"castillo" poems
Sabi nila,kapag nahanap mo na daw ang tunay na pag-ibig ay nahanap mo na rin ang iyong langit dito sa lupa. Kaya't naniniwala akong langit din ang maghahatid sa'yo patungo sa akin. Pero naiinip na akong maghintay at nanghihinayang sa bawat sandaling lumilipas , na hindi ko man lang magawang hawakan ang iyong mga kamay sa mga panahong kailangan mo ng karamay.Na hindi ko man lang magawang damayan ka kung dumadanas ka ng lumbay.Alam kong katulad ko,pakiramdam mo minsan ay binitawan ka na din ng mundo.Kaya't patawarin mo ako kung sa mga pagkakataong nararanasan mo yan ay wala ako d'yan para ikaw ay aking ma-salo. Kung totoong ang pag-ibig at ang langit ay may malalim na kaugnayan sa isa’t-isa,malakas ang kutob ko na tayo din ay iginuhit na katulad nila. Minsan na din akong nagtanong,saang sulok ng langit ka kaya naroroon? Malapit ka kaya sa araw? O marahil nasa tabi ka lang ng buwan,na sa tuwing sasapit ang dilim ako ay binabantayan.Kaya pala kahit saan ako magpunta ako'y lagi niyang sinusundan. Pero maaari din na ika'y kapiling ng mga bituin na kay daming nais mag angkin. Kay palad kong pagdating ng araw ikaw ay napa sa-akin. Kaya habang wala ka pa,ako muna ay magiging kaisa ng mga mabubuting kawal ng ating bayan. Makikidigma kung kinakailangan,ipaglalaban kung ano ang makat'wiran. Upang sa iyong pagdating ay malaya nating tatamasahin ang payapang buhay. Kaya habang wala ka pa ako'y taos puso kung manalangin sa ating may likha. Na paghariin niya nawa ang kabutihan sa aking puso bilang isang tao at higit sa lahat ay bilang kanyang anak , upang sa sandaling tayo'y pagtagpuin ako rin sa iyo ay magiging isang mabuting kabiyak. Hindi pa man tayo nagtatagpo,nais kung malaman mo na laman kang palagi ng aking panalangin. At habambuhay kong itatangi ang iyong pag-ibig na siyang dahilan kung bakit maka ilang ulit kong nanaising mabuhay. Nais kong ipagsigawan sa mundo na iniibig kitang wagas,ngunit mas mamatamisin kong hintayin ka at kapag naglapat na ang ating mga dibdib,ibubulong ko sa'yo na ikaw ang aking daigdig. Maghihintay lang ako,habang wala ka pa.
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Jul 27, 2018
Jul 27, 2018 at 3:47 PM UTC
Ang iyong mga mata’y lagusan ng liwayway
Sa kulimlim na bagtasin ng aba kong buhay
At ang iyong labi na sintingkad ng rosas
Ay ang tanghali ko sa mga gabing ayaw mag wakas
Ang durado **** buhok ay ang gintuang palay
Sa kaparangan ng puso kong hindi mapalagay
Ang ngiti mo ay binhi ng halaman sa kalangitan
Na sumisibol unti-unti sa mundo kong ‘di na nadidiligan
Sa piling mo sana ang pinapangarap kong daigdig
Ituturing kong alapaap ang mahimlay ka sa aking bisig
Ngunit tulad din ng mga kwentong itinago ng kasaysayan
Maaaring ikaw at ako,
Ay kwentong ako na lang ang makaka-alam
Mapaglarong tadhana ay dito ako inilagay
Sa digmaang hindi ko kayang magtagumpay
Sa tunggaliang ang kalaban ko’y ako
Sa pag-ibig na hindi ko maipag tapat sa'yo
*Palihim kitang sinusuyo
Kaya’t palihim din akong nabibigo
Patago akong lumalaban
Kaya’t patago din akong nasasaktan*
Kung iadya man ng panahon na dito ka maligaw
