"kalsada" poems - Hello Poetry

"kalsada" poems

Ang pag-ibig Hindi parang load Hindi yan nauubos Wala sa tindahan Hindi inuutang. Ang pag-ibig Hindi parang gasoline station Na daraanan mo lang Na paparkingan mo Pero iiwan mo Pag nakuha na ang gusto. Ang pag-ibig Hindi parang kalsada Na malawak pero tatapak-tapakan Na aayusin at mas mapapansin lang Pagka may lubak na. Ang pag-ibig Hindi parang payong Na gagamitin mo lang Para sa pansariling proteksyon At itatago pag hindi mo na kailangan. Ang pag-ibig hindi yan sasakyan Na daraan sayo at hindi mo mapapansin Na bubusinaan ka At wala kang tamang pandinig. Ang pag-ibig Minsan makukumpara mo Sa kung anu-anong pumupukaw ng atensyon mo Minsan kasalungat Ng kung anong nakikita mo. Hindi mo na lang mapapansin Nandyan na pala, Eh kaso lang, ang layo ng tingin mo Naghahanap ka pa, Eh nasa harap mo na pala.

0

Jul 12, 2014

Jul 12, 2014 at 4:17 AM UTC

Ang Pag-ibig sa Barangay San Pedro

Ang pag-ibig Hindi parang load Hindi yan nauubos Wala sa tindahan Hindi inuutang. Ang pag-ibig Hindi parang gasoline station Na daraanan mo lang Na paparkingan mo Pero iiwan mo Pag nakuha na ang gusto. Ang pag-ibig Hindi parang kalsada Na malawak pero tatapak-tapakan Na aayusin at mas mapapansin lang Pagka may lubak na. Ang pag-ibig Hindi parang payong Na gagamitin mo lang Para sa pansariling proteksyon At itatago pag hindi mo na kailangan. Ang pag-ibig hindi yan sasakyan Na daraan sayo at hindi mo mapapansin Na bubusinaan ka At wala kang tamang pandinig. Ang pag-ibig Minsan makukumpara mo Sa kung anu-anong pumupukaw ng atensyon mo Minsan kasalungat Ng kung anong nakikita mo. Hindi mo na lang mapapansin Nandyan na pala, Eh kaso lang, ang layo ng tingin mo Naghahanap ka pa, Eh nasa harap mo na pala.

Continue reading...

ANUNG ALAM NATIN SA PAG-IBIG? ito ba ay tungkol sa naglalakihang mga mata kapag nakakakita ng magandang dalaga na naglalakad sa kalsada isipin na nating.. maikli ang kanyang palda maputi ang hita malaki ang dibdib teka tama na nakaklibog na diba!? o kaya naman ang pagmamahal ay parang yung ating nararamdaman kapag ang ating mga balat ay nakakapagtindig balahibo dahil sa hindi maintindihang halimuyak ng galak o ito ba ay yung mga pagbabago ng kulay sa ating mga pishi kapag tayo ay kinikilig ng lubusan dahil nga ang sweet sweet niya kulang nalang magkadiyabetes ang puta ganun ba ang pag-ibig? ganun ba ang pagmamahal? ANUNG ALAM NATIN SA PAG-IBIG? ito ba yung kapag dalawa lamang kayo nakahiga sa mga damuhan o kaya nakaupo tumitingin sa kalangitan habang nilalanghap ang simoy ng hangin sa taas ng gusali o kaya bubungan na niloloko ang sarili kapag tinuro mo ang iyong daliri sa mga bituwin at sinasabi na ang bituwin na yan ang parang hugis puso kahit hindi naman talaga para masabi kolang na meron tayong pag-ibig para masabi kolang na tinadhana talaga tayo para sa isat-isa kahit hindi naman talaga ganun ba ang pag-ibig? ganun ba ang pagmamahal? ANUNG ALAM NATIN SA PAG-IBIG? ito ba ay yung may nakilala kang tao na wala kang ideya kung sino na ang inyong bigalang tagpuan ay hindi niyo naman pinaghandaan o kaya naman ang makilala nating ang tunay nating pagkatao na tayo ay hindi basta tao tayo ay merong kadiliman na hindi purong kabutihan na kailangan man tayo ay tao napapagod din natututong sumuko at bumitaw sa kapit ng "kaya ko pa" dahil kailanman walang anesthesia na dumadaloy sa ating katawan para hindi tayo masaktan ganun ba ang pag-ibig? ang pagbitaw ba ay pagmamahal? ang pagsuko ba ay pagmamahal? ANUNG ALAM NATIN SA PAG-IBIG? ito ba ay yung paguubos natin ng oras kahit na alam natin na ito ay walang kwenta pero wala nakong pakialam dahil nga kasama kita na ang saya saya natin dalawa nagtatawan kahit sumakit pa ang tiyan hinuhusgahan ang mundo sinasabihan ng mga tinatago niyong sikreto wala kanang pakialam kase nga kasama mo ako na sana hindi na matapos to tayong dalawa ikaw ako at ang ating magagandang mermorya ay itatago ko at aalagaan dito sa puso ko ganun ba ang pag-ibig? ang paglaan ba ng oras ay pagmamahal? ANUNG ALAM NATIN SA PAG-IBIG? ito ba ay yung galak kapag nakikita kita o kaya yung kapag kasama kita kapag ako'y ubos na pagod sa katotohang na ang mundo ay hindi basta basta andiyan ka palage nakaaalalay handang ibigay ang balikat masandalan lang ng mabigat na isipan ganun ba ang pag-ibig? ganun ba ang pagmamahal? ANUNG ALAM NATIN SA PAG-IBIG? ito ba yung pakiramdam kapag tayo'y nagpapaulan na para bang gusto na nating sumuko sumuko dahil tayo ay pagod na sumuko dahil ang mga sinabi kong halimbawa ng pagmamahal ay malayo sa katotohanan ng buhay nating dalawa iniisip kung ano pa ang ibabato sa atin ng buhay sige ibigay mo ang lahat hindi ako basta basta natutumba hinihiling na sana magkasama tayo sa huli sana wala nang huli sana wala tayong dulo dahil ayoko, na ito ay magwakas pa o kaya hindi na natin ito inintindi dahil ang gulo na ng isipan nandun parin ako nagpapaulan hinahayan na mabasa ang sarili walang pakialam kung magkasakit pa kinabukasan basta ako ay basang basa na niyayakap ang ngayon tinalikuran ang masamang kahapon anung alam natin sa pag-ibig? meron ba tayong alam tungkol sa pagmamahal? anung alam natin? ang unti ang onti lang ng alam natin sa pagmamahal napakaonti na nagbibigay sa atin ng galak ng sige gusto ko pa ng ibigay mo na lahat wag kanang magtira dahil gusto ko maranasan ang pag-ibig bigyan moko ng pagibig bigyan moko ng pagmamahal mahal, anung alam natin sa pag-ibig?

0

Jul 22, 2017

Jul 22, 2017 at 1:23 PM UTC

tula ni VJ: "anung alam natin sa pag-ibig"

ANUNG ALAM NATIN SA PAG-IBIG? ito ba ay tungkol sa naglalakihang mga mata kapag nakakakita ng magandang dalaga na naglalakad sa kalsada isipin na nating.. maikli ang kanyang palda maputi ang hita malaki ang dibdib teka tama na nakaklibog na diba!? o kaya naman ang pagmamahal ay parang yung ating nararamdaman kapag ang ating mga balat ay nakakapagtindig balahibo dahil sa hindi maintindihang halimuyak ng galak o ito ba ay yung mga pagbabago ng kulay sa ating mga pishi kapag tayo ay kinikilig ng lubusan dahil nga ang sweet sweet niya kulang nalang magkadiyabetes ang puta ganun ba ang pag-ibig? ganun ba ang pagmamahal? ANUNG ALAM NATIN SA PAG-IBIG? ito ba yung kapag dalawa lamang kayo nakahiga sa mga damuhan o kaya nakaupo tumitingin sa kalangitan habang nilalanghap ang simoy ng hangin sa taas ng gusali o kaya bubungan na niloloko ang sarili kapag tinuro mo ang iyong daliri sa mga bituwin at sinasabi na ang bituwin na yan ang parang hugis puso kahit hindi naman talaga para masabi kolang na meron tayong pag-ibig para masabi kolang na tinadhana talaga tayo para sa isat-isa kahit hindi naman talaga ganun ba ang pag-ibig? ganun ba ang pagmamahal? ANUNG ALAM NATIN SA PAG-IBIG? ito ba ay yung may nakilala kang tao na wala kang ideya kung sino na ang inyong bigalang tagpuan ay hindi niyo naman pinaghandaan o kaya naman ang makilala nating ang tunay nating pagkatao na tayo ay hindi basta tao tayo ay merong kadiliman na hindi purong kabutihan na kailangan man tayo ay tao napapagod din natututong sumuko at bumitaw sa kapit ng "kaya ko pa" dahil kailanman walang anesthesia na dumadaloy sa ating katawan para hindi tayo masaktan ganun ba ang pag-ibig? ang pagbitaw ba ay pagmamahal? ang pagsuko ba ay pagmamahal? ANUNG ALAM NATIN SA PAG-IBIG? ito ba ay yung paguubos natin ng oras kahit na alam natin na ito ay walang kwenta pero wala nakong pakialam dahil nga kasama kita na ang saya saya natin dalawa nagtatawan kahit sumakit pa ang tiyan hinuhusgahan ang mundo sinasabihan ng mga tinatago niyong sikreto wala kanang pakialam kase nga kasama mo ako na sana hindi na matapos to tayong dalawa ikaw ako at ang ating magagandang mermorya ay itatago ko at aalagaan dito sa puso ko ganun ba ang pag-ibig? ang paglaan ba ng oras ay pagmamahal? ANUNG ALAM NATIN SA PAG-IBIG? ito ba ay yung galak kapag nakikita kita o kaya yung kapag kasama kita kapag ako'y ubos na pagod sa katotohang na ang mundo ay hindi basta basta andiyan ka palage nakaaalalay handang ibigay ang balikat masandalan lang ng mabigat na isipan ganun ba ang pag-ibig? ganun ba ang pagmamahal? ANUNG ALAM NATIN SA PAG-IBIG? ito ba yung pakiramdam kapag tayo'y nagpapaulan na para bang gusto na nating sumuko sumuko dahil tayo ay pagod na sumuko dahil ang mga sinabi kong halimbawa ng pagmamahal ay malayo sa katotohanan ng buhay nating dalawa iniisip kung ano pa ang ibabato sa atin ng buhay sige ibigay mo ang lahat hindi ako basta basta natutumba hinihiling na sana magkasama tayo sa huli sana wala nang huli sana wala tayong dulo dahil ayoko, na ito ay magwakas pa o kaya hindi na natin ito inintindi dahil ang gulo na ng isipan nandun parin ako nagpapaulan hinahayan na mabasa ang sarili walang pakialam kung magkasakit pa kinabukasan basta ako ay basang basa na niyayakap ang ngayon tinalikuran ang masamang kahapon anung alam natin sa pag-ibig? meron ba tayong alam tungkol sa pagmamahal? anung alam natin? ang unti ang onti lang ng alam natin sa pagmamahal napakaonti na nagbibigay sa atin ng galak ng sige gusto ko pa ng ibigay mo na lahat wag kanang magtira dahil gusto ko maranasan ang pag-ibig bigyan moko ng pagibig bigyan moko ng pagmamahal mahal, anung alam natin sa pag-ibig?

Continue reading...

*Kaibigan, naalala mo pa ba? Ang araw na lagi tayong magkasama? Ikaw at ako, tayong dalawa, ay masayang naghahabulan sa may kalsada. Kaibigan, natatandaan mo pa ba? Nagkasakit ka't sa iyo'y walang nag-alaga? Mabuti na lang naroon ako. Walang araw at gabing inalagaan kita. Kaibigan, hindi mo ba nakalimutan? Ang pagtangi kong mahal pala kita? Nagulat ka, at napaurong ang dila. Natigilan, natahimik, at mulagat ang mata. Kaibigan, sa tingin mo ba? Naiwaksi ko sa aking isipan na, Mahal mo ako noon pa, At hindi mo iyong sa'kin ipinagkaila. Kaibigan, sampung taon na pala? Ikaw at ako ay buhay pa. Kahit uugod-ugod at matanda na, Pagmamahalan natin ay tunay na dakila. Kaibigan, mahal na mahal kita...*

0

Dec 26, 2015

Dec 26, 2015 at 2:56 PM UTC

Tunay Na Kaibigan

*Kaibigan, naalala mo pa ba? Ang araw na lagi tayong magkasama? Ikaw at ako, tayong dalawa, ay masayang naghahabulan sa may kalsada. Kaibigan, natatandaan mo pa ba? Nagkasakit ka't sa iyo'y walang nag-alaga? Mabuti na lang naroon ako. Walang araw at gabing inalagaan kita. Kaibigan, hindi mo ba nakalimutan? Ang pagtangi kong mahal pala kita? Nagulat ka, at napaurong ang dila. Natigilan, natahimik, at mulagat ang mata. Kaibigan, sa tingin mo ba? Naiwaksi ko sa aking isipan na, Mahal mo ako noon pa, At hindi mo iyong sa'kin ipinagkaila. Kaibigan, sampung taon na pala? Ikaw at ako ay buhay pa. Kahit uugod-ugod at matanda na, Pagmamahalan natin ay tunay na dakila. Kaibigan, mahal na mahal kita...*

Continue reading...

