Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
Ashna Alee Khan Sep 2016
Kabhe pucha hay apnay app say kay tumnay kitnay waday torhay hein?
kabhe pucha hay apnay app say kay kitnay logouin ka dill tora hay?
kabhe pucha hay apnay app say kay tumnay apne eik nazar say kis kis ko apne he
nazrouin mein gerayya hay?
- nae pucha nah? kese din pucho gay nah tou mrnay ka dill chahy ga, zindage kay
naam say chirnay lago gay.
Kabhe pucha hay kay tum Zindage kay naam per eik beyqaar zindage jee rahay
hou? aur phir kehthy hou ''yaar kya krien zindage he esse hay''. Kabhe Zindagi
ke kitaab ko khol kr tou dekho kya kya rakha hay uiss mein. Zindage bahot he
haseen hay sirf hum masroof hein apne duniya mein wou duniya jis mein kuch
nahe sawaye humaray. Ajj loug dusrouin ke mintein krtay hein kay ''ruk jau''
''na jau'' jb kay mery khayaal mein ye loug bhul chukay hein kay '' jis ko jana hay
uis ko jana hay chahy tum apne jaan kyun na deh dou''. Ajj tou logouin ke
zindage andhere hojaate heh jab koe uinka ''dost'' ya ''yaar'' chor jaye aur wo uis
khuda ko bhool jaatay hein jis nay uis ko usse ''dost'' ya ''yaar'' say milaya tha.
Hum loug tou apnay Khuda ko bhe bhul chukay hein. Wo Khuda jis kay pass
humnay waapis jana hay wo Khuda jis kay bagheir humare koe ukaat nae.
Barhay Unchay gharouin mein reh reh kr apnay app ko Khudha samjhna shuru krdeya hay humnay.
Ess zamaanay mein koe kese ka Dost nae hota barha Dost Dost krtay hou na jab doob rahay hou gay
kudhe dekhna kay sab DOST tamasha dekh rahay hogein aur tum zindage ke tarf aanay ke bher-poor
koshishein kr rahay hou gay, tab apnay app say puchna kay ye wo DOST thay jin kay leye tum apnay
maa-baap say laray? uin kay samnay uncha bolay? sharmindage hoi? Ajj hum itnay ''self-obssessd''
hein kay dusrouin ko dekh kay lagta hay chunte jitni ukaat hay uiss ke. Hum apne he Duniya mein
bahot dur nikal aayein hein, asal duniya say bekhabar, asal dostouin say hum la-taluq ** chukay hein.
Hum ajj apnay app mein he kho chukay hein. Apnay rab ko humnay kho deya. Rab ko kho deya matlab
Sub kuch kho deya  ! tou abb hamaray pass koe raasta hay?
-Haan wou rab 5 martaba bulaata hay tumhein apne taraf, jau uiss ke taraf aur apne ASAL ZINDAGE
ke taraf waapse aou.
Alexander Klein Oct 2013

In eras weird with old mythology,
As if asleep the fabled country lay:
Her wave-like hills and faerie forests dense,
Her thorny brambles budding curling claws,
And ivy circling all the woodsey way --
The far swan's cry came soft and woke them not.
Forlorn, that selfsame call upon the gates
Did break; those gates of Britain's long-lost keep.
She too slept fast, the weary weathered stones
Of fairest Caerleon. O pulsing stream,
Thou vein of life in woods a-slumber, Usk!
Alone are you in knowing castle's face,
From years of timeless burbling at her feet.
What tales are told by water over stone?
What lark or wren can sing of sadness come?
Aye, answers are the beach-wet sand, yet hark!
Rejoicings spilled, proud hails, from Caerleon:
They cheered the ****-frost's melting with the Spring;
The holy Gwyl Fair y Canhwyllau
Had come at last, in foliage of dawn.

Within, their goblets sailed, wassailed, and crashed
Like growling Jove, their boasts and toasts like wine --
They drank it spiced and over-strong. Indeed,
Some stretched exaggerations: 'twas Sir Bors,
That spotless sheet, who tried to contradict.
He quoted purifying texts and spurned
The wine that nature raised and crafted sweet.
Yet "Loosen up!" uproared the host to him.
"The time has come to celebrate," said Kay,
Beloved knight, step-brother to the King,
"Aloft thy wine, below thy gills! Drink! Laugh!
Your stomach is a falsehood-spewing fool,
It must be drowned for you to feel a lord.
I speak a sooth, you need wine's fleeting bliss!
Know thee that man's tomorrows bleed him dry:
A wade through death and depths as sure as pain
That shall tomorrow light your brow. Laugh! Drink!"
Bold cheering spread with Kay's advice, though yet
To no surprise Bors turned aside the drink,
Unblemished bore, so celebrates alone.
Weep not for him, for soon he'll find a cup
More suited to his strange of chaste and grace.
And none to waste: his share was drunk by all.

Engaged in feast Owain ap Urien,
Engaged in tale now Bedwyr and Kay,
And Lancelot made eyes at Gwenevere.
It was a feast of great success and joy
As fitting of the season's robust gleam,
Yet two there were with shallow-rooted smiles.
Prince Mordred one, though ever-somber he:
Accursed spawn with bone in place of heart
And dreaded incantations for his blood;
His brooding perched like crow on him. Alas:
The other joy-bled man had beard aflame,
A bear-skin drape, and crystal eyes, the Lord
He was of Caerleon and Mordred both.
'Twas not the gleam in lover's gaze that vexed
Though it was seen; he had no heart in him
To chain his Queen as if in dungeon steel,
For Arthur lived believing to be fair
Was paramount, to even paramour.
It wreaked its toll, yet caused small grief this day.
Not even serpent son gave cause to mourn
That greater was than missing nephew's spot
Among the feast. His chair was naked bare
Returned though he should be from faerie quest.
At Calan Gaeaf they expected him
When winter storms had racked their shoddy hall,
Yet since, the months had rolled to Gwyl Fair
The milder season come, but not his kin.
The image of his maiméd corpse did taunt
And haunt the agéd mind of Arthur, King,
His phantom nephew slain anon by knight
That of no flesh was made. In year that died
This green-mailed knight arrived a guest and called
Infernal challenge. Trick it seemed to them
And trick it was, for subsequent the blow,
This seaweed knight did lift his severed head
And from dead lips he cried "Well struck! Now come,
Fulfill me of my game. The year to come
Shall see thee in my home, and as agreed
My turn 'twil be to answer with my axe."

So rapt in recollecting, Arthur missed
The growing clamor that beset his hall.
His ******* cleared the grief from him with taunt,
To bring him into grief. "What say thee, Dad,"
Dripped venom from his mouth, "No love for us?
Your hail we called, but disapprove your eyes.
Methinks that far away thou seest a dream
That visits oft the elderly: a place
Thou knewst when in thy prime, with love
Now filled to burst. Yet fear us not, away!
To land of youth far more beloved than we
Whose happiness with thine own heart is twined."
"My fellow, soft!" the King began, distressed,
Yet Lancelot rose to his feet and spake
"Blackguard is he who mocks our Lord to face!
Thou palest hide, thou Mordred, sit thee down!
This sniveling craven knight should be replaced."
A sounding of the table met his speech,
Again was hailed his toast, and Arthur glad,
Though burdened to his breaking point, and sad.

"Blackguard is he who mocks our Lord to face,"
Had spake his bravest champion and friend
With no regard to Blackguard wrapped in stealth.
See how his roughspun fingers coil in hers
And how some sweetened whisper 'scapes her lips?
The beams of color-stainéd light slip down
To play upon their blissful sin almost
As if King Arthur's King approved on high.
Sovereignty is ruthless, Arthur thought,
Well-wishings of my God grow ever-faint.
I must believe in good though I am ill,
Just as I find my countrymen displeased
Though I did calculate my every breath
To see that it did stand with God's own will
To help my common people from their murk.
I fear I am not what I wished to be,
And now my only solace peaceful death.
If up to me, I'd wish it in my bed.

What horn's blare? Hark! King Arthur roused from thought.
Court gatekeeper Glewlwyd Gafaelfawr,
Dressed plain in brown, took down the horn from lips
And loud as elk called to the hall "Have cheer!
Sirs, drink another beer and wreath your brow
With springtime blooms, for lost knight fair is found!"
Old Arthur trusted not his feeble ears,
But came a hush and Lancelot confirmed:
"What **," he boomed, "our brother has returned!
'Tis grey Gawaine, aye, Gwalchmai! Drink his hail!"
The uproar was enourmous: "Gwalchmai! Cheers!"
Was like to wake the sleeping wilderness
That hung suspended in the myth and mist.


Astonishment had come like breaking wave
Upon the thirsty sands of monarch's face
So long consigned to reap the low-tide's grief.
When Arthur's ursine hand clenched round his cup
And hailed his nephew's presence with a roar
Long lost to hibernation's hoary spell,
The hearts that beat in armor under him
Did swell to find their lord with cheer at last;
The toast they drank so hearty as to give
Sweet Dionysus pause against excess.
Though only two there were who did not drink,
And one of these were Bors, a sadness fell
Once more as tangible as any wrong
That chose to haunt a hall. 'Twas Gwalchmai grey,
The conqueror now home from quest to rest
Who would not lift his eyes to meet the King's.

"Has cheer so fled from you? Your life remains!
What black has inked you in?" the King did ask,
And silence overtook the hall to hear.
How strongly then did Gwalchmai wish to leave,
To blend once more his form to root or branch
Or soaring river. Wind, the songbird's muse,
Had been his fast companion on the road,
For known to him were many things. He was,
They say, some god that stalked the minds of man
In young enchanted places of the world
Though all his magic helped him not at court:
His shyness was a leaf obscured by rain.
Yet even gods of silence know to speak
When words of pain encircle heavy hearts.
He let them fly, birds in the sky, he said
"I failed. My quest was long and arduous,
The seasons changed while I in heather lost,
The moon its phases shed as fen-frogs called,
I floated through the endless cloying mist
That flows, a ghostly sea wrapped round our isle.
The path had nearly drowned me when I found
The chapel green enough to spell my doom.
When entered I, methought "It cannot be!"
So kind and courteous a host met me
That would have been disgrace to call him green.
He feasted me, and warmed my wounded bones,
Yet I betrayed him in the end; I failed.
I stayed his guest, and friend, and swore to him
That for his hospitality I'd share
Each thing I won while underneath his roof.
And all was well -- I'd rest, he'd hunt -- until
His wife played hearts with me. I did refuse,
But by her final trick was tempted and --
So lost all knightly honor and renoun.
Her lusts I spurned three times, but on the third
She offered me that which my heart desired,
Instead of love she begged me take her boon:
A silken girdle sewn with charms, and green,
Deceit I should have seen. She said the spells
Would keep me safe from harm and spare my life...
When on my rugged journey all I'd feared
Was twisting face of death that loomed so near.
I could not help myself, it seemed so tame,
Yet when the time had come I could not share
That gift, or else expose the husband's wife.
Beneath my armor tied when left that place,
My secret wore me down upon the bog.
It seemed the mist grew thicker, wind grew swift,
I now know under spell was I, but then
It seemed some vengence coming to a head.
My tale grows long, and past the point am I.
The Green Knight and my host were one in fraud:
An airy insect's dream. His "wife," a witch,
Had formed him out of acrid moorland soil:
Homunculus to carry out her scheme.
The blow he owed me carried little force,
Though still this scratch is plain upon my nape.
And so you see my folly plain as oak:
For though I kept the life I feared to lose
My lie grows in me like a cancer bloom
That in the span of time shall **** me sure.
I failed; I'm gone; to revelry return."
The silence, vast again, gripped all the knights
And king too dry to cry, who drowned his heart.


"Is there some madness come to roost herein?
Thy folly is ridiculous," said Kay.
"I valued mine own life past honor's flame,
A sin of selfishness, and blame, and wrong.
What of the world, if all would act as such?"
A weeping noise he made, but choked it back
And turned to leave in shame, and might have done
Had not the stout Sir Kay gripped Gwalchmai's arm.
He raised it in the air and shouted thus:
"Percieve our stunning champion stands nigh!
Though of a frail ennobled heart, we know
Thou art absolved. This trinket given free
To aid in quest I wager was for thee.
And as for sacred broken vows, this man --
You said yourself -- was conjured from a bug.
You owe him no alleigance Gwalchmai, sit!
This serious you need to be for wine:
Come sit with brothers now! We drink to thee!"
"Dispel the failure all you can, it stays
As weighty on my brain. It was a sign
To signify the kind of soul I am,
To me it showed my grimy ills and plain
Did tell my shaping, shape, and shape-to-be."
King Arthur to this nephew spake: "My child,
Is there no antidote to questing's woes?
What has become of jousts and silver swords?"
The anguish in the old man's eyes so keen
To those who knew him. Gwalchmai did reply
"Your majesty, there's not a grief can ****
My bird-like love of questing through the trees,
For only questing can redeem my shape."
"Then let us have this quest!" cried Kay beside
Him at the table, deep in drink he swore.
"Come with me, brother-knight, to clear thy mood!
You do you wrong blaspheming at yourself."
The wine was quaffed by Gwalchmai, yet he said
"I first shall stay, I need to rest my ills."
"Your ills are that which keep you ill, good knight.
I bid you come and we shall quest as birds
Who savor springtime berries in the mist."
"I shall not go, I seek my quietude."
"In sunlight you and I must bask. Comply,
Or else I challenge you by burnished blade."
All eyes on Gwalchmai, under pressure cracked
Into a grin and downed his kykeon.
"In stubborness persisting, Kay, you've won,
A river such as I could not keep stead
Against a boulder. When shall we away?
When come the summer blossoms, fair and red?
Or else not til the saps have lost their leaves?
Departure yours to choose, my brother-knight."
Kay beat upon the table and their ears
When called triumphantly "This very day,
This very hour! To help those who need aid
On holy days shall surely fix your heart.
No time to wallow in the swamp that's gone,
We now away, to break our swords with day!"
"You mock me or you heard me not, Sir Kay,
I wish not to away, I wish to rest!"
The fairest Guenevere, like silver bells,
Chimed in "You must forgive your heart's despair,
Or emanations of its guilt will plague
Your mind. I have a lunar garden if
You wish to sit in soothing calm and think."
"My queen is holy," Gwalchmai spoke in grace,
But Kay had cut him off with "Hear her not!
She will ensorce your mind to not explore,
To sit and think and mold with lunacy;
Beneath the sun we'll tred. It's known on quests
I favor Bedwyr, 'tis true, yet you
My fairest Gwalchmai, keep your wits -- and arms --
Two things in need of we shall be.
I mean you no offense, dear Bedwyr,
But I and Gwalchmai share a severed soul
And shall succeed; two sides of selfsame coin.
So come my cousin grey, to right our wrongs
We must away, to break our swords and say
'My heart is glad I did not stay at home!'
Consume your drink! We go," he trumpet-called.
Thus Gwalchmai was convinced, and so was forced
To nod politely to his Queen and stand,
Declaring to the court "I shall away,
This gloomy mood is dried beneath the sun
Though dearly do I wish some lunar grace
To lose myself in mysteries anew.
To bear this flesh is weighty, yet I've found
The strain to be rewarding in its way.
Think nothing of my former woes, they've passed
Like summer storm or wisp of misty cloud."
The hall at large did drink his hail, and then
Did thrice more drink for quest to which they went.
And Mordred scowled and drank the foulest wine
For his monsoon and fog would last his life.

So summoned then Glewlwyd Gafaelfawr
To hearken unto birds, as was his gift.
He said to all, "I shall now call my friends
And see what worthy tales of quests they bring!"
"There may be naught on Gwyl Fair," said Bors,
"A holy day, all wove with peace. Nor Gods
Nor men would stir their strife this day of days."
"We all shall see," the gatekeeper replied.
Beside his King upon the dais came
And played a serenade upon his horn
That rang throughout the keep and lands beyond.
A time did pass with no response recieved --
Slain silent was the raptness of the court --
But then through open pain in stainéd glass
A thrush did bob and weave in melody,
On finger of the Queen he briefly perched
Before he flit away upon the air.
His song so sweet, but then - what fright! No more!
A hawk had entered, just the same, and swooped,
And now the thrush was silent in his claws.
The cabinet of augers all took note
And sketched their calculations into books,
Though none, in this, more wise than Gafaelfawr
To whom the hawk said "Hail, you man of rank
Who speaks the tongue of wing-in-air. Now hark!
'Twas not in hunger slew this thrush, but fear
That what I have to tell might go unheard.
My family, we roost near Cornwall's sea
And late, the noises off the coast grew strange
As if some evil kraken raged at love.
My chicks; my wife and I; we're simple hawks.
We eat and some of us are eaten, yet
Beware the thing that slouched from out the waves.
His shape is something like a boar, but huge,
He dwarfs his kin, and hill, and oak,
This hall is large, yet he'd be stuck inside.
He does not eat what he has killed, instead
He smears the bloodied flesh on stones and trees,
What man could face a fear that bears this face?
If you could hear the rutting squeals he makes!
I swear this sooth by wind and waving plumes:
You men who craft with metal, hark!
Destroy the beast!" And then he flew away
Still calling after him "Destroy the beast!"

The court at large had heard the warbling hawk
But did not know the tongue, so only watched
Glewlwyd's unease upon his face
Until with stiff and rasping voice relayed
The content of the predatory news.
Unease began to show among the knights,
For many there recalled a beast so shaped
And all the blood and guile he took to drown
The first time. Arthur, grim, forbade Sir Kay
And Gwalchmai face these perils by themselves,
But recommended regiment of steel
To bolster ranks against the fearsome boar.
"I know this foe from days of old," he said,
His years of rule etched rough across his face,
"And so do most of you, though many gone
And this monstrosity not even slain."
But Gwalchmai said "'Twas hard indeed to win
Those relics that he bore. Remember I
That Trwyth was the name he chose, and we
Shall best him fair. Though not for trinkets now,
But with the zeal of mother guarding young:
This foe, Twrch Trwyth shall not raze the land
Nor wage a war against some peaceful ilk
While rounded table can beco
Marge Redelicia Jun 2015
ang pangalan niya ay jesus.
oo, ang pangalan mismo ng kaibigan ko ay jesus.
seryoso ako.

si jesus
ay siyang dalaga,
morena, kulot ang buhok.
ang lalim ng mga dimples at
may mga pisngi na kay sarap kurotin.

parang musika ang himig ng kanyang tawa
at hindi kumpleto ang kanyang mga bati
kung walang kasamang yakap na kay higpit.
hindi ko gets kung bakit
hindi siya kumakain ng tinapay ng walang asukal.
at nakakatawa lang kung paano
lagi siyang may baon na sachet ng bear brand
na pinapapak niya kapag siya ay naiinip.

si jesus
ay isang iskolar,
magna *** laude standing,
bise presidente ng kanilang organisasyon.
balak mag law school pero may tumanggap na
nakumpanya sa kanya sa bgc.
meron din siyang mayamang boyfriend na
hinhatid siya pauwi sa taytay, rizal gabi-gabi.

huwebes ng nakaraang linggo,
bandang alas dyis:
si jesus
ay natagpuan sa labas ng kanilang bahay
walang malay
nakahandusay sa kalye.
sinugod sa ospital para kalagayan ay masuri.
ano kaya ang nangyari kay kawawang jesus?
heat stroke, stress, fatigue, high blood, food poisoning?
kulang lang ba sa tulog o pagkain?
walang natagpuang hindi pangkaraniwan kay jesus.
normal lang daw ang kanyang kalagayan
maliban lang sa paghinga niya na
tila humihikbi pero walang luha.
ilang oras din ang nagdaan bago si jesus
ay tuluyang nagising.
ang sabi ng doktor tungkol sa kanya:
depresyon, malubhang pagkalungkot
ang tunay at nag-iisang sanhi.

dahil kay jesus,
napagtanto ko na
hindi porket nakangiti,
hindi porket bakas ang ligaya sa kanyang labi,
wala nang lungkot at lumbay na namamayani sa kanyang mga mata.
hindi porket ang lakas humalakhak kapag nandyan ka,
hindi na siya humihikbi, humahagulgol kapag wala siyang kasama.
hindi porket parang musika ang kanyang tawa,
hindi na siya umiiiyak nang umiiyak nang paulit-ulit-ulit na parang sirang plaka.
hindi porket masigla,
hindi na napapagod.
hindi porket matapang at palaban,
hindi na nasasaktan.
hindi porket laging nagbibigay, nag-aalay,
wala nang mga sariling pangangailangan.
hindi porket matalino,
ay may alam.

dahil kay Jesus,
ako'y namulat
na ang dami palang mga walang hiyang tao sa paligid ko
na nagsusuot ng mga maskarang pantago
sa kanilang mga kahinaan, takot, at sakit.
sa kabila pala ng kanilang mga yaman, tagumpay, talino, at
kung ano-ano pa mang sukatan ng galing
kung saan kinukumpara natin ng ating sarili
may isa palang
nabubulok, naagnas
na kaluluwa.

dahil kay jesus,
ako'y nalulungkot.
mata ko ay naluluha,
puso ko ay kumikirot
na may mga tao palang katulad niyang
naglalakbay nang di alam kung saan pupunta.
nangangarap na huwag na lang magising sa umaga.
nakuntento na lang sa wala.

dahil kay jesus,
ako'y naiilang
na ang nagaganap sa aking harapan
sa loob ng paaralan, bahay, o opisina
ay hindi tama.
maling-mali na
ang mga tao sa aking paligid ay nakakulong
sa selda ng anino at lamig.
hindi ito ang kanilang nararapat na tadhana.
hindi ka ba naiinis?

dahil kay jesus,
may apoy na nagpapaalab sa aking galit
nagtutulak sa akin na tumakbo
hangga't hindi natatama ang mali.

at lahat 'yan ay
sapagkat alam ko sa aking isip at puso na
dahil kay Hesus
lahat ng kahinaan at takot ay hindi na kailangan ikubli.
ilalapag na lang sa harap Niya
ang anumang alinlangan o mabigat na karamdaman.
wala nang pagpapanggap.
buong tapang na ipagmamalaki na
ito ay ako.
kasi ano man ang mangyari at kung sino man ako maging
ang tunay na dilag, dangal, at tagumpay
ay tanging
sa Kanya nakasalalay.

dahil kay Hesus
may ligaya at kapayapaan na hindi kaya matalos ng isip.
banayad ang layag
anumang dumaan na bagyo.
matatag nakakatindig
kahit yumanig pa ang lupa at magunaw man ang buong mundo.
dito sa dagat na kay lawak at lalim
hindi lalangoy,
kundi maglalakad, tatakbo,
lilipad pa nga sa ibabaw ng mga alon.

kay Hesus
may liwanag na pinapanatiling dilat
ang aking mga mata.
ano mang karumaldumal na karahasan ang masilayan,
hindi ako napapagod o nawawalan ng pag-asa.
hindi makukuntento at matatahimik.
hindi tatablan ng antok.
ako ay gising.

dalangin ko na sana puso mo rin ay hindi magmamanhid
na kailanman hindi mo masisikmura at matatanggap
ang kanilang sakit.
tulad ng dalagang si jesus
gusto nila ng pampahid para maibsan ang hapdi.
pero ang mayroon tayo
ay ang lunas, ang gamot,
ang sagot mismo.
tagos sa balat, sa puso diretso.
ang gamot ay ang dugo
na dumaloy sa mga palad Niya.
ang pangalan Niya ay Hesus.
*Hesu Kristo.
a spoken word.
Karapatang Ari 2016

Kung isa-isahin ang nangakaraan
Simula no'ng ika'y aking niligawan
Hanggang sa dumating ating hiwalayan,
Maikuk'wento ko ng walang alangan.

Unang kita palang, napaibig ako
Sa isang babae at Nimfang tulad mo;
Puso ko'y nahulog ng di napagtanto,
Siguro'y pakana ito ni Kupido.

Iyong itinanong, "Ikaw ba si Donward?"
Ako'y napatigil nang dahil sa gulat
Ako ay lumingo't ikaw ay hinarap,
Aking itinugon isang tango't kindat.

Nang ako'y lumabas na sa isang silid
Hindi ko mawari't ikaw ay nawaglit;
Ako ay nalumbay sa nasahing pilit
Ano't ang tadhana ay nagmamalupit.

Gusto ko pa namang ika'y makilala
Paanong nangyari't agad kang nawala,
Hindi tuloy kita natanong o sinta
Sa iyong pangalan na pang-engkantada.

Aking inusisa ang aking sarili:
"May pag-asa pa bang makita kang muli?
May tadhana kayang magtatagpo uli
Sa ating dalawa kahit na sandali?"

Hanggang isang araw, nang aking makita
Iyong kaibigang naglakad mag-isa
Agad kong tinanong kung ika'y nagsimba
Marahan n'yang sagot nasa tuluyan ka.

Pagkatapos niyon tinanong ko na s'ya
Sa iyong pangalan na may pagkad'yosa
Agaran niyang sagot, "Devina Mindaña,
Ang buong pangalan ng aking kasama.

Nagpatuloy kami sa pagkuk'wentuhan
Habang naglalakad sa tabi ng daan
Hanggang sa dumating ang aming usapan
Sa punto na ako ay kanyang mabuk'han.

Diretsahang tanong ay 'may gusto ka ba,
Sa kaibigan kong nanuot sa ganda?'
Sagot ko'y mistula isang tugong parsa,
Naging dahilan ko'y, 'Naku, wala! Wala!'

Imbis na makuha, siya ay natawa
At nang tanungin ko'y naging sagot niya:
"Subukan mo nalang ang ligawan siya
At baka maantig, batong puso niya.

Ni minsan ay hindi siya nagkaroon
ng isang siyota, pagkat umaambon
ang pangarap niyang gustong maisulong
ang makapagtapos at ang makaahon."

Pagkasabi niyon, ako ay nangusap:
"Diyata't parehas kami ng pangarap,
Kapwa puso namin ay nangangagliyab
Sa iisang nais na para sa bukas."

Nagpatuloy kami sa aming usapan
Hanggang sa tuluyang siya'y namaalam.
"Ako'y ikumusta sa 'yong kaibigan,"
Wika ko nang siya'y tumawid sa daan.

Nagpatuloy ako sa aking paglakad
Hanggang sa marating ang nagliliwanag
nating pamantasang nagtatahang huwad
ng dunong at puring nanahanang likas.

Nagdaan ang gabi't umaga na naman
Pagsulat ng tula'y aking sinimulan,
Yaong tulang handog sayo kamahalan
Nitong si Balagtas, Donward ang pangalan.

Ang iyong pangalan ang naiititik
Niyong aking plumang espadang matulis;
Ang tinta ay dugong may hinalong pawis
Nitong aking huli't wagas na pag-ibig.

Ngunit sa kabila, niyong aking katha
Aking nalimutan ang lahat ng bigla
Maging pangalan mo, sintang minumutya
Kung kaya't nagtanong uli ang makata.

"Siya ang babaeng aking naibigan,"
Pagkukuwento ko kay Jesang huwaran
Nang ika'y nakitang naglakad sa daan
Kasama ang dal'wa mo pang kaibigan.

At nang naguluha'y aking itinuro,
Pagkatapos niyo'y siyang aking sugo;
Si Jesang huwaran ay parang kabayo,
Ika'y sinalubong ng lakarang-takbo.

Agad kang tinanong sa iyong pangalan
Katulad ng aking naging kautusan.
Nang ika'y tawagin -- o kay saklap naman
Di mo man lang ako nagawang balingan.

Nang aking tanungin si Jesang huwaran,
Nang siya'y nagbalik sa pinanggalingan,
Kung ano ang iyong tunay na pangalan:
"Devina Mindaña," kanyang kasagutan.

Hindi lumalao't hindi nakayanan
Ng puso kong ito, ang manahimik lang;
Kaya't nagsimulang ikaw ay sabayan,
Kahit hindi pa man kilalang lubusan.

Ewan ko kung bakit ako'y tinarayan,
Gusto kong magtanong, pero di na lamang;
Sa sungit mo kasi'y baka lang talikdan
At bago aalis ay iyong duraan.

Subalit, lumipas ilang linggo't buwan
Tayo'y nagkasundo't nagkausap minsan;
Insidenteng iyo'y di ko malimutan,
Malamyos **** tinig, aking napakinggan.

Nang ako'y tanungin sa aking pangalan,
Sa telepono ko'y sagot ay Superman;
At nang mukhang galit, agad sinabihang,
"Huwag kang magalit, ika'y biniro lang."

Agad kong sinabi ang aking pangalan
Baka tuloy ako'y iyong mabulyawan:
"Si Donward po ito," sabi kong marahan,
Pagpapakilala sa 'king katauhan.

Patuloy ang takbo ng ating kuwento,
Ang lahat ng iyo'y aking naging sulo,
Sa papasukin kong isang labirinto;
Sa isang kastilyong nasa iyong puso.

Hanggang isang gabi, mayroong sayawan,
Napuno ng tao ang gitnang bulwagan;
Ang aking sarili'y hindi napigilan
Na ika'y hanapi't maisayaw man lang.

Ngunit ng matunto'y hindi nakaasta,
Ang aking nasahin ay naglahong bigla;
Imbis na lapita't dalhin ka sa gitna,
Ay hindi na lama't ako'y nababakla.

Aking aaminin ang kadahilanan,
Takot na talaga ang pusong iniwan
Na baka lang uli't ito ay masaktan
Tulad ng sa aking naging kasaysayan.

Kaya't hindi ako nagpadalos-dalos
At baka pa tuloy yaon ay mapaltos;
Ang mabulilyaso'y mahirap na unos
Nitong aking pusong may panimding lubos.

Akin pang naitanong sa isang pinsan mo
K'wento ng pag-ibig na tungkol sa iyo
At kung maaaring ikaw ay masuyo,
Naging tugon niya'y: 'Ewan ko! Ewan ko!'

"Huwag ikagalit kung ika'y tanungin,"
Sabi ng pinsan **** maalam tumingin
Di sa kanyang mata na nakakatingin,
(Kung hindi'y sa kanyang talas na loobin).

Aking naging tugon doon sa kausap,
Yaong binibining aking nakaharap:
"Hindi magagalit itong nakatapat
Hangga't ang puso ko'y hindi nagkasugat.

Pagkatapos niyo'y kanya ng sinabi
Ang ibig itanong na nangagsumagi
Sa kanyang isipang lubhang mapanuri,
Ang kanyang hinala ay ibinahagi.

"Ikaw ba'y may gusto sa kanya na lihim?
Huwag **** itago't ng hindi lusawin
Ang laman ng puso at iyong pagtingin
Ng iyong ugaling, pagkasinungaling!"

Pagkatapos niyo'y agad kong sinagot
Tanong niyang sadyang nakakapanubok
At ipinagtapat yaong aking loob
Ng walang alanga't maski pagkatakot.

"Ako nga'y may gusto sa kanya na lihim,
Subalit paanong siya'y maging akin
Gayung tingin pala'y akin ng sapitin,
Ang lumbay, ang hapdi't kabiguan man din?"

"Di ko masasagot ang 'yong katanungan,"
Naging tugon niyong butihin **** pinsan,
"Tanging payo ko lang ay pahalagahan,
Huwag pabayaa't siya ay igalang."

Aking isinunod nang kami'y matapos
Ay ang iyong ateng wari d'yosang Venus;
Agad kong sinabi habang napalunok
Yaong aking pakay at nang s'ya'y masubok.

Imbis na tugunin yaong aking pakay,
Ako'y di pinansin kung kaya't nangalay
Dalawa kong mata sa kanilaynilay
Ako'y nanghihina't puso'y nanlupaypay.

Aking iniisip sa tuwi-tuwina
Ay ang pangalan mo, mahal kong Devina;
At ang hinihiling sa bantay kong tala,
Hihinting pag-asang makapiling kita.

Kaya't hindi ako nakapagpipigil,
Iyong aking loob na nanghihilahil
Aking inihayag sayo aking giliw
Ng walang palaman at maski kasaliw.

Tandang tanda ko pa no'ng makasabay ka
Papuntang simbaha'y sinusuyo kita
Hanggang sa pagpasok ako'y sumasama
Kahit hindi alam ang gagawin sinta.

Bago nagsimula ang misa mahal ko,
Ang aking larawa'y iniabot sayo;
May sulat sa likod, sana'y nabasa mo,
Yaong pangungusap ay mula sa puso.

Di kita nakitang ako ay nilingon,
Sapagkat atens'yo'y naroong natuon
Sa isang lalaking pumasok na roon,
At sayo'y tumabi hanggang sa humapon.

At nang nagsimula'y umalis na ako,
Pagkat ako itong walang sinasanto;
Baka tuloy ako magsasang-demonyo
Sa aking nakitang katuwaan ninyo.

Hindi ko malaman kung bakit sumakit,
Nanibugho ako, ano't iyo'y salik?;
Ano nga ba ito't tila naninikip?
Lintik na pag-ibig, puso ko'y napunit!

Napaisip ako habang naglalakad
Hanggang sa isip ko'y nagkakaliwanag;
'Manibugho sayo'y hindi nararapat,'
Napatungo ako sa sariling habag.

Ilang saglit pa at akin ng pinahid
Luhang sumalimbay sa pisnging makinis
At saka nangusap ng pagkamasakit:
"Wag kang mag-alala't di ko ipipilit."

"Itong pag-ibig kong nagniningas apoy,
Nasisiguro kong hindi magluluoy;
Ngunit, kung hindi mo bayaang tumuloy,
Mas mabuti pa ang puso ko'y itaboy!"

Nang ako'y magbalik doon sa simbahan,
Sa dami ng tao'y di kita nasilayan;
Ngunit, nang tanawin sa kinauup'an,
Naroong Devina't kinaiinisan.

Nanatili ako't hindi na umalis,
Di tulad kaninang lumabas sa inis;
Ako'y umupo na at nakikisiksik,
Kahit patapos na ang misang di ibig.

Hindi ko nga ibig, pagmimisang iyon
At maging pagsamba't gano'ng pagtitipon;
Pagtayo't pagluhod di ko tinutugon,
Pagkat ako itong walang panginoon.

Araw ay lumipas mula ng masuyo,
Ika'y sinubuka't nang hindi malugo
Itong aking pusong namalaging bigo
Sa loob ng dibdib, namugang tibo.

Iyong naging tugon ay nakakapaso,
Masakit isipi't maging ipupuso;
Yaong tumatama'y animoy palaso,
Narok sa dibdib, sugat aking tamo!

Sa kabila niyo'y di pa rin sumuko,
Tanging ikaw pa rin ang pinipintuho;
Kaya't wag isiping ito'y isang laro,
Pag-ibig kong ito'y hindi isang biro.

Hanggang sa dumating gabing aking asam,
Sa lilim ng mangga, bago ang sayawan
Ay iyong inamin ang nararamdaman,
Ating tagpong iyo'y di malilimutan.

Ipinagtapat mo na ika'y may gusto,
Ngunit di matugon itong aking puso,
Sapagkat ikaw ay mayroon ng nobyo
Di mo kayang iwa't ayaw **** manloko.

Aking naging tugon sa iyong sinabi,
Ay handang maghintay at mamamalagi
Hanggang sa panahong ikaw ay mahuli,
Makita't malamang di na nakatali.

Sa mukha'y nakita, matamis na ngiti
Niyong Mona Lisang, pinta ni Da Vinci;
Ako'y natigilan ilan pang sandali,
Nang aking matanaw, gandang natatangi.

Bago pa nag-umpisa'y pumasok na tayo,
Sa hinaraya kong dakilang palasyo,
At sa lilingkuran tayo ay naupo,
Niyong maliwanag, loob ng himnasyo.

At nang magsimulang musika'y tumugtog,
Ika'y namaalam at para dumulog
doon sa bulwaga't makikitatsulok,
ng sayaw sa indak dulot ng indayog.

Bago pa marating ang gitnang bulwagan,
Ako'y sumunod na't di ka nilubayan
Hangga't di pumayag sa 'king kagustuhan
Na maisayaw ka at makasaliwan.

Lumipas ang gabi't umaga'y sumapit,
Ang araw at linggo'y tila naging saglit;
Ako'y nagtataka't biglang napaisip,
Ano at ang oras ay mukhang bumilis.

Hanggang isang gabi nang aking tanungin,
Sa iyo, o, mahal kung bibigyang pansin;
Hanggang kailan mo pagdudurusahin;
May pag-asa pa bang nadama'y diringgin?

Iyong naging sagot sa katanungan ko:
"Di na magdurusa't ngayo'y maging tayo."
Ang rurok ng saya ay aking natamo,
Lalo pa't sinabing mahal mo rin ako.

Sa kadahilanang gustong masiguro,
Aking naitanong kung iyo'y totoo;
Baka mo lang kasi ako'y binibiro,
At kung maniwala'y sugatan ang puso.

Iyong ibinalik, ating gunitain,
Doon sa manggahan 'sang gabing madilim;
Ipinagtapat mo ang iyong damdamin,
Ngunit, di nagawang puso ko'y tugunin.

Pagkat mayroon kang sintang iniibig,
Iisang lalaking namugad sa dibdib;
Di mo maloloko't iyong inihasik
Sa paso ng puso't bukirin ng isip.

Pagkatapos niyo'y sinabi sa akin,
Na ating pag-ibig, manatiling lihim;
Aking naging tugo'y 'sang tangong lampahin
Pagkat aking isip, gulong-gulo man din.

"Sigurado ka ba sa'yong naging pasya?"
Ang muli kong tanong, bago naniwala
Sayo aking mahal na isang diwata,
Yaong aking ibig at pinapantasya.

Iyong naging tugon sa aking sinabi:
"Kung ayaw mo'y huwag, di ko masisisi;
Ano pa't puso mo'y sadyang madiskarte,
Baka may iba ng pinipintakasi."

Agad kong sinabi sa iyo mahal ko:
"Ano at kay daling ikaw ay magtampo,
Nagtanong lang nama't ako'y naniguro
Baka mo lang kasi, ako'y nilalaro.

Lumipas ang gabi't umaga'y sumapit,
Unang araw natin ay lubhang mapait,
Pagkat di nakayang ako ay lumapit,
Sayo aking sinta't ewan ko kung bakit.

Ilang sandali pa't hindi nakatiis,
Sa pagkakaupo'y tumayo't lumihis
ng landas patungo kay Musa kong ibig,
pagkat aking puso'y lubhang naligalig.

Muli kang tinanong kung pasya'y totoo,
Di na mababawi't di na mababago;
Iyong naging tugon sa katanungan ko,
Pisngi ko'y hinaplos, sabay sabing 'oo.'

Kay sarap marinig, salita **** iyon,
Iisa ang punto at maging ang layon;
Para bang lagaslas ng tubig sa balon,
Ibig kong pakinggan sa buong maghapon.

Matapos ang pasko'y siyang araw natin,
Na kung gunitai'y araw na inamin,
tinugon ang puso at binigyang pansin,
at saka sinabing, ako'y mahal mo rin.

Aking gabing iyo'y narurok ang saya,
Ngiti niyong buwa'y nakakahalina;
Ibig kong isulat ay isang pantasya,
At ikaw Devina, yaong engkantada.

Araw'y nangaglipas, daho'y nangalaglag,
Ano at ang oras tila naging iglap;
Siyang araw natin ay muling lumapag,
Ano at ang panaho'y tila naging lundag.

Iyong regalo mo'y hindi malimutan,
At maging pagbating ibig kong pakinggan,
Sa bawat umagang araw'y sumisilang
At kung maaari'y mapawalang-hanggan.

Ngunit nang magdaan ilang araw't linggo,
Naging malungkuti't di na palakibo;
Puso ko'y mistula isang boteng tibo,
Nabiyak sa dusa nang itatuwa mo.

Sa tuwi-tuwina'y napaisip ako,
Talaga nga kayang tapat ang puso mo?;
Ulo ko'y sasabog, bulkang Pinatubo,
Bakit ba't isip ko'y nagkakaganito?

Ilang araw kitang hindi tinawagan,
Pagkat labis akong nagdusa't nagdamdam;
Malakas kong loob ay di nilubayan
Ng kapighatia't maging kalungkutan.

Tayo nga'y mayroong isang kasunduan,
Di maikaila't sinasang-ayunan
Ngunit, ang itat'wa'y di makatarungan,
Alalahanin **** ako'y nasasaktan.

Ako'y wag itulad sa makinang robot
Na di nakaramdam maski anong kirot;
Ako ay may pusong nakakatilaok,
Pumipintig baga'y putak ng 'sang manok.

Kaya't nang sadyain sa tinutuluyan,
Ika'y kinausap at pinagsabihang:
"Sakaling darating ating hiwalayan,
Huwag magpaloko sa kalalakihan.

At saka-sakaling sayo'y may  manligaw,
Isipin mo muna't wag agad pumataw;
Pasya'y siguruhin bago mo ibitaw,
Ang iyong salita, nang di ka maligaw."

Unang halik nati'y hindi malimutan,
At kahit na yao'y isang nakaw lamang,
Pangyayaring iyo'y di makaligtaan,
Naging saksi natin ay ang Taguisian.

Tila ba talulot ng isang bulaklak
Labi **** sa akin na nangangagtapat;
Animo'y pabango yaong halimuyak,
Ng iyong hiningang sa halik nangganyak.

Ika-labinlima, araw ng Pebrero,
Hindi malimutan ating naging tagpo;
Sa iyong tuluya'y nagkasama tayo,
Doon sa Kwek Kwekan, nagdiwang ang puso.

Ako'y isang taong lubhang maramdamin,
Ang hapdi at kirot siyang tinitiim;
Puso ko'y tila ba 'sang pagong patpatin,
Sa loob ng dibdib sakit ang kapiling.

Kaya't nang makitang may kasamang iba,
Marahang lumason sa puso ko sinta
Ay ang panibugho't sakit na nadama;
At para maglaho, alak ay tinungga.

Sa ika-tatlumpu, na araw ng Marso,
Akin pang naalala pagbisita sayo,
Sa inyong tahana't mapayapang baryo,
Nagmano pa ako sa ama't ina mo.

Ibig kong ang lahat ay di na magtapos,
Masasayang araw nating lumalagos
Sa isip, sa puso't maging sa malamyos,
Na kantahi't tulang aking inihandog.

Ngunit, nang lumipas ang ika-limang araw
mula nang makita't sa inyo'y madalaw
ay isang mensahe ang lubhang gumunaw
sa aking damdami't marahang tumunaw.

Animo'y balaraw yaong tumatama,
Nang ang mensahe mo ay aking nabasa;
Gusto kong umiyak, gusto kong magwala,
Ngunit, anong saysay gayung wala na nga?

Kung isaulan ko itong aking luha,
Masasayang lama't walang mapapala;
Kaya't kahit ibig, ako ay tumawa,
Wag lamang masadlak yaong pagdurusa.

Kung ang kalayaa'y siyang ibig sinta,
At ang saktan ako'y ikaliligaya
Aba'y payag ako't ikaw na bahala,
Basta lang ang akin ika'y liligaya.

Kay sakit isiping tayo ay hindi na,
Ngunit, kung ito man ang itinadhana,
Aba'y pag-ibig ko't pag-ibig mo sinta,
Di makakahadlang sa ibig sumila.

Mahal ko paalam sa ating pag-ibig,
Mahal ko paalam, kahit na masakit;
Mga alaala'y huwag ng ibalik,
Burahin ng lahat sa puso at isip.

Ang tulang ito ay handog ko para kay Devina Mindaña.
Realeboga M Mar 2016
"What's the worst feeling you've ever experienced", she stared at her.

The girl cracks a smile and pulls back her caramel black hair, "My name is Kay by the way. It's not short for anything"

The girl blushes and puts her head down, "I'm sorry my manners seem to have disappeared. It's just that I've always wanted to have a serious intimate conversation with a stranger", she sighs.

Kay ***** her head and bites her lower lip. Looking at the beautiful girl with grey eyes. "Don't tell me your name then. Let's have that talk. I'll call you grey", Kay smiles exposing her pearly whites.
"I don't know what the worst feeling I've ever experienced could be really. I mean can we really compare each experience with the other?" Kay stares at the blue black sky.
"Each experience is traumatizing so can we really compare every traumatizing one with the other? Like they were all traumatizing but different from each they can't be compared", she closes her eyes as she allows the Sun rays to warm her face.

The girl looks at Kay admiring her carefree persona. She had some sort of atmosphere. It made the girl want to know her more, make her laugh and protect her? She furrowed her eyebrows and began to study her.
Kay had thin yet slightly full pink lips, she had a scar similar to Harry Potter which made her smile. She had an English nose and slightly pointy yet round ears. Kay opened her eyes and smirked. The girl lost her breath as she noticed Kay's honey eyes and began to clear her throat, "I uh I think unrequited love has to hurt the most", she bows her head.

Kay furrows her eyebrows in confusion, "How so?"

The girl scratches the back of her head, "We fall for someone and we love them with every bit of ourselves. In that process we lose ourselves by loving them but we gain parts of them from their love. However when the feeling can't be returned. We lose ourselves to someone who can't bear to lose themselves to us because they don't see us in that way. And it hurts because you know it yet you can't stop" she sighs.

"You can't stop loving that person. Loving them for all their wrongs and all their rights. For them simply being who they are. And sometimes you watch that very same person fall in love with someone else. And that part stings the most", she bows her head and clenches her fists.

"You wonder why not me. Why not fall in love with me", her voice breaks.

Kay looks at the girl with grey eyes intently and sighs. "You're really beautiful Grey", she immediately locks eyes with her and gives her a tight smile. "The truth about unrequited love is that there's always a third party you never know about. There's always that one person who watches you fall in love with someone that's not them. And to top it all off. The person you're in love with won't reciprocate your feelings. And it hurts. Watching the one you love, love someone else who isn't able to love them back. Talk about double unrequited love", she laughs.

"But then again there's this theory about unrequited love", her smile widens.
The girl with grey eyes furrows her eyebrows and scrunches her nose, "There is?". Kay giggles, causing goosebumps to show on Grey.
"No love is lost Grey", Kay stands up. Dusts her skin tight ripped black jeans.
"It's not unrequited forever", she gives Grey one last smile, exposing her pearly whites and dimples.
JK Cabresos Sep 2012
Nakahinumdom ko,
sa una man gyud to
nga kitang duha nagakadungan pa ug baklay
padulong ngadto sa usa ka balay.
Naggunitay sa atong mga kamot
ug ming-ingon nga di gayud
boy-an ang usa’g usa.
Kuntito naman ko, ug gasalig ko
nga ikaw kanunay naa sa akong tapad.
Apan minglabay ang mga oras ug bulan,
paglingi ko usab sa akong kiliran
ikaw napanaw lang ug kalit
ug wa na ko kabawo asa ko ikaw makit-an.
Mingsulay ko ug tagad kay gihuna-huna ko
basin ikaw akong nabiyaan,
paspas biya ko mulakaw ug langay kay ka.
Apan wa man, sa pila na ka adlaw
nakong huwat-huwat, wa gihapon ka,
asa man diay tuod ka?
Ikaw man gud, langay kay ka.
Ug gapadayon na lang ko ug baklay,
pero hinay-hinay lang, para ikaw unta makaapas ra.

Sa paglakaw-lakaw nako,
Nakatagbo ko ug usa ka tawo,
ug mingsulay ko ug pangutana bahin sa imo,
basin ba, ikaw nakalabay na ug nakit-an ka niya.
Grabe, asa man diay tuod ka?
Ikaw man gud, langay kay ka.
Minglabay ang pila ka mga tuig, didto nako nakahuna-huna
basin ako diay gyud ang langay ba,
ug wa nako kaapas sa imoha.
Busa minglakaw napud ko ug paspas kaayo
para ikaw akong maapsan,
dasig lang, magkita ra lagi siguro tang duha.
Apan, ako tawo ra pud biya,
kapuyon ug uhawon pud ug inapas sa imo,
layo na kaya siguro ka ug naabtan.
Asa man diay tuod ka?
Ikaw man gud, gadali ra pud kay ka.
Ug sa dihang nakahapit na hinuon ko
ug laing balay para mupahuway, ug muinom ug tubig,
kapoy biya pud ug pangita nimo sa pila na ka tuig,
siguro, langay lang gyud diay ko,
kay katong tawo nga akong napangutan-an, dugay ko mituo,
nga ikaw pud diay nagtagad kanako,
nga ana pud ka, nga langay ra kaayo ko.
Magkita ra lagi siguro tang duha, hinaot puhon.
Balak - a Visayan/Cebuano poem.

© 2012
eph you see kay etouffee if you see Kay tell her a catawampus catahoula hound hog dog crossed bayou levee last night all right what did you say if you see Kay tell her a catawampus catahoula hog dog crossed the levee last night all right i heard what you said the first time why you got to repeat eph you see kay you ******* ****** **** what? what did you say you ******* ****** **** heard you the first time you **** a **** a ***** a ***** hello stop end begin believe conceive create no thank you i already ate what? what did you say begin believe conceive create no thank you i already ate quit ******* repeating yourself  you ******* ******* hello stop end begin believe conceive create eph you see kay etouffee if you see Kay tell her a catawampus catahoula hog dog crossed the levee last night all right

the renown physicist dressed in brown wool suit brown leather laced shoes white shirt burgundy knitted tie wild curly graying hair climbed the stairs walked across the stage stood at the lectern adjusted narrow support pole height reached down into brown leather briefcase retrieved his thesis concerning the relative theory of everything tapped microphone composed his posture made a guttural sound clearing his throat looked out at packed full auditorium it became evident to the distinguished audience the renown physicist’s fly was open and his ***** hanging out it was unanimously dismissed as a case of professorial absent-mindedness

all the creatures of the earth (excluding humans) convened for an emergency session the bigger creatures talked first grizzly bears stood upright explaining demand for gallbladders bile paws make us more valuable dead than alive sharks testified Asian fisherman cut off our fins for soup then throw us back into the sea to die elephants thumping heavy feet stepped forward yeah poachers **** us for our tusks rhinos concurred yes they **** us for our horns wild Mustang horses neighed about violent round-ups then slaughtered processed for cat food whales complained of going deaf from submarine sonar tests then sold for meat many dolphins sea turtles tuna swordfish sea bass smaller fish swam forward pleading about getting caught in long line nets barbed baited hooks over-fished colonies chimpanzees described nightmares of being stolen from their mom’s when they are very young then used in research labs for horrible tests song birds chirped about loss of their habitats land tortoises spoke in gentle voices about being wiped out for housing developments saguaro cactuses dropped their arms in discouragement masses of penguins solemnly marched in suicidal unison to edge of melting icebergs polar bears and seals wept honey bees buzzed colony collapse disorder bats flapped about white nose syndrome coyotes and wolves howled lonesome prairie laments the session grew gloomy with heart-wrenching unbearable sadness sobbing crying then a black mutt dog spoke up my greyhound brothers and sisters and all my family of creatures i sympathize with your hurt but it is important to realize there are people who care love us want to protect us not all humans are ravenous carnivores or heartless profiteers a calico cat crept alongside black dog and rubbed her head against his chest an old gray mare admitted her love for a race horse jockey who died years ago a bluebird sang a song suddenly lots more creatures advanced with stories of human kindness Captain Paul Watson Madeleine Pickens Jane Goodall a redwood tree named Luna testified about Julia Butterfly Hill the winds clouds sky discussed concerns by Al Gore lots and lots of other names were mentioned and the whole tone of the meeting changed every one agreed they needed to wait and see what the next generation of people would do whether humans would acknowledge the cruelties threats of extinction and learn grow figure out ways to sustain mother earth father sky then the meeting let out just as the sun was rising on a new day

there is a cemetery in Paris named Père Lachaise buried there are the remains of Jim Morrison Oscar Wilde Richard Wright Karl Appel Guillaume Apollinaire Honoré de Balzac Sarah Bernhardt the empty urn of Maria Callas Frédéric Chopin Colette Jean-Baptiste-Camille Corot Nancy Clara Cunard Honoré Daumier Jacques-Louis David Eugène Delacroix Isadora Duncan Paul Éluard Max Ernst Suzanne Flon Loie Fuller Théodore Géricault Yvette Guilbert Jean Ingres Clarence Laughlin Pierre Levegh Jean-François Lyotard Marcel Marceau Amedeo Modigliani Molière Yves Montand Pascale Ogier Christine Pascal Édith Piaf Marcel Proust Georges Seurat Simone Signoret Gertrude Stein Louis Visconti Maria Countess Walewska and many other extraordinary souls it is rumored at late dusk their ghosts climb from graves gather drink fine brandy from costly crystal glasses smoke fragrant cigars and once a year on November 2 party hard all night culminating in deliriously promiscuous ****** **** it’s difficult to know what the truth is since the dead don’t talk or do they
Eugene Mar 2018
Tag-araw na naman at tuwing sasapit ang buwan ng Marso, Abril at Mayo ay malimit pumunta sa isang hindi pamilyar na lugar ang magkakabarkadang sina Potsi, Tapsi, at Seksi.

Ang pagpunta sa baybayin o beach ay nakagawian na nilang gawin taon-taon. Ito rin ang kani-kanilang paraan upang pansamantalang makalayo sa napaka-abalang lugar sa Kamaynilaan.

"Pots, Sek, saan naman ang destinasyon natin ngayong taon? Malapit na ang holy week. Kaya dapat mayroon na tayong napagkasunduan," tanong ni Tapsi.

Tapsi ang palayaw na binigay sa kaniya ng kaniyang magulang dahil paborito niya ang pagkain ng iba't ibang uri ng tapa na may sinangag. Ang totoo niyang pangalan ay Mateo Paulo Sibucay.

Dahil dalawa lang naman silang lalaki, siya ang may pinakaguwapong mukha maliban na lamang kay Seksi na maganda dahil babae ito. Itinuturing din siyang hunk sa kanilang kompanya sa matikas na pangangatawan nito kahit hindi naman siya pumupunta sa gym.

"Perfect ang Laiya, Taps, Pots! Ano agree kayo?" namumungay ang mga mata ni Seksi nang sagutin nito ang tanong ni Tapsi.

Si Seksi, gaya ng palayaw niya ay kakikitaan naman ito ng kakaibang kaseksihan sa katawan. Malakas man itong lumamon ay hindi naman ito tumataba. Mahilig siya sa mga matatamis at paborito niya ang pagkain ng iba't ibang uri ng keyk. Ang tunay naman niyang pangalan ay Katarina Sek Javellana.

"Basta may mabibilhan ng pagkain kapag nagutom ako, okay na okay sa akin ang lugar, Taps at Sek," sagot naman ni Potsi habang may hawak-hawak na dalawang jolly hotdog sa kaniyang mga kamay.

Kulang na lamang ay mabilaukan ito dahil panay ang lamon nang lamon nito kahit may nginunguya pa sa bunganga. Siya ang mataba sa kanila pero ayaw niyang tinatawag niyang tawaging mataba. Mas gusto niya ang salitang chubby dahil cute daw ito sa pandinig niya. Ang tunay naman niyang pangalan ay Pocholo Travis Sigalado.

"Nakakahiya ka talaga, Potsi. Mabilaukan ka oy!" wika ni Tapsi.

"Heto, tissue o! Sahurin mo ang mga nahuhulog. Sayang din iyang pagkain. Alalahanin mo na maraming mga bata ang nagugutom sa kalsada," sabay abot naman ng tissue ni Seksi kay Potsi.

"Kaya nga sinisimot ko ang pagkain kasi sayang 'di ba?" ngunguso-ngusong sagot ni Potsi habang nagpapatuloy sa pagnguya sa kaniyang kinakain.

"Saan ba ang Laiya, Sek?" ani Tapsi.

"Sa Batangas lang naman siya. Mga isa't kalahati hanggang dalawang oras ang biyahe mula sa Maynila. Set na natin?" nakangiting sagot naman ni Sek habang ang dalawang hinlalaki ay naka-senyas ng aprub.

"Sa Black Saturday tayo pumunta para madami tayong makikitang mga tanawin!" gulat naman ang dalawa sa sinabi ni Potsi at pansamantala pang nagkatitigan sina Sek at Tapsi. Pagkatapos no'n ay nagsipagtawanan sila.

"Agree ako diyan sa Sabado de Gloria. Teka, 'di ba sa susunod na linggo na iyon?" ani Tapsi.

"Okay lang iyon, handa na rin naman tayo palagi e. Kaya walang problema. Sasakyan ko na lang ang gagamitin natin para makatipid tayo sa gasolina," si Potsi na ang sumagot matapos uminom ng mountain dew.

Tumango na lamang ang dalawa dahil alam naman nilang sa kanilang tatlo ay si Potsi ang laging handa. Minsan nga ay si Potsi na ang taya sa kanilang summer outing taon-taon e.

"At kung may problema kayo sa budget, ako na rin ang bahala ha? He-he," tatawa-tawang sabi ni Potsi na ikinatawa na rin naman ng dalawa.

"Maasahan ka talaga, Potsi! Gusto mo order pa kami ng pagkain sa iyo?"

Masayang nagtatawanan ang magbarkada sa Jollibee nang mga oras na iyon dahil sa kaibigan nilang si Potsi. Pare-pareho na rin naman silang may mga trabaho. Kaya wala nang problema sa kanila ang pera.

#TravelFriendsGoals ang motto nilang tatlo. Si Tapsi ay isang Real Estate Broker agent habang si Seksi naman ay isang Fashion Model at si Potsi ay isang Food Blogger. Lahat sila ay iisa ang hilig--ang maglakbay at libutin ang mga natatagong lugar sa Pilipinas.


Lumipas ang isang linggo, araw ng Sabado ay maagang umalis mula sa Quezon City ang magkakaibigan. Gamit ang sasakyan ni Potsi na Toyota Revo ay bumiyahe na sila. Si Potsi ang nagmamaneho, si Seksi naman ang tumitingin sa mapang dala niya habang si Tapsi ay panay ang kuha ng litrato sa sarili sa likuran ng sasakyan.

"Hindi ka ba nagsasawa sa mukha mo, Taps? Guwapong-guwapo ka sa sarili a!" tanong ni Potsi habang tumitingin-tingin sa rear-view mirror ng sasakyan. Nginitian na lamang siya ni Tapsi.

"Hayaan mo na 'yang broker nating kaibigan. Alam mo namang siya lang ang may magandang mukha sa inyong dalawa. Ha-ha," asar ni Sek kay Potsi.

"Anong guwapo? E kung pumayat ako 'di hamak na mas may hitsura ako kay Taps!" depensa naman ni Potsi.

"Oo na, Pots. Mas guwapo ka naman sa akin ng kalahating paligo lang naman kapag pumayat ka 'di ba? Bakit kasi ayaw mo akong samahan sa gym para makapag-work-out ka na rin at mabawasan ang bilbil mo?" ani Tapsi kay Potsi.

"Gusto mo ibaba kita sa gitna ng kalsada, Taps? At saka, hindi ko na kailangan mag-gym. Food is life. Enjoy life, enjoy goya sabi ng commercial ni Kim Chiu," naiinis na nagpapatwang sagot naman ni Potsi habang nakatuon pa rin ang atensiyon sa kalsada. Lihim na lamang na natawa si Seksi sa dalawang kaibigan.

"Ikaw naman, hindi na mabiro. Alam mo namang love kita e lalo na nang malaman kong love mo abs ko! Ha-ha," pang-aalaska na naman ni Tapsi.

"Mukha mo! Mas marami akong abs sa iyo, tabs nga lang at malalaki pa! Ha-ha," napuno na naman ng tawanan ang loob ng sasakyan. Asaran kung asaran. Iyan ang nakasanayan na nila.

Lumipas ang isang oras na biyahe ay nakatulog na sina Tapsi at Seksi habang si Potsi ay gising na gising ang diwa dahil habang nagmamaneho ay panay ang dukot nito sa baon niyang mga pagkain malapit sa kaniya.

Dumaan pa ang isang oras ay napansin ni Potsi na parang may mali sa direksyong tinatahak nila. Agad niyang kinuha ang mapang dala ni Seksi at tiningnan ito. Dahil hindi niya kabisado ang nakapaloob sa mapa, ginising na lamang niya si Seksi.

"Sek! Sek! SEEKKK!" tulog-mantika ang babae, kaya sumigaw na lamang si Potsi na ikinagulat din ni Tapsi sa back seat.

"Sorry. Naliligaw yata tayo. Tingnan mo ang mapa, Sek," agad namang tiningnan ni Seksi ang mapa at sinipat-sipat ang kinaroroonan nila.

"Ihinto mo nga ang sasakyan muna, Pots," sinunod naman nito si Sek at pansamantalang itinigil ang sasakyan.

"Ano, naliligaw na ba tayo, Sek?" binali-baligtad pa ni Seksi ang mapa para lang siguraduhing tama ang tinatahak nilang lugar patungo sa isang sikat na resort sa Laiya, Batangas. Ngunit, may napansin siyang kakaiba.

"Nasa Laiya na nga tayo, guys pero bakit tila napadpad tayo sa isang gubat na ito?" lahat ay napatingin sa itinuro ni Seksi sa mapa at binasa ang nakasulat doon.

"Satur-Death? Ano iyan? Hindi mo ba nakita ang lugar na iyan diyan sa mapa, Sek?" tila may kung anong kakaibang simoy ng hangin naman ang dumampi sa mga balat ng magkakaibigan ng mga oras na iyon matapos sambitin ang katagang Satur-death.

"Patingin nga? Kinilabutan ako sa pangalan e. Satur-death, tunog saturday o sabado tapos may death? Kamatayan? E 'di ba sabado ngayon? Don't tell me may mangyayaring hindi maganda sa atin?" sabay-sabay na nagkatinginan ang tatlo habang nakatigil ang sasakyan sa gitna ng kalsada na hindi pamilyar na lugar. Tahimik ang lugar na iyon at ni busina, tunog o mga sasakyan ay wala kang maririnig o makikitang napapadaan.  

"Ang mabuti pa, bumalik na lang tayo sa kung saan tayo kanina nanggagaling. Baka mali lang talaga ang napasukan natin. Baka shortcut lang ito, guys," nagtatapang-tapangang wika ni Seksi.

"Ang sabi sa pamahiin, kapag naligaw daw tayo, hubarin natin ang mga damit natin," nagpapatawang wika ni Potsi.

"Anong hubarin? Baka ang ibig **** sabihin, baligtarin!" pagkaklaro ni Tapsi.

"Pareho lang naman silang may 'rin' sa dulo e," dagdag pa ni Potsi. Napailing na lamang sina Tapsi at Seksi at naghubad na lamang upang baligtarin ang kanilang damit.

Matapos baligtarin ang damit ay pinaandar na ni Potsi ang sasakyan. Dahan-dahan na lamang niya itong minamaneho upang makabisado ang kalsadang kanilang tinatahak.

Tatlumpung minuto na ang nakalilipas nang matagpuan nila ang isang karatula sa gilid ng kalasda na nakadikit sa isang puno.


Agad na nabuhayan ng loob ang magkakaibigan dahil sa nakitang sign board na nang tingnan nila sa mapa ay nakaukit naman iyon.

"Deretso na lang tayo, Potsi at mararating na natin ang mismong resort sa Laiya," iyan na lamang ang nasabi ni Seksi nang mga oras na iyon.

Nang malampasan nila ang karatula ay bigla na lang naging makulimlim ang kalangitan at biglang bumuhos ang ulan. At hindi nila inasahan ang isang palasong bumutas sa kaliwang gulong ng sinasakyan nilang Toyota Revo.

Gulat na gulat ang mukha ng magkakaibigan nang biglang gumewang-gewang ang sasakyan at nabundol ito sa isang puno. Mabuti na lamang at hindi sila napuruhan. Kaunting galos lamang ang kanilang natamo kaya agad din nilang inayos ang mga sarili.

Nang mga oras na iyon, sa side-mirror ng sasakyan ay may napansin si Seksi na papalapit sa kanilang kinaroroonan. Nang ilang metro na lamang ang layo nito sa kanilang sasakyan ay nakita niyang may hawak itong pana at palaso. Pinakawalan niya ito at tumama kaliwang bahagi ng side-mirror.

"BABA! LABAS! Takbo na tayo! May gustong pumatay sa atin. Labas na!" sa taranta ay isa-isang nagsilabasan sa loob ng sasakyan ang magkakaibigan. Napasubsob pa ang mukha ni Potsi sa damuhan pagkababa nito. Agad na inalalayan siya ni Tapsi upang makatayo habang si Seksi naman ay sumisigaw na.

"Takbo! Takbo na! Bilis!"

Walang lingon-lingon ay agad na silang nagsitakbuhan ngunit hindi pa man sila nakakahakbang ay isang palaso ang tumama sa kaliwang binti ni Potsi dahilan upang mapabitaw ito sa balikat ni Tapsi at natumba.

Napahiyaw sa sakit si Potsi. Gulantang naman ang mukha ni Seksi. Nagmadali siyang balikan ang kaibigan at tinulungang makatayo si Potsi dahil malapit na malapit na ang salarin sa kanila.

"Iwan niyo na ako, Taps, Sek!" kitang-kita na sa mga mata ni Potsi ang panghihinat at takot nang mga oras na iyon. Kahit umuulan ay pansin na pansing naluluha na ang kaibigan.

"Hindi ka namin pwedeng iwan dito, Pots! Sama-sama tayo! Sek, bilis iangat natin si Pots. Isa, dalawa, tatlo!" kahit mabigat ay nagawa pa rin nila itong itayo upang makatakbo at makalayo sa kung sino man ang gustong pumatay sa kanila.

Nang muli na silang hahakbang ay hindi nila napansin ang paglapit ng hindi pamilyar na nilalang at itinarak sa likuran ni Potsi ang matulis na palaso. Agad na lumingon sina Tapsi at Seksi sa salarin nang sumigaw nang malakas si Posti.

Doon ay mulagat silang pareho nang isa na namang palaso sana ang tatama at itatarak kay Sek. Mabuti na lamang ay maagap si Tapsi. Binitawan niya si Potsi at agad na sinugod ang salarin.

Parang torong iniuntog ni Tapsi ang ulo niya sa tiyan nito at pareho silang natumba sa magkabilang direksyon. Nang mga sandaling iyon, habang patuloy sa pagbuhos ang ulan ay naaninag ni Seksi ang mukha ng gustong pumatay sa kanila.

May suot itong maskara sa mukha na ang tanging makikita ay ang mga mata lamang niya. Ang mga balat sa leeg, kamay at paa ay parang bangkay na naagnas. Matatalim din ang mga kuko nito sa mga kamay at paa.

Itinuon ni Sek ang atensiyon sa kaibigang si Potsi na nang mga oras na iyon ay tila nawalan ng malay. Niyugyog-yugyog niya ang kaibigan. Pinakiramdaman niya rin ang pulso nito at pinakinggan ang tibok ng puso. Doon ay napagtanto niyang may pag-asa pa si Potsi.

"Taps! Buhay pa si Potsi!" sigaw niya sa kaibigan.

"Tumakas na kayo, Sek! Ako na ang bahala rito! Alis na!" agad na sinugod si Sek ng kaharap at nahagip ng tulis ng palaso ang kaniyang braso dahilan upang makaramdam siya ng hapdi.

Hinila-hila naman ni Sek si Potsi upang dalhin sa ligtas na lugar. Kahit hindi kaya ng kaniyang mga braso ay pinilit niya pa ring hilahin ito.

Samantala, dinampot ni Tapsi ang palasong nabitawan ng may sa kanibal na nilalang at pinatamaan ito sa pamamagitan ng pagtarak ng palaso. Parang gutom na gutom naman ito dahil naiilagan niya ang bawat pagtarak sa kaniya ng palaso.

Animo ay isang baliw na nakakita ng kaniyang laruan ang kaharap ni Tapsi. Hindi naman nagpatalo ang huli. Nang muling itatarak sa kaniya ang palaso ay napigilan niya ito at sinipa sa gitnang hita ang kaharap. Napahawak naman ito sa kaniyang hinaharap. Hindi na rin sinayang ni Tapsi ang pagkakataon upang makaganti.

Agad niyang kinuha ang palasong nabitawan niya at itinarak iyon sa leeg. Makailang beses niyang hinugot-baon ang palaso at itinarak muli sa iba pang bahagi ng katawan nito. Sa leeg, sa mata, sa butas ng tainga maging sa bunganga at ang panghuli sa puso nito.

Hingal na hingal man si Tapsi ay nagawa pa niyang tanggalin ang nakabalot na maskara sa mukha ng kaniyang kalaban at doon nakita ang inuuod-uod ng mukha. Hindi niya nasikmurang pