "Bahala na".
Diretso lang ako sa pag maneho. di mo parin sinabi kung san ka pupunta.
Kita naman sa karatula kung san ang aking ruta, inisip ko baka alam mo na.
Sa gitna ng byahe, mukhang nalibang ka na, kaya pasikat ako sa arangkada.
Halatang bago lang sayo yung dinadaanan, may tingin at may pangangapa.
Ayos lang yan sabi ko. Kabisado ko to. ako'ng bahala.
May mga sandaling napapakwento ka, Siguro dahil na rin sa palagay ka na.
Mukhang nakalimutan ko na yung ibang pasahero. Pakiramdam ko tayo lang dalawa.
Sa wakas, naitanong ko kung san ka ba talaga pupunta?
Kasi, 'haba na ng byahe mahirap na baka maiuwi kita.
Biglang Nawala yung ngiti mo sa mata. Para kang may naalala.
Dimo ako sinagot. Bigla kang pumara.
Di ko alam kung natakot ka ba? o ang pamasahe mo e kulang pa?
Ayos lang naman akong ilibre ka. Basta maihatid kita.
Aaminin ko, nung tinanong ko kung san ka pupunta,
Napadasal ako ng konti na sana sabihin mo, "Ikaw, saan ka ba?"
Naiwan ako nakahinto sa kalsada. kasi nagulat ako nung tumakbo ka,
Tinawag kita pero lumiko ka na sa madilim na eskinita.
Napakamot ako sa ulo at napailing. Ako ba ang may problema?
Di ko tuloy alam kung babalik ka. kasi kaya kong mag intay pa.
Pinaandar ko ulit yung jeep. nagmaneho, nag maniobra.
umikot, luminga linga. wala ka na.
Hahanapin kita. madilim na.. bukas baka bukas.
Kung san kita nakita nung una, baka doon ka pumara.
Jun 15, 2015
Jun 15, 2015 at 1:10 PM UTC
"Bago yan ah" aniya ng makita ang converse kong pula.
Wala eh, wala nako maisip para makuha ang antensyon mo, mapansin mo.
Naubos nga lahat ng ipon ko para sa sapatos na to.
Balita ko kasi mahilig ka daw sa kulay pula at nangongolekta ka daw ng mga branded na sapatos.
Ako yung tipong hindi maganda namay porselanang kutis gaya ng iba.
Hindi katangkaran, pero pwede nadin para sa isang kolehiyala.
Walang bag na ang tatak ay Guess,
At magagandang damit na galing sa Mall.
Simple lang ako, laging may hawak na libro.
Nalilimutan mag suklay dahil baka maiwan ng jeep papuntang terminal ng LRT.
Hindi naliligo sa pabango na padala galing abrod.
At higit sa lahat, hindi nag susuot ng ibang sapatos bukod sa pinag lumaan kong rubber shoes.
"Converse yan diba?" Dagdag niya ng hindi ako sumagot sa pag pansin niya.
Ang totoo ay hindi ko alam ang sasabihin.
Hindi ko alam pano ibubuka ang mga bibig at sasagot ng "Oo, buti naman napansin mo".
Wala ako lakas ng loob.
Tanging pag tango nalang ng ulo ang kilos na kayang gawin ng katawan ko.
Kumaripas ako ng pag lakad papunta sa silya sa dulo ng masikip na klasrum.
Nag simula ang klase.
Hindi ako maka pokus sa sinasabi ng Prof patungkol sa "Theory of relativity" ni Einstein.
Tumititig sa wall clock sa taas ng pisara na kinatatayuan ni Ma'am Montemayor.
Sa wakas biglang tumunog ang bell na nag sasabing tapos na ang klase.
Palabas na ako nang muli mo kong tawagin.
"Hi, pwede ba ako sumabay sayo mag lakad papunta sa Math class?alam mo naman ayaw ni Sir. Henry ng late" pabiro **** sinabi.
Wala nakong nasabi kundi ang mga katagang "Okay lang naman".
Tinatago ang ngiti na gusto ng mag kumawala, habang nag iisip at nag papasalamat sa Converse kong Pula.
Feb 29, 2016
Feb 29, 2016 at 5:07 AM UTC
"Beep-beep.
BANKERS TRUST AUTOMOBILE LOAN
You'll find a banker at Bankers Trust"
Advertisement in N.Y. Times
When comes my second childhood,
As to all men it must,
I want to be a banker
Like the banker at Bankers Trust.
