"kaunti" poems
Hindi ako magaling kumabisado
Inaamin ko, hindi ako magaling kumabisado
Higit sa lahat, ayokong pinipilit akong tandaan ang mga bagay na ayoko
Pero gusto kong makabisado ang tunog ng pagakyat mo sa hagdan
Gusto ko makabisado kung ilang kutsara ng asukal at takal ng gatas ang tinitimpla mo sa kape
Gusto ko makabisado kung anong paborito **** palaman sa tinapay at kung kailangan mo ba ng alalay
Gusto ko makabisado kung inuuna mo bang kainin ang balat ng manok o hinuhuli mo
Gusto ko makabisado kung anong timpla ang gusto **** sawsawan sa iyong ulam...matamis, mapait, maasim o maanghang.
Matamis, mapait, maasim o maanghang...
Gusto kong makabisado,
Gusto ko makibasado kung paano minumulat ang mata matapos magising sa mahabang panaginip
Gusto ko makabisado ang galaw ng iyong mga kamay sa kung paano mo inaayos ang iyong kurbata
Gusto ko makabisado kung paano mo tinatali ang sintas ng sapatos mo sayong mga paa
Hindi ako magaling kumabisado...
Inuulit ko, hindi ako magaling kumabisado
Pero gusto ko makibasado lahat ng tungkol sayo,
Sa maliit man o malaking detalye,
madami man o kaunti
Sa kung paano ka bumangon sa umaga at sa pagahon ng araw,
Lahat ng iyong ginagawa sa umpisa at ang iyong hiling kapag tapos na
Importante man o walang kahulugan,
mahalagang ito'y aking malaman.
Ang gusto ko lang makabisado
Makabisado
Makabisado
At sa huling beses, uulitin ko
Hindi ako magaling kumabisado
Pero kakabisaduhin ko ang hugis ng iyong mukha,
ang maiitim at mahahabang pilik mata,
ang ngiti sayong labi,
ang tunog ng hininga kapag ika'y katabi
Gusto ko lang makabisado
At kakabisaduhin ko
Kakabisaduhin ko kahit gaano katagal
Abutin man ng syam-syam,
buwan-buwan,
taon-taon,
Itaga mo man sa bato
Sumigaw ka man ng "darna"
Pero mahal, kakabisaduhin ko...
Kakabisaduhin ko,
Maubos man ang mga bituin na siyang nagbibigay direksyon sa kung saan patungo
Kakabisaduhin ko simula sa umpisa hanggang sa dulo
Simula sa unang letra ng pangalan mo, kasunod sa numero ng kaarawan mo hanggang sa hibla ng buhok mo
Panagako mahal, kakabisaduhin ko para sayo
Kakabisaduhin ko
At kakabisaduhin ko ang tibok ng puso mo,
Umaasang baka sakaling masabayan ko
Oct 26, 2016
Oct 26, 2016 at 9:11 PM UTC
Lilingon-lingon upang makakuha
Ng isang sulyap, isang silip
Hanggang sa tinalikuran mo na ng
Tuluyan
Ang kalayaan
At hinayaan mo ang sarili mo
Na bumalik
Sa selda na iyong pinanggalingan, nakasanayan
Pero hintay, hinto!
Hindi kita papayagan na magkaganito
Hayaan mo na yakapin kita ng mahigpit
At pawiin ang mga luha sa iyong pisngi
Wala akong mga karanasan at payo na pwedeng ibahagi
Pero susubukan ko na
Baliktarin ang iyong simangot sa isang ngiti
Makatulungan sana nang kahit kaunti
Sa mga sugat mo na humahapdi
Ilagay mo ang iyong mga kamay
Sa akin
Ikaw ay aking hahawakan,
Hinding-hindi ka bibitawan
Ikaw ay sasamahan lakarin
Ang nakatakdang landas
Na kailangan **** tahakin
Sa dami ng mga lubak at lindol
Siguradong tayo'y madadapa rin
Pero huwag mo na 'yun isipin
Kasi anumang mangyari
Kahit kailan, kahit saan
Ikaw ay aking iibigin
Dec 12, 2013
Dec 12, 2013 at 7:03 AM UTC
Malapit na ang aking kaarawan , Subalit puno parin nang lungkot ang aking sistema,
Ako nga ba ay nababahala sa nangyayari sa eksena , o sadyang di ko lang mapigilan ang naririnig sa aking mga tainga,
Nakarinig ako ng isang malungkot na kanta , tugmang-tugma sa tema,
Dala ang lungkot at sakit sa aking mga nadarama, titigil pa kaya ang pagiisip na patuloy lumalala , o magkukunwari nalang sa bawat araw na gusto ko nalang matapos na .
Magpapasaya parin ba ako ng maraming tao , para lang itago itong nararamdaman ko , o ilalabas ko ito kahit napakahirap at baka pagtawanan nyo pa ko.
Sa bawat ngiti ko na naipamamalas ay isang puntos o paraan para lumigaya ako kahit kaunti ,
Sa pagtahimik ko nagmamasid lang ako sa paligid , dahil takot akong magbigay opinyon , at baka ako'y paulananan ng masasakit na Salita na uukit sa aking kaluluwa hindi lang sa balat , hanggang sa tuluyan na nga akong dalhin ng aking isip ,
Kung saan ang dulo at solusyon ay kamatayan.
Nov 30, 2017
Nov 30, 2017 at 11:41 AM UTC
Parang ulan na pumapatak,
Mga luha sa iyong mata'y tagaktak,
Gusto ko man itong punasan,
Dahil ikaw ay sinaktan,
Sa taong pinili mo,
Akala mo'y hindi ka iiwan.
Minsan ikaw'y lumapit sa akin,
Tinanong kung anong tingin,
Sa babae sa malayo nakaupo,
Na tila diwata sa iyong puso.
Pinilit ko ngumiti,
Tinago ng pilit,
Mga luha nagbabantang mahulog,
Dahil ang puso ko'y nadurog.
Umaasa isang araw ako'y masilayan,
Kahit kaunti sulyap lang ako'y maliligahayan,
Ngunit tila totoo nga,
Ang sinabi ng matatanda,
"Kung para sa'yo iha, ito'y kusang lalapit."
Kaya ngyon akin mahal,
Ikaw'y aking iiwan,
Pupunta sa kawalan,
Kung saan ang puso ko'y doon daan,
Para mahanap ang tunay na ligaya,
Sa piling ng iba.
Jun 10, 2015
Jun 10, 2015 at 8:39 PM UTC
Nakakatakot na ang mamuhay sa mundo ngayon.
Ang nasa isipan ay baka kinabukasan,
Hindi na makakabangon, walang kasiguraduhan.
Laganap na ang mga nakakamatay na sakit,
Mga sakit na walang lunas
At kaunti lang ang nakakaligtas.
Mayroon pa ring sakit sa lipunan
Na hanggang ngayo'y hindi pa rin naaagapan.
Ang hindi pagkakapantay-pantay, Kahirapan at kamang mangan.
Dulot nito'y pagbagsak ng ating Inang Bayan.
Lahat ay isinisisi sa gobyerno
Kanilang buhay na sila mismo ang nagplano.
Bakit ka gagawa ng isang bagay na sa huli ay iyong pagsisisihan?
Hindi dahilan ang kahirapan
Upang gumawa ng kasamaan.
Dahil sa salot na sakit,
Maraming nagtatanong kung "bakit"
Panay ang pag-aalala
Hindi na mapakali sa kanilang mga lungga.
Utos ng pamahalaan ay binabalewala.
Tahimik ang kalsada
Walang sasakyang pumaparada
Ang mga pamilihan ipinasara.
Ang mga tao'y nagsisiwelga
Dahil daw ito'y pang aabuso at hindi pagpapahalaga.
Halos wala nang makitang tao sa mga bahay-sambahan
Ani nila'y ayaw mahawaan.
Naniniwala pa rin ako sa kasabihang,
Kung ayaw, may dahilan
Kung gusto'y, maraming pwedeng paraan.
Tanong kaibigan,
Bakit mo iiwan ang pagsamba?
Bakit ka mangangamba?
Ang Panginoong Diyos ang pinakamakapangyarihan
Siya ang sagot sa lahat ng ating kabalisahan.
Mar 19, 2020
Mar 19, 2020 at 8:22 AM UTC
Gusto ko ring
maranasang makulong
para naman
magka-thrill
kahit kaunti
ang buhay kong
napaka-boring.
Pero gusto kong
makulong
nang walang
ginagawang
anumang
krimen.
At a loob ng kulungan
ay pabahuan
ng hininga,
kili-kili,
puwet
at singit;
paramihan
ng libag sa leeg,
tinga sa gilagid,
kalyo sa labi,
at tartar sa ngipin.
Doon na rin
masusubok
ang aking
pagiging
best actor
sa pagkukunwaring
makadiyos ako
sa pagdadala ko
ng banal na libro
sa lahat ng oras,
minu-minuto
upang parolya
ay aking matamo
at kinabukasan
ay laya na ako.
Hustisya
ay kaydaling
laruin,
sistema
ay kaydaling
butasin,
buong kuwento
ng aking tula
ay uulit-ulitin.
Aug 16, 2017
Aug 16, 2017 at 12:30 AM UTC
Apat na buwan palang tayo ngunit ramdam ko na ang pagbabago sa'yo. Unti unti kong nararamdaman ang panlalamig mo sa relasyon natin. Ang bigat sa pakiramdam.
Kaya ko. Kinakaya. Kakayanin..kaya paba?
Sa pangalawang pagkakataon, ipinaglaban kita. Ipinaglaban ko ang relasyon natin. Subalit kaunti nalang, ako'y bibitaw na.
Aug 1, 2016
Aug 1, 2016 at 7:09 AM UTC
"KALIMUTAN MO NA ANG NAKARAAN MO! LALO MO LAMANG SINASAKTAN ANG SARILI MO-- ANG PUSO MO!" sigaw nang sigaw ang utak sa mga katagang iyon sa kaniyang puso.
"May pag-asa pa! Umaasa pa rin ako. Aasa pa rin ako kahit matagal. Paki-usap, bigyan mo ako ng pagkakataon. Nararamdaman kong darating sila," litong-lito naman ang puso at pilit na nagmamakaawa sa utak na bigyan pa siya ng pagkakataon.
"Hindi ka ba nakakaintindi? Iniwanan ka na nila. Hindi ka na nila mahal. Wala ka ng puwang sa mga puso nila. Hanggang kailan ka dapat umasa ha?" galit na galit na ang utak sa puso nang mga sandaling iyon. Nag-aalab na at kaunti na lamang ay magiging makasalanan na siya.
"AKALA MO LANG IYON! HINDI IKAW ANG NAKAKARAMDAM KUNG HINDI AKO! AKO ANG MAS NAHIHIRAPAN!"
"AKALA MO LANG IYON! AKO RIN NAHIHIRAPAN NA AT DUMUDUGO NA ANG UTAK KO SA IYO! HINDI KA BA TITIGIL?"
"HINDI!"
"P'WES! Gagawin ko na ang nararapat upang manahimik ka!"
At hindi na napigilan ng utak ang kaniyang paninibugho. Inutusan niya ang mga paa na magtungko sa kusina. Ipinakuha niya sa kamay ang isang kulay puting bote na may nakasulat na muriatic acid. Kusang bumukas ang bunganga at ipinainom ng kamay ang lahat ng laman sa bote hanggang sa dumaloy na ito sa buong katawan.
Habol-habol ang paghinga, pinilit pa ring lumaban ng puso upang mabuhay ngunit, huli na. Huli na dahil nangisay na ang katawan, naging kulay ube na rin ito at tuluyang namaalam pareho ang utak at ang puso nang mga oras na iyon.
Feb 11, 2018
Feb 11, 2018 at 4:24 PM UTC
sinabi mo sa akin na
wala namang problema sa isang
tikim
pero hindi mo inakala na
sapat na pala 'yun para
mapakain ka ng tuluyan
hanggang sa ikaw ay masobrahan at
sa bawat subo
hindi ka pa rin mabusog
kundi nalulong ka pa ng mas malalim
sa gutom
kaunti na lang at
ikaw rin mismo
ang siyang kakagat at lalamon
sa buhay mo
(pati na rin sa mga taong nasa paligid mo)
hanggang saan pa ang kaya **** malunok
hindi ka naman kinulang sa payo
Apr 2, 2014
Apr 2, 2014 at 4:23 AM UTC
Mahal, kumusta ka?
Ako ay masaya sapagkat panaginip kita.
Mahal, masaya ka rin ba ?
Ano bang nadarama mo? Sana’y nalalaman ko.
Mahal, nandito lang ako..
Sana andito ka rin, nandito sa tabi ko.
Ngunit alam ko na kahit ako pa’y manalangin
hinding-hindi ka na posible pang mapasaakin.
Mahal, bakit ka lumisan ?
kaunti na lamang ay akin nang maaabutan.
Kaunti na lang mayayakap na kita
ngunit pagdating ko nakaalis ka na. Tuluyan nang nawala.
Nawala ka, dumating ako.
Tumakbo ako palapit, tumakbo kang palayo.
Bakit ba hindi man lang tayo nagtagpo?
Bakit ba umakyat ka na noong bumaba ako?
Ngunit ganoon pa man ay panaginip kita.
Kung pwede lang manatili ay ginawa ko na.
Kung pwede lang matulog nang mahimbing, gagawin kong talaga...
Ayoko nang magising, panaginip kita.
Jun 11, 2020
Jun 11, 2020 at 2:44 AM UTC
21,600
apat na taon akong nanahimik
dinampot ang pira-pirasong sarili
nagbabakasakaling sa pangalawang pagkakataon ay mabuo muli
di man kagaya ng noon na walang bahid ng basag
umaasang mabuo at makatayo sa kabila ng mga lamat
at nang dumating ang araw
na naisip kong kaya ko nang muling tumayo
sinubukan ko namang lumakad
dahan dahan at papalayo
kanang paa..kaliwang paa..
at nakaurong ng kaunti
kanang paa..kaliwang paa..
at natututo na muli
sa marahang paglakad ko
hindi ko inaasahan na mapapadaan ako sayo
di mo ako kilala at ganun din ako sayo
pero pinili kong manatili
dahil ano nga bang mali?
pinili mo din manatili
dahil ano nga bang mali?
lumagpas ng minuto, oras, araw, linggo
nandito padin tayo
pero bakit parang gusto ko nang tumakbo
hawak ang kamay mo at tumakbong papalayo
tumakbo at sabay na kikilalanin ang hinaharap
tumakbo at sabay na abutin ang mga pangarap
tumakbo magkahawak ang kamay, sa hirap man o sa sarap
gusto kong tumakbo
sa aking pananabik ay nabanggit ko to sa iyo
at humakbang ka ng isa palayo..
sinabi ko muli sayo
kanang paa..kaliwang paa..palayo
sinabi mo sa akin na di mo kayang sumabay
na ang nais ko ay di maibibigay
at doon naalala ko
oo nga pala napadaan lang ako.
Oct 30, 2021
Oct 30, 2021 at 10:12 AM UTC
Unti-unti nang pinapalitan ng kadiliman ang langit na kanina'y kay liwa-liwanag pa.
Nakaupo ka sa aking tabi, tumitingala sa langit habang ang puso ko'y bumibilis ang pagtibok habang lumilipas ang mga sekundo. Kasabay ng pagpintig sa kalalim-laliman ng aking sarili, ay ang pagbaba ng mainit na araw na sumisikat sa atin at ginagawang mala-ginto ang iyong kutis; kapalit nito ang maluwalhati na buwan na kasing hugis ng iyong nakakaginhawa na mga mata kapag ika'y tumatawa. Ang sansinukob ay napakalaki at maraming mailalaman; at hindi ko papalapgpasin ang pagkakataon, kahit kailan, na ipaghambing ka roon. Maaaring napakaliit ng iyong katawan, ngunit ang puso **** pagkalaki-laki ay punong puno ng pagmamahal.
Ikaw. Ikaw ang aking sansinukob at ang pagmamahal ko ay para sa iyo lamang.
Kinuha mo ang aking kamay at hinalikan, ako'y iyong tinanong kung ano nga ba ang nasa isip ko; kaunti nalang ay hindi ko na mapipigilan ang sarili ko at isisigaw ko ang iyong pangalan ng paulit-ulit upang sagutin ng diretso.
Ang aking pagkahaling sayo'y katulad ng kalangitan; maaari mang magkaroon ng kadiliman ay babalik parin sa dating anyo na kay ningning. Ikaw ang nagsasabit ng buwan sa langit bawat gabi at ako naman ang tagawilig ng kumikinang na mga bituin sa iyo. Hindi tayo makukumpleto kung wala ang isa't isa, kaya ako'y humihiling bawat gabi na tayo'y hindi magwawalay sa isa't isa.
Ninanais ko na ang iyong puso ay habang-buhay na titibok para sa akin, dahil alam ko na ang akin ay titibok para lamang din sa iyo.
Feb 17, 2018
Feb 17, 2018 at 10:17 PM UTC
"hello, kamusta?"
kataga na kay tagal kong hinintay
kung hula mo'y ilang buwan
sablay
dahil taon ang hinintay ko
upang makita sa loob ng kompyuter ko
ang mga katagang "hello, kamusta?"
at kung sa mas eksaktong sukat
ay walong taon
halos ka-edad ng batang marunong ng sumagot sa magulang
may sariling aksyon at pagiisip
at kung iisipin
hindi sana tayo ganito
kung sumagot tayo sa magulang natin dati
o kung may karapatan na tayo dati
kung mas inuna natin ang aksyon na gusto
kaysa sa aksyon na mas nararapat
sabagay
hindi rin naman dapat sila sisihin
dahil bata pa tayo noon
mas bata tayo noon ng pitong taon
ngayon
sa 'yong "hello, kamusta?"
ay natigilan ako
kaya ka ba nagpaparamdam
ay dahil kaya mo ng tumayo
salungat sa gusto ng iba
patungo sa mas gugustuhin mo
o isa ulit itong pagsawsaw
ng iyong paa sa rumaragasang damdamin ko
kagaya ng ginawa mo
pitong taon nang nakalipas
nilubog ng kaunti ang iyong damdamin
para lamang malaman
na hindi lahat ng gusto mo ay pwede mo nang kunin
at agad agad **** hinugot ang iyong pagtingin
na para bang hindi din ako sumawsaw
nagpaanod
nalunod
sa sakit ng rumaragasang tadhana
na noo'y inakalang
kayang suungin
para lamang malaman ko na hindi ka pa pala handa
ngayon
sa 'yong "hello, kamusta?"
isa ba itong tanda
na handa ka na
na kaya mo na
panindigan
ipaglaban
magpaanod
malunod
sumuong
ano
mas masakit di 'ba
na malamang mayroon na akong iba
"hello, kamusta?"
Oct 19, 2019
Oct 19, 2019 at 4:01 AM UTC
Ang paningin kong nanlalabo na,
nagdaan sa mahabang panahon
at nasaksihan ang iba’t-ibang pangyayari,
mahalaga man o hindi
ipinipikit ng kaunti itong mga mata
upang pilit tignan
ka.
Dahil isang bagay ang sigurado ako:
ikaw lang ang nais kong makita
ng malinaw
May 11, 2015
May 11, 2015 at 8:23 AM UTC
Hoy Neng,
bilis!
Halika nga dito.
Paki-abot nga sa akin yung ano,
yung kwan.
Yung ano na medyo pula,
pero may pagkadilaw,
ng kaunti.
Nandoon lang nakapatong sa ano,
malapit lang doon, oo doon.
(Sabay turo,
gamit ng nguso)
Dalian mo!
Bilis!
Ang bagal-bagal mo naman kumilos,
Susmaryosep!
Oct 12, 2013
Oct 12, 2013 at 11:53 AM UTC
Mahiwaga
Mahiwagang mga ngiti,
Mahiwagang mga mata,
Mahiwagang ikaw,
Sinta Ika'y bumuo sa akin
At ika'y napabago ang ako,
Dating kilala sa katarantaduhan
Ngayon ako naman ang pumupukaw
Sa mga makulos nilang kilos,
Ika'y mahiwaga
Ngiti **** taglay,
Ika'y mahiwaga
Mga paghawi mo ng buhok,
Hindi ka matanggal sa isipan
Kaya napapaisip nalamang,
Ngunit alam ko naman ang rason
Dahil sinta Ika'y mahiwaga
Binigyan mo ng mahika ang aking buhay
Sinta wag ka nang lumisan
Luluhod pa ako sa harapan mo
At sasabihing pwede ka bang ligawan?
At sa mga susunod na tanong na
Pwede na bang magisang dibdib nalamang?
Sa bawat kilos,
Sa bawat tawa,
Sa bawat paghawi ng buhok mo,
At sa bawat pagalaga mo sa ako,
Ako'y tuluyang nahulog
Hindi lang sa ganda **** taglay
Subalit sa ugali ****
mala anghel at mala demonyo.
Kaunti lamang yan
Kung bakit
Bakit ako tuluyang nahulog
at pipiliin ka
Araw araw sa
katulad ****
Mahiwaga.
Feb 21, 2020
Feb 21, 2020 at 6:39 AM UTC
Susunduin kita, baka maghintay ka nang kaunti
Darating ako, baka pawisan pa at naiihi
Wala pa akong kotse kaya sa jeep tayo sasakay
Pero sa buong byahe natin, ‘di ko bibitawan ang iyong kamay.
Kakain tayo kahit saan sa may Maginhawa
Tapos magbibiruan habang malakas na tumatawa
Sobrang bundat tayong pareho uuwi
At may mga tinga man, pareho tayong nakangiti.
Ihahatid kita kahit saan ka pa nakatira
Kahit inaantok na ako, baka nga tulugan pa kita
Pero hindi ko gagawin yun hanggat hindi pa kumakalso
Sa manipis ko ngang balikat ang napakaganda **** ulo.
Hindi perpekto ang mga panahong kasama mo ako
Hindi kumpleto ang ako na kakilala mo
Ikaw kasi sana ang pupuno sa aking mga kakulangan
Kaso kinompleto ka na niya. At hindi mo na ako kailangan.
Jan 11, 2018
Jan 11, 2018 at 12:57 PM UTC
Nagbalik tanaw,
Hinalungkat ang nakaraan,
Mga 'storyang, lumitaw,
Binalot ng tawanan.
Ngunit ang mithi ko'y iiba,
Nais kong ika'y mas makilala,
Sapagkat ang alam ko sayo'y ang kaunti pa,
Ako nama'y pagbigyan mo, sige na.
Nagulat, di makapaniwala,
Bakit parang nagtutugma,
Ang ating mga storya,
Ang ating pagkabata.
S'an nga ba ako?
S'an ka naman ng mga panahong ito?
Hindi ba, tayo'y magkalayo?
Ni minsan, tayo ba noo'y nagtagpo?
At tayo'y nagbiruan pa,
Sabi natin ng patawa,
"Aba, baka ito'y tadhana",
Aba, sana nga.
Maalala pa kaya kita?
Ang tanong nating dalawa,
Tanong na may kaba,
Nagtatanong nang nag-aalala.
Aalahanin kita,
Ang sa aking bawat umaga,
Ang buwan sa aking gabi,
Ang mitsa ng aking mga minithi.
Ang sabi kong "una",
Una kong maaalala,
Una kong ipinagdasal,
Ang una kong minahal.
Jun 4, 2018
Jun 4, 2018 at 1:20 PM UTC
habang ikinakawing ko ang aking mga daliri unti-unti rin nitong napupunan ang bawat patlang sa pagitan ng aking mga daliri, naisip ko kung bakit patuloy akong nagsusulat. nagsusulat ako na para bang pinupunan nito lahat ng patlang na aking nararamdaman. umaasa na sa paraang ito kahit papaano, kahit kaunti mabawasan lahat ng halu-halong emosyon. na tulad ng mga kamay na ikinawing ay mas magiging matibay ito, hindi madaling paghiwalayin. na para bang kinukuha ko ang lakas sa mga kataga na binibitawan ko at pinupunan ang bawat butas na para bang kailan man hindi ito nagkaroon ng kakulangan o guwang. nagsisilbing bakas bilang patunay na, "kaya ko" o kadalasan ay, "okay lang ako"
Apr 12, 2020
Apr 12, 2020 at 4:15 PM UTC
Kinuha ako sandali upang malaman ang magagandang salita
palakihin ang ulan sa aking bintana
at seksing ngayon ay nasa tub ako na pinipigilan
ang on-sale na Bordeaux na nagkukunwaring
upang maiayos nang maayos ako ay nasa totoong iyon
jazz **** minsan tumatakbo ako sa mga kalye
minsan pinapatakbo nila ako ako ang katawan
ng reyna ng aking hood napunan
may masamang alak masamang gamot mu shu baboy
sakit beats ano pa ang masasabi ko sa iyo
Binubuksan ko ang aking mga naka-istilong binti Nakukuha ko ang aking swagger
pabalik hayaan ang mga lalaking may gintong ngipin na yumuko sa aking mga suso
at ang mga paltos sa aking mga paa ay nagiging kuryente ako
Ako ay isang patch ng damo ang mga mahigpit na ugat
tumawag ka sa bahay o kapatid kung nais mo
Maaari kong guluhin ang iyong mga mata na gumawa ng hip-hop na mamatay muli
Nasa babaeng babaeng **** ako bago ako mag-break
ang leeg ng bote ay ibinuhos ko ng kaunti: Nabagsak ako
Dec 1, 2020
Dec 1, 2020 at 1:59 PM UTC
Sa bawat palubog ng gintong araw
Pag sikat nito ay inaabangan,
Sa kada eroplanong umaalis,
Palaging inaasam ang pagbabalik.
Gumigising araw-araw,
Binibilang ang nalalabing oras,
Kaunti nalang irog ko,
Kaunti nalang,
Mahal, andito lang ako
naghihintay
Makapiling kang muli.
Jun 6, 2021
Jun 6, 2021 at 12:35 PM UTC
Naranasan ko ang manlimos ng pagmamahal, ang makontento sa panandalian, at matuwa sa paminsang ako ang hinahanap. Nakauubos.
Kaya nang makilala kita, abot langit ang pasasalamat ko, dahil kahit papaano ay iba ka sakanya— lamang nang kaunti kumbaga. Kaya ganoon na lang din ang takot kong mawala ka pa.
Alam ko naman sa sarili kong kulang, pero maghahanap pa ba ako? Paano kung ito lang talaga 'yon? Kaya kahit hindi puno, niyakap ko ng buong puso. Hanggang hindi ko namalayan, inuulit ko lang pala kung paano ako gumuho.
Akala ko iba ka. Akala ko, sa'yo ko mahahanap ang pahinga. Pero hindi. Nakatatawang isipin na lalo akong nawala nang matagpuan kita.
Nov 20, 2022
Nov 20, 2022 at 9:11 AM UTC
Akala ko noon, sapat na ang mahalin,
Na kapag totoo ka, 'di ka sasaktan.
Ngunit natutunan kong kahit gaano kabuo,
May pusong pipili pa ring lumayo.
Pinili kitang mahalin sa bawat araw,
Sa bawat paghinga, ikaw ang dahilan.
Ngunit kahit anong pilit kong hawakan,
Ang isang pusong sawa, 'di na mapipigilan.
Akala ko ang “tayo” ay pangmatagalan,
Na kaya nating lagpasan ang bawat sugat at lamat.
Pero hindi pala laging sapat ang dasal,
Kung ikaw mismo, ay ayaw nang lumaban sa ating pagmamahalan.
Ang sakit, hindi lang sa pagkawala mo,
Kundi sa tanong na: “Saan ba ako nagkulang sa’yo?”
Ginawa ko ang lahat, pati sarili'y kinalimutan,
Pero sa dulo, ako pa rin ang iniwang luhaan.
Walang perpektong pag-ibig—oo nga, totoo.
Pero sana, hindi ko nalang inialay lahat sa’yo.
Sana natutong magtira kahit kaunti,
Para may natira sa sarili kong muli kong buuin.
Ngayon alam ko na,
Ang tunay na trahedya ay hindi ang pag-iisa,
Kundi ang manatiling umiibig
Sa isang taong kayang mabuhay na wala ka.
Apr 12, 2025
Apr 12, 2025 at 4:23 AM UTC