Jebs na jebs na ako. Dumudungaw na siya na parang isang taong kagigising lang umaga, gustong buksan ang mga bintana, para lumanghap ng hanging bukang liwayway Malapit na siyang lumabas, unti uting tumitigas sa paglipas, Ng bawat, segundo, menuto, kung babae ako, dysmenorrhea na ito. Pero sabi ng mga kaibigan ko, wag ko daw pilitin ito, baka naman daw kase na imbis na ito ay tae, mauwi lang sa utot. At pinagmukha ko lang ang sarili kong tanga. Umasa, nasapag upo ko sa inidoro na lahat ng pagtiis ko, ang piling ko ay giginhawa. Pero wala. Para lang siyang damdamin ko, ang tagal kong kinimkim, ng taimtim sa pag-asang pag ito ay pinakawalan ko, na sasabihin mo na ikaw rin. Na ang nararamdaman mo ay pareho din sa akin. Lahat naman tayo dito nag huhugas ng pwet gamit ang tabo at tubig hindi ba? Pwera nalang kung galing ka sa mataas na estado ng pamumuhay. Ikay gumagamet ng tissue paper o bidet. Pero ako hinuhugasan ko ang puwet ko, kase ito ang turo saakin ng nanay ko. Pero. Bago ko natutunan ito, ang nanay ko ang nag hugas ng pwet ko. Para saatin, wala namang espesyal dito, Pero ngayon ko lang napagtanto, na ang pag hugas ng puwet ko ng nanay ko, ay puno ng pagmamal. Sino ba naman ang gustong mag hugas ng labas ng butas kung saan lumalabas ang pinagtunawan pagkain. Kaya kung sasabihin **** hindi ka mahal ng nanay mo, tignan mo lang ang sarili na nakatalikod sa salamin. At sariwain ang mga alala ng mga sandaling hindi mo kayang linisin. Pero bago iyon, kung sa tingin mo na ang tula na ito, ay hugot lang, nag kakamali ka... Well actually, medjo lang. Puwera biro. Kung tutuusin, di' malayo ang pinag kaiba natin sa Jebs. Kung iisipin, ang mga ginagawa natin araw araw ay mas masahol pa sa jebs. Kung ipipinta ko ang isang imahe, makikita mo na ang jebs ay nakapahid ang tae sa buong kasuluksulukan, at kasingitsingitan ng katawan natin. Pero may Isang tao na gusto padin yumakap at humalik sa pisngi natin. Sino siya? Siya ay ang Pagibig. Araw araw lang siyang nagihintay, na ikay' lumapit sa kanya, magpalinis. Ang gamit niya, na pang hugas ay mga kamay at dugo, dugo na ang tanging nakakapag linis ng katawan at ng kaluluwa mo. Mula ulo hangang hangang sa talampakan ng iyong mga paa. At sa kabila ng lahat gusto niya pa din tawagin mo siyang Ama. At sa imbis na pangdidiri ang kaniyan nadarama, Pag mamahal ang kaniya sayo ay pinadama. Siya ay pinako sa mga kamay na ginagamit sa pag linis saiyo. Sa mga dumi na mas madumi pa sa jebs. Ang iyong mga kasalanan. Siya ay isinakripesiyo para ay ikay manatiling malinis, at iligtas ka sa lugar kung saan umaapaw ang jebs. At dalhin kung saan ang kalsada ay gawa sa ginto, at makasama ka magpakaylanman.

0

Jul 12, 2015

Jul 12, 2015 at 1:59 PM UTC

Jebs na jebs na ako. Dumudungaw na siya na parang isang taong kagigising lang umaga, gustong buksan ang mga bintana, para lumanghap ng hanging bukang liwayway Malapit na siyang lumabas, unti uting tumitigas sa paglipas, Ng bawat, segundo, menuto, kung babae ako, dysmenorrhea na ito. Pero sabi ng mga kaibigan ko, wag ko daw pilitin ito, baka naman daw kase na imbis na ito ay tae, mauwi lang sa utot. At pinagmukha ko lang ang sarili kong tanga. Umasa, nasapag upo ko sa inidoro na lahat ng pagtiis ko, ang piling ko ay giginhawa. Pero wala. Para lang siyang damdamin ko, ang tagal kong kinimkim, ng taimtim sa pag-asang pag ito ay pinakawalan ko, na sasabihin mo na ikaw rin. Na ang nararamdaman mo ay pareho din sa akin. Lahat naman tayo dito nag huhugas ng pwet gamit ang tabo at tubig hindi ba? Pwera nalang kung galing ka sa mataas na estado ng pamumuhay. Ikay gumagamet ng tissue paper o bidet. Pero ako hinuhugasan ko ang puwet ko, kase ito ang turo saakin ng nanay ko. Pero. Bago ko natutunan ito, ang nanay ko ang nag hugas ng pwet ko. Para saatin, wala namang espesyal dito, Pero ngayon ko lang napagtanto, na ang pag hugas ng puwet ko ng nanay ko, ay puno ng pagmamal. Sino ba naman ang gustong mag hugas ng labas ng butas kung saan lumalabas ang pinagtunawan pagkain. Kaya kung sasabihin **** hindi ka mahal ng nanay mo, tignan mo lang ang sarili na nakatalikod sa salamin. At sariwain ang mga alala ng mga sandaling hindi mo kayang linisin. Pero bago iyon, kung sa tingin mo na ang tula na ito, ay hugot lang, nag kakamali ka... Well actually, medjo lang. Puwera biro. Kung tutuusin, di' malayo ang pinag kaiba natin sa Jebs. Kung iisipin, ang mga ginagawa natin araw araw ay mas masahol pa sa jebs. Kung ipipinta ko ang isang imahe, makikita mo na ang jebs ay nakapahid ang tae sa buong kasuluksulukan, at kasingitsingitan ng katawan natin. Pero may Isang tao na gusto padin yumakap at humalik sa pisngi natin. Sino siya? Siya ay ang Pagibig. Araw araw lang siyang nagihintay, na ikay' lumapit sa kanya, magpalinis. Ang gamit niya, na pang hugas ay mga kamay at dugo, dugo na ang tanging nakakapag linis ng katawan at ng kaluluwa mo. Mula ulo hangang hangang sa talampakan ng iyong mga paa. At sa kabila ng lahat gusto niya pa din tawagin mo siyang Ama. At sa imbis na pangdidiri ang kaniyan nadarama, Pag mamahal ang kaniya sayo ay pinadama. Siya ay pinako sa mga kamay na ginagamit sa pag linis saiyo. Sa mga dumi na mas madumi pa sa jebs. Ang iyong mga kasalanan. Siya ay isinakripesiyo para ay ikay manatiling malinis, at iligtas ka sa lugar kung saan umaapaw ang jebs. At dalhin kung saan ang kalsada ay gawa sa ginto, at makasama ka magpakaylanman.

Continue reading...

ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay. nakita't nadaanan ko na lahat. dito sa masalimuot na lansangan memoryado ko na ang mga pasikot-sikot sa mga eskinita, bawat lubak at hukay sa kalye, ang mga graffiti at nangangalawang na karatula. pero kahit kay tagal na ng lumipas na panahon hanggang ngayon, di ko pa rin masikmura ang mga nakakabinging busina at humaharurot na makina ang nakakasulasok na baho ng usok at nagkalat na basura. sa una ako'y nangangawit pero ngayon nangmanhid na ang mga kamay ko sa higpit ng kapit sa manibela na walang sinuman ang makakaangkin dahil ito ay s'akin lamang, akin. puso ko ang mapa: lukot at punit-punit. dito ako sunudsunuran at alipin. kahit alam kong mali, di ako kikibo, ako'y tahimik. naghahanap, pero siya rin mismo nawawala. tahanan lang naman daw ang gusto niya kung saan lulunasan ng yakap ang pagod at pait, kung saan ang mga simangot ay masusuklian ng ngiti. *pero saan? saan kaya?* ako ang hari ng daan. walang kinikilala na batas. nakikipagkarera sa hangin sige-sige sa pag-arangkada. kung may masagasaan, kahit siya ang duguan, siya pa rin ang may kasalanan. dahil paminsan naiisip ko na baka mas swerte pa siyang nakahandusay sa kalsada kaysa sa akin na pagod, naiinip, naiinis sa likod ng manibela. malapit nang maubusan ng gasolina, ang mga gulong ay pudpud na. 'di ko pa rin mahanap ang tahanan kaya tumungo na lang kaya ako sa kamatayan? "para po" ako'y napalingon. oo nga pala, may pasahero ako. inaangkas lang Kita paminsan umuupo likod madalas nakasabit sa may salamin o nakalapag sa harap kasama ng mga abubot at basura. "ate, para po" hindi. inapakan ko pa ang gasolina. nagbibingibingihan sa mga bulong Mo. oo, alam kong pagod na ako pero kaya ko 'to, hindi ko kailangan ng tulong. "para, diyan lang sa may tabi" hindi. hinigpitan ko pa ang hawak sa manibela. gusto ko lang naman makauwi. oo, alam kong nawawala na ako pero sigurado ako ang ginagawa ko siguro, sigurado siguro. "para" ngayon napagtanto ko na ako'y sawi, ako'y mali. papakawalan na ang pagkapit sa patalim, ang pagtiwala sa sarili. sa wakas ako ay bibitaw. sa Iyo na ang manibela, pati na rin itong upuan na 'to, and trono. Ikaw na, ang gasolina at gulong na nagpapatakbo ang mapang nagtuturo mula ngayon hanggang magpakailanman. Ikaw na ang Kapitan ang tagapagmaneho ng buhay na 'to. wala nang pagkuha, pagdukot, pag-angkin. mula ngayon, iaalay ko na ang lahat. ako ay Iyo. ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay at tuloy pa rin ang biyahe. ganun pa rin ang kalagayan ng kalye: malubak, maingay, madumi. pero kapag Ikaw ang nandyan sa upuan, para tayong lumilipad. anumang madaanan biyahe ay napakabanayad. puso ko'y nananabik. saan Mo ako sunod dadalhin? saan kaya makakarating? kahit saan man mapadpad, kahit gaano man kalayo, 'di na ako mawawala. ako ay nakarating na. o tahanang tinatamasa, nahanap na rin Kita. basta't kasama Ka, Hesus ako'y nakauwi na.

0

May 17, 2015

May 17, 2015 at 2:23 AM UTC

marge-redelicia

ako'y nakauwi na.

ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay. nakita't nadaanan ko na lahat. dito sa masalimuot na lansangan memoryado ko na ang mga pasikot-sikot sa mga eskinita, bawat lubak at hukay sa kalye, ang mga graffiti at nangangalawang na karatula. pero kahit kay tagal na ng lumipas na panahon hanggang ngayon, di ko pa rin masikmura ang mga nakakabinging busina at humaharurot na makina ang nakakasulasok na baho ng usok at nagkalat na basura. sa una ako'y nangangawit pero ngayon nangmanhid na ang mga kamay ko sa higpit ng kapit sa manibela na walang sinuman ang makakaangkin dahil ito ay s'akin lamang, akin. puso ko ang mapa: lukot at punit-punit. dito ako sunudsunuran at alipin. kahit alam kong mali, di ako kikibo, ako'y tahimik. naghahanap, pero siya rin mismo nawawala. tahanan lang naman daw ang gusto niya kung saan lulunasan ng yakap ang pagod at pait, kung saan ang mga simangot ay masusuklian ng ngiti. *pero saan? saan kaya?* ako ang hari ng daan. walang kinikilala na batas. nakikipagkarera sa hangin sige-sige sa pag-arangkada. kung may masagasaan, kahit siya ang duguan, siya pa rin ang may kasalanan. dahil paminsan naiisip ko na baka mas swerte pa siyang nakahandusay sa kalsada kaysa sa akin na pagod, naiinip, naiinis sa likod ng manibela. malapit nang maubusan ng gasolina, ang mga gulong ay pudpud na. 'di ko pa rin mahanap ang tahanan kaya tumungo na lang kaya ako sa kamatayan? "para po" ako'y napalingon. oo nga pala, may pasahero ako. inaangkas lang Kita paminsan umuupo likod madalas nakasabit sa may salamin o nakalapag sa harap kasama ng mga abubot at basura. "ate, para po" hindi. inapakan ko pa ang gasolina. nagbibingibingihan sa mga bulong Mo. oo, alam kong pagod na ako pero kaya ko 'to, hindi ko kailangan ng tulong. "para, diyan lang sa may tabi" hindi. hinigpitan ko pa ang hawak sa manibela. gusto ko lang naman makauwi. oo, alam kong nawawala na ako pero sigurado ako ang ginagawa ko siguro, sigurado siguro. "para" ngayon napagtanto ko na ako'y sawi, ako'y mali. papakawalan na ang pagkapit sa patalim, ang pagtiwala sa sarili. sa wakas ako ay bibitaw. sa Iyo na ang manibela, pati na rin itong upuan na 'to, and trono. Ikaw na, ang gasolina at gulong na nagpapatakbo ang mapang nagtuturo mula ngayon hanggang magpakailanman. Ikaw na ang Kapitan ang tagapagmaneho ng buhay na 'to. wala nang pagkuha, pagdukot, pag-angkin. mula ngayon, iaalay ko na ang lahat. ako ay Iyo. ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay at tuloy pa rin ang biyahe. ganun pa rin ang kalagayan ng kalye: malubak, maingay, madumi. pero kapag Ikaw ang nandyan sa upuan, para tayong lumilipad. anumang madaanan biyahe ay napakabanayad. puso ko'y nananabik. saan Mo ako sunod dadalhin? saan kaya makakarating? kahit saan man mapadpad, kahit gaano man kalayo, 'di na ako mawawala. ako ay nakarating na. o tahanang tinatamasa, nahanap na rin Kita. basta't kasama Ka, Hesus ako'y nakauwi na.

