Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
faranight Jun 27
Tila bampira ako na nalulusaw sa liwanag mo,
ang dilim na minsang nagtugma sa pintig ng dibdib
ay tila lumisan na para sa bagong umaga
at sa bagong pagiikutan nito.
Ang rurok ng kastupiduhang ito ay nag udyok na tumakas sa upang suyuin ang mga sinag mo.
at gaya ng mapangahas na gamo gamo,
ay pinilit kong mapalapit sayo..
na nagsanhi ng pagkasunog ng aking mga pakpak..
Lumagpak at hindi na muling nakapalipad.
At gaya ng mga bampira sa kwento ni tatay,
ay tuluyan ng napaso
at nawala sa landas ng mga sinag mo.
faranight Jun 27
ika-19 na pahina ng ikalawang kabanata ng panaghoy.
Naghihikahos, nagluluksa,
at bakit nga ba hangang ngayon tila automatikong tumatakbo patungo sa rurok ng kastupiduhang ito.
Habang ang liwanag ay patuloy na umiikot sa kaaliwalasan mo.
06 10 2020

Let this be my goodbye
to that gold us, three years ago

it is raining once again
after that long summertime
when I found my skin stressed
and rough
and uglier, maybe

as I stayed up
in my holy place
the warm breeze from the outside
and cool air from the fan
touch my inglorious body
like how those bittersweet, melodramatic memories
touch my scarred soul

I hear the birds chirping
and I wonder if it’s a song
of sorrow
or of joy–
singing to the neighborhood
that the rainy season has begun

or maybe,
it’s just some of their small talk
and perhaps,
it’s just me trying so hard
to look mysteriously poetic

but here I am,
holding back the river
as I write this entry,
and as I ponder with the rain

how I remember those days
staying up late in my holy place
asking God how you are

and I remember when we walked
through that heavenly forest,
we heard the birds chirping
but I never wondered if they sang
out of their sorrow,
or of their joy

I remember that small talk –
how I wish we had it a little longer
I remember not trying so hard
to be me
when you just made everything so real
and so dreamy–that I don’t want to wake up from this ever again,
at the same time

but now
is the time
when I don’t want to sleep
until I could finally bid goodbye–
and as I do,
I want to remember that moment
that moment
for the last time;
that moment

when we first said hello
in August, three years ago



that was in August,
three years ago.


Maraming salamat sa'yo, aking kaibigan, aking kapatid. :)
Xian Obrero Jun 11
Mahal, kumusta ka?
Ako ay masaya sapagkat panaginip kita.
Mahal, masaya ka rin ba ?
Ano bang nadarama mo? Sana’y nalalaman ko.

Mahal, nandito lang ako..
Sana andito ka rin, nandito sa tabi ko.
Ngunit alam ko na kahit ako pa’y manalangin
hinding-hindi ka na posible pang mapasaakin.

Mahal, bakit ka lumisan ?
kaunti na lamang ay akin nang maaabutan.
Kaunti na lang mayayakap na kita
ngunit pagdating ko nakaalis ka na. Tuluyan nang nawala.

Nawala ka, dumating ako.
Tumakbo ako palapit, tumakbo kang palayo.
Bakit ba hindi man lang tayo nagtagpo?
Bakit ba umakyat ka na noong bumaba ako?

Ngunit ganoon pa man ay panaginip kita.
Kung pwede lang manatili ay ginawa ko na.
Kung pwede lang matulog nang mahimbing, gagawin kong talaga...
Ayoko nang magising, panaginip kita.
Xian Obrero Jun 7
Sa pagkagat ng takipsilim isa lang ang natatangi kong hiling,
nawa'y sa agad na paghiga ay siyang agad ring mahimbing.
'pagkat ako'y sabik na ng labis na muli kang makapiling—
hintayin mo aking sinta, sa tagpuan natin ako'y darating.

Sa napakalaking puno tayong dalawa'y nagtagpo
Tila nag-uusap ang ating isip at puso kahit hindi kumikibo,
hindi ako makapagsalita sa kadahilanang dinadaga ang aking puso..
Sa pagsalubong mo sa akin, niyakap kita at hinalikan sa iyong noo.

Mga luha mo'y nagsitulo mula sa'yong napakagandang mga mata,
wala akong ibang nagawa kundi titigan ang iyong napakaamong mukha..
Sadya namang hindi natin masukat ang kaligayahang nadarama,
Hiniling ko na sana ang oras na iyon ay hindi na matapos pa.

Muli sana akong lalapit para muli kang yakapin,
ngunit sa aking pagkahimbing kinailangan ko nang gumising.
Huwag mag-alala, aking sinta 'pagkat muli akong darating...
sa aking susunod na mga panaginip ang oras ay atin nang susulitin.
Angel Nicole Apr 13
Noong nasa bahay tayo, mag ka tabi at naka higa sa kwarto. Kinuha ko bigla ang kamay mo at nilagay sa dibdib ko, banda sa puso ko at ang sabi ko “ito, sayo lang to” sana tanda mo pa, kahit lasing tayong dalawa.
Tuesday

4/14/20
Angel Nicole Apr 13
Sige, mag paulan ka lang. Hanggang sa may lumapit sayo at pasilungin ka sa kulay dilaw niyang payong. Aalagaan ka niya na parang kuting na inabando na sa lansangan. Ipaparamdam niya ang pag mamahal, at makakalimutan mo ang pait ng nakaraan. Bubusugin ka niya ng pag mamahal, ilalayo ka sa kapahamakan at kung umulan nanaman at narinig mo ang bawat patak mula sa bubong na inyong sinisilungan, yayakapin ka niya ng mahigpit, pupunasan ang bawat luha na pababa mula sa marikit **** mga mata. Hahalikan ka ng bahagya at ibubulong na “Huwag kang matakot, hindi kana mag isa at hindi kana muling mag iisa.” Kasama mo siya sa lahat ng ulan, kulog at kidlat.

Kasama mo ako, at wala akong balak maging panandaliang silungan mo, kung maaari lang ay manirahan ka sa tabi ko.
Monday
4/13/20
Next page