Sa tulang habang panahon na ang laman ay laging ikaw
Ito pa rin ang mga sandaling ako'y alipin mo
Ito pa rin ang mga sandaling hawak mo ang aking mundo
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Jul 29, 2018
Jul 29, 2018 at 2:12 PM UTC
Umaga na pala,
Subalit tila umpisa pa lang ito ng dilim
Dito sa bayan kong nasa sinapupunan ng mga sakim
Pagpagan ang mga baro't saya habang hawak ang sedula
Nilang mga uhaw sa tronong ipinangako sa kanila
Naluklok na bagong puno,sa pagdaka’y nagpaulan
Ng mga balang hindi man tingga ay tumatagos sa kaibuturan
Sa dati niyang ka giyera na s'yang mga tunay na anak ng bayan
Iginapos sila’t ipiniit sa sandipang karapatan
Yaong mga bago niyang kawal ay matatayog pa sa kalabaw
‘Pagkat kasama niyang magkakamal ng salaping umaapaw
Mag kaka-ututang labi ay iisa ang kaliskis at balagat
Sila na mag kaibigang dila at ngipin sa pilak din mag-papangagat
Habang ang mga dating sadyang tapat sa gampanin
Ay mistulang mga bayani na lang sa hangin
Ang pagka dalisay nila sa maka-kapwang tungkulin
Parang sa tubig na isulat at hindi na basahin
Kawawang Sta. Teresita bayan kong dinusta
Ng mga ganid sa kapangyarihan at mapang-alipusta
Akong anak mo’y nasa daluyong ng kapanglawan
Kabiyak mo sa balsang itinali sa nagluluksang pampang
Kawawang Sta. Teresita ginahasa ng mga mapag-samantala
Hinubaran ng dangal at piniringan ng telang mapula pa sa pula
Binusalan ang bibig hanggang sigaw mo’y hindi na marinig
Mga araw mo ngayo’y mamumugto sa haharapin **** pag-liligalig
Tahan na Sta. Teresita,Tahan na,
Bayan kong sakdal iniibig
Matatapos din ang sigwa,
Tutulay muli ang lunday sa sapa.
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Jul 30, 2018
Jul 30, 2018 at 2:01 PM UTC
Diyos
Bayan
Pamilya
Kalikasan
Kapwa
Sining
Sinta
Sarili
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Aug 2, 2018
Aug 2, 2018 at 6:21 PM UTC
Balanseng pakikibaka,
Ito ang araw araw na ipinamulat sa akin
Ng pang araw araw ko ding pagtira
Sa mundong hindi naman timbang ang hustisya
Magkabilang panig na inaasahan ng lahat
Na sana'y magpantay ang timbangan
Ngunit ang katotohanan?
Likas nang mas mabigat ang kabila
Kaysa sa nasa kabila.
Lahat daw ay pantay pantay
Sabi ng matandang kasabihan
Ngunit para sa akin?
‘Yan ay isang malaking kalokohan
Wala pa namang naging malinaw na paliwanag
Sa uugod-ugod na paniniwalang iyan
Nakakapagod pantayin ang mga bagay-bagay.
Sa kadahilanang hindi naman pantay pantay ang layunin ng bawat nilalang
Sa lipunang,
Kailanma'y hindi na magiging patas
Sa mundong,
Kailanma'y hindi na bababa ang mga nawili na sa itaas,
Sa daigdig,
Na ang nasa ilalim ay lalo pang nadidiin
Paano pang mag-aabot ang langit at lupa
Kung mananatiling bakante ang gitna
Kung ang biktima ay lalong inaakusahan
At ang may sala ay patuloy na hinahangaan
O lupa kong hirang, o Inang kong Bayan
Tayo ba’y ang mga walang kapaguran panaginip?
Hanggang kailan tayo maaaring maidlip?
Tayo ba’y ang mga hindi natutulog na batis?
Hanggang saan tayo padadaluyin ng mga agos ng hinagpis?
Tayo ba'y ang mga sigaw
Sa kwebang walang alingawngaw?