Continue reading...

Nahanap ko na! Nahanap ko na ang pagibig! Ako'y sabik na sabik nung una. Ako'y parang nakahanap ng ginto sa kalsada. Gumawa ng mga pangako. Para sa atin ay hindi susuko! Nagplano para sa kinabukasan. Lahat ng pinto sa puso'y binuksan! Lumipas ang bawat oras, araw, at taon. Tinanong ang sarili kung bakit naging ganon. Mga pangako'y nasira, Kinabukasan ay naging basura. Nagiba ang ihip ng hangin. Mistula ang taginit ay naging taglamig. Liyab ng puso'y nawala. Ako'y giniginaw na. Mga pintuan ay sarado Mga ilaw ay patay. Nagdilim ang paningin. At ako'y nahulog sa bangin. Huling sabi sa sarili. Ang puso ko'y sira na. Ako'y nagsisi. Ito pala ang pagibig.

0

Feb 1, 2021

Feb 1, 2021 at 2:59 AM UTC

pauljoshuapoetry

Ito Ba Ang Pagibig?

Nahanap ko na! Nahanap ko na ang pagibig! Ako'y sabik na sabik nung una. Ako'y parang nakahanap ng ginto sa kalsada. Gumawa ng mga pangako. Para sa atin ay hindi susuko! Nagplano para sa kinabukasan. Lahat ng pinto sa puso'y binuksan! Lumipas ang bawat oras, araw, at taon. Tinanong ang sarili kung bakit naging ganon. Mga pangako'y nasira, Kinabukasan ay naging basura. Nagiba ang ihip ng hangin. Mistula ang taginit ay naging taglamig. Liyab ng puso'y nawala. Ako'y giniginaw na. Mga pintuan ay sarado Mga ilaw ay patay. Nagdilim ang paningin. At ako'y nahulog sa bangin. Huling sabi sa sarili. Ang puso ko'y sira na. Ako'y nagsisi. Ito pala ang pagibig.

Continue reading...

Minsa’y nadako ako sa Kalye Pag-ibig Marahil walang karatula Ang mayroon lamang ay iilang linyang puti Salungat sa kalsada Siya rin palang tulay sa’ting tagpuan. Bawat butil ng Kanyang mukha’y Kumakapit at humihilik sa balat Sa’king palad, umaapaw ang mga ito Hihinto pa ba? Pagkat hindi handa Ang yerong gawa sa plastik Na syang bihis-bihis ng kabilang palad. Maraming yapak, aking naririnig Ngunit alam kong ang berdeng kulay Pawang hindi para sakin at sayo. Ang bawat kasuotan nila’y Tila pustura lang, ako’y nanatiling walang kibo. Unti-unti kong binagtas ang eskinita Makitid doon ngunit alam kong ito’y tama Tila kayrami pa ring paninda Ngunit ang lahat, hindi naman kabili-bili Pagkat minsanan lang ang pag-ibig na totoo Ni hindi ito kinakalakal. Hindi ko man mabili ang nais ko ngayon Masilayan man kita, bagkus likod lamang Ni hindi ko nga matanto ang itsura Basta’t sigurado ako Sa paglingon mo’y parehas na tayong handa. Malayo pa ang lalakbayin Ng pawang minanhid na mga paa Pagkat ang direksyon nati’y Sa ngayo’y alam kong Hindi pa para sa isa’t isa. Ikaw na siyang iniirog Aking hihintayin Hanggang ang oras ay tumiklop At umusbong ang panibagong bulaklak Saka natin pagmasdan Mga paru paro’t iilang kulisap, maging alitaptap. Tatandaan ko ang ating tagpuan Kung saan ihihimlay natin ang kinabukasan Buksan mo ang pusong minsang winarak Bubuuohin muna iyan ng Nasa Itaas At saka na natin isulat ang makabagong alamat. Sa Kalye Pag-ibig, tandaan mo, irog Tayo’y babalik at muling mangangarap Bubuo na panibagong larawan Na may tunay na ngiting Hahalimuyak sa mas Nakatataas. Sa Kalye Pag-ibig, Doon tayo magkita.

0

Dec 1, 2014

Dec 1, 2014 at 7:02 AM UTC

Minsa’y nadako ako sa Kalye Pag-ibig Marahil walang karatula Ang mayroon lamang ay iilang linyang puti Salungat sa kalsada Siya rin palang tulay sa’ting tagpuan. Bawat butil ng Kanyang mukha’y Kumakapit at humihilik sa balat Sa’king palad, umaapaw ang mga ito Hihinto pa ba? Pagkat hindi handa Ang yerong gawa sa plastik Na syang bihis-bihis ng kabilang palad. Maraming yapak, aking naririnig Ngunit alam kong ang berdeng kulay Pawang hindi para sakin at sayo. Ang bawat kasuotan nila’y Tila pustura lang, ako’y nanatiling walang kibo. Unti-unti kong binagtas ang eskinita Makitid doon ngunit alam kong ito’y tama Tila kayrami pa ring paninda Ngunit ang lahat, hindi naman kabili-bili Pagkat minsanan lang ang pag-ibig na totoo Ni hindi ito kinakalakal. Hindi ko man mabili ang nais ko ngayon Masilayan man kita, bagkus likod lamang Ni hindi ko nga matanto ang itsura Basta’t sigurado ako Sa paglingon mo’y parehas na tayong handa. Malayo pa ang lalakbayin Ng pawang minanhid na mga paa Pagkat ang direksyon nati’y Sa ngayo’y alam kong Hindi pa para sa isa’t isa. Ikaw na siyang iniirog Aking hihintayin Hanggang ang oras ay tumiklop At umusbong ang panibagong bulaklak Saka natin pagmasdan Mga paru paro’t iilang kulisap, maging alitaptap. Tatandaan ko ang ating tagpuan Kung saan ihihimlay natin ang kinabukasan Buksan mo ang pusong minsang winarak Bubuuohin muna iyan ng Nasa Itaas At saka na natin isulat ang makabagong alamat. Sa Kalye Pag-ibig, tandaan mo, irog Tayo’y babalik at muling mangangarap Bubuo na panibagong larawan Na may tunay na ngiting Hahalimuyak sa mas Nakatataas. Sa Kalye Pag-ibig, Doon tayo magkita.

Continue reading...

Isa, dalawa, tatlong yapak sa putik. Isa, dalawa, tatlong lubog sa tubig. Isa, dalawa, tatlong pugpog ng alikabok sa aking mga paa. Hindi ako marunong magsalita ng Tagalog. "Roel! Bilisan mo naman maglakad, patay tayo kay Ginang Cruz." Sambit ni rey. "Oo sandali lang natumba ako sa putikan." "Ang lampa mo kasi." Nagtawanan kaming lahat pagkwa'y tumakbo nang ubod bilis. Mga kamag-aral ko sila. Palagi kaming magkakasabay sa paglakad sa umaga patungo sa eskwela. Natutuwa ako sapagkat masaya silang nag-aasaran kahit hindi ko naman maintindihan ang sinasabi nila. Nahihiya ako kaya nag-eensayo ako sa bahay o habang kami ay naglalakad, pabulong-bulong, ginagaya ang pagbikas ng bibig; ang pagsara, ang pagbukas. Mga kamag-aral ko sila. Isang buong grupo kami na wari ba'y batalyon ng mga sundalo na handang sumabak sa giyera; may putik ang laylayan ng pantalon at basa ang mga paa. Uy malapit na kami sa eskwela, ilang hakbang na lang; tumakbo sila, gayundin ako, mabilis. Nagpatuloy sila ngunit ako'y biglang huminto. "Oo nga pala, hanggang dito na lamang ako", mahinang sambit sa sarili. Natigilan ako, lumiwanag ang mukha at sumilay ang tuwa. Tumakbo ako papalayo sa eskwela't papalapit sa palayan kung saan tutulong ako sa anihan. "Marunong na ako magsalita ng Tagalog!" Sigaw ko sabay yakap sa mga aanihing palay. Salamat sa mga kasabay kong maglakad tuwing umaga, salamat sa mga kamag-aral ko sa kalsada.

0

Sep 21, 2017

Sep 21, 2017 at 10:02 AM UTC

Isa, dalawa, tatlong yapak sa putik. Isa, dalawa, tatlong lubog sa tubig. Isa, dalawa, tatlong pugpog ng alikabok sa aking mga paa. Hindi ako marunong magsalita ng Tagalog. "Roel! Bilisan mo naman maglakad, patay tayo kay Ginang Cruz." Sambit ni rey. "Oo sandali lang natumba ako sa putikan." "Ang lampa mo kasi." Nagtawanan kaming lahat pagkwa'y tumakbo nang ubod bilis. Mga kamag-aral ko sila. Palagi kaming magkakasabay sa paglakad sa umaga patungo sa eskwela. Natutuwa ako sapagkat masaya silang nag-aasaran kahit hindi ko naman maintindihan ang sinasabi nila. Nahihiya ako kaya nag-eensayo ako sa bahay o habang kami ay naglalakad, pabulong-bulong, ginagaya ang pagbikas ng bibig; ang pagsara, ang pagbukas. Mga kamag-aral ko sila. Isang buong grupo kami na wari ba'y batalyon ng mga sundalo na handang sumabak sa giyera; may putik ang laylayan ng pantalon at basa ang mga paa. Uy malapit na kami sa eskwela, ilang hakbang na lang; tumakbo sila, gayundin ako, mabilis. Nagpatuloy sila ngunit ako'y biglang huminto. "Oo nga pala, hanggang dito na lamang ako", mahinang sambit sa sarili. Natigilan ako, lumiwanag ang mukha at sumilay ang tuwa. Tumakbo ako papalayo sa eskwela't papalapit sa palayan kung saan tutulong ako sa anihan. "Marunong na ako magsalita ng Tagalog!" Sigaw ko sabay yakap sa mga aanihing palay. Salamat sa mga kasabay kong maglakad tuwing umaga, salamat sa mga kamag-aral ko sa kalsada.

Continue reading...

Minsan sa mundo, akala mo ikaw lang ang malas, lahat hinahanapan mo ng butas. Pero ang totoo, Gusto mo lang tumakas. . . 'Yan! 'Yan ang labing may gatas! Kinukutya mo ang gobyerno, dahil di sila patas, eh, sino nga b'ang nag-atas? Paano tayo kakalas, Kung wala naman tayong lakas? Nagdedesisyon ka nga ng di alam ang konstitusyon, paano mo nalaman ang tamang solusyon? Nilagay natin sila sa posisyon, dahil nagbigay sila ng maraming kondisyon, na lahat naman, ilusyon! Eh, sino nga ba ang iboboto? Kung halos lahat sila, ang hanap, deboto! Ano sila santo? Oh, tingnan mo ko, kung makapagsalita, akala mo kung sino. . . Sorry sa mga kritisismo . . . Pero sa totoo lang yung gobyerno, pinapadami lang yung mapupunta sa impyerno. Di ko nilalahat, pero pano nga ba tumukoy? Binigyan ng kapangyarihan, para manindigan, manilbihan sa bayan, pero anong ginawa? Pinabayaan. Kaya yan, dahil sa kahirapan, lahat sabik sa pangako. . . Kalaunan. . .pag pinaglaban mo, ikaw pa ang matatakot! Magsasaka nga, sariling ani, iba ang humahakot. . Ibang nagmatapang, sila pang dinambangan! Kaya ako, di nalang boboto. . Di basta basta makiki-uso. Dahil ang totoo, wala akong makitang seryoso. Puro sila, sariling negosyo. Gawa ng gawa ng imperyo! Makita mo ang gobyerno, andaming benepisyo. Kadalasan, si chief puro pa reklamo! Eh, milyon naman ang komisyon Sa sariling institusyon! Kulang pa daw! Wow, napaka-halimaw! Pero ang tingin nila sa kalsada yung mga bata, perwisyo?! Kaya ba nila tinago, sa malayo nang dumating ang mga dayo?! Oh, di mo alam no? Kasi nga tinago! Sana yung susunod na uupo, yung taong, totoo. Yung kahit malaya, di mandadaya. . . Gawing tama ang pagboto. . Di ka na si toto, Di ka si nene, Wag madala sa mga ugong ng hele! Meron at meron yan! Di lang natin makita, kaya ang payo ko: WAG KANG MANGHULA. .

0

Apr 15, 2016

Apr 15, 2016 at 2:15 PM UTC

theblindseeker12

Minsan sa mundo, akala mo ikaw lang ang malas, lahat hinahanapan mo ng butas. Pero ang totoo, Gusto mo lang tumakas. . . 'Yan! 'Yan ang labing may gatas! Kinukutya mo ang gobyerno, dahil di sila patas, eh, sino nga b'ang nag-atas? Paano tayo kakalas, Kung wala naman tayong lakas? Nagdedesisyon ka nga ng di alam ang konstitusyon, paano mo nalaman ang tamang solusyon? Nilagay natin sila sa posisyon, dahil nagbigay sila ng maraming kondisyon, na lahat naman, ilusyon! Eh, sino nga ba ang iboboto? Kung halos lahat sila, ang hanap, deboto! Ano sila santo? Oh, tingnan mo ko, kung makapagsalita, akala mo kung sino. . . Sorry sa mga kritisismo . . . Pero sa totoo lang yung gobyerno, pinapadami lang yung mapupunta sa impyerno. Di ko nilalahat, pero pano nga ba tumukoy? Binigyan ng kapangyarihan, para manindigan, manilbihan sa bayan, pero anong ginawa? Pinabayaan. Kaya yan, dahil sa kahirapan, lahat sabik sa pangako. . . Kalaunan. . .pag pinaglaban mo, ikaw pa ang matatakot! Magsasaka nga, sariling ani, iba ang humahakot. . Ibang nagmatapang, sila pang dinambangan! Kaya ako, di nalang boboto. . Di basta basta makiki-uso. Dahil ang totoo, wala akong makitang seryoso. Puro sila, sariling negosyo. Gawa ng gawa ng imperyo! Makita mo ang gobyerno, andaming benepisyo. Kadalasan, si chief puro pa reklamo! Eh, milyon naman ang komisyon Sa sariling institusyon! Kulang pa daw! Wow, napaka-halimaw! Pero ang tingin nila sa kalsada yung mga bata, perwisyo?! Kaya ba nila tinago, sa malayo nang dumating ang mga dayo?! Oh, di mo alam no? Kasi nga tinago! Sana yung susunod na uupo, yung taong, totoo. Yung kahit malaya, di mandadaya. . . Gawing tama ang pagboto. . Di ka na si toto, Di ka si nene, Wag madala sa mga ugong ng hele! Meron at meron yan! Di lang natin makita, kaya ang payo ko: WAG KANG MANGHULA. .

Continue reading...

Sa labing-apat na araw na nakilala kita Minahal ka ng buo Puso'y napahinto, natulala Dahan-dahang bumilis ang bawat pintig At sa bawat pintig na ginagawa nito Dala'y dugo na umaasang sana mahalin ako Namumulang pisngi Namumulang labi At kagaya ng dugo sa katawan Akoy pinaikot-ikot, ikot, ikot... Hanggang sa maubos ang enerhiya Na baon-baon mula ulo hanggang paa At sa dahon ng saging ako ay ibinalot Na parang betamax Iniluwa ng hindi nasarapan Ikinamuhi dahil sa lasa 'Di ko alam kung ako'y tanga o nagmamahal lamang At kung alin man ako sa dalawa Hindi na mahalaga dahil alam kong mahal kita Sa labing-apat na araw na nakilala kita, Pinaglaruan mo ako At kagaya ng mga bata sa lansangan Ako ay naging kalsada At ikaw, ikaw ang trak Na piniling di pansinin ang mga butas sa ibabaw ng dibdib Dinaanan lang Hinayaang bukas Nakabilad sa araw At sa pagbuhos ng ulan Tinulungang lunurin ng tubig na may dalang putik Sa labing-apat na araw na nakilala kita Minahal ka ng buo Nang walang halong pag-aalinlangan Na di inisip kung mahal din ba ako o hindi Pero sa ating munting panahon Nalaman ko na ikaw ay isang relihiyon Na piniling isantabi ang agham At ako, kagaya ng lahat ng bagay sa mundo mo Ay isang bersikulo lamang ng iyong bibliya Na kung hindi maintindihan Gagabayan ang sariling kamay At ibubuklat ang mga kasunod na pahina Mahal, sa labing-apat na araw na nakilala kita Pagod na akong maging kalsada Ayaw ko nang maging parte ng iyong bibliya At higit sa lahat Hindi ako ang iyong dugo Na gagawing betamax at ibebenta Kapalit sa kapirasong salapi Mahal, hindi ako iyon At ngayong tapos na ang labing apat na araw Magiging mahalaga ako para sa akin Nasaktan, nadurog Pero noon 'yon! Mula ngayon tatanggi na ako Tatanggi akong masaktan Tatanggi akong paglaruan Tatanggi akong gamitin At higit sa lahat tatanggihan na kita Lilimutin ko ang iyong pagkatao gaya ng paglimot mo sa akin. Masakit, pero kaya. Matagal, pero kailangan.

0

Sep 13, 2015

Sep 13, 2015 at 12:17 AM UTC

Dugo, Kalsada, Bersikulo

Sa labing-apat na araw na nakilala kita Minahal ka ng buo Puso'y napahinto, natulala Dahan-dahang bumilis ang bawat pintig At sa bawat pintig na ginagawa nito Dala'y dugo na umaasang sana mahalin ako Namumulang pisngi Namumulang labi At kagaya ng dugo sa katawan Akoy pinaikot-ikot, ikot, ikot... Hanggang sa maubos ang enerhiya Na baon-baon mula ulo hanggang paa At sa dahon ng saging ako ay ibinalot Na parang betamax Iniluwa ng hindi nasarapan Ikinamuhi dahil sa lasa 'Di ko alam kung ako'y tanga o nagmamahal lamang At kung alin man ako sa dalawa Hindi na mahalaga dahil alam kong mahal kita Sa labing-apat na araw na nakilala kita, Pinaglaruan mo ako At kagaya ng mga bata sa lansangan Ako ay naging kalsada At ikaw, ikaw ang trak Na piniling di pansinin ang mga butas sa ibabaw ng dibdib Dinaanan lang Hinayaang bukas Nakabilad sa araw At sa pagbuhos ng ulan Tinulungang lunurin ng tubig na may dalang putik Sa labing-apat na araw na nakilala kita Minahal ka ng buo Nang walang halong pag-aalinlangan Na di inisip kung mahal din ba ako o hindi Pero sa ating munting panahon Nalaman ko na ikaw ay isang relihiyon Na piniling isantabi ang agham At ako, kagaya ng lahat ng bagay sa mundo mo Ay isang bersikulo lamang ng iyong bibliya Na kung hindi maintindihan Gagabayan ang sariling kamay At ibubuklat ang mga kasunod na pahina Mahal, sa labing-apat na araw na nakilala kita Pagod na akong maging kalsada Ayaw ko nang maging parte ng iyong bibliya At higit sa lahat Hindi ako ang iyong dugo Na gagawing betamax at ibebenta Kapalit sa kapirasong salapi Mahal, hindi ako iyon At ngayong tapos na ang labing apat na araw Magiging mahalaga ako para sa akin Nasaktan, nadurog Pero noon 'yon! Mula ngayon tatanggi na ako Tatanggi akong masaktan Tatanggi akong paglaruan Tatanggi akong gamitin At higit sa lahat tatanggihan na kita Lilimutin ko ang iyong pagkatao gaya ng paglimot mo sa akin. Masakit, pero kaya. Matagal, pero kailangan.

Continue reading...

Mahilig akong manood ng pelikula Sisiyasatin ko ang bawat balangkas Panonoorin mula sa simula Papunta sa kasukdulan ng kwento Hanggang sa katapusan ng kwento Isa sa paborito kong kategorya nito Ay ang pag-ibig Napakasayang manood ng pelikulang pag-iibigan ang tema Dahil kahit minsan ay katulad din ito ng nararanasan natin Magsisimula sa pagpapakilala Sa “ako nga pala si..” “At ako naman si..” Sabay ngiti na tila titigil ang mundo Bibilis ang pintig ng puso At mapupuno ang tiyan na tila nakalunok ng sangkatutak paruparo At nanirahan sa ilalim ng mga kalamnan mo Napakatamis ng mga simula Ang mga panahong ang mga mata Ang nagsisilbing daluyan Ng enerhiya na nagpapasabay ng tibok ng puso niyong dalawa Ang mga panahong ang mga kamay Ang nagsisilbing hawakan sa pinakamalayong paglalakbay Kikiligin ka sa simula Magpapatuloy sa kasukdulan Magpapatuloy Sa “Bakit hindi mo agad sinabi?” Sa “Bakit ka nagsinungaling saakin?” Sa “Ano bang nagawa ko sa’yo” Sa “Saan ba ako nagkamali?” Matututunan mo na ang pag-ibig pala ay nagbabago Ang dating matamis ay naging mapait At tila isang kape na dating kumukulo sa init Ay nanlamig bigla Sa di inaasahang panahon At sa katapusan ay makikita mo ang dulo Ang pagpapaalam Ang mga salitang “Hanggang dito na lamang tayo” Na kahit na ipinangako niyo sa isa’t isa ang walang hanggan Ay naabot niyo pa rin ang dulo At kahit na masakit ay tatanggapin mo Dahil ang katotohanan ay Ang pag-ibig ay nagwawakas Mahilig ako sa mga kwento Dahil dito umiikot ang mga pelikulang sinusubaybayan ko Ang simula, kasukdulan at pagtatapos Ang paborito kong istorya Ay ang pag-ibig Pag-ibig Na nagsimula sa pagpapakilala Sa pagtanggap ng katotohanan na hindi ko kakayanin mag-isa Sa pagsambit na ikaw lamang ang kayang magligtas sa kaluluwa kong ligaw Hindi man puno ng tamis Pero puno nmn ng tunay na pagsinta Ng totoong nagmamahal Ang mga mata niyang magbabantay saakin Sa tuwing ako’y nag-iisa’t nasa panganib Mga labi, na hindi mo man nakikita ang ngiti pero ramdam ang pagmamahal sa tamis ng salitang sinasambit Mga kamay, na hindi nagsisilbing hawakan, pero gabay At sa tuwing naliligaw na ako’y andyan ka pra itama ang aking landas Pag-ibig Na ang kasukdulan ay Naganap sa krus Kung saan ipinakita ang tunay na kilos ng pagmamahal; Sakripisyo Kahit na hindi ako nararapat sa pag-ibig mo’y Ibinigay mo ang lahat Para lamang maibalik ang ako, na minsan nang naglibot papalayo Sa kasabikan na mahanap ang dulo Kasama ang mundo pero nagkamali ako Ang mundo ay iiwan kang lagalak Sa kalsada Humahanap ng titirhan Humihingi ng makakain At nanlilimos ng ng salapi Pero ikaw ang pumulot saakin Sa pagkaalipin ko sa mapanlinlang mundo Iniangat mo ako sa kahirapan ko Kahit na tila kapeng nanlamig ako Ay hindi mo isinantabi Pinaranas mo ang tunay na pag-ibig Na hindi kayang ibigay ng kahit sino At tulad ng mga pelkulang paborito ko Hilig kong sinusubaybayan ang kwento Ang paborito kong kwento ay ang pag-iibigan nating dalawa, Panginoon. At magtatapos ito sa… Mali. Hindi pa rito nagtatapos ang kwento

