Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
Words
"pagbuhos" poems
Noong araw na sinabi mo saakin ang salitang “Gusto kita”, nayanig ako. Hindi ko alam pero nayanig ng sobrang tindi ang pagkatao ko. Hindi ko alam ang isasagot kasi nga diba natulala ako. Pakiramdam ko, lumutang ako sa langit. Yung tipong ayoko na umalis. Araw araw mo saakin pinaparamdam ang mga salitang binitawan mo. Gusto kita. Araw araw **** pinaparamdam ang kasiyahan saakin. Pero, bakit? bakit bigla ka nalang naglaho? Ewan ko ba kung may nagawa ako, pero feeling ko naman wala. Sinanay mo ako sa salitang “Gusto kita” pero bakit bigla ka nalang nawala? Hanggang isang araw, bumalik ka. Hindi ko alam pero bigla ko nalang ulit naramdaman ang pagyanig nang sa wakas, sinabi mo ulit. Naisip ko na panahon na siguro para umamin kaya sinabi ko ang mga salitang “mahal kita”. Sinabi mo ulit ang mga salitang “Gusto kita” pero hindi lang pala yun ang gusto mo sabihin. Sa ating pag uusap biglang umulan ng sobrang lakas. Aalis na sana ako ngunit bigla mo akong hinigit at sin among “Kakausapin muna kita”. Ngumiti ako dahil alam kong ang sasabihin nya lang naman saakin ay ang mga salitang “Gusto kita” pero mali. Sa pagbuhos ng ulan naramdaman ko ang lamig. Naramdaman ko ang lamig ngunit mas naramdaman ko ang muling pagyanig. Akala ko sasabihin nya ang salitang “gusto kita” o kaya sa wakas ay masasabi nya na ang “mahal din kita” pero hindi. Niyanig mo ako muli. Niyanig mo ako sa ilalim ng ulan dahil sa anim na salita na sinabi mo. “Ginusto lang kita pero hindi kita minahal”.
0
Mar 11, 2017
Mar 11, 2017 at 2:58 AM UTC
Snow
Gusto Kita
Noong araw na sinabi mo saakin ang salitang “Gusto kita”, nayanig ako. Hindi ko alam pero nayanig ng sobrang tindi ang pagkatao ko. Hindi ko alam ang isasagot kasi nga diba natulala ako. Pakiramdam ko, lumutang ako sa langit. Yung tipong ayoko na umalis. Araw araw mo saakin pinaparamdam ang mga salitang binitawan mo. Gusto kita. Araw araw **** pinaparamdam ang kasiyahan saakin. Pero, bakit? bakit bigla ka nalang naglaho? Ewan ko ba kung may nagawa ako, pero feeling ko naman wala. Sinanay mo ako sa salitang “Gusto kita” pero bakit bigla ka nalang nawala? Hanggang isang araw, bumalik ka. Hindi ko alam pero bigla ko nalang ulit naramdaman ang pagyanig nang sa wakas, sinabi mo ulit. Naisip ko na panahon na siguro para umamin kaya sinabi ko ang mga salitang “mahal kita”. Sinabi mo ulit ang mga salitang “Gusto kita” pero hindi lang pala yun ang gusto mo sabihin. Sa ating pag uusap biglang umulan ng sobrang lakas. Aalis na sana ako ngunit bigla mo akong hinigit at sin among “Kakausapin muna kita”. Ngumiti ako dahil alam kong ang sasabihin nya lang naman saakin ay ang mga salitang “Gusto kita” pero mali. Sa pagbuhos ng ulan naramdaman ko ang lamig. Naramdaman ko ang lamig ngunit mas naramdaman ko ang muling pagyanig. Akala ko sasabihin nya ang salitang “gusto kita” o kaya sa wakas ay masasabi nya na ang “mahal din kita” pero hindi. Niyanig mo ako muli. Niyanig mo ako sa ilalim ng ulan dahil sa anim na salita na sinabi mo. “Ginusto lang kita pero hindi kita minahal”.
Continue reading...
6
Minsan sa buhay natin, kahit alam natin na tag-araw, may iilang ambon o ulan na sa buhay nati'y dadalaw. Sa pagdating at sa pagbuhos ng ulan, May ilan naghahanap na punong masisilungan, ngunit di katagalan - sila'y mababasa't tuluyang mauulanan, pagkat di kaya ng mga sanga't dahon na saluin ang buhos ng ulan. May mga nakahandang armas na payong naman ang iba, ngunit mababasa naman ang kanilang mga binti't paa, na kung minsan sinasabayan ng malakas na hangin, na ang mga payong nila'y kayang liparin o sirain. Ang iba nama'y sa pagbuhos ng ulan - nagagalak, may parang lasenggerong tumitingala, sinasalo, sumashot na parang alak, may mga batang masayang naglalaro habang naliligo, na kung minsan nagtatampisaw sa mga inaipong ulan sa estero. Kung ako ang 'yong tatanungin, ang ulan nakatalaga sa bawat tao, Na kahit anong iwas mo - darating at darating ito sayo. ang mga patak nito'y sadyang maliliit - kapag ito'y patuloy na bumuhos, kung minsan ito'y mabigat at masakit. Kaya ang tanong ko sayo aking kapatid, Saan ka dito sa aking mga nabanggit? Na sa unang pagpatak ng ulan sa iyong bumbunan, Ano ang iyong gagawin at naiisip na paraan?
0
Sep 13, 2013
Sep 13, 2013 at 12:14 AM UTC
karl-gerald-saul
Ulan sa Tag-Araw
Minsan sa buhay natin, kahit alam natin na tag-araw, may iilang ambon o ulan na sa buhay nati'y dadalaw. Sa pagdating at sa pagbuhos ng ulan, May ilan naghahanap na punong masisilungan, ngunit di katagalan - sila'y mababasa't tuluyang mauulanan, pagkat di kaya ng mga sanga't dahon na saluin ang buhos ng ulan. May mga nakahandang armas na payong naman ang iba, ngunit mababasa naman ang kanilang mga binti't paa, na kung minsan sinasabayan ng malakas na hangin, na ang mga payong nila'y kayang liparin o sirain. Ang iba nama'y sa pagbuhos ng ulan - nagagalak, may parang lasenggerong tumitingala, sinasalo, sumashot na parang alak, may mga batang masayang naglalaro habang naliligo, na kung minsan nagtatampisaw sa mga inaipong ulan sa estero. Kung ako ang 'yong tatanungin, ang ulan nakatalaga sa bawat tao, Na kahit anong iwas mo - darating at darating ito sayo. ang mga patak nito'y sadyang maliliit - kapag ito'y patuloy na bumuhos, kung minsan ito'y mabigat at masakit. Kaya ang tanong ko sayo aking kapatid, Saan ka dito sa aking mga nabanggit? Na sa unang pagpatak ng ulan sa iyong bumbunan, Ano ang iyong gagawin at naiisip na paraan?
Continue reading...
23
Paano ko ba sisimulan ang sulat na ito na iginagawa ko na naman para sa’yo? Marami na akong naipon na mga sulat, sulat na punong-puno ng mga walang kwentang kasaysayan at letra na hindi ‘ko maigunita sa iyo Bakit? Ewan ko, hindi ko alam, putangina may pakialam ka ba? Hindi ko alam kung ibibigay ko sa’yo ang mga sulat na hindi ko natuluyang ibigay sa’yo dahil Una, hindi ko alam kung may pakialam ka pa sa mga salita ko Ang aking mga salita na punong-puno ng galit, ng damdamin at pagmamahal Kasi Pangalawa, noon, kahit walang kwenta ang aking mga sinasabi, ito’y tuluyan **** binibigyan ng halaga Noon, kahit ako’y galit sa iyo at ika’y galit sa akin, nauubos ang iyong salita at hininga sa mga bagay na gusto kong marinig para lang tayo’y magkaayos Noon, nakuntento tayo sa isa’t-isa kahit tayo’y naliligaw at nabubulag pa sa mundong ito na punong-puno ng kasinungalingan Noon, ginagawa mo ang lahat para lang tayo ay magkita Noon, pinupuno ko ang iyong mga araw nang ligaya at mga ngiting hanggang tenga Noon, hinahayaan mo lang tayo’y maging masaya Noon, ako’y sa iyo at ika’y akin Noon, ika’y andito at wala doon Noon, ako’y mahal mo at ika’y mahal ko Naghahanap ng mga dahilan kung saan ako nagkulang, o kung saan ako nagkamali Kung ito ba’y dahil sa aking pananamit o sa aking pananalita Kung ito ba’y dahil hindi ako kagaya niya o sadyang nawala na lang talaga ang iyong mga nararamdaman bigla Kaya inuulit ko, saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali? Nagkulang ba ako sa higpit nang yakap at haplos? Nagkulang ba ang aking mga boses sa pagsigaw sa mundo na mahal kita? Nagkulang ba ako sa pagsuyo at sa aking pagamin ng mga kasalanan? Nagkulang ba ako sa pagbuhos ng aking mga damdamin? Nagkulang ba ako sa paglaban? Nagkulang ba ako sa bilang ng araw na mawawala ka na? Nagkulang ba ako sa halik? Dahil sinta, kung alam ko lang ng mas maaga pa na ika’y hindi magtatagal, sana’y tinagalan ko ang aking mga halik at inagahan ang aking pagbitaw Pero hindi, Kaya ang nagbunga ngayo’y isang babae na katulad ko na Ngayo’y nasasaktan at nalulunod sa sariling mga luha Natatapilok sa sariling mga paa, dahil sa sariling katangahan Ngayon, isang tanga na natalo at nakanganga Ngayon, umaasa na lang ako sa isang idlap ng iyong mga mata Ngayon, naghihintay na lang ako sa iyong pagpansin o pagtawag sa aking pangalan Ngayon, nagbabakasakaling may halaga pa rin ako sa’yo Ngayon, umaasang iniisip mo pa rin ako Ngayon, nagbabakasakali na masaya ka na. Masaya ka na sa kanya. Masaya ka na sa piling ng iba. Mas masaya ka na kesa aking nagawa. Ngayon, nangangarap na lang na maging masaya Ngayon, sinusubukang kalimutan ka Pangatlo, dahil ngayon, Mahal pa rin kita, at wala ka na.
0
Aug 1, 2016
Aug 1, 2016 at 1:03 PM UTC
love-for-leisure
Noon at Ngayon
Paano ko ba sisimulan ang sulat na ito na iginagawa ko na naman para sa’yo? Marami na akong naipon na mga sulat, sulat na punong-puno ng mga walang kwentang kasaysayan at letra na hindi ‘ko maigunita sa iyo Bakit? Ewan ko, hindi ko alam, putangina may pakialam ka ba? Hindi ko alam kung ibibigay ko sa’yo ang mga sulat na hindi ko natuluyang ibigay sa’yo dahil Una, hindi ko alam kung may pakialam ka pa sa mga salita ko Ang aking mga salita na punong-puno ng galit, ng damdamin at pagmamahal Kasi Pangalawa, noon, kahit walang kwenta ang aking mga sinasabi, ito’y tuluyan **** binibigyan ng halaga Noon, kahit ako’y galit sa iyo at ika’y galit sa akin, nauubos ang iyong salita at hininga sa mga bagay na gusto kong marinig para lang tayo’y magkaayos Noon, nakuntento tayo sa isa’t-isa kahit tayo’y naliligaw at nabubulag pa sa mundong ito na punong-puno ng kasinungalingan Noon, ginagawa mo ang lahat para lang tayo ay magkita Noon, pinupuno ko ang iyong mga araw nang ligaya at mga ngiting hanggang tenga Noon, hinahayaan mo lang tayo’y maging masaya Noon, ako’y sa iyo at ika’y akin Noon, ika’y andito at wala doon Noon, ako’y mahal mo at ika’y mahal ko Naghahanap ng mga dahilan kung saan ako nagkulang, o kung saan ako nagkamali Kung ito ba’y dahil sa aking pananamit o sa aking pananalita Kung ito ba’y dahil hindi ako kagaya niya o sadyang nawala na lang talaga ang iyong mga nararamdaman bigla Kaya inuulit ko, saan ako nagkulang? Saan ako nagkamali? Nagkulang ba ako sa higpit nang yakap at haplos? Nagkulang ba ang aking mga boses sa pagsigaw sa mundo na mahal kita? Nagkulang ba ako sa pagsuyo at sa aking pagamin ng mga kasalanan? Nagkulang ba ako sa pagbuhos ng aking mga damdamin? Nagkulang ba ako sa paglaban? Nagkulang ba ako sa bilang ng araw na mawawala ka na? Nagkulang ba ako sa halik? Dahil sinta, kung alam ko lang ng mas maaga pa na ika’y hindi magtatagal, sana’y tinagalan ko ang aking mga halik at inagahan ang aking pagbitaw Pero hindi, Kaya ang nagbunga ngayo’y isang babae na katulad ko na Ngayo’y nasasaktan at nalulunod sa sariling mga luha Natatapilok sa sariling mga paa, dahil sa sariling katangahan Ngayon, isang tanga na natalo at nakanganga Ngayon, umaasa na lang ako sa isang idlap ng iyong mga mata Ngayon, naghihintay na lang ako sa iyong pagpansin o pagtawag sa aking pangalan Ngayon, nagbabakasakaling may halaga pa rin ako sa’yo Ngayon, umaasang iniisip mo pa rin ako Ngayon, nagbabakasakali na masaya ka na. Masaya ka na sa kanya. Masaya ka na sa piling ng iba. Mas masaya ka na kesa aking nagawa. Ngayon, nangangarap na lang na maging masaya Ngayon, sinusubukang kalimutan ka Pangatlo, dahil ngayon, Mahal pa rin kita, at wala ka na.
Continue reading...
44
Sa labing-apat na araw na nakilala kita Minahal ka ng buo Puso'y napahinto, natulala Dahan-dahang bumilis ang bawat pintig At sa bawat pintig na ginagawa nito Dala'y dugo na umaasang sana mahalin ako Namumulang pisngi Namumulang labi At kagaya ng dugo sa katawan Akoy pinaikot-ikot, ikot, ikot... Hanggang sa maubos ang enerhiya Na baon-baon mula ulo hanggang paa At sa dahon ng saging ako ay ibinalot Na parang betamax Iniluwa ng hindi nasarapan Ikinamuhi dahil sa lasa 'Di ko alam kung ako'y tanga o nagmamahal lamang At kung alin man ako sa dalawa Hindi na mahalaga dahil alam kong mahal kita Sa labing-apat na araw na nakilala kita, Pinaglaruan mo ako At kagaya ng mga bata sa lansangan Ako ay naging kalsada At ikaw, ikaw ang trak Na piniling di pansinin ang mga butas sa ibabaw ng dibdib Dinaanan lang Hinayaang bukas Nakabilad sa araw At sa pagbuhos ng ulan Tinulungang lunurin ng tubig na may dalang putik Sa labing-apat na araw na nakilala kita Minahal ka ng buo Nang walang halong pag-aalinlangan Na di inisip kung mahal din ba ako o hindi Pero sa ating munting panahon Nalaman ko na ikaw ay isang relihiyon Na piniling isantabi ang agham At ako, kagaya ng lahat ng bagay sa mundo mo Ay isang bersikulo lamang ng iyong bibliya Na kung hindi maintindihan Gagabayan ang sariling kamay At ibubuklat ang mga kasunod na pahina Mahal, sa labing-apat na araw na nakilala kita Pagod na akong maging kalsada Ayaw ko nang maging parte ng iyong bibliya At higit sa lahat Hindi ako ang iyong dugo Na gagawing betamax at ibebenta Kapalit sa kapirasong salapi Mahal, hindi ako iyon At ngayong tapos na ang labing apat na araw Magiging mahalaga ako para sa akin Nasaktan, nadurog Pero noon 'yon! Mula ngayon tatanggi na ako Tatanggi akong masaktan Tatanggi akong paglaruan Tatanggi akong gamitin At higit sa lahat tatanggihan na kita Lilimutin ko ang iyong pagkatao gaya ng paglimot mo sa akin. Masakit, pero kaya. Matagal, pero kailangan.
0
Sep 13, 2015
Sep 13, 2015 at 12:17 AM UTC
ken-alorro
Dugo, Kalsada, Bersikulo
Sa labing-apat na araw na nakilala kita Minahal ka ng buo Puso'y napahinto, natulala Dahan-dahang bumilis ang bawat pintig At sa bawat pintig na ginagawa nito Dala'y dugo na umaasang sana mahalin ako Namumulang pisngi Namumulang labi At kagaya ng dugo sa katawan Akoy pinaikot-ikot, ikot, ikot... Hanggang sa maubos ang enerhiya Na baon-baon mula ulo hanggang paa At sa dahon ng saging ako ay ibinalot Na parang betamax Iniluwa ng hindi nasarapan Ikinamuhi dahil sa lasa 'Di ko alam kung ako'y tanga o nagmamahal lamang At kung alin man ako sa dalawa Hindi na mahalaga dahil alam kong mahal kita Sa labing-apat na araw na nakilala kita, Pinaglaruan mo ako At kagaya ng mga bata sa lansangan Ako ay naging kalsada At ikaw, ikaw ang trak Na piniling di pansinin ang mga butas sa ibabaw ng dibdib Dinaanan lang Hinayaang bukas Nakabilad sa araw At sa pagbuhos ng ulan Tinulungang lunurin ng tubig na may dalang putik Sa labing-apat na araw na nakilala kita Minahal ka ng buo Nang walang halong pag-aalinlangan Na di inisip kung mahal din ba ako o hindi Pero sa ating munting panahon Nalaman ko na ikaw ay isang relihiyon Na piniling isantabi ang agham At ako, kagaya ng lahat ng bagay sa mundo mo Ay isang bersikulo lamang ng iyong bibliya Na kung hindi maintindihan Gagabayan ang sariling kamay At ibubuklat ang mga kasunod na pahina Mahal, sa labing-apat na araw na nakilala kita Pagod na akong maging kalsada Ayaw ko nang maging parte ng iyong bibliya At higit sa lahat Hindi ako ang iyong dugo Na gagawing betamax at ibebenta Kapalit sa kapirasong salapi Mahal, hindi ako iyon At ngayong tapos na ang labing apat na araw Magiging mahalaga ako para sa akin Nasaktan, nadurog Pero noon 'yon! Mula ngayon tatanggi na ako Tatanggi akong masaktan Tatanggi akong paglaruan Tatanggi akong gamitin At higit sa lahat tatanggihan na kita Lilimutin ko ang iyong pagkatao gaya ng paglimot mo sa akin. Masakit, pero kaya. Matagal, pero kailangan.