Hanggang kailan tayo magtitiis
Sa 'di makatarungang ''Mga Bulong ng Hapis''.
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Jul 30, 2018
Jul 30, 2018 at 5:34 AM UTC
May mga salitang sa papel na lang kayang manatili
Dahil hindi na ito kayang bigkasin pa ng mga labi.
Natapos na ang palabas na ang tauhan ay ikaw at ako
Tayong mga bida noon, sa mundong hindi nila nakikita
Gusto kong isipin na nalaos lang tayo,pero hindi pala
Dahil ang dating tayo,ngayon ay ikaw na lang at ako
Bakit ganito? wala naman akong naaalala na drama
ang sinulat kong kwento
Pero bakit sa malungkot natapos ang lahat?
Minsan ay gusto ko na lang gawing gabi ang bawat umaga
Sa gayon ay hindi nila mapansin na may hinagpis akong dinadala
Sa gayon ay hindi nila makita na lumuluha ang aking mga mata
Pagkat sa dilim, doon ko lahat itinago ang sakit at dusa
Na ni sa panaginip ay hindi ko inasahang dadating pa
Oo kakayanin kong maging gabi ang bawat umaga
Mahirap,
Pero pwede ba?
Sa kahuli-hulihang sandali ay maturuan mo ako sana
Na gawing gabi ang lahat ng umaga
Na kasing dali lang kung paano mo nakayanan
Na maging malungkot ang dating tayo na masaya.
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Aug 2, 2018
Aug 2, 2018 at 9:21 AM UTC
Balang araw,
Biglang babagal ang paglakad ng oras
Bahagyang hihinto ang ilog sa kanyang pag lagaslas
Aawit ang mga langay-langayan
At luluha ang kalangitan
Luhang hatid ng matinding galak
Sa wakas ay wala ng iiyak
Dahil natapos na ang panaginip
Salamat at hindi ka nainip
Maraming istorya ang nais kong sabihin
Inipon kong lahat para sa'yong pagdating
Kulang ang magdamag kung aking isasalaysay
Kung paano kita hinintay
Sa sandaling tayo'y magtagpo
Doon lamang magiging perpekto ang mundo
Dahil sa kabila ng mga gasgas nating puso
Ay may paraisong tayo lang ang makakabuo
Sana nga bukas kapiling ko na ikaw
Sana nga bukas na ang ating ''Balang araw''.
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Jul 30, 2018
Jul 30, 2018 at 3:43 PM UTC
Anim na taon,
Anim na taon ka ng nagpahinga
Dahil sa takot na ‘dinulot ng iyong nakaraan
Pinilit **** bumangon at magpasya
Para manatiling buo kahit wala na s’ya
Ang bawat gabi at umaga
Ang pinili **** makasama
Dahil sila'y hindi magbabago kailanman
Di tulad ng iyong sininta na nagsabing Hanggang dulo'y walang iwanan
Pero ngayon siya ay nasaan?
Anim na taon,
Anim na taon **** pinili na mag-isa
Dahil nakakulong ka pa rin sa kayraming pangamba
Na baka may dumating muli at maging mundo mo sya
Tapos isang araw ay gigising ka na namang nag-iisa
Sapat na ba ang anim ng taon?
Upang palayain ka na sa tanikala ng kahapon
Sapat na ba ‘yon upang lumigaya ka na ngayon?.
Sapat na ba yun upang muli **** hayaan na may isang tao na muling mag may-ari ng iyong daigdig?
Sapat na ba ang anim na taon para muli kang huminga at pumintig?
O puso,araw mo ngayon,
Pasensya ka na sa anim na taon..
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Jul 27, 2018
Jul 27, 2018 at 3:51 PM UTC
#
*Kinalaban ko ang tadhana
Kinalaban ko ang luha
Kinalaban ko ang sakit
Kinalaban ko ang galit
Kinalaban ko ang lungkot
Kinalaban ko ang takot
Kinalaban ko ang antok
Kinalaban ko ang pagsubok
Kinalaban ko ang kahapon
Kinalaban ko ang bawat noon
Kinalaban ko ang oras
Kinalaban ko ang bawat panahon
Kinalaban ko ang mundo
Kinalaban kong lahat* PARA SA'YO...
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Aug 1, 2018
Aug 1, 2018 at 10:59 AM UTC
Saan ka man nananahan sa kasalukuyan
Nais ko sanang sabihin sa'yo
Na dito sa aking mundo ay lumuluha ang langit
Pahaba ang patak ng ulan
Na parang sinulid
At nangangarap na naman akong
Sana'y mga patak na lang tayo ng ulan
Aagos tayong magkasabay
At magka bigkis ang mga kamay
At nangangarap na naman akong
Sana'y makawala na tayo dito
Sa magkabilang hangganan ng bahaghari
Pinapangarap mo rin kaya ako
D'yan sa iyong mundo?
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Jul 31, 2018
Jul 31, 2018 at 6:13 AM UTC
Sabi nila,kapag nahanap mo na daw ang tunay na pag-ibig ay nahanap mo na rin ang iyong langit dito sa lupa. Kaya't naniniwala akong langit din ang maghahatid sa'yo patungo sa akin. Pero naiinip na akong maghintay at nanghihinayang sa bawat sandaling lumilipas , na hindi ko man lang magawang hawakan ang iyong mga kamay sa mga panahong kailangan mo ng karamay.Na hindi ko man lang magawang damayan ka kung dumadanas ka ng lumbay.Alam kong katulad ko,pakiramdam mo minsan ay binitawan ka na din ng mundo.Kaya't patawarin mo ako kung sa mga pagkakataong nararanasan mo yan ay wala ako d'yan para ikaw ay aking ma-salo. Kung totoong ang pag-ibig at ang langit ay may malalim na kaugnayan sa isa’t-isa,malakas ang kutob ko na tayo din ay iginuhit na katulad nila. Minsan na din akong nagtanong,saang sulok ng langit ka kaya naroroon? Malapit ka kaya sa araw? O marahil nasa tabi ka lang ng buwan,na sa tuwing sasapit ang dilim ako ay binabantayan.Kaya pala kahit saan ako magpunta ako'y lagi niyang sinusundan. Pero maaari din na ika'y kapiling ng mga bituin na kay daming nais mag angkin. Kay palad kong pagdating ng araw ikaw ay napa sa-akin. Kaya habang wala ka pa,ako muna ay magiging kaisa ng mga mabubuting kawal ng ating bayan. Makikidigma kung kinakailangan,ipaglalaban kung ano ang makat'wiran. Upang sa iyong pagdating ay malaya nating tatamasahin ang payapang buhay. Kaya habang wala ka pa ako'y taos puso kung manalangin sa ating may likha. Na paghariin niya nawa ang kabutihan sa aking puso bilang isang tao at higit sa lahat ay bilang kanyang anak , upang sa sandaling tayo'y pagtagpuin ako rin sa iyo ay magiging isang mabuting kabiyak. Hindi pa man tayo nagtatagpo,nais kung malaman mo na laman kang palagi ng aking panalangin. At habambuhay kong itatangi ang iyong pag-ibig na siyang dahilan kung bakit maka ilang ulit kong nanaising mabuhay. Nais kong ipagsigawan sa mundo na iniibig kitang wagas,ngunit mas mamatamisin kong hintayin ka at kapag naglapat na ang ating mga dibdib,ibubulong ko sa'yo na ikaw ang aking daigdig. Maghihintay lang ako,habang wala ka pa.
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved
Feb 26, 2019
Feb 26, 2019 at 7:59 AM UTC
Like a stroke of genius,
of just plain blind luck
rising from the jungle floor,
the majestic rubble of the Maya calls,
at once the founder and judge of all Time.
First as the serpent whose plumes turn to wings,
then as the eagle boldly eyeing its prey,
and en fin! as the jaguar, sinewy and sleek,
El Castillo looms
against the hardened, sun-baked sky --
the shifting citadel of Kukulcan,
its shadow splayed across my days.
All of them numbered,
all of them too short,
*all of them fading
in the cold*, hard light of distant failure...
Perenially
built and rebuilt,
like the Church,
El Castillo stands
to meet the need of holy obligation,
to meet my need for initiation,
bounded only by the firmament and the underworld,
final triumph of the dead.
And so I stand,
alone upon the sacred causeway --
enervated, unenlightened,
the bitter taste of dust in my mouth.
Until I, too, will be turned
to stone --
the languid chac mool,
sated in sweet repose.
I will drift toward the sunken cenote,
drink deeply from its oasis of evening cool,
where the memory of man and grain and god is sung:
An anthem of order, power and vision,
the great Mayan hymn of meaning.
I will hear, at last, from the porous depths of Yucatan,
what it is to be called human.
Sep 5, 2018
Sep 5, 2018 at 5:05 PM UTC
By: Jack Wilder (Ramon Carlos T. Castillo)
Tell him I said "hi",
I think it was a lie,
When I told myself,
I wouldn't fall for him.
Tell him I asked "why?",
We couldn't see what we could've become,
How it would've been all perfect,
But I forgot these were all just what ifs and would haves.
Tell him I wanted to go back,
Visit the past when were still just good friends,
I could've settled for just that,
But selfishness occured.
Tell him I asked "is it wrong?",
For me to fall in love with him?
That it was considered sin,
For me to look after someone with no conditions given?
Tell him this is goodbye,
I think it's best we part ways,
I'm done with being jealous and not being able to do anything,
That it breaks my heart to see him with someone.
But one last thing,
Ask him if I could just love him from afar,
Because seeing his smiles,
Heals the wounds he gave my heart.
Dec 29, 2016
Dec 29, 2016 at 10:15 PM UTC
At the rising of the sun and at it's going down,
We remember them.
At the blowing of the wind and in the chill of the winter,
We remember them.
At the opening of the buds and the rebirth of Spring,
We remember them.
At the blueness of the skies and in the warmth of summer,
We remember them.
At the rustling of the leaves and in the beauty of autumn,
We remember them.
At the beginning of the year and when it ends,
We remember them.
As we celebrate Christmas and welcome in the New Year,
We remember them.
When we welcome the first cries of a newborn,
We remember them.
When we say our farewells at a funeral,
We remember them.
When we smell the aroma of their favorite food,
We remember them.
In the still of the night and in the darkness of our rooms,
We remember them.
As long as we live, they too will live, for they are now a part of us as,
We remember them.
When we are weary and in need of strength,
We remember them.
When we are lost and sick at heart,
We remember them.
When we are hearts are filled with joy and crave to share,
We remember them.
When we have decisions that are difficult to make,
We remember them.
When our achievements are based on theirs,
We remember them.
When we need a healing hand,
We remember them.
When we need a shoulder to lay our weary heads on
We remember them.
When we are in need of an emphatic ear to listen to our woes of distress,
We remember them.
When we hear the laughter of a child,
We remember them.
As long as we live, they too will live, for they are now part of us as,
We remember them.
By
Mayra Castillo
Jun 26, 2015
Jun 26, 2015 at 9:26 PM UTC
Ang mabuti sa akin ay masama sa’yo
Ang nagpatawa sa akin ay nagpaiyak sayo
Ang simula ko ay siya mo namang dulo
Ang pakanan ko ay pakaliwa naman sa’yo
Bakit nga ba kailangang magkaiba pa tayo?
Ikaw at ako na kapwa Pilipino
Hanggang saan tayo dadalhin ng kanya-kanyang paniniwala?
Hanggang kailan tayo paghihiwalayin
Ng ‘’ikaw ang mali at ako ang tama’’.
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Aug 2, 2018
Aug 2, 2018 at 11:01 AM UTC
the
castillo alhambra a
watchful brown *****
on the hill
smiling crenellated un
der grey-silk skirts of cloud &
in wicker chairs mouths
—open (talkin’ bout last night’s walk home from vogue)
—close (swallow morsels of tapas: paella)
& lips shut ‘round cigarettes.
…
… past inactive fountain where children play their various jeugos next to the riverwall and distrustful, rail-thin cats peer from brickwall dens to watch flitting finches bounce on vines & budding branches. it is very warm; the air is heavy as is the ground. man is stuck between like a roach ‘twixt two ***** mattresses // three girls looking at me writing smoking drinking beer eating that paella don’t know what to think.
Apr 11, 2012
Apr 11, 2012 at 5:58 PM UTC
Sana may mga taong;
Nakilala natin ng mas maaga
Makikila pa lang natin bukas
At Kailanman ay hindi na natin nakilala pa. . .
© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Aug 2, 2018
Aug 2, 2018 at 9:18 PM UTC
Mother, you are my White Rose
A rose embraced by cotton petals, emanating a sweet intoxicating aroma of jazmin and pearls
A fragrance so delightful that it engulfs the spirit with inexplicable sweetness of love
You are as exquisite as a good wine
Delicate as a newborn
Warm and cozy as a cashmere blanket
Thus, mother, you are my White Rose!
I will forever remember the day you said to me " Oh, daughter of mine, thank you for being such a beautiful and caring daughter"
My response was " Oh, mom, you don't have to thank me, for it is my obligation, my duty to take care of you, besides, I do it with delight, because, it comes from my heart"
I am so glad that we thanked each other, because our gratitudes came from the deepest part of our souls
Although, I thanked you for being my mother, I forgot to thank you for being my White Rose!
BY
Mayra Castillo
Written as a tribute to my beloved mother, who, now resides in the Lord's garden. I love you mom. You will always be my White Rose. My mother's name is Regina. Born 1934 Died 2010
Jun 23, 2015
Jun 23, 2015 at 4:04 PM UTC
Havana, I arrive
in the sweaty thickness of July
caliente y picante
steamy sidewalks, steamy women
chocolate brown, tan and
black against the lemon-yellow walls
strolling through La Plaza de Armas
slurping thick café through weathered lips
in La Plaza de Francisco de Asis
dancing on the pregnant gray stones in La Plaza Vieja
timba, rumba, salsa and son
Cristo, Maria, Yemaya and Obatalá
Havana, I arrive
in the intoxication of your breath
between the acrid fumes
of insecticides and 1957 Chevy's
stepping past the dark grime of your slums
streets plush with tight round bodies
beautiful and sensuously swaying
I arrive snaking past the converted palaces
con las turistas ricos
and the buy-me-a-dress-and-a-ring ******
with their enchanting full-tooth smiles
and undulating earthquake-tremor hips
I hear your beat
the machine-gun laughter of your feet
on the hot cobblestones
with the jinateros and street musicians
chants of Santería drifting from pane-less windows
Havana, I smell your heat
under salty faded sheets
smell the long, tobacco-stained nights
with your hips swaying
to the pale drops of ***
spilt from red lips
and the red drops of blood
spilt from your revolutionaries
spilt from the gorging of Machado and Baptista
and 500 years of foreign dominion
In Paseo de Marti
banners of Che Guevara
flapping in the moist tear-laden breeze
Fidel, cigar in hand
tirelessly raging in black and white
on a Russian 1960's TV
Cuba, I can see the green in your eyes
the peeling-paint bedroom dreams and
dirt-poor joy of your richness
laughing out the despair and desperation
dancing out the oppression and the paucity
the aching of your past
the battles of Castillo De Los Tres Santos
of the revolution
of living
and as I stand on the steps of El Capitolio
looking out at the decaying grandeur
I understand why
I will be back
Aug 13, 2014
Aug 13, 2014 at 3:30 PM UTC
Hindi kalayuan ang mga bituin
Kung ito’y sagad na susumahin
Di hamak na mas mahirap marating
Ang pusong hinding hindi mo ma-angkin
Hindi kalayuan ang pangarap
Kung ito’y sakdal nasang makaharap
Di hamak na mas malayo ang agwat
Ng dalawang pusong di magka sabwat
Pangarap kong maisulat kita sa aking mga tula
Pangarap ko ring maisulat mo ako sa iyong mga akda
Sana’y sing dali tayong maglapit at maglapat
Na tulad ng mga papel at kanyang panulat.
© 2020 Glen Castillo
All Rights Reserved
May 9, 2020
May 9, 2020 at 12:55 PM UTC
Valley dripping of milk and honey.
Chestnut washed lands and symmetrical hills with two temples
burning incense to Ganesha.
A deep cave yet unsettled by civilization.
The environment pronounces "devastation" wrong but the mind
was conquered by a Greek.
Oh scattered freckles like pebbles orange.
It's mid June,
still, Hunab Ku is my one true Lord and red lipstick on brown girls
still turns me on.
So who am I really running from?
At a distance, successful X.O.C.H.
is holding hands with Salvador Domingo Felipe Jancinto Dali i Domenech.
- RAW -
At a distance, a rusted gold coin with exact exchange value of one half dime
buys El Castillo de Chapultepec without a fight,
but who am I really running away from?
You?
Valley fortified and in control.
Beautiful nature: *BRIGHT COLORED FRUIT Y FLORES RECIEN NACIDOS DE UN NOPAL
CON UNA CUEVA ENVENENADA.*
She is Queen of flowers
- RAW -
Only if that is what you desire.
Jun 7, 2014
Jun 7, 2014 at 8:55 PM UTC
Siento el peso de este mundo en mi cabeza. Y no sé si en algún momento de mi vida fui.
Si viviera yo en una edad oscura, si obedeciera yo a un ínclito rey, a una palabra suprema, al poder de dios, entonces yo caminaría en el relieve bajo el mar. Y sería perfecta porque existiría para pelear guerras santas y salvar vírgenes raptadas.
Sería perfecta y no tendría miedo.
Estaría yo forjada desde el principio con una lanza en la mano y el yelmo en la cabeza. Sería un caballero de ilustres tierras, de ilustres logros.
Los tiempos modernos, sin embargo, me han despojado de un destino glorioso.
No tengo nada más que incertidumbre. No tengo un nombre que sea mío. No poseo títulos ni tesoros ganados.
No soy nada más que una armadura vacía. Y el paso del tiempo me oxida las articulaciones.
¿A dónde pueden huir las almas guerreras? ¿A qué rey acudo para prometerle fidelidad?
No hay aspiraciones nobles en este mundo. Me tengo que armar de pedazos rotos, de rituales inútiles. Mi escudo es un libro de hojas muy blandas. Mi vestido es de hilos muy ligeros. Jamás he visto vestíbulos de grandes castillo, jamás he añorado el amor de una hermosa señora, jamás he clavado flechas en el corazón de un dragón.
¿Qué soy entonces?
Si no soy lo que quiero, ¿qué es esto que respira y que duele y que se lastima los nudillos de las manos de tanto golpear las puertas?
Las puertas no abren. No sé si algún día abrirán. Mis sueños están formados con la intención de atravesarlas. Mis manos están hechas para esgrimar famosas espadas.
Y no tengo nada. Y no tengo nada que no sea invisible.
La armadura que soy yo no es nada más que la promesa de la armadura. Y mi voz metálica es la promesa de la voz.
Y no sé yo si soy.
Feb 1, 2013
Feb 1, 2013 at 2:49 PM UTC
Mientras camino la acera va golpeándome los pies,
el fulgor de las estrellas me va rompiendo los ojos.
Se me cae un pensamiento como se cae una mies
del carro que tambaleando raya los pardos rastrojos.
Oh pensamientos perdidos que nunca nadie recoge,
si la palabra se dice, la sensación queda adentro;
espiga sin madurar, Satanás le encuentre troje,
¡que yo con los ojos rotos no le busco ni le encuentro!
Que yo con los ojos rotos sigo una ruta sin fin...
¿Por qué de los pensamientos, por qué de la vida en vano?
Como se muere la música si se deshace el violín,
no moveré mi canción cuando no mueva mis manos.
Alto de mi corazón en la explanada desierta
donde estoy crucificado como el dolor en un verso...
Mi vida es un gran castillo sin ventanas y sin puertas
y para que tú no llegues por esta senda,
la tuerzo.
1.3k
-Gerineldo, Gerineldo, paje del rey más querido,
quién te tuviera esta noche en mi jardín florecido.
Válgame Dios, Gerineldo, cuerpo que tienes tan lindo.
-Como soy vuestro criado, señora, burláis conmigo.
-No me burlo, Gerineldo, que de veras te lo digo.
-¿Y cuándo, señora mía, cumpliréis lo prometido?
-Entre las doce y la una que el rey estará dormido.
Media noche ya es pasada. Gerineldo no ha venido.
«¡Oh, malhaya, Gerineldo, quien amor puso contigo!»
-Abráisme, la mi señora, abráisme, cuerpo garrido.
-¿Quién a mi estancia se atreve, quién llama así a mi postigo?
-No os turbéis, señora mía, que soy vuestro dulce amigo.
Tomáralo por la mano y en el lecho lo ha metido;
entre juegos y deleites la noche se les ha ido,
y allá hacia el amanecer los dos se duermen vencidos.
Despertado había el rey de un sueño despavorido.
«O me roban a la infanta o traicionan el castillo.»
Aprisa llama a su paje pidiéndole los vestidos:
«¡Gerineldo, Gerineldo, el mi paje más querido!»
Tres veces le había llamado, ninguna le ha respondido.
Puso la espada en la cinta, adonde la infanta ha ido;
vio a su hija, vio a su paje como mujer y marido.
«¿Mataré yo a Gerineldo, a quien crié desde niño?
Pues si matare a la infanta, mi reino queda perdido.
Pondré mi espada por medio, que me sirva de testigo.»
Y salióse hacia el jardín sin ser de nadie sentido.
Rebullíase la infanta tres horas ya el sol salido;
con el frior de la espada la dama se ha estremecido.
-Levántate, Gerineldo, levántate, dueño mío,
la espada del rey mi padre entre los dos ha dormido.
-¿Y adónde iré, mi señora, que del rey no sea visto?
-Vete por ese jardín cogiendo rosas y lirios;
pesares que te vinieren yo los partiré contigo.
-¿Dónde vienes, Gerineldo, tan mustio y descolorido?
-Vengo del jardín, buen rey, por ver cómo ha florecido;
la fragancia de una rosa la color me ha devaído.
-De esa rosa que has cortado mi espada será testigo.
-Matadme, señor, matadme, bien lo tengo merecido.
Ellos en estas razones, la infanta a su padre vino:
-Rey y señor, no le mates, mas dámelo por marido.
O si lo quieres matar la muerte será conmigo.
1.3k
Oh, Lord, Give me Strength where I have none
Help me find my inner peace among the many conflicts that may arise.
Oh, Lord, show me the way
Help me be my beloved's guiding light in the face of darkness and turmoil.
Help me heal her broken heart.
Oh, Lord, help me accept what is to be.
And, if, I can no longer be my beloved's shinning light,
Then Oh, My Lord, I pray to thee, that, I may become a beam of hope for her to see.
Please, take my hand and help me guide my love into the light, where she should be.
Have mercy on us for we are in need.
My beloved is tired.
Her bones ache.
She is in agony.
She is in pain.
She needs to rest.
She needs to sleep.
Oh, Lord, I pray to thee, to cuddle my love till eternity.
No more suffering, no more pain.
Just let her be and go to thee
I ask and pray that her spirit may rest in peace with you forever more.
By
Mayra Castillo
Jun 22, 2015
Jun 22, 2015 at 8:30 PM UTC