I wouldn't ask to be president
Or even assistant veep,
I'd only ask for a kiddie car
And permission to go beep-beep.
The banker at Chase Manhattan,
He bids a polite Good-day;
The banker at Immigrant Savings
Cries Scusi! and Olé!
But I'd be a sleek Ferrari
Or perhaps a joggly jeep,
And scooting around at Bankers Trust,
Beep-beep, I'd go, beep-beep.
The trolley car used to say clang-clang
And the choo-choo said toot-toot,
But the beep of the banker at Bankers Trust
Is every bit as cute.
Miaow, says the cuddly kitten,
Baa, says the woolly sheep,
Oink, says the piggy-wiggy,
And the banker says beep-beep.
So I want to play at Bankers Trust
Like a hippety-hoppety bunny,
And best of all, oh best of all,
With really truly money.
Now grown-ups dear, it's nightie-night
Until my dream comes true,
And I bid you a happy boop-a-doop
And a big beep-beep adieu.
4.7k
Nostalgia of flying into my dad’s arms when he arrived home,
Nostalgia of decorating the Christmas tree as a family,
Nostalgia of driving around my Barbie jeep,
Nostalgia of wearing my cat costume everywhere,
Nostalgia of being friends with everyone,
Nostalgia of being naïve,
Nostalgia of a healthy family,
Nostalgia of camping,
Nostalgia of pokemon cards,
Nostalgia of insecurity
Nostalgia of blindness of boys,
Nostalgia of playing dress up,
Nostalgia of being with my best friend,
Nostalgia of family get togethers,
Nostalgia of having hope for something better,
Nostalgia of not fighting,
Nostalgia of stress free mornings,
Nostalgia of that one family vacation,
Nostalgia of my innocence,
Nostalgia of those summer runs,
Nostalgia of rebellion nights with new friends,
Nostalgia of a healthier me,
Nostalgia of getting along,
Nostalgia of knowing what I want,
Nostalgia of time.
Let’s see where it goes from here.
May 15, 2013
May 15, 2013 at 6:57 PM UTC
I always wondered what my ideal first date would be like with you.
I imagined it to be full of chivalry and romance.
A long walk on a beach
Lying in a grassy field looking at the stars
Or even going to a romantic summer concert where we lay blankets down in the grass and gazed deeply into each others eyes.
Who would have thought that my first and last date with you would be making love to you in the back of your Jeep before we parted forever.
Jun 3, 2015
Jun 3, 2015 at 11:36 PM UTC
*Namis ko ang mga panahon,
na naglalakad ako papunta at pauwi mula trabaho
Sumasakay sa jeep, mukhang tanga, nagaabang sa kanto
Sulyap ko si kuya, nangungulangot ng patago
Nakatingala sa langit, ngiti ko'y tila ipinako*
Masaya sumabay sa takbo ng mga tao
Kita mo lahat ng ganda at panget sa mundo
Maging avon man o ever bilena ang gamit
May lunes parin na maiiputan ka ng pato.
*Namis kong mag tsinelas palabas ng bahay
Ngayon 3inches na ang taas ng yapak ko
Pati din ang jansport na laging nakasabit
Ngayon para akong magtatahong walang buena mano*
Madaming nabubunyag sa aking biyahe
Malalagkit na sulyap ni kuya sa pasahero
Ngayon nga'y may pisong nalaglag sa tabi
Dadamputin sana ni ate kaso naunahan ko
Hiwaga sa'kin, saan kaya siya patungo?
Oct 9, 2015
Oct 9, 2015 at 12:54 AM UTC
Your girly curves
make me want
to drive a jeep
Jun 8, 2016
Jun 8, 2016 at 9:30 PM UTC
Sa tuwing hahapon ka't
Tanaw ng matá, paglao'y
Aagawin ng jeep palayo,
Paulit-ulit kong hinahanda
Ang kilometrong di man
Kalayuan, animo'y madalim
Na ulap pa ring lumulukob
Sa'king kaligiran. Hihintayin
Ka't papayapain, sa pagitan
Ng pangitain at pag-asa, na
Ilang ulit mang ulitin ang
Saglit na paglayo, walang
Makakahadlang, tayo ay
Sasagpang at kukubli sa lingid
Na daigdig upang maging
Mangingipon ng oras, ng rosas.
Ngayon: bagyo sa labas, unos sa
Loob. Sa tuwing hahapon ka't
Tanaw ng mata, paglao'y aagawin
Ng jeep palayo. Ngunit hindi ang
Puso, hindi ang pagsuyo.
May 19, 2016
May 19, 2016 at 3:50 AM UTC
it's you.
i would have never known
unless i saw
the light meet your face
that morning.
neither of us are early risers,
but i couldn't waste
a second.
above me,
at 6:40 in the morning,
a perfect blend of
blue, gray, and sincerity,
which was born
on the rising sun,
peered through an ivory curtain,
and landed on a gentle face.
infinity soaked gaze,
honey coated touch,
your color was
the crisp mountain air
through a rolled down
Jeep window.
your color was
a John Prine record
and local barbeque
your color was serene.
it was the light's reflection of
a summer enveloped
by two people
in love with
right now.
-Anna Blake
Oct 18, 2017
Oct 18, 2017 at 5:14 PM UTC
Para tayong nasa isang jeep,
May iba't ibang pupuntahan.
Mayroon doon sa malapit, sa kabilang kanto o sa dulo ng bayan.
Hindi magkakakilala pero iisa lang ang layunin.
Ang makarating sa pinaroroonan.
Para tayong nasa isang jeep,
May nagmamadali, may chill lang.
Naghihintayan at nagmamasid...
Kung sino ang unang magbabayad ng pamasahe.
Kung kanino i-aabot ang pamasahe.
Para tayong nasa isang jeep,
Ayaw umupo sa pwesto malapit sa driver dahil may instant trabaho na agad
Taga-abot. Taga-bigay.
Kailangan sumigaw para marinig.
Kumapit ng mabuti para hindi mahulog.
Para tayong nasa isang jeep na walang ibang ginawa kundi ang makipagtitigan.
Habang ang ating mga mata ay nag-uusap at nag-kikislapan.
Para tayong nasa isang jeep na handa makipagsiksikan para lang makauwi.
Habang ako, sayo ay wala ng espasyo .
Kasya pa ako pero mas pinili **** pasabitin na lang ako.
Na traffic lang tayo saglit bigla ka na lang pumara at sabay baba sa buhay ko.
Na parang nakalimutan mo ilagay sa bag ang baon mo
O kaya naman di ka sigurado sa direksyong patungo
Hindi ko na nakita ang mukha mo dahil sa kapal ng usok na buga ng tambutso
At hindi ko man lang naibalik sayo ang sukli mo,
Nahawakan ang mga kamay mo at napigilang maglaho.
Aug 30, 2016
Aug 30, 2016 at 4:25 AM UTC
Cascades were dripping outside of this moving vehicle
White noise, patternless and arrhythmic
like magnified sounds of nails on a concrete wall,
made by souls desperate to cleave their way to dryness
This public utility vehicle holds spirits successful in finding this temporary heaven
Weathered, soaked and almost drowned
like panting dogs that managed to swim ashore from a shipwreck
caused by the iceberg that is the eye of the storm
This safe haven holds champions in a world of misshapen men
A woman clutches tightly on a bag of lime and her ever waning youth
Tired, but not eager to face Death
still closing her windows to his cat burglars
that come faster than the downpour of Typhon's tears
A homeless child comfortably sleeps on the far end of this ride
His innocence tested by fate
Too experienced for someone his age
instead of just playing in the streets he calls home
The jeepney driver has eyes on the road painted by Van Gogh
Unabashed, industrious and assiduous
determined to serve,
provide for a family whose stomachs hunger not but they hunger for his return
This other dimension nurtures alien thoughts and parallel thinking among beat down men
I do not know them but I can hear the cries of their emotions,
their longing to be felt and empathized with
Their voiceless cries are guns with a silenced nozzle
shooting at anyone ignorant who curiously stare at this minefield of a passenger jeep
Dec 19, 2015
Dec 19, 2015 at 12:19 PM UTC
Run when the lion’s roar
Don’t fall when the lion’s roar
Run when the lion’s roar
Can’t avoid the lion’s paw
In the wild the lion rolls in the grass
They run fast after the ***
No human can run away that fast
Mess around on safari they bite an ***
Play everyday but remember the lion prey
Enjoy the pride however don’t over stay
Lion eats 9 kilos of zebra and buffalo everyday
Don’t be a lion’s meal cause the never pay
Lion claws and teeth are sharp
With natural muscle using the tree bark
Their rules, don’t be food in their park
Don’t roam in the lion’s park after dark
In the roaring lion’s habitat
Don’t even think to react
No chance to defend or attack
Just jump in the jeep and turn back
May 1, 2016
May 1, 2016 at 3:55 AM UTC