Continue reading...
62
Pagod... Pagod na ako Sa bawat Segundo na lumilipas Sa patuloy na pagtakbo ng oras Sa pagsilay ko sa mga dahong dahan dahang nanlalagas Isang salita ang ninanais kong sayo’y sana’y mailabas Natatandaan mo pa ba? Kung paano tayo nagsimula Kung papaano ko hindi napigilan na ang puso’y sayo’y tumibok na lang bigla Naging tungkulin ko na ang mahalin ka Simula ng sambitin mo sa akin ang mga katagang mahal kita Ang mga ngiting umaabot sa ating mga mata Ang mabubulaklak na salitang nagpapakilig sakin sa tuwina Ang mga yakap na nagdudulot ng ginhawa Tila yata isang ala-ala na lamang na unti-unting nawawala Pagod na ako… Pagod na pagod na ako Gustong gusto kong sumuko Gusto kong burahin ka sa buhay ko Gustong gusto kong ibalik ang panahon na hindi pa kita nakikilala Pero anong magagawa ko? Baliw tong pusong to. Handa akong ipagpalit lahat bumalik lang ang dati Ang mga panahong ang halik at yakap mo ang gamot sa aking sakit Ang ngiti at tawa mo ang nagpapagaan sa bigat na nararamdaman Ang presensya mo lang sapat na upang maging dahilan Pero ngayon paulit-ulit na sumasampal sa akin ang katotohanan Pagod na ako kaya kailangan ko ng tigilan Ikaw parin ang mahal ko Ikaw at ikaw parin ang nasa isip ko Pero gustong sabihin sayo na hindi sapat… Hindi sapat ang meron tayo para tanggapin ko ang lahat Napagod ako noon pero pinilit kong lumaban Napagod tayo sa kung anong meron satin, pero isinalba ng ating pagmamahalan Pinilit kalimutan lahat ng sakit Ginawa ang lahat para hindi mawala ang ating kapit Pero lahat ng nararamdaman ko sumabog na tila isang bomba Sakit, hirap, bigat sa kalooban, lungkot, panghihinayang at pagod Pagod na kahit ilang beses **** hilingin na magpahinga Hinding hindi na kayang burahin na parang isang permanenteng tinta Pero hindi ko na talaga kaya ang aking dinadala Hindi ko na kayang pigilin ang pagbuhos ng aking mga luha Hindi ko na kayang humakbang pa at umabante Hindi ko na kayang hawakan ang iyong mga kamay at bumalik sa dati Nauubos na ang natitirang lakas Mga sugat sa puso ko ngayo’y nababakas Mahal ko pero masakit na.... Gusto ko pa pero nakakasawa na.... Sa bawat Segundo na lumilipas Sa patuloy na pagtakbo ng oras Sa pagsilay ko sa mga dahong dahan dahang nanlalagas Isang salita ang ninanais kong sayo’y sana’y mailabas Mahal Ko… Patawad… pero dito na natatapos ang ating storya Pinangarap man nating maging hanggang kamatayan pero ngayo’y natapos na Dalawang salitang noo’y kilig ang dulot Ngayo’y isang matilos na patalim na saking puso’y gumabot Pinapalaya na kita… Pasensya at napagod ako sinta
0
Sep 12, 2019
Sep 12, 2019 at 7:44 AM UTC
griseo
Pagod
Pagod... Pagod na ako Sa bawat Segundo na lumilipas Sa patuloy na pagtakbo ng oras Sa pagsilay ko sa mga dahong dahan dahang nanlalagas Isang salita ang ninanais kong sayo’y sana’y mailabas Natatandaan mo pa ba? Kung paano tayo nagsimula Kung papaano ko hindi napigilan na ang puso’y sayo’y tumibok na lang bigla Naging tungkulin ko na ang mahalin ka Simula ng sambitin mo sa akin ang mga katagang mahal kita Ang mga ngiting umaabot sa ating mga mata Ang mabubulaklak na salitang nagpapakilig sakin sa tuwina Ang mga yakap na nagdudulot ng ginhawa Tila yata isang ala-ala na lamang na unti-unting nawawala Pagod na ako… Pagod na pagod na ako Gustong gusto kong sumuko Gusto kong burahin ka sa buhay ko Gustong gusto kong ibalik ang panahon na hindi pa kita nakikilala Pero anong magagawa ko? Baliw tong pusong to. Handa akong ipagpalit lahat bumalik lang ang dati Ang mga panahong ang halik at yakap mo ang gamot sa aking sakit Ang ngiti at tawa mo ang nagpapagaan sa bigat na nararamdaman Ang presensya mo lang sapat na upang maging dahilan Pero ngayon paulit-ulit na sumasampal sa akin ang katotohanan Pagod na ako kaya kailangan ko ng tigilan Ikaw parin ang mahal ko Ikaw at ikaw parin ang nasa isip ko Pero gustong sabihin sayo na hindi sapat… Hindi sapat ang meron tayo para tanggapin ko ang lahat Napagod ako noon pero pinilit kong lumaban Napagod tayo sa kung anong meron satin, pero isinalba ng ating pagmamahalan Pinilit kalimutan lahat ng sakit Ginawa ang lahat para hindi mawala ang ating kapit Pero lahat ng nararamdaman ko sumabog na tila isang bomba Sakit, hirap, bigat sa kalooban, lungkot, panghihinayang at pagod Pagod na kahit ilang beses **** hilingin na magpahinga Hinding hindi na kayang burahin na parang isang permanenteng tinta Pero hindi ko na talaga kaya ang aking dinadala Hindi ko na kayang pigilin ang pagbuhos ng aking mga luha Hindi ko na kayang humakbang pa at umabante Hindi ko na kayang hawakan ang iyong mga kamay at bumalik sa dati Nauubos na ang natitirang lakas Mga sugat sa puso ko ngayo’y nababakas Mahal ko pero masakit na.... Gusto ko pa pero nakakasawa na.... Sa bawat Segundo na lumilipas Sa patuloy na pagtakbo ng oras Sa pagsilay ko sa mga dahong dahan dahang nanlalagas Isang salita ang ninanais kong sayo’y sana’y mailabas Mahal Ko… Patawad… pero dito na natatapos ang ating storya Pinangarap man nating maging hanggang kamatayan pero ngayo’y natapos na Dalawang salitang noo’y kilig ang dulot Ngayo’y isang matilos na patalim na saking puso’y gumabot Pinapalaya na kita… Pasensya at napagod ako sinta
Continue reading...