0

Apr 22, 2018

Apr 22, 2018 at 1:18 PM UTC

kurt-christian-b-tubera

Mahilig akong manood ng pelikula Sisiyasatin ko ang bawat balangkas Panonoorin mula sa simula Papunta sa kasukdulan ng kwento Hanggang sa katapusan ng kwento Isa sa paborito kong kategorya nito Ay ang pag-ibig Napakasayang manood ng pelikulang pag-iibigan ang tema Dahil kahit minsan ay katulad din ito ng nararanasan natin Magsisimula sa pagpapakilala Sa “ako nga pala si..” “At ako naman si..” Sabay ngiti na tila titigil ang mundo Bibilis ang pintig ng puso At mapupuno ang tiyan na tila nakalunok ng sangkatutak paruparo At nanirahan sa ilalim ng mga kalamnan mo Napakatamis ng mga simula Ang mga panahong ang mga mata Ang nagsisilbing daluyan Ng enerhiya na nagpapasabay ng tibok ng puso niyong dalawa Ang mga panahong ang mga kamay Ang nagsisilbing hawakan sa pinakamalayong paglalakbay Kikiligin ka sa simula Magpapatuloy sa kasukdulan Magpapatuloy Sa “Bakit hindi mo agad sinabi?” Sa “Bakit ka nagsinungaling saakin?” Sa “Ano bang nagawa ko sa’yo” Sa “Saan ba ako nagkamali?” Matututunan mo na ang pag-ibig pala ay nagbabago Ang dating matamis ay naging mapait At tila isang kape na dating kumukulo sa init Ay nanlamig bigla Sa di inaasahang panahon At sa katapusan ay makikita mo ang dulo Ang pagpapaalam Ang mga salitang “Hanggang dito na lamang tayo” Na kahit na ipinangako niyo sa isa’t isa ang walang hanggan Ay naabot niyo pa rin ang dulo At kahit na masakit ay tatanggapin mo Dahil ang katotohanan ay Ang pag-ibig ay nagwawakas Mahilig ako sa mga kwento Dahil dito umiikot ang mga pelikulang sinusubaybayan ko Ang simula, kasukdulan at pagtatapos Ang paborito kong istorya Ay ang pag-ibig Pag-ibig Na nagsimula sa pagpapakilala Sa pagtanggap ng katotohanan na hindi ko kakayanin mag-isa Sa pagsambit na ikaw lamang ang kayang magligtas sa kaluluwa kong ligaw Hindi man puno ng tamis Pero puno nmn ng tunay na pagsinta Ng totoong nagmamahal Ang mga mata niyang magbabantay saakin Sa tuwing ako’y nag-iisa’t nasa panganib Mga labi, na hindi mo man nakikita ang ngiti pero ramdam ang pagmamahal sa tamis ng salitang sinasambit Mga kamay, na hindi nagsisilbing hawakan, pero gabay At sa tuwing naliligaw na ako’y andyan ka pra itama ang aking landas Pag-ibig Na ang kasukdulan ay Naganap sa krus Kung saan ipinakita ang tunay na kilos ng pagmamahal; Sakripisyo Kahit na hindi ako nararapat sa pag-ibig mo’y Ibinigay mo ang lahat Para lamang maibalik ang ako, na minsan nang naglibot papalayo Sa kasabikan na mahanap ang dulo Kasama ang mundo pero nagkamali ako Ang mundo ay iiwan kang lagalak Sa kalsada Humahanap ng titirhan Humihingi ng makakain At nanlilimos ng ng salapi Pero ikaw ang pumulot saakin Sa pagkaalipin ko sa mapanlinlang mundo Iniangat mo ako sa kahirapan ko Kahit na tila kapeng nanlamig ako Ay hindi mo isinantabi Pinaranas mo ang tunay na pag-ibig Na hindi kayang ibigay ng kahit sino At tulad ng mga pelkulang paborito ko Hilig kong sinusubaybayan ang kwento Ang paborito kong kwento ay ang pag-iibigan nating dalawa, Panginoon. At magtatapos ito sa… Mali. Hindi pa rito nagtatapos ang kwento

Continue reading...

Isang babae ang sumakay sa V. Mapa Maikli ang buhok at kayumanggi Nakapulang T-shirt at maikling shorts Tsinelas na plastic ay may takong Ang jeep ay mahaba, bago at maingay Balahaw nito ang malakas na tugtugin Ang barker ay mala trenta maging ang driver Kung umasta ay tinedyer Ang musika ay hindi musika 'Pagkat hindi lahat ng sinulat ay babasahin Ni musika ang lahat ng tugtugin Hindi musika kundi basura Ang babae ay sumabay sa saliw ng tugtog Kumanta nang may emosyon Walang hiyang ikinampay ang kamay At winasiwas ang yapos na sako Hindi pa siya nagbabayad Malamang wala siyang pera Hindi siguro iyon ang dahilan ng tawanan Sa kanya'y marahil may kakulangan Nawala ang nagwawalang kanta At nanahimik rin ang aba Tulala sa kawalan habang may minamantra Bakit kaya kabisado niya ang kanta? Kung mayroon mang makapagsasabi Ano ang nasa isipan ng isang tao Na hindi rin masasabi kung ano Paanong ang pag-unawa'y matatamo? Sila ba talaga ang wala sa katinuan? Kung sila ang ating pinagtatawanan Kung mga mata nila'y walang bahid Pahid ng alinlangan at pagdududa Naririnig din ba niya Sigaw ng barker sa kalsada? Nararamdaman din ba niya Dampi ng tubig ulan Naiisip niya kaya Kung ano ang kinabukasan? Nagmamadali rin ba siyang makauwi Dahil may exam kinabukasan? Bumaba siya sa harap ng arko Tumalon at masayang nagsayaw sa gitna Tinunton ang daan sa Teresa Di namalayang nariyan na siya Sa patutunguhan niya

0

Aug 4, 2016

Aug 4, 2016 at 12:37 PM UTC

Isang babae ang sumakay sa V. Mapa Maikli ang buhok at kayumanggi Nakapulang T-shirt at maikling shorts Tsinelas na plastic ay may takong Ang jeep ay mahaba, bago at maingay Balahaw nito ang malakas na tugtugin Ang barker ay mala trenta maging ang driver Kung umasta ay tinedyer Ang musika ay hindi musika 'Pagkat hindi lahat ng sinulat ay babasahin Ni musika ang lahat ng tugtugin Hindi musika kundi basura Ang babae ay sumabay sa saliw ng tugtog Kumanta nang may emosyon Walang hiyang ikinampay ang kamay At winasiwas ang yapos na sako Hindi pa siya nagbabayad Malamang wala siyang pera Hindi siguro iyon ang dahilan ng tawanan Sa kanya'y marahil may kakulangan Nawala ang nagwawalang kanta At nanahimik rin ang aba Tulala sa kawalan habang may minamantra Bakit kaya kabisado niya ang kanta? Kung mayroon mang makapagsasabi Ano ang nasa isipan ng isang tao Na hindi rin masasabi kung ano Paanong ang pag-unawa'y matatamo? Sila ba talaga ang wala sa katinuan? Kung sila ang ating pinagtatawanan Kung mga mata nila'y walang bahid Pahid ng alinlangan at pagdududa Naririnig din ba niya Sigaw ng barker sa kalsada? Nararamdaman din ba niya Dampi ng tubig ulan Naiisip niya kaya Kung ano ang kinabukasan? Nagmamadali rin ba siyang makauwi Dahil may exam kinabukasan? Bumaba siya sa harap ng arko Tumalon at masayang nagsayaw sa gitna Tinunton ang daan sa Teresa Di namalayang nariyan na siya Sa patutunguhan niya

Continue reading...

Natandaan ko yung sinabi ng kaibigan ko Noong nalaman niya yung isa kong kaibigan wala pang assignment Sabi niya, “May umaga pa.” Oo, tama siya. Kasi kalagitnaan pa lamang daw iyon ng linggo Dahil alas-nuebe pa lamang ng gabi At halos 8 kilometro ang layo namin sa mga bahay namin At kaya pa naming magising ng alas-siyete ng umaga Tama nga siya Kasi iikot pa daw ang mundo at tayo’y makakakita pa ng pagsikat ng araw At maliliwanagan sa realidad ng buhay Buhay na hindi naman natin ninais ngunit inaayos Tama nga rin siya Dahil wala naman sinabing makulimlim nung mga araw na iyon O Ni-isang patak ng ulan ang bababa sa aspalto ng mga sirang kalsada At buong araw natin masisilayan ang sinag ni haring araw Tama nga siya Dahil may 3 pang araw pa bago matapos ang isang linggo Dahil nakikita na sa kalendaryo niya Oo, nakita niya lahat. Alam niya ang nangyayari sa paligid Bawat numero Bawat halaga Bawat detalye ng tinitirhan naming planeta Ngunit, magkaiba kami ng mundo Oo, Sabi nga niya May oras pa May bukas pa May umaga pa Pero paano na ako? Paano na ako? Ang aking orasan ay tila hindi na gumagalaw At ang mga numero nito’y kupas na? Paano na ang kalendaryo ko Na ang taon ay nasa taon pa rin ng aking kamatayan? Paano na ang pag-dating ng umagang inaasahan ko Kung ang ulan ay halos araw-araw na lamang At ang langit ay puno ng alapaap? Paano na ako? Isang taong pinili na lamang mabulag ng pessimismo At tuluyan nang hindi masilawan ng optimismo? Kaya ito ako ngayon Bumili ako ng bagong mga salamin Binilhan ko ng baterya ang aking orasan Bumili ako ng bagong kalendaryo Binuksan ko din ang aking bintana Nasilayan ko ang sinasabi niyang umaga Naramdaman ko ang init ang araw Gumagalaw na ang aking relo Nasa tamang taon na ang aking kalendaryo Oo, tama nga siya May umaga pa nga Pero paano mo makikita ang umaga Kung sa pagsikat ng araw ay ang mga mata mo’y nakapikit pa? Bumangon ka Maganda ang araw ngayon Huwag **** sasayangin Hanggang hapon lang iyon.

0

Jul 13, 2017

Jul 13, 2017 at 9:41 AM UTC

Natandaan ko yung sinabi ng kaibigan ko Noong nalaman niya yung isa kong kaibigan wala pang assignment Sabi niya, “May umaga pa.” Oo, tama siya. Kasi kalagitnaan pa lamang daw iyon ng linggo Dahil alas-nuebe pa lamang ng gabi At halos 8 kilometro ang layo namin sa mga bahay namin At kaya pa naming magising ng alas-siyete ng umaga Tama nga siya Kasi iikot pa daw ang mundo at tayo’y makakakita pa ng pagsikat ng araw At maliliwanagan sa realidad ng buhay Buhay na hindi naman natin ninais ngunit inaayos Tama nga rin siya Dahil wala naman sinabing makulimlim nung mga araw na iyon O Ni-isang patak ng ulan ang bababa sa aspalto ng mga sirang kalsada At buong araw natin masisilayan ang sinag ni haring araw Tama nga siya Dahil may 3 pang araw pa bago matapos ang isang linggo Dahil nakikita na sa kalendaryo niya Oo, nakita niya lahat. Alam niya ang nangyayari sa paligid Bawat numero Bawat halaga Bawat detalye ng tinitirhan naming planeta Ngunit, magkaiba kami ng mundo Oo, Sabi nga niya May oras pa May bukas pa May umaga pa Pero paano na ako? Paano na ako? Ang aking orasan ay tila hindi na gumagalaw At ang mga numero nito’y kupas na? Paano na ang kalendaryo ko Na ang taon ay nasa taon pa rin ng aking kamatayan? Paano na ang pag-dating ng umagang inaasahan ko Kung ang ulan ay halos araw-araw na lamang At ang langit ay puno ng alapaap? Paano na ako? Isang taong pinili na lamang mabulag ng pessimismo At tuluyan nang hindi masilawan ng optimismo? Kaya ito ako ngayon Bumili ako ng bagong mga salamin Binilhan ko ng baterya ang aking orasan Bumili ako ng bagong kalendaryo Binuksan ko din ang aking bintana Nasilayan ko ang sinasabi niyang umaga Naramdaman ko ang init ang araw Gumagalaw na ang aking relo Nasa tamang taon na ang aking kalendaryo Oo, tama nga siya May umaga pa nga Pero paano mo makikita ang umaga Kung sa pagsikat ng araw ay ang mga mata mo’y nakapikit pa? Bumangon ka Maganda ang araw ngayon Huwag **** sasayangin Hanggang hapon lang iyon.

Continue reading...

Nung linggo, napadaan ako sa nbs nakita ko kasi sa facebook yung libro ni Juan Miguel sabi ko, bukas bibilhin ko to. para pag pumunta ulit ako sayo, may babasahin ako pag hinihintay kita nung lunes, binili ko. tanda ko pa kung gaano ko pinipigilan yung sarili ko na ilipat sa susunod na pahina nung sinimulan ko isip-isip ko kasi, baka sa martes o sa miyerkules pa tayo magkita baka maubusan ako ng tula di naman kasi tayo yung klase na nag-uusap sa labas ng kwarto mas mahaba pa nga ata ang tulang ito kaysa sa palitan natin ng mga salita pag hindi tayo nakahiga sa kama dumaan ang martes, miyerkules, baka may ginagawa lang huwebes kinausap kita ang sabi mo “May tao dito, pagod na din ako. Sa susunod nalang” mahal, tumango lang ako. Wala namang tayo. Ano bang karapatan ko sayo? nung biyernes, sinubukan ko ulit tinanong kita kung may ginagawa ka ba sabi mo “wala pero matutulog na ko” sinagot mo ko habang nakatayo ka sa kabilang kalsada, di mo ko nakita pero nandun ako. Nung isang linggo, mahal mo ako. Alam ko na mahal mo na ko nun. Tinanong mo ko kung mahal na kita, ngumiti nalang ako. mahal. mahal, mahal na kita. minahal kita nung unang pagsikat ng araw na nagising ako sa yakap mo minahal kita sa unang paglapat ng labi. mahal, sa tuwing natutulog ka ibinubulong ko sa labi mo na mahal na kita. mahal, dati nung ako pa ang kasama mo matulog binubulong ko sa labi mo na mahal kita.

0

Sep 17, 2016

Sep 17, 2016 at 11:25 PM UTC

certain-dark-things

Nung linggo, napadaan ako sa nbs nakita ko kasi sa facebook yung libro ni Juan Miguel sabi ko, bukas bibilhin ko to. para pag pumunta ulit ako sayo, may babasahin ako pag hinihintay kita nung lunes, binili ko. tanda ko pa kung gaano ko pinipigilan yung sarili ko na ilipat sa susunod na pahina nung sinimulan ko isip-isip ko kasi, baka sa martes o sa miyerkules pa tayo magkita baka maubusan ako ng tula di naman kasi tayo yung klase na nag-uusap sa labas ng kwarto mas mahaba pa nga ata ang tulang ito kaysa sa palitan natin ng mga salita pag hindi tayo nakahiga sa kama dumaan ang martes, miyerkules, baka may ginagawa lang huwebes kinausap kita ang sabi mo “May tao dito, pagod na din ako. Sa susunod nalang” mahal, tumango lang ako. Wala namang tayo. Ano bang karapatan ko sayo? nung biyernes, sinubukan ko ulit tinanong kita kung may ginagawa ka ba sabi mo “wala pero matutulog na ko” sinagot mo ko habang nakatayo ka sa kabilang kalsada, di mo ko nakita pero nandun ako. Nung isang linggo, mahal mo ako. Alam ko na mahal mo na ko nun. Tinanong mo ko kung mahal na kita, ngumiti nalang ako. mahal. mahal, mahal na kita. minahal kita nung unang pagsikat ng araw na nagising ako sa yakap mo minahal kita sa unang paglapat ng labi. mahal, sa tuwing natutulog ka ibinubulong ko sa labi mo na mahal na kita. mahal, dati nung ako pa ang kasama mo matulog binubulong ko sa labi mo na mahal kita.

Continue reading...

I. Pangalawang pagkakataon? Karapat-dapat ka pa ba para doon? Matapos **** saktan ang damdamin. Ganun-ganun nalang ba ‘yun? II. Hindi mo alam ang dinanas kong hirap, Habang ikaw, hayun at nagpapasarap. Ang hirap mabuhay ng wala ka, Dahil sanay na akong nasa tabi kita. III. Pero pinilit kong tumayo para mabuhay! Sinanay ko ang sarili na wala ka, At lahat ng pagkalimot nagawa na. Pero ang sugat sa puso'y naghihilom pa. IV. Matapos ang isang taon, Landas natin ay muling nagkita. Akala ko lahat ng ala-ala'y wala na. Akala ko nakaraos na ako sa sakit, hindi pa pala. V. Iiwasan sana kita kaso braso mo'y ibinuka, Para tayong nagpapatintero sa kalsada. Pagkat humihingi ka ng sandali, Para makapag-usap tayong maigi. VI. Pumayag ako, Kahit alam kong masasaktan lang ako. Kahit alam kong 'di pa kaya ng puso ko. Pumayag ako! VII. Bakas sa mukha mo ang pagkatuwa! Dahil sa wakas masasabi mo na, Kung bakit ka nalang nangiwan bigla. Aaminin ko, ako rin ay nakaramdam ng kaunting tuwa. VIII. Pero hindi ko yun ipinahalata, Sapagkat, kung iyon ay iyong makikita, Marahil ika'y umasa na pinatawad na kita. Mali! Maling mali! IX. Napa-usog ka bahagya at nagbuntong hininga pa. Napahawak ka saking braso, tumingin sa aking mga mata. Sinabi mo lahat ng dahilan kong bakit ako iniwan, Ako ay naliwanagan sa iyong mga tinuran. X. Humihingi ka ng pangalawang pagkakataon, Pero hindi ko yun ganun-ganun. Tugon ko'y: “Aking pag-iisipan” at umalis na lamang. Hinabol mo ako’t sinabing: “Mahal kita 'di kita kinalimutan.” XI. Hindi ako sumagot at sa paglalakad diretso lamang. Pero alam ko sa sarili kong mahal pa rin kita. Alas dose na at diwa ko’y gising pa, Dahil sa aking naaalala ang ating muling pagkikita. XII. Napag-isip-isip kung dapat pa bang pagbigyan kita. Kahit na alam ko sa sarili kong mahal pa rin kita, Nagdadalawang isip pa rin ako baka masaktan na naman ulit ako. Hanggang ngayon naguguluhan pa rin ako. XIV. Dumaan ang dalawang linggo, At sinipat mo na ako sa bahay ko. Halatang nasasabik ka na sa isasagot ko. Niyakap kita ng mahigpit sumigaw ng “Oo!” XV. Sa una'y nagtataka ka pa sa kinilos ko, At hanggang sa unti-unti kang nangiti. Dahil naliwagan na ang loko. Matagal ko ng pinag-isipan 'to at “Oo” ang sagot ko. XVI. At dahil mahal pa kita, hindi ko na natiis pa, Hindi sapat ang mga daliri ko kung gaano ko, Lubos na pinag-isipan ang isasagot ko sa'yo. At magmamahalan tayo muli, sa pangalawang pagkakataon.

0

Jul 18, 2015

Jul 18, 2015 at 1:01 PM UTC

Pangalawang Pagkakataon

I. Pangalawang pagkakataon? Karapat-dapat ka pa ba para doon? Matapos **** saktan ang damdamin. Ganun-ganun nalang ba ‘yun? II. Hindi mo alam ang dinanas kong hirap, Habang ikaw, hayun at nagpapasarap. Ang hirap mabuhay ng wala ka, Dahil sanay na akong nasa tabi kita. III. Pero pinilit kong tumayo para mabuhay! Sinanay ko ang sarili na wala ka, At lahat ng pagkalimot nagawa na. Pero ang sugat sa puso'y naghihilom pa. IV. Matapos ang isang taon, Landas natin ay muling nagkita. Akala ko lahat ng ala-ala'y wala na. Akala ko nakaraos na ako sa sakit, hindi pa pala. V. Iiwasan sana kita kaso braso mo'y ibinuka, Para tayong nagpapatintero sa kalsada. Pagkat humihingi ka ng sandali, Para makapag-usap tayong maigi. VI. Pumayag ako, Kahit alam kong masasaktan lang ako. Kahit alam kong 'di pa kaya ng puso ko. Pumayag ako! VII. Bakas sa mukha mo ang pagkatuwa! Dahil sa wakas masasabi mo na, Kung bakit ka nalang nangiwan bigla. Aaminin ko, ako rin ay nakaramdam ng kaunting tuwa. VIII. Pero hindi ko yun ipinahalata, Sapagkat, kung iyon ay iyong makikita, Marahil ika'y umasa na pinatawad na kita. Mali! Maling mali! IX. Napa-usog ka bahagya at nagbuntong hininga pa. Napahawak ka saking braso, tumingin sa aking mga mata. Sinabi mo lahat ng dahilan kong bakit ako iniwan, Ako ay naliwanagan sa iyong mga tinuran. X. Humihingi ka ng pangalawang pagkakataon, Pero hindi ko yun ganun-ganun. Tugon ko'y: “Aking pag-iisipan” at umalis na lamang. Hinabol mo ako’t sinabing: “Mahal kita 'di kita kinalimutan.” XI. Hindi ako sumagot at sa paglalakad diretso lamang. Pero alam ko sa sarili kong mahal pa rin kita. Alas dose na at diwa ko’y gising pa, Dahil sa aking naaalala ang ating muling pagkikita. XII. Napag-isip-isip kung dapat pa bang pagbigyan kita. Kahit na alam ko sa sarili kong mahal pa rin kita, Nagdadalawang isip pa rin ako baka masaktan na naman ulit ako. Hanggang ngayon naguguluhan pa rin ako. XIV. Dumaan ang dalawang linggo, At sinipat mo na ako sa bahay ko. Halatang nasasabik ka na sa isasagot ko. Niyakap kita ng mahigpit sumigaw ng “Oo!” XV. Sa una'y nagtataka ka pa sa kinilos ko, At hanggang sa unti-unti kang nangiti. Dahil naliwagan na ang loko. Matagal ko ng pinag-isipan 'to at “Oo” ang sagot ko. XVI. At dahil mahal pa kita, hindi ko na natiis pa, Hindi sapat ang mga daliri ko kung gaano ko, Lubos na pinag-isipan ang isasagot ko sa'yo. At magmamahalan tayo muli, sa pangalawang pagkakataon.

Continue reading...

Gabi-gabing nagsusunog ng kilay. Araw-araw na tinatahak ang lubak-lubak na daan. Minu-minutong nagtitiis ang balat sa tirik na araw. Iniinda ang mga kagat ng lamok sa gabi. Pinagtitiyagaan ang kapirasong lamparang liwanag sa dilim. Maibahagi lamang ang kapiranggot na kakayahan. Inakala **** madali. Hindi pala. Kailangan **** suungin ang init. Kinailangan **** tawirin ang mga ilog marating lamang ang iyong patutunguhan. Inakala mng magaan. Hindi pala. Kinailangan **** maglakad ng walang sapin sa paa. Kinailangan **** iwasan ang mga putik sa kalsada upang marating ang lugar na akala mo ay langit na. Nagawa mo pa ring makaalpas. Ilang beses ka na ba dapat na sumuko? Nakailang iyak ka na ba gabi-gabi dahil hindi mo kaya ang nakikita mo? Ilang damit lang ba ang dala-dala mo upang maitawid ang mga kaalaman para sa iba na nagmula sa iyo? Kaya mo pa ba? Ikaw ang liwanag sa kanilang madilim na daan. Ikaw ang gabay sa kanilang pagpupursige. Ikaw ang magiging pag-asa sa mga pangarap nilang hinahabi. Huwag **** ipakitang marupok ka dahil lamang sa delubyong likha ng kalikasang nasa iyong harapan. Isipin mo sila! Isipin **** may naghihintay na bukas para sa kanila. Ikaw ang kanilang tinitingala. Magpatuloy ka sa pagngiti. Isapuso mo ang kanilang masasayang pagbati sa tuwing ikaw ay makakarating. Damhin mo ang kanilang pananabik na makita kang masayang nagtuturo sa kanila. Iwaksi mo ang negatibong bagay sa iyong isipan. Yakapin mo ang iyong natutunan --ang iyong misyon at rason kung bakit ka inilagay sa posisyong iyong kinatatayuan. Balang araw ay magtatagumpay ka! Balang araw ay masisilayan mo ang katas ng iyong pagpapakumbaba. Pagsisikap. Pagtitiis. Malayo ka man sa mga mahal mo sa buhay, naiintindihan nila. Ang propesyon mo ang magbibigay ng pag-asa. Magtiwala ka! Kaagapay mo ang Diyos sa bawat **** pagsisikap. Huwag kang panghinaan ng loob sa bawat problemang iyong kinakaharap. Alam naming kaya mo! Sa iyo uusbong ang mga batikan. Sa iyo magmumula ang mga pinakasikat. Sa iyo manggaling ang magagaling at matatalino. Alam naming kaya mo! Magtiwala ka sa kakayahan mo. Ikaw at ikaw lamang ang maglililok nito. Ikaw at ikaw ang huhubog sa kani-kanilang mga talento. Nasa iyo ang aming papuri. Nasa iyo ang aming taos-pusong dasal. Ang laban mo ay laban naming lahat. Kayanin mo. Kakayanin mo! Ikaw ang aming liwanag sa gabi at pag-sa sa umaga. #IkawNaNagmamahalMagmamahalPa

0

Mar 18, 2018

Mar 18, 2018 at 12:31 AM UTC

Liwanag at Pag-asa (a reverse poetry)

Gabi-gabing nagsusunog ng kilay. Araw-araw na tinatahak ang lubak-lubak na daan. Minu-minutong nagtitiis ang balat sa tirik na araw. Iniinda ang mga kagat ng lamok sa gabi. Pinagtitiyagaan ang kapirasong lamparang liwanag sa dilim. Maibahagi lamang ang kapiranggot na kakayahan. Inakala **** madali. Hindi pala. Kailangan **** suungin ang init. Kinailangan **** tawirin ang mga ilog marating lamang ang iyong patutunguhan. Inakala mng magaan. Hindi pala. Kinailangan **** maglakad ng walang sapin sa paa. Kinailangan **** iwasan ang mga putik sa kalsada upang marating ang lugar na akala mo ay langit na. Nagawa mo pa ring makaalpas. Ilang beses ka na ba dapat na sumuko? Nakailang iyak ka na ba gabi-gabi dahil hindi mo kaya ang nakikita mo? Ilang damit lang ba ang dala-dala mo upang maitawid ang mga kaalaman para sa iba na nagmula sa iyo? Kaya mo pa ba? Ikaw ang liwanag sa kanilang madilim na daan. Ikaw ang gabay sa kanilang pagpupursige. Ikaw ang magiging pag-asa sa mga pangarap nilang hinahabi. Huwag **** ipakitang marupok ka dahil lamang sa delubyong likha ng kalikasang nasa iyong harapan. Isipin mo sila! Isipin **** may naghihintay na bukas para sa kanila. Ikaw ang kanilang tinitingala. Magpatuloy ka sa pagngiti. Isapuso mo ang kanilang masasayang pagbati sa tuwing ikaw ay makakarating. Damhin mo ang kanilang pananabik na makita kang masayang nagtuturo sa kanila. Iwaksi mo ang negatibong bagay sa iyong isipan. Yakapin mo ang iyong natutunan --ang iyong misyon at rason kung bakit ka inilagay sa posisyong iyong kinatatayuan. Balang araw ay magtatagumpay ka! Balang araw ay masisilayan mo ang katas ng iyong pagpapakumbaba. Pagsisikap. Pagtitiis. Malayo ka man sa mga mahal mo sa buhay, naiintindihan nila. Ang propesyon mo ang magbibigay ng pag-asa. Magtiwala ka! Kaagapay mo ang Diyos sa bawat **** pagsisikap. Huwag kang panghinaan ng loob sa bawat problemang iyong kinakaharap. Alam naming kaya mo! Sa iyo uusbong ang mga batikan. Sa iyo magmumula ang mga pinakasikat. Sa iyo manggaling ang magagaling at matatalino. Alam naming kaya mo! Magtiwala ka sa kakayahan mo. Ikaw at ikaw lamang ang maglililok nito. Ikaw at ikaw ang huhubog sa kani-kanilang mga talento. Nasa iyo ang aming papuri. Nasa iyo ang aming taos-pusong dasal. Ang laban mo ay laban naming lahat. Kayanin mo. Kakayanin mo! Ikaw ang aming liwanag sa gabi at pag-sa sa umaga. #IkawNaNagmamahalMagmamahalPa

Continue reading...

Gumising ng maaga para sa pagsusulit sinumpa ang pagpupuyat at hindi na uulit sa tabi ng kalye ako'y nagaabang ng jeep na masasakyan isang istudyante lang po, bicutan bababa kaya sais lang yan sa pagbagtas ng hari ng kalsada sa daan papalapit sa simbahan at huminto ng marahan isang babaeng grasa sa jeep ay sumampa sa sobrang payat daig pa ang isang batang lampa mata'y nanlilisik at nagsusumiksik sa gilid sa utak ay may pitik ng takot at kwentong nakakaantig dumi sa katawan hindi mawari kung sinong nagpahid o babaeng grasa sa akin ngayon siya'y nakatitig hindi natuwa ang piloto ng sasakyan minura ang babae sabay dampot ng kawayan sa tanranta ng babae, di alam ang kalalagyan isang mabilis na habulan!, isang matinding awayan! sinambit ng maruming labi ang bawal na salita mapanghamon ang babaeng grasa, tila nagbanta walang laban sa piloto parang gulay na lanta may pagmura sa pagbaba, sabay banat ng isang kanta ang istorya sa jeep para sa akin ay tapos na kalbaryo ng babaeng grasa patuloy na naguumpisa wala sa katinuan, di nawawalan ng gana pagtahak sa magulong buhay siya ay nagiisa babaeng grasa

0

Oct 2, 2010

Oct 2, 2010 at 8:35 AM UTC

Gumising ng maaga para sa pagsusulit sinumpa ang pagpupuyat at hindi na uulit sa tabi ng kalye ako'y nagaabang ng jeep na masasakyan isang istudyante lang po, bicutan bababa kaya sais lang yan sa pagbagtas ng hari ng kalsada sa daan papalapit sa simbahan at huminto ng marahan isang babaeng grasa sa jeep ay sumampa sa sobrang payat daig pa ang isang batang lampa mata'y nanlilisik at nagsusumiksik sa gilid sa utak ay may pitik ng takot at kwentong nakakaantig dumi sa katawan hindi mawari kung sinong nagpahid o babaeng grasa sa akin ngayon siya'y nakatitig hindi natuwa ang piloto ng sasakyan minura ang babae sabay dampot ng kawayan sa tanranta ng babae, di alam ang kalalagyan isang mabilis na habulan!, isang matinding awayan! sinambit ng maruming labi ang bawal na salita mapanghamon ang babaeng grasa, tila nagbanta walang laban sa piloto parang gulay na lanta may pagmura sa pagbaba, sabay banat ng isang kanta ang istorya sa jeep para sa akin ay tapos na kalbaryo ng babaeng grasa patuloy na naguumpisa wala sa katinuan, di nawawalan ng gana pagtahak sa magulong buhay siya ay nagiisa babaeng grasa

Continue reading...

#061616 #AM #SirFrancisHouse Lumang musika sa bagong umaga, Nangungulit na insekto, kriminal naman akong ituring. Kinamusta ko ang kapalaran sa'king palad, Tila ako'y nabubuwal sa landas na walang kasiguraduhan. Naging sagrado't taimtim ang pagsuyo ko sa Langit, Sana'y matamnan ng Kanyang brilyante ang pusong humihikbi; Gaya ng ulap na kampante, gaya ng bantay na tumatahol At gaya ng pagbulong ng makina ng sasakyan na siyang tambay. Naglalaro ang isip - Nakikipagpatintero sa tadhanang nanglilisik. Minsan, mas mabuti pa ang Diktatoryal kaysa Demokrasya Pagkat ang kalayaan ay nakakapanting-hininga At higit sa lahat, ako'y napapatid ng mga hangal na oportunidad. Paulit-ulit akong nagbabalot ng kagamitan Nagbabaon ng mga kailangan sa pagbalik sa piniling saltahan. Pero ako'y paulit-ulit ding nauuhaw - Nauuhaw sa tubig na siyang kinasanayan Ang tubig na wika ng aking kasaysayan. Hindi ako mag-aatubileng iparada ang sarili sa kalsada, Na harangin ang mga sasakyan kahit ako'y masagasaan pa. Kung ganito ang pag-ibig na siyang may martir na ideolohiya, Nais kong maging luwad na siyang hamak na sasalo sa pagbusina sa nag-aalimpuyong pagsinta. Ang kariktan ng sandali'y walang maikukumpara, Kahit pa ang pagdadalamhati ng bawat oras na may kahati. Hindi ko man mapisil ang tadhanang nasasakdal, Pag-asa ko'y ipinipihit sa bahagharing nangako At siyang hindi mapapako - Ang huling sandali, nailagak na't naipako.

0

Jun 20, 2016

Jun 20, 2016 at 1:42 AM UTC

Million Minutes to Wait

#061616 #AM #SirFrancisHouse Lumang musika sa bagong umaga, Nangungulit na insekto, kriminal naman akong ituring. Kinamusta ko ang kapalaran sa'king palad, Tila ako'y nabubuwal sa landas na walang kasiguraduhan. Naging sagrado't taimtim ang pagsuyo ko sa Langit, Sana'y matamnan ng Kanyang brilyante ang pusong humihikbi; Gaya ng ulap na kampante, gaya ng bantay na tumatahol At gaya ng pagbulong ng makina ng sasakyan na siyang tambay. Naglalaro ang isip - Nakikipagpatintero sa tadhanang nanglilisik. Minsan, mas mabuti pa ang Diktatoryal kaysa Demokrasya Pagkat ang kalayaan ay nakakapanting-hininga At higit sa lahat, ako'y napapatid ng mga hangal na oportunidad. Paulit-ulit akong nagbabalot ng kagamitan Nagbabaon ng mga kailangan sa pagbalik sa piniling saltahan. Pero ako'y paulit-ulit ding nauuhaw - Nauuhaw sa tubig na siyang kinasanayan Ang tubig na wika ng aking kasaysayan. Hindi ako mag-aatubileng iparada ang sarili sa kalsada, Na harangin ang mga sasakyan kahit ako'y masagasaan pa. Kung ganito ang pag-ibig na siyang may martir na ideolohiya, Nais kong maging luwad na siyang hamak na sasalo sa pagbusina sa nag-aalimpuyong pagsinta. Ang kariktan ng sandali'y walang maikukumpara, Kahit pa ang pagdadalamhati ng bawat oras na may kahati. Hindi ko man mapisil ang tadhanang nasasakdal, Pag-asa ko'y ipinipihit sa bahagharing nangako At siyang hindi mapapako - Ang huling sandali, nailagak na't naipako.

Continue reading...

Hindi ka isang pagbibiro dala ng aking ibang katauhan Sapagkat simula't sapul pa man, batid kong mararamdaman ko ang ganitong halimuyak. Nalaman kong awitin ang pinakamalungkot na sonata, Sumayaw ako sa walang saliw at indayog na musika nang parang baliw sa kalsada. Higit sa lahat, nag-agahan, nananghalian, nagmeryenda at naghapunan ako ng luha, kalungkutan, pagdadalamhati at pagsisisi. Ikaw ang dahilan nito, dahil sa pag-ibig na napagtanto ng hungkag na isipan. Noong mga panahon, wala akong pakialam kung bitayin man ako ng sarili kong kahinaan at panglilimos. Ilang pagkakataon ba ng pagnanakaw ng kasiyahan ang ipinagkasala makasama ka lang? Hinayaan ko ang sarili na tumalon, mahulog, at lumagapak mula sa mataas na bangin gayong batid kong di mo rin naman ako kayang saluin.

0

Mar 2, 2016

Mar 2, 2016 at 11:53 PM UTC

Hindi ka isang pagbibiro dala ng aking ibang katauhan Sapagkat simula't sapul pa man, batid kong mararamdaman ko ang ganitong halimuyak. Nalaman kong awitin ang pinakamalungkot na sonata, Sumayaw ako sa walang saliw at indayog na musika nang parang baliw sa kalsada. Higit sa lahat, nag-agahan, nananghalian, nagmeryenda at naghapunan ako ng luha, kalungkutan, pagdadalamhati at pagsisisi. Ikaw ang dahilan nito, dahil sa pag-ibig na napagtanto ng hungkag na isipan. Noong mga panahon, wala akong pakialam kung bitayin man ako ng sarili kong kahinaan at panglilimos. Ilang pagkakataon ba ng pagnanakaw ng kasiyahan ang ipinagkasala makasama ka lang? Hinayaan ko ang sarili na tumalon, mahulog, at lumagapak mula sa mataas na bangin gayong batid kong di mo rin naman ako kayang saluin.

Continue reading...

Bukas Samahan mo ako Pagsapit ng takip-silim, Kung saan nag-aagawan ang liwanag at dilim At ang langit na bughaw ay magliliyab ng pula Tapos kukupas sa mga bituin. Samahan mo ako Sa tabi ng kalsada Kaharap ng mga naglalarong bata Sa ilalim ng mga nagbubulaklak na punong acacia At lasapin natin ang malamig na hangin Na humahaplos sa atin ng kay lambing. Halika, Balik tanawin nating ang nakaraan At mangarap ng mas malaki pa Para sa kinabukasan. Wala nang lihim na itatago, Walang kahinaan na ikakahiya. *Ikaw ay ngingiti. Ako ay tatawa.* Bukas.

0

Jan 29, 2014

Jan 29, 2014 at 10:38 PM UTC

marge-redelicia

Bukas Samahan mo ako Pagsapit ng takip-silim, Kung saan nag-aagawan ang liwanag at dilim At ang langit na bughaw ay magliliyab ng pula Tapos kukupas sa mga bituin. Samahan mo ako Sa tabi ng kalsada Kaharap ng mga naglalarong bata Sa ilalim ng mga nagbubulaklak na punong acacia At lasapin natin ang malamig na hangin Na humahaplos sa atin ng kay lambing. Halika, Balik tanawin nating ang nakaraan At mangarap ng mas malaki pa Para sa kinabukasan. Wala nang lihim na itatago, Walang kahinaan na ikakahiya. *Ikaw ay ngingiti. Ako ay tatawa.* Bukas.

Continue reading...

Nakakatakot na ang mamuhay sa mundo ngayon. Ang nasa isipan ay baka kinabukasan, Hindi na makakabangon, walang kasiguraduhan. Laganap na ang mga nakakamatay na sakit, Mga sakit na walang lunas At kaunti lang ang nakakaligtas. Mayroon pa ring sakit sa lipunan Na hanggang ngayo'y hindi pa rin naaagapan. Ang hindi pagkakapantay-pantay, Kahirapan at kamang mangan. Dulot nito'y pagbagsak ng ating Inang Bayan. Lahat ay isinisisi sa gobyerno Kanilang buhay na sila mismo ang nagplano. Bakit ka gagawa ng isang bagay na sa huli ay iyong pagsisisihan? Hindi dahilan ang kahirapan Upang gumawa ng kasamaan. Dahil sa salot na sakit, Maraming nagtatanong kung "bakit" Panay ang pag-aalala Hindi na mapakali sa kanilang mga lungga. Utos ng pamahalaan ay binabalewala. Tahimik ang kalsada Walang sasakyang pumaparada Ang mga pamilihan ipinasara. Ang mga tao'y nagsisiwelga Dahil daw ito'y pang aabuso at hindi pagpapahalaga. Halos wala nang makitang tao sa mga bahay-sambahan Ani nila'y ayaw mahawaan. Naniniwala pa rin ako sa kasabihang, Kung ayaw, may dahilan Kung gusto'y, maraming pwedeng paraan. Tanong kaibigan, Bakit mo iiwan ang pagsamba? Bakit ka mangangamba? Ang Panginoong Diyos ang pinakamakapangyarihan Siya ang sagot sa lahat ng ating kabalisahan.

0

Mar 19, 2020

Mar 19, 2020 at 8:22 AM UTC

Sagot Sa Kabalisahan

Nakakatakot na ang mamuhay sa mundo ngayon. Ang nasa isipan ay baka kinabukasan, Hindi na makakabangon, walang kasiguraduhan. Laganap na ang mga nakakamatay na sakit, Mga sakit na walang lunas At kaunti lang ang nakakaligtas. Mayroon pa ring sakit sa lipunan Na hanggang ngayo'y hindi pa rin naaagapan. Ang hindi pagkakapantay-pantay, Kahirapan at kamang mangan. Dulot nito'y pagbagsak ng ating Inang Bayan. Lahat ay isinisisi sa gobyerno Kanilang buhay na sila mismo ang nagplano. Bakit ka gagawa ng isang bagay na sa huli ay iyong pagsisisihan? Hindi dahilan ang kahirapan Upang gumawa ng kasamaan. Dahil sa salot na sakit, Maraming nagtatanong kung "bakit" Panay ang pag-aalala Hindi na mapakali sa kanilang mga lungga. Utos ng pamahalaan ay binabalewala. Tahimik ang kalsada Walang sasakyang pumaparada Ang mga pamilihan ipinasara. Ang mga tao'y nagsisiwelga Dahil daw ito'y pang aabuso at hindi pagpapahalaga. Halos wala nang makitang tao sa mga bahay-sambahan Ani nila'y ayaw mahawaan. Naniniwala pa rin ako sa kasabihang, Kung ayaw, may dahilan Kung gusto'y, maraming pwedeng paraan. Tanong kaibigan, Bakit mo iiwan ang pagsamba? Bakit ka mangangamba? Ang Panginoong Diyos ang pinakamakapangyarihan Siya ang sagot sa lahat ng ating kabalisahan.

Continue reading...

Gabi. Nang una kitang makita. Ikaw yung matingkad at nagniningning sa madilim na parte. Sa may kubo. Nakaupo. Ikaw, alak, at sigarilyo. Lumapit ako. Dahan-dahan, para malaman kung alin at ano. Kung bakit nga ba sa dinami-dami ng tao, Bakit sa’yo ako dumiretso. Gabi. Ikaw ang unang nag-salita. Ngumiti lang ako, habang nakatitig sa’yo. Tila may kabog sa dibdib. Hindi maipaliwanag ng bibig. Tinanong mo ako kung naniniwala ba ako sa diyos. Sagot ko ay hindi. “So, atheist ka?” Tanong mo na may halong pag-dududa. Sinagot kita. Sabi ko, oo. “Tayo na ba?” Ngumiti ka at tumawa. “Sige.” Biro-biruan lang. Walang palitan ng “mahal kita.” Nag-palitan lang tayo ng numero. Sabay sabi “nandito lang kung sakaling kailangan mo ako.” Lumipas ang ilang araw. Hindi na tayo nagkita. Minsan, nag-uusap sa telepono Madalas, hindi kumikibo. Minsan, magpaparamdam. Madalas, parang wala lang. Minsan, nariyan lang. Madalas, wala lang. Gabi. Nang tayo’y muling magkita. Sa harap ng bahay. Sa may kalsada. Nag-usap ang ating mga mata. Ikaw, alak, at sigarilyo. Tanda ko pa non, magpapasko yun. Laseng na ako. Madaling araw na, tara sa dagat, ligo tayo. Mga alas tres na yun. Tapos nag-inom ulit tayo dun. Sa likod ng pick-up truck. Sa bote na ng Jim Beam deretso ang inom. Walang chaser. Kasi wala namang habulan. Hindi naman tayo naghahabulan. Gabi. Pang-ilang ulit na ba? Akala ko biro lang, Akala ko lang pala. Yung joke time, tila nagiging seryoso na. Natatakot ako baka bigla na lang ‘tong mawala. Pero sa t’wing magkasama na, Lahat ng problema’y nalilimutan bigla. Kita ko ang ngiti sa mga mata mo. Madilim man ang paligid, Maliwanag naman sa piling mo. Gabi. Hindi ko alam kung saan magsisimula, Kung ano ba ang dapat sabihin, Yung tama lang at hindi makakasakit ng damdamin, Pero bago natin tuldukan, Bakit hindi muna natin simulan sa kama, Kung ang ending ba natin ay parang sa pelikula, Yung masaya o tulad din ng iba, yung hindi pinagpala. Pero maaga pa ang gabi, Hayaan **** mahalin kita ng lubos kahit sandali, Pati ang mga galos at sugat mo, Yayapusin ko hanggang sa maghilom at mawala ang sakit, Dahil kung may pusong mabibigo,   Gusto ko yung hindi sa’yo. Kay hayaan na lang muna siguro natin na gan’to, Pag-sapit naman ng gabi, Ikaw pa rin ang uuwian ko.

0

Sep 10, 2017

Sep 10, 2017 at 1:50 AM UTC

mel-patrick-s-pilapil

Gabi. Nang una kitang makita. Ikaw yung matingkad at nagniningning sa madilim na parte. Sa may kubo. Nakaupo. Ikaw, alak, at sigarilyo. Lumapit ako. Dahan-dahan, para malaman kung alin at ano. Kung bakit nga ba sa dinami-dami ng tao, Bakit sa’yo ako dumiretso. Gabi. Ikaw ang unang nag-salita. Ngumiti lang ako, habang nakatitig sa’yo. Tila may kabog sa dibdib. Hindi maipaliwanag ng bibig. Tinanong mo ako kung naniniwala ba ako sa diyos. Sagot ko ay hindi. “So, atheist ka?” Tanong mo na may halong pag-dududa. Sinagot kita. Sabi ko, oo. “Tayo na ba?” Ngumiti ka at tumawa. “Sige.” Biro-biruan lang. Walang palitan ng “mahal kita.” Nag-palitan lang tayo ng numero. Sabay sabi “nandito lang kung sakaling kailangan mo ako.” Lumipas ang ilang araw. Hindi na tayo nagkita. Minsan, nag-uusap sa telepono Madalas, hindi kumikibo. Minsan, magpaparamdam. Madalas, parang wala lang. Minsan, nariyan lang. Madalas, wala lang. Gabi. Nang tayo’y muling magkita. Sa harap ng bahay. Sa may kalsada. Nag-usap ang ating mga mata. Ikaw, alak, at sigarilyo. Tanda ko pa non, magpapasko yun. Laseng na ako. Madaling araw na, tara sa dagat, ligo tayo. Mga alas tres na yun. Tapos nag-inom ulit tayo dun. Sa likod ng pick-up truck. Sa bote na ng Jim Beam deretso ang inom. Walang chaser. Kasi wala namang habulan. Hindi naman tayo naghahabulan. Gabi. Pang-ilang ulit na ba? Akala ko biro lang, Akala ko lang pala. Yung joke time, tila nagiging seryoso na. Natatakot ako baka bigla na lang ‘tong mawala. Pero sa t’wing magkasama na, Lahat ng problema’y nalilimutan bigla. Kita ko ang ngiti sa mga mata mo. Madilim man ang paligid, Maliwanag naman sa piling mo. Gabi. Hindi ko alam kung saan magsisimula, Kung ano ba ang dapat sabihin, Yung tama lang at hindi makakasakit ng damdamin, Pero bago natin tuldukan, Bakit hindi muna natin simulan sa kama, Kung ang ending ba natin ay parang sa pelikula, Yung masaya o tulad din ng iba, yung hindi pinagpala. Pero maaga pa ang gabi, Hayaan **** mahalin kita ng lubos kahit sandali, Pati ang mga galos at sugat mo, Yayapusin ko hanggang sa maghilom at mawala ang sakit, Dahil kung may pusong mabibigo,   Gusto ko yung hindi sa’yo. Kay hayaan na lang muna siguro natin na gan’to, Pag-sapit naman ng gabi, Ikaw pa rin ang uuwian ko.

Continue reading...

hindi ko alam saan magsisimula. sa pagsulat ng ”tama na”, sa paglakad sa kalsada, o sa pagtipon ng mga tulad kong galit sa kanila. saan ba ako magsisimula? tama na. parang awa niyo na. hindi ito tama, kaya tama na. sa gitna ng mas malaking problema, ito pa ang inyong inuna: ang pagprotekta sa inyong mga buhay na sadyang kay saya. paano kami? paano sila? paano na ang mga taong lunod sa problema, lunod sa sakuna? hindi pa ba sapat ang paglunod niyo sa mga taong nagtangkang magsalita noon pa? kung ako’y mawawala dahil sa aking pagsalita, sa aking paniniwala, mga minamahal ko, di bale nang ako ang mawala kesa ang karapatan na dapat nasa atin pa.

0

Jun 3, 2020

Jun 3, 2020 at 8:53 AM UTC

hindi ko alam saan magsisimula. sa pagsulat ng ”tama na”, sa paglakad sa kalsada, o sa pagtipon ng mga tulad kong galit sa kanila. saan ba ako magsisimula? tama na. parang awa niyo na. hindi ito tama, kaya tama na. sa gitna ng mas malaking problema, ito pa ang inyong inuna: ang pagprotekta sa inyong mga buhay na sadyang kay saya. paano kami? paano sila? paano na ang mga taong lunod sa problema, lunod sa sakuna? hindi pa ba sapat ang paglunod niyo sa mga taong nagtangkang magsalita noon pa? kung ako’y mawawala dahil sa aking pagsalita, sa aking paniniwala, mga minamahal ko, di bale nang ako ang mawala kesa ang karapatan na dapat nasa atin pa.

Continue reading...

Magrasang damit ng batang madungis tyang gutom at katawa'y malangis palaboy-laboy sa eskinita pagala-gala sa kalsada uupo sa sulok may katabing lata limos na inaabot ang lata sa mga tao nagmamakaawa para makakuha kahit kaka-unting barya Paglipas ng hapon at pagsapit ng gabi walang paligo at katawa'y makati ang naipon nyang pera kulang kulang sampu ang halaga di na matiis ang gutom nagkalkal ng basura sa tagal walang makita nainip, nakatulog, nahiga, ang naipong barya idadagdag nalang bukas sa lata

0

Aug 18, 2011

Aug 18, 2011 at 12:55 AM UTC

karl-gerald-saul

Magrasang damit ng batang madungis tyang gutom at katawa'y malangis palaboy-laboy sa eskinita pagala-gala sa kalsada uupo sa sulok may katabing lata limos na inaabot ang lata sa mga tao nagmamakaawa para makakuha kahit kaka-unting barya Paglipas ng hapon at pagsapit ng gabi walang paligo at katawa'y makati ang naipon nyang pera kulang kulang sampu ang halaga di na matiis ang gutom nagkalkal ng basura sa tagal walang makita nainip, nakatulog, nahiga, ang naipong barya idadagdag nalang bukas sa lata

Continue reading...

Dalawang kahoy na upuan At tatlong libong katanungan 'Yan ang ating distansya. Mahihinang muni-muni Sa lagas nang espasyo Kasabay ng maingay kong pagkabasag. Masidhing pagpindot ng telepono Dahan-dahang pagtakbo ng luha Ang bumuo lamang sa ating usapan. Wala na kong masasabi Wala kang balak sabihin Wala nga talaga tayong sinasabi! Sa patuloy na ingay ng kalsada Umalis akong walang balak bumitaw Nagpaiwan ka bagaman matagal nang lumisan.

0

Feb 20, 2017

Feb 20, 2017 at 2:58 AM UTC

Dalawang kahoy na upuan At tatlong libong katanungan 'Yan ang ating distansya. Mahihinang muni-muni Sa lagas nang espasyo Kasabay ng maingay kong pagkabasag. Masidhing pagpindot ng telepono Dahan-dahang pagtakbo ng luha Ang bumuo lamang sa ating usapan. Wala na kong masasabi Wala kang balak sabihin Wala nga talaga tayong sinasabi! Sa patuloy na ingay ng kalsada Umalis akong walang balak bumitaw Nagpaiwan ka bagaman matagal nang lumisan.

Continue reading...