57
Sa bawat paghakbang ng paang maputik, anaki'y malugmok ang katawang impis. Hindi iniinda ang ngawit ng bisig, sa bawat paghampas ng pulpol na karit. Mata'y pumapait sa agos ng pawis, di ramdam ang init sa katawang manhid. Sa bawat pagbuhos ng mumunting bagsik, tila sumasaliw sa pintig ng dibdib. Tinig ng sikmura'y parang humihibik, lalong gumagatong sa hapo at sakit. Pilit pinapawi sa tuwing iihip, ang simoy ng hanging tila umaawit. Sa gitna ng hirap na pinagdaanan, ang tanging hiling sa Poong Maykapal. Nawa'y didiligan ang sangkalupaan, at binhi'y tutubo't ang punla'y mabuhay. Sapagkat sa munting pawis-magsasaka, sanlibong sikmura ang pinapasaya. Ang tinik sa paang nakapanghihina, Sanlibong katawan ang pinasisigla. Ginaw ng tag-ulan at init ng sikat, hindi iniinda kahit naghihirap. Para may mahain sa mumunting hapag, at pagsasaluhan na mayroong galak. Ang iba'y inisip kung anong lutuin, ngunit sa kanila'y mayr'on bang mahain. Ito ba ang buhay, Diyos na mahabagin, ang mga nagtanim salat sa makain? Ganito ang buhay ng may gintong kamay, na puno ng lipak, marumi't magaspang. Subalit malinis ang pusong tinaglay, bisig ng daigdig, sa pagod nabuhay. Sila ang bayaning dapat na purihin, sandata'y palakol, tumana'y suungin. Sa bawat pagpatak ng pawis sa tanim, katumbas ang bungang gumigintong butil. ©Raffy Love Canoy |May 2019|
0
May 29, 2019
May 29, 2019 at 8:24 AM UTC
RLCanoy11
Gintong Kamay
Sa bawat paghakbang ng paang maputik, anaki'y malugmok ang katawang impis. Hindi iniinda ang ngawit ng bisig, sa bawat paghampas ng pulpol na karit. Mata'y pumapait sa agos ng pawis, di ramdam ang init sa katawang manhid. Sa bawat pagbuhos ng mumunting bagsik, tila sumasaliw sa pintig ng dibdib. Tinig ng sikmura'y parang humihibik, lalong gumagatong sa hapo at sakit. Pilit pinapawi sa tuwing iihip, ang simoy ng hanging tila umaawit. Sa gitna ng hirap na pinagdaanan, ang tanging hiling sa Poong Maykapal. Nawa'y didiligan ang sangkalupaan, at binhi'y tutubo't ang punla'y mabuhay. Sapagkat sa munting pawis-magsasaka, sanlibong sikmura ang pinapasaya. Ang tinik sa paang nakapanghihina, Sanlibong katawan ang pinasisigla. Ginaw ng tag-ulan at init ng sikat, hindi iniinda kahit naghihirap. Para may mahain sa mumunting hapag, at pagsasaluhan na mayroong galak. Ang iba'y inisip kung anong lutuin, ngunit sa kanila'y mayr'on bang mahain. Ito ba ang buhay, Diyos na mahabagin, ang mga nagtanim salat sa makain? Ganito ang buhay ng may gintong kamay, na puno ng lipak, marumi't magaspang. Subalit malinis ang pusong tinaglay, bisig ng daigdig, sa pagod nabuhay. Sila ang bayaning dapat na purihin, sandata'y palakol, tumana'y suungin. Sa bawat pagpatak ng pawis sa tanim, katumbas ang bungang gumigintong butil. ©Raffy Love Canoy |May 2019|
Continue reading...
37
Ilang buwan na ang lumipas Nang gisingin ako ng agos  ng tubig sa dalampasigan Puti ang buhangin At kumakapit sa kayumanggi kong mga balat Ang halik ng Haring Araw. Laking-gulat ng lahat nang anurin ako Ng napakalakas na hangin patungo sa Isla At doon bumungad sa akin ang Pitong Karagatang Mitsa ng aking pagbangon sa kasalukuyan. Naghilamos ako sa maalat na tubig At doo’y naging kakulay ko ang kanilang lahi At inangkin nila ako Gaya ng isang parte ng isang pamilya. Bumukod ako sa pag-aakalang iba ako at iba sila Hanggang sa ang ako ay para sa kanila pala Nagbunga ang pagbuhos ng Langit ng kanyang kasiguraduhan At doon ako'y hindi na isang dayuhan At alipin ninuman. Kinuha ko ang kurtina sa aking bintana At tinapon ko sa aking likuran Kasabay ng paniniwala kong babalik ang Araw At ako'y muling aagusin ng napakalakas na alon kagaya noon At sana -- Sana nga makabalik na ako Sa aming tahana'y Babalik na ako.
0
Mar 11, 2018
Mar 11, 2018 at 9:31 AM UTC
psalmiseta
Pitong Karagatan sa Isla ng Boracay
Ilang buwan na ang lumipas Nang gisingin ako ng agos  ng tubig sa dalampasigan Puti ang buhangin At kumakapit sa kayumanggi kong mga balat Ang halik ng Haring Araw. Laking-gulat ng lahat nang anurin ako Ng napakalakas na hangin patungo sa Isla At doon bumungad sa akin ang Pitong Karagatang Mitsa ng aking pagbangon sa kasalukuyan. Naghilamos ako sa maalat na tubig At doo’y naging kakulay ko ang kanilang lahi At inangkin nila ako Gaya ng isang parte ng isang pamilya. Bumukod ako sa pag-aakalang iba ako at iba sila Hanggang sa ang ako ay para sa kanila pala Nagbunga ang pagbuhos ng Langit ng kanyang kasiguraduhan At doon ako'y hindi na isang dayuhan At alipin ninuman. Kinuha ko ang kurtina sa aking bintana At tinapon ko sa aking likuran Kasabay ng paniniwala kong babalik ang Araw At ako'y muling aagusin ng napakalakas na alon kagaya noon At sana -- Sana nga makabalik na ako Sa aming tahana'y Babalik na ako.
Continue reading...
26
Ulan I Kasabay ng pagkulimlim ng langit Ay ang damdaming punong puno ng sakit Walang ibang gagawin kundi ang pumikit Huminga ng malalim at ngumiti ng pilit. II Bawat paghikbing aking nagagawa Malakas pa sa ulan ang pagbuhos ng mga luha Tinatanong sa sarili kung may pakialam pa ba? O sadyang hindi mo na ako inaalala. III. Sa bawat pagbuhos ng malakas na ulan Kasabay ng luhang di alam kung paano punasan O paano ayusin ang damdaming nasaktan, Hindi alam kung paano, hindi ko talaga alam. IV Alam kong katulad ng ulan, sakit na ito'y maiibsan Ngunit may mga namamagang mata itong iiwanan Dahil kahit na ang ulan na tuluyan nang lumisan Makikita ang bakas, bahang naiwan ng ulan.
0
Jan 5, 2018
Jan 5, 2018 at 10:58 PM UTC
unknownymous_05
Ulan
Ulan I Kasabay ng pagkulimlim ng langit Ay ang damdaming punong puno ng sakit Walang ibang gagawin kundi ang pumikit Huminga ng malalim at ngumiti ng pilit. II Bawat paghikbing aking nagagawa Malakas pa sa ulan ang pagbuhos ng mga luha Tinatanong sa sarili kung may pakialam pa ba? O sadyang hindi mo na ako inaalala. III. Sa bawat pagbuhos ng malakas na ulan Kasabay ng luhang di alam kung paano punasan O paano ayusin ang damdaming nasaktan, Hindi alam kung paano, hindi ko talaga alam. IV Alam kong katulad ng ulan, sakit na ito'y maiibsan Ngunit may mga namamagang mata itong iiwanan Dahil kahit na ang ulan na tuluyan nang lumisan Makikita ang bakas, bahang naiwan ng ulan.
Continue reading...
21
Masakit maiwan dahil sa isang paglisan Mga bagay na di maiwasang masaktan Mga alaala pilit kinalimutan Dala nito ay bigat na nararamdaman Mga patak ng luha hindi mapigilan Dahil sa mga bigat na dala ng nakaraan Kung saan matagal maghilum ang sugat ng kahapon Na minsan ikaw mismo nahirapan itapon Kaya sa pagsikat ng araw ay hudyat ng bagong umaga ng paglalakbay, Ito ay nagsasabing tuloy lang ang buhay Na maaaring gumawa ng mga bagong alaala, Para sa isang bagong kabanata Kasama sa unti-unting pagbangon, Ang mga tamang pagtugon Sa mga bagay na kailangan tanggapin, Para ang sarili muling hanapin. Kasabay ng pagbuhos ng malakas na ulan, Ang mga natirang sakit ay tuluyang nahugasan At di naglaon ito ay tumila, Lumabas ang bahaghari dala ay pag-asa Kasama nito ang simoy ng hangin, na nagmulat sa paningin Na ang pagiging masaya ay sadyang pinipili, At hindi masamang magmahal muli Makita ang pagmamahal na para sa'kin hanggang sa huli Kaya isa lang ang aking dalangin, matupad ang aking pangarap Na ikaw ay aking mahanap Di na sa panaginip kundi sa mundong tinatahak Sana dumating ka na Di sa isip kundi sa harap ko at nakikita ng dalawa kong mga mata Sana makita ko na yung ngiti mo Mga ngiti na magsasabi sa akin na  maging masaya lang dapat ako Sana mahawakan na kita Para di ko na maramdaman ang lungkot at pangamba Sana mayakap na kita Para maibsan yung sakit dulot ng aking mga problema Sana dumating ka na Para maramdaman ko ang sayang matagal ko ng hinahanap At kung nandyan ka na Sana hindi tayo ipaglayo ng tadhana Dahil ngayon masasabi ko na ako'y "Handa" Handa na akong magpakulong muli sa rehas ng pag-ibig, at para iyong malaman Ang pag-ibig kong ito ay pang matagalan Dahil ako'y handang susuko Kahit life time sentence sa piling mo.
0
Nov 1, 2017
Nov 1, 2017 at 9:41 PM UTC
gelaiidulz
HANDA NA AKO
Masakit maiwan dahil sa isang paglisan Mga bagay na di maiwasang masaktan Mga alaala pilit kinalimutan Dala nito ay bigat na nararamdaman Mga patak ng luha hindi mapigilan Dahil sa mga bigat na dala ng nakaraan Kung saan matagal maghilum ang sugat ng kahapon Na minsan ikaw mismo nahirapan itapon Kaya sa pagsikat ng araw ay hudyat ng bagong umaga ng paglalakbay, Ito ay nagsasabing tuloy lang ang buhay Na maaaring gumawa ng mga bagong alaala, Para sa isang bagong kabanata Kasama sa unti-unting pagbangon, Ang mga tamang pagtugon Sa mga bagay na kailangan tanggapin, Para ang sarili muling hanapin. Kasabay ng pagbuhos ng malakas na ulan, Ang mga natirang sakit ay tuluyang nahugasan At di naglaon ito ay tumila, Lumabas ang bahaghari dala ay pag-asa Kasama nito ang simoy ng hangin, na nagmulat sa paningin Na ang pagiging masaya ay sadyang pinipili, At hindi masamang magmahal muli Makita ang pagmamahal na para sa'kin hanggang sa huli Kaya isa lang ang aking dalangin, matupad ang aking pangarap Na ikaw ay aking mahanap Di na sa panaginip kundi sa mundong tinatahak Sana dumating ka na Di sa isip kundi sa harap ko at nakikita ng dalawa kong mga mata Sana makita ko na yung ngiti mo Mga ngiti na magsasabi sa akin na  maging masaya lang dapat ako Sana mahawakan na kita Para di ko na maramdaman ang lungkot at pangamba Sana mayakap na kita Para maibsan yung sakit dulot ng aking mga problema Sana dumating ka na Para maramdaman ko ang sayang matagal ko ng hinahanap At kung nandyan ka na Sana hindi tayo ipaglayo ng tadhana Dahil ngayon masasabi ko na ako'y "Handa" Handa na akong magpakulong muli sa rehas ng pag-ibig, at para iyong malaman Ang pag-ibig kong ito ay pang matagalan Dahil ako'y handang susuko Kahit life time sentence sa piling mo.
Continue reading...
44
Sa pagpikit ng mata, pilit kong kinukubli. Baka ang luha ay mapigilan, tulad ng iyak, naging hikbi Pilit na ikinulong ang mga tubig ng pait Pilit na nilululon ang sakit, ang hapdi Gumuguhit ang sakit sa puso kong nagmamahal Hinihiwa ito, tila di na tatagal... Nanataling pikit at luha ay pinipigilan... Tulad mo sa pusong ayaw kang pakawalan. Hindi na ba talaga ako mahal? Kung hindi na'y, huwag na akong gawing hangal... Hindi na ba talaga ako iniibig? Kung ganun, pakawalan na sa iyong bisig. Hindi ko alam ang mahikang dulot mo. Hindi ko alam, bakit ikaw ang mahal ko. Hindi ko alam, bakit ikaw ang sinisinta. At ang mahalin ka, sadyang kay sakit pala. Pagmulat ng mata, alam ko, ito'y bubuhos Mga luhang kubli, sa pisngi, aagos Ang hikbi ay magiging hagulgol Mga sasabihin ko'y nakabubulol Patuloy ko na nga kayang ikukubli ang sakit? Patuloy na nga lamang ba ako na pipikit? O hahayaan na lamang kumawala ang tubig? Baka sa pagbuhos, mahugasan ang pusong umiibig...
0
Dec 13, 2013
Dec 13, 2013 at 2:56 AM UTC
iona-ofelia-zanoria
Nakakubling Luha
Sa pagpikit ng mata, pilit kong kinukubli. Baka ang luha ay mapigilan, tulad ng iyak, naging hikbi Pilit na ikinulong ang mga tubig ng pait Pilit na nilululon ang sakit, ang hapdi Gumuguhit ang sakit sa puso kong nagmamahal Hinihiwa ito, tila di na tatagal... Nanataling pikit at luha ay pinipigilan... Tulad mo sa pusong ayaw kang pakawalan. Hindi na ba talaga ako mahal? Kung hindi na'y, huwag na akong gawing hangal... Hindi na ba talaga ako iniibig? Kung ganun, pakawalan na sa iyong bisig. Hindi ko alam ang mahikang dulot mo. Hindi ko alam, bakit ikaw ang mahal ko. Hindi ko alam, bakit ikaw ang sinisinta. At ang mahalin ka, sadyang kay sakit pala. Pagmulat ng mata, alam ko, ito'y bubuhos Mga luhang kubli, sa pisngi, aagos Ang hikbi ay magiging hagulgol Mga sasabihin ko'y nakabubulol Patuloy ko na nga kayang ikukubli ang sakit? Patuloy na nga lamang ba ako na pipikit? O hahayaan na lamang kumawala ang tubig? Baka sa pagbuhos, mahugasan ang pusong umiibig...
Continue reading...
24
Umuulan na naman, Natutuwa ba o nalulungkot ang langit? Walang nakakaalam, Tulad ng damdaming lihim at itinatagong sakit. Sa bawat patak ng ulan ay pagpatak ng luha, Pilit nanunumbalik masasayang alaala. Ulan ang dahilan kung bakit pinagtagpo, Sa ulan din pala magkakalayo. Lakad at takbo sa gitna ng ulan, Mabasa o magkaputik ay hindi alintana. Bugso ng ulan ay biglang dumahan, Payong ang nakita pagkatingala. Ngiti **** nakahahalina, kislap ng iyong mga mata, Iyan ang naaalala sa unang pagkikita. Tila bang tayo ay nasa koreanobela, Damang-dama ang pagiging bida. Ngunit katulad ng mga seryeng inaabangan, Kwento nating dalawa ay may hangganan. Ang masayang wakas, hindi na masasaksihan, Sapagkat ayaw mo nang makita ang dulo, nauna ka nang lumisan. Lakad at takbo sa gitna ng ulan habang habol ka. Basang-basa at putikan, hindi alintana. Mga hikbi ko ay hindi mapatahan, Kasabay nang pagbuhos ng ulan. Payong mo'y hindi na matanaw, Wala na, tuluyan ka nang bumitaw. Iyan ang alaala ng huli nating pagkikita, Ang maging kontrabida sa kwento ng bawat isa.
0
Oct 6, 2020
Oct 6, 2020 at 8:25 AM UTC
NGA2020
Lihim
Umuulan na naman, Natutuwa ba o nalulungkot ang langit? Walang nakakaalam, Tulad ng damdaming lihim at itinatagong sakit. Sa bawat patak ng ulan ay pagpatak ng luha, Pilit nanunumbalik masasayang alaala. Ulan ang dahilan kung bakit pinagtagpo, Sa ulan din pala magkakalayo. Lakad at takbo sa gitna ng ulan, Mabasa o magkaputik ay hindi alintana. Bugso ng ulan ay biglang dumahan, Payong ang nakita pagkatingala. Ngiti **** nakahahalina, kislap ng iyong mga mata, Iyan ang naaalala sa unang pagkikita. Tila bang tayo ay nasa koreanobela, Damang-dama ang pagiging bida. Ngunit katulad ng mga seryeng inaabangan, Kwento nating dalawa ay may hangganan. Ang masayang wakas, hindi na masasaksihan, Sapagkat ayaw mo nang makita ang dulo, nauna ka nang lumisan. Lakad at takbo sa gitna ng ulan habang habol ka. Basang-basa at putikan, hindi alintana. Mga hikbi ko ay hindi mapatahan, Kasabay nang pagbuhos ng ulan. Payong mo'y hindi na matanaw, Wala na, tuluyan ka nang bumitaw. Iyan ang alaala ng huli nating pagkikita, Ang maging kontrabida sa kwento ng bawat isa.
Continue reading...
28
Sa wakas! Nariyan na ang matagal Kong hinintay Sa mahabang panahon, mailalabas ko na ang tinatago Kong lumbay Dumating na ang bagay na aking pinaghandaan At yun ay ang pagbuhos ng maganda at malakas na ulan Oo Alam Kong ****** kung pakikinggan Pero epektibong pampagaan ng bigat kong nararamdaman Nakatutuwa kasing pagmasdan ang nag uunahang patak nito sa lupa Animo'y naghaharuta't naghahabulang mga bata Maganda rin ditong isabay ang pagpatak ng mga luha Pagkat sa ilalim nito, walang makakakita Masayang pakinggan ang musikang gawa ng ulan Na nagbibigay sa puso ko ng konting kapayapaan. Ng konting katahimikan. Ngunit sa paglisan ng bagay na minsang nagbigay sayo ng saya, Kaakibat din ang epektong sadyang nakapangangamba Pagkat sa pagtatapos ng ulan ay may baha Sa pag alis ng mahal mo nama'y mayroong mga luha Kung paanong sa bagyo ang bahay ay nasisira At sa paghampas ng hangin, ang mga puno'y nagwawala Ganoon din ang puso mo, ngunit wala kang magawa Pagkat siya ang bumitaw sa higpit ng iyong kapit Siya ang umayaw sa pilit **** paglapit Siya ang sumuko sa pagmamahal ng tapat Samantalang ikaw handa pa ring patawarin ang lahat. Katangahan. Yan ang pinairal mo sa matagal na panahon Yan pa rin ba hanggang ngayon? Imulat mo ang iyong mata Sa pagpapanggap nila,huwag kang padadala.
0
Oct 11, 2017
Oct 11, 2017 at 1:42 AM UTC
ChameleonInk
Ulan
Sa wakas! Nariyan na ang matagal Kong hinintay Sa mahabang panahon, mailalabas ko na ang tinatago Kong lumbay Dumating na ang bagay na aking pinaghandaan At yun ay ang pagbuhos ng maganda at malakas na ulan Oo Alam Kong ****** kung pakikinggan Pero epektibong pampagaan ng bigat kong nararamdaman Nakatutuwa kasing pagmasdan ang nag uunahang patak nito sa lupa Animo'y naghaharuta't naghahabulang mga bata Maganda rin ditong isabay ang pagpatak ng mga luha Pagkat sa ilalim nito, walang makakakita Masayang pakinggan ang musikang gawa ng ulan Na nagbibigay sa puso ko ng konting kapayapaan. Ng konting katahimikan. Ngunit sa paglisan ng bagay na minsang nagbigay sayo ng saya, Kaakibat din ang epektong sadyang nakapangangamba Pagkat sa pagtatapos ng ulan ay may baha Sa pag alis ng mahal mo nama'y mayroong mga luha Kung paanong sa bagyo ang bahay ay nasisira At sa paghampas ng hangin, ang mga puno'y nagwawala Ganoon din ang puso mo, ngunit wala kang magawa Pagkat siya ang bumitaw sa higpit ng iyong kapit Siya ang umayaw sa pilit **** paglapit Siya ang sumuko sa pagmamahal ng tapat Samantalang ikaw handa pa ring patawarin ang lahat. Katangahan. Yan ang pinairal mo sa matagal na panahon Yan pa rin ba hanggang ngayon? Imulat mo ang iyong mata Sa pagpapanggap nila,huwag kang padadala.
Continue reading...
29
Noong  bata pa ako Gustung-gusto ko kapag malamig Iyong tipong hindi ko na kailangan ng electric fan At hindi rin ako pinagpapawisan Pero noon 'yon Nang wala pa akong ibang depenisyon ng lamig Nang hindi ko pa alam kung ano ba ang pakiramdam kapag may nanlalamig Akala ko kasi dati ang taong malamig lang ay iyong patay Akala ko kasi dati ang lamig ay dulot lang ng malakas na hangin, paparating na bagyo o kaya ng amihan Akala ko kasi dati hindi darating sa punto kung saan unti-unti ka nang magpapaalam Unti-unti mo na ako iiwan unti - unti mo na akong kinalimutan bakit? bakit kung kelan na magiging pamilya na tayo bakit kung kelan maroon ng laman ang sinapupunan ko bakit kung kelan may tatawag na sayong "ama ko" bakit mo kami binitawan at pinabayaan ng anak mo Malamig Hindi dahil sa amihan o sa kung ako pa man Maayos ang panahon ngunit bakit ganoon Dati naman kapag malamig ay kuntento ang tulog ko Ngunit simula ng manlamig ka Nakakatulog ako matapos ang pagbuhos ng mainit na likidong nanggagaling sa mga mata Simula nang manlamig ka hindi ko na alam kung ano ba ang kaibahan mo sa yelo Simula nang manlamig ka hindi ko na alam ang gagawin ko Hindi ako sanay ng ganito Sanay ako sa mainit **** yakap Sanay ako sa mainit **** pagtanggap Pero sa lamig ng iyong tono'y naninibago ako Bakit ka nagbago? Ikaw pa ba iyan? O ang katauhan mo'y in-abduct na ng mga yelo Pero hindi ko matanggap Na sa pagbitaw mo sa aking mga yakap Sa hindi mo pagpaparamdam Sa hindi mo pagpansin May iba akong nalaman Kaya pala Kapag pala nanlamig na May nagpapainit na palang iba
0
Feb 27, 2018
Feb 27, 2018 at 5:16 PM UTC
Yhoonashin
Malamig
Noong  bata pa ako Gustung-gusto ko kapag malamig Iyong tipong hindi ko na kailangan ng electric fan At hindi rin ako pinagpapawisan Pero noon 'yon Nang wala pa akong ibang depenisyon ng lamig Nang hindi ko pa alam kung ano ba ang pakiramdam kapag may nanlalamig Akala ko kasi dati ang taong malamig lang ay iyong patay Akala ko kasi dati ang lamig ay dulot lang ng malakas na hangin, paparating na bagyo o kaya ng amihan Akala ko kasi dati hindi darating sa punto kung saan unti-unti ka nang magpapaalam Unti-unti mo na ako iiwan unti - unti mo na akong kinalimutan bakit? bakit kung kelan na magiging pamilya na tayo bakit kung kelan maroon ng laman ang sinapupunan ko bakit kung kelan may tatawag na sayong "ama ko" bakit mo kami binitawan at pinabayaan ng anak mo Malamig Hindi dahil sa amihan o sa kung ako pa man Maayos ang panahon ngunit bakit ganoon Dati naman kapag malamig ay kuntento ang tulog ko Ngunit simula ng manlamig ka Nakakatulog ako matapos ang pagbuhos ng mainit na likidong nanggagaling sa mga mata Simula nang manlamig ka hindi ko na alam kung ano ba ang kaibahan mo sa yelo Simula nang manlamig ka hindi ko na alam ang gagawin ko Hindi ako sanay ng ganito Sanay ako sa mainit **** yakap Sanay ako sa mainit **** pagtanggap Pero sa lamig ng iyong tono'y naninibago ako Bakit ka nagbago? Ikaw pa ba iyan? O ang katauhan mo'y in-abduct na ng mga yelo Pero hindi ko matanggap Na sa pagbitaw mo sa aking mga yakap Sa hindi mo pagpaparamdam Sa hindi mo pagpansin May iba akong nalaman Kaya pala Kapag pala nanlamig na May nagpapainit na palang iba
Continue reading...
39
Nagkita tayo sa maling panahon Na hawak ang kamay mo sa maling pagkakataon At ang pagtayo mula sa ating pagkakaupo Ang tangi kong naalala ay ang likod mo At ngayon.. Paano ko babalikan ang nakaraan Kung sa bawat pagtalikod ko'y syang pagbuhos ng ulan. Paano ko matatapos ang isang talata Kung sa bawat pagsulat ko'y syang pagbuhos ng luha. Paano ko masasabing kaya ko na Paano ko malalamang tapos na Sana ay kaya ko pa.. :(
0
Nov 14, 2017
Nov 14, 2017 at 8:50 PM UTC
Pipin
Maling Panahon
Nagkita tayo sa maling panahon Na hawak ang kamay mo sa maling pagkakataon At ang pagtayo mula sa ating pagkakaupo Ang tangi kong naalala ay ang likod mo At ngayon.. Paano ko babalikan ang nakaraan Kung sa bawat pagtalikod ko'y syang pagbuhos ng ulan. Paano ko matatapos ang isang talata Kung sa bawat pagsulat ko'y syang pagbuhos ng luha. Paano ko masasabing kaya ko na Paano ko malalamang tapos na Sana ay kaya ko pa.. :(
Continue reading...
12
Kinain ng kadiliman ang buong daigdig Saksi ang mga kabundukan at karagatan Sa kung paanong natakpan ang araw na siya noong naghahari sa langit Nagkalat sa buong lupain ang pait Ang sakit Dahil ang gabi dulot lang lagi ay kasawian Ang gabi'y hindi isang kaibigan Ang gabi'y hindi titigil hanggang ang kaisa isang tala na hawak mo ay kumupas na nang tuluyan Nilamon ng kadiliman ang buo kong pagkatao At oo Sirang sira na ang taong sumulat ng binabasa mo Sumasabog ang ulo na tila pagputok ng bulkan Pumapatak ang luha na tila pagbuhos ng ulan Ngunit lahat ng ito ay nakatago Gaya ng kayamanan na nakadeposito sa bangko Na kayang kaya ilabas ngunit mas piniling ipunin ng husto Ipunin ang mga delubyo Delubyo na animo'y itinanim sa dibdib ng isang demonyo Nilamon ng kadiliman ang buo kong pagkatao At walang sinuman ang makakasaksi nito Dahil ang dilim ay inipon ko At ang buhay ay kikitilin Ang hininga ay lalagutin Ang sarili ay papatayin At lalong walang makakasaksi na sinuman Dahil walang pakialam sa aking gabi ang sambayanan Lahat ay nahihimbing sa kanilang kinaroroonan At sa wakas Nandito na ang wakas
0
Dec 28, 2017
Dec 28, 2017 at 8:57 AM UTC
neil_382
Gabi
Kinain ng kadiliman ang buong daigdig Saksi ang mga kabundukan at karagatan Sa kung paanong natakpan ang araw na siya noong naghahari sa langit Nagkalat sa buong lupain ang pait Ang sakit Dahil ang gabi dulot lang lagi ay kasawian Ang gabi'y hindi isang kaibigan Ang gabi'y hindi titigil hanggang ang kaisa isang tala na hawak mo ay kumupas na nang tuluyan Nilamon ng kadiliman ang buo kong pagkatao At oo Sirang sira na ang taong sumulat ng binabasa mo Sumasabog ang ulo na tila pagputok ng bulkan Pumapatak ang luha na tila pagbuhos ng ulan Ngunit lahat ng ito ay nakatago Gaya ng kayamanan na nakadeposito sa bangko Na kayang kaya ilabas ngunit mas piniling ipunin ng husto Ipunin ang mga delubyo Delubyo na animo'y itinanim sa dibdib ng isang demonyo Nilamon ng kadiliman ang buo kong pagkatao At walang sinuman ang makakasaksi nito Dahil ang dilim ay inipon ko At ang buhay ay kikitilin Ang hininga ay lalagutin Ang sarili ay papatayin At lalong walang makakasaksi na sinuman Dahil walang pakialam sa aking gabi ang sambayanan Lahat ay nahihimbing sa kanilang kinaroroonan At sa wakas Nandito na ang wakas
Continue reading...
29
"STOP THE CAR!" hindi siya nakatingin sa akin nang mga sandaling iyon. "Please, Amira! Makinig ka naman sa akin. Please?" patuloy pa rin ako sa pagmamaneho ng sasakyan habang nagmamakaawa sa kaniya na pakinggan ako. "At ano pa ba ang kailangan kong marinig sa iyo, Auther? Sawang-sawa na ako! Stop the car!"  hindi ko siya pinakinggan. Ramdam na namin ng mga oras na iyon ang biglang pagbuhos ng ulan at kakaibang ihip ng hangin. "Hindi kita susundin hangga't hindi mo ako pinapakinggan, Amira. Please!" at dahil mapilit ako, ipinagpatuloy ko ang pagmamaneho pero bigla niyang hinawakan ang manibela. "Mababangga tayo sa ginagawa mo, Amira." "Kung ito lamang din ang paraan para sundin mo ako ay gagawin ko!" Nakipag-agawan na siya sa manibela sa akin, kaya nagpagewang-gewang ito. Pilit kong kinokontrol ang kamay niya. Inihaharang ko ang aking kanang kamay dahil inaabot niya ang manibela habang ang aking kaliwa ay sinusubukang iayos ang takbo ng sasakyan. At dahil madulas ang kalsada dahil sa ulan at patuloy si Amira sa pag-aagaw sa manibela, sa kaniya na lamang natuon ang aking paningin. Hindi namin namalayan ang pagdaan ng isang malaking truck na ilang metro na lamang ang layo sa amin. Nagmadali akong iliko ang sasakyan upang hindi kami mabangga ngunit hindi ko inasahang dederetsi kami sa bangin. Inapakan ko ang preno nang ilang beses pero mukhang nawalan yata ng preno. Bago tuluyang tumalon sa bangin ang sinasakyan namin ay agad kong hinila ang kamay ni Amira. Hindi ko na hinawakan ang manibela dahil nawala na rin naman ng preno ito. Mahigipit ko na lamang niyakap ang babaeng mahal ko. Damang-dama ko ang malakas na pintig ng kaniyang puso at hindi na rin mapakali ang isipan ko sa nangyari kaya naibulong ko na lamang ang mga katagang kanina ko pa sana sinabi sa kaniya. "Humihingi ako ng kapatawaran sa nagawa ko, Amira. Hindi ko sinadyang malaman mo ang katotohanan tungkol sa totoo kong pagkata--na bakla ako. Kahit na hindi mo alam ang buong kwento, ninanais ko pa ring sabihin sa iyo na kahit bakla ako ay naging tapat naman ako sa iyo. Ikaw lang ang babaeng una at minahal ko sa buong buhay ko. Mawala man tayong dalawa ngayon ay masaya akong mayakap ka at masabi sa iyo ang mga katagang--mahal na mahal na mahal kita, Amira." Matapos kong sabihin iyon ay naramdaman ko ang mahigpit na yakap niya sa akin. Doon na rin namin naramdaman ang paggulong-gulong ng sasakyan pababa. Hindi ko siya binibitawan kahit pa pareho naming napapakinggan sa loob ang unang tatlong linya  sa liriko ng kantang Passengers Seats ni Stephen Speaks. I look at her and have to smile As we go driving for a while Her hair blowing in the open window of my car Sa huling paggulong ng sasakyan ay nasa ibabaw ko na si Amira at muli naming niyakap nang mahigpit ang isa't isa hanggang sa isang matulis na bagay ang tumusok sa likurang bahagi ng aking puso na tumagos sa puso ng pinakamamahal kong si Amira.
0
Jul 9, 2018
Jul 9, 2018 at 3:02 AM UTC
eugene
Passengers Seat
"STOP THE CAR!" hindi siya nakatingin sa akin nang mga sandaling iyon. "Please, Amira! Makinig ka naman sa akin. Please?" patuloy pa rin ako sa pagmamaneho ng sasakyan habang nagmamakaawa sa kaniya na pakinggan ako. "At ano pa ba ang kailangan kong marinig sa iyo, Auther? Sawang-sawa na ako! Stop the car!"  hindi ko siya pinakinggan. Ramdam na namin ng mga oras na iyon ang biglang pagbuhos ng ulan at kakaibang ihip ng hangin. "Hindi kita susundin hangga't hindi mo ako pinapakinggan, Amira. Please!" at dahil mapilit ako, ipinagpatuloy ko ang pagmamaneho pero bigla niyang hinawakan ang manibela. "Mababangga tayo sa ginagawa mo, Amira." "Kung ito lamang din ang paraan para sundin mo ako ay gagawin ko!" Nakipag-agawan na siya sa manibela sa akin, kaya nagpagewang-gewang ito. Pilit kong kinokontrol ang kamay niya. Inihaharang ko ang aking kanang kamay dahil inaabot niya ang manibela habang ang aking kaliwa ay sinusubukang iayos ang takbo ng sasakyan. At dahil madulas ang kalsada dahil sa ulan at patuloy si Amira sa pag-aagaw sa manibela, sa kaniya na lamang natuon ang aking paningin. Hindi namin namalayan ang pagdaan ng isang malaking truck na ilang metro na lamang ang layo sa amin. Nagmadali akong iliko ang sasakyan upang hindi kami mabangga ngunit hindi ko inasahang dederetsi kami sa bangin. Inapakan ko ang preno nang ilang beses pero mukhang nawalan yata ng preno. Bago tuluyang tumalon sa bangin ang sinasakyan namin ay agad kong hinila ang kamay ni Amira. Hindi ko na hinawakan ang manibela dahil nawala na rin naman ng preno ito. Mahigipit ko na lamang niyakap ang babaeng mahal ko. Damang-dama ko ang malakas na pintig ng kaniyang puso at hindi na rin mapakali ang isipan ko sa nangyari kaya naibulong ko na lamang ang mga katagang kanina ko pa sana sinabi sa kaniya. "Humihingi ako ng kapatawaran sa nagawa ko, Amira. Hindi ko sinadyang malaman mo ang katotohanan tungkol sa totoo kong pagkata--na bakla ako. Kahit na hindi mo alam ang buong kwento, ninanais ko pa ring sabihin sa iyo na kahit bakla ako ay naging tapat naman ako sa iyo. Ikaw lang ang babaeng una at minahal ko sa buong buhay ko. Mawala man tayong dalawa ngayon ay masaya akong mayakap ka at masabi sa iyo ang mga katagang--mahal na mahal na mahal kita, Amira." Matapos kong sabihin iyon ay naramdaman ko ang mahigpit na yakap niya sa akin. Doon na rin namin naramdaman ang paggulong-gulong ng sasakyan pababa. Hindi ko siya binibitawan kahit pa pareho naming napapakinggan sa loob ang unang tatlong linya  sa liriko ng kantang Passengers Seats ni Stephen Speaks. I look at her and have to smile As we go driving for a while Her hair blowing in the open window of my car Sa huling paggulong ng sasakyan ay nasa ibabaw ko na si Amira at muli naming niyakap nang mahigpit ang isa't isa hanggang sa isang matulis na bagay ang tumusok sa likurang bahagi ng aking puso na tumagos sa puso ng pinakamamahal kong si Amira.
Continue reading...
17
hindi naman tayo ung palos; kundi pangyayaring pilit ginagapos - nagbabakasakaling may malimos bagamat sa hininga'y kapos. hindi ukol sa lamig ng haplos, o matang walang rindi sa pagbuhos. wag mangamba't mukha'y di busabos tanong lang, bakit sobra'y di lubos? Pinagmasdan ko ang iyong kilos, Saan nga ba tumungo't may galos? Sagot mo sa aking naghihikahos, Gising sinta, ako'y tangay na ng agos.
0
Oct 6, 2015
Oct 6, 2015 at 6:23 AM UTC
ajcuntapay
Gising, sinta
hindi naman tayo ung palos; kundi pangyayaring pilit ginagapos - nagbabakasakaling may malimos bagamat sa hininga'y kapos. hindi ukol sa lamig ng haplos, o matang walang rindi sa pagbuhos. wag mangamba't mukha'y di busabos tanong lang, bakit sobra'y di lubos? Pinagmasdan ko ang iyong kilos, Saan nga ba tumungo't may galos? Sagot mo sa aking naghihikahos, Gising sinta, ako'y tangay na ng agos.
Continue reading...
12
Sa maliit na awang na mayroon ang bintana Tila ba naging labada ang puting kurtina Kanina’y hinahangin pa ito nang bahagya Ngunit nang dahil sa ulan, bahagi ng tela’y nabasa Ampiyas lang naman kung tutuusin Madaling matuyo, isampay lang sa mahabang salamin Pagkatapos pagpagan maisasabit din Balik pangharang sa malamig na hangin Malapit na rin pala ang paglubog ng araw Kanina lamang ang langit ay kulay bughaw Repleksyon sa munting bintana’y nakasisilaw Mayumi sa paningin, kay gandang matanaw Kasabay ng pagbuhos ng ulan ay ang paglalim ng gabi Gayunpama’y nanatili ang awang ng bintanang katabi Tubig ulan sa dalawang kamay ay dumadampi Marahang sinasalo ng ilang sandali Lumipas ang oras at ang ulan ay tumila na Ganoon din ang pag-asang matunghayan ka Aking bituin, nagkamali ako ng hiniling— Hanggang sa huli, ampiyas lang ang sa’kin.
0
May 12, 2020
May 12, 2020 at 10:58 AM UTC
jasminl_
Ampiyas
Sa maliit na awang na mayroon ang bintana Tila ba naging labada ang puting kurtina Kanina’y hinahangin pa ito nang bahagya Ngunit nang dahil sa ulan, bahagi ng tela’y nabasa Ampiyas lang naman kung tutuusin Madaling matuyo, isampay lang sa mahabang salamin Pagkatapos pagpagan maisasabit din Balik pangharang sa malamig na hangin Malapit na rin pala ang paglubog ng araw Kanina lamang ang langit ay kulay bughaw Repleksyon sa munting bintana’y nakasisilaw Mayumi sa paningin, kay gandang matanaw Kasabay ng pagbuhos ng ulan ay ang paglalim ng gabi Gayunpama’y nanatili ang awang ng bintanang katabi Tubig ulan sa dalawang kamay ay dumadampi Marahang sinasalo ng ilang sandali Lumipas ang oras at ang ulan ay tumila na Ganoon din ang pag-asang matunghayan ka Aking bituin, nagkamali ako ng hiniling— Hanggang sa huli, ampiyas lang ang sa’kin.
Continue reading...
20
Pumapatak na naman ang ulan Hindi ko alam kung hanggang kailan Titigil ang malakas na pagbuhos nito Dahil nais ko ng umalis, nais ko ng lumakad papalayo Kaya sana huminto na ang ulan Para ako na'y malayang lumisan Ayoko ng manatili pa rito sa aking kinaroroonan Dahil sa mga matang mapanghusga Kaya sana nama'y huminto kana at makisama Maglalakad lang ako palayo Palayo kung saan malayo sa mga tao Pangako pag ako na'y nakalayo Hinding hindi ko na hihilingin pang ika'y huminto
0
Oct 30, 2018
Oct 30, 2018 at 10:57 PM UTC
Aschlsxz
Ulan
Pumapatak na naman ang ulan Hindi ko alam kung hanggang kailan Titigil ang malakas na pagbuhos nito Dahil nais ko ng umalis, nais ko ng lumakad papalayo Kaya sana huminto na ang ulan Para ako na'y malayang lumisan Ayoko ng manatili pa rito sa aking kinaroroonan Dahil sa mga matang mapanghusga Kaya sana nama'y huminto kana at makisama Maglalakad lang ako palayo Palayo kung saan malayo sa mga tao Pangako pag ako na'y nakalayo Hinding hindi ko na hihilingin pang ika'y huminto
Continue reading...
13
ramdam ang kalungkutan 'di tumitila ang pagbuhos ng ulan
0
Mar 2, 2021
Mar 2, 2021 at 7:29 AM UTC
mariazyka
Untitled
ramdam ang kalungkutan 'di tumitila ang pagbuhos ng ulan
Continue reading...
3
Sa isang patak, Ito ay bubuhay; Sa isang dagat, Ito'y pumapatay. Mamutawi man ang takot Sa bawat pag-agos, Mamumutawi naman ang saya Sa bawat pagbuhos. O kay gandang pagmasdan Mula sa pampang. Ngunit sa taglay nitong lalim, Mananatiling mangmang. Sa bawat pagbuhos ng ulan, Sa pagbukas ng gripo, Magbuhat man ng sakit o sustansya, Mananatiling tubig ito.
0
Jun 3, 2019
Jun 3, 2019 at 6:57 AM UTC
AnxiousOcean
TUBIG
Sa isang patak, Ito ay bubuhay; Sa isang dagat, Ito'y pumapatay. Mamutawi man ang takot Sa bawat pag-agos, Mamumutawi naman ang saya Sa bawat pagbuhos. O kay gandang pagmasdan Mula sa pampang. Ngunit sa taglay nitong lalim, Mananatiling mangmang. Sa bawat pagbuhos ng ulan, Sa pagbukas ng gripo, Magbuhat man ng sakit o sustansya, Mananatiling tubig ito.
Continue reading...
16
bawat kumpas ng segundo sa orasan ay may katumbas na inaantok na pagkurap, biglaan naman ang pagbuhos ng ulan marahil hindi na kinaya ng mga ulap ang bigat ng dalahin nitong ulan ang pagtangis ng kalangitan ang sa akin ay nagpatahan ako marahil ang kontrabida sa istoryang ito patawad.
0
May 1, 2019
May 1, 2019 at 1:00 PM UTC
ciel_bleu
00:58
bawat kumpas ng segundo sa orasan ay may katumbas na inaantok na pagkurap, biglaan naman ang pagbuhos ng ulan marahil hindi na kinaya ng mga ulap ang bigat ng dalahin nitong ulan ang pagtangis ng kalangitan ang sa akin ay nagpatahan ako marahil ang kontrabida sa istoryang ito patawad.
Continue reading...
9
bawat na tibok ng puso'y umaagos ang luha sa mga matang bukas, nakikita ang ilaw ng kadiliman at ang pagbuhos ng tubig galing sa langit na tila umiiyak din.
0
Mar 23, 2020
Mar 23, 2020 at 9:01 AM UTC
lunartales
iyak
bawat na tibok ng puso'y umaagos ang luha sa mga matang bukas, nakikita ang ilaw ng kadiliman at ang pagbuhos ng tubig galing sa langit na tila umiiyak din.
Continue reading...
5
'di mo na kailangang mangamba pa kung sinong sasalo sa'yo pag ikaw ay nadapa; aakapin kita, hanggang handa ka nang bumangon muli. ako'y naririto, mula pagsikat ng araw, hanggang sa pagtanaw ng buwan -- sa pagtatampo't pagbuhos ng tubig ulan, mahal, hindi kita iiwan.
0
Jul 18, 2019
Jul 18, 2019 at 1:24 PM UTC
dismal-lips
mahal,
'di mo na kailangang mangamba pa kung sinong sasalo sa'yo pag ikaw ay nadapa; aakapin kita, hanggang handa ka nang bumangon muli. ako'y naririto, mula pagsikat ng araw, hanggang sa pagtanaw ng buwan -- sa pagtatampo't pagbuhos ng tubig ulan, mahal, hindi kita iiwan.
Continue reading...
13
Nakatugtog ang mabagal na huni ng musika sa isang kwarto. Isang lalaki, mga dalawangpu o dalawangput-isa, ang tagilid na nakaidlip sa kanyang kama. Naglalaway ang bibig at nanunubig ang mga mata. Sa malamig na gabi habang balot ng kumot ang katawan                                                                      basa at maingay ang lansangan  sa pagbuhos ng ulan.
0
Mar 20, 2020
Mar 20, 2020 at 7:26 PM UTC
McGeo
Pagbuhos
Nakatugtog ang mabagal na huni ng musika sa isang kwarto. Isang lalaki, mga dalawangpu o dalawangput-isa, ang tagilid na nakaidlip sa kanyang kama. Naglalaway ang bibig at nanunubig ang mga mata. Sa malamig na gabi habang balot ng kumot ang katawan                                                                      basa at maingay ang lansangan  sa pagbuhos ng ulan.
Continue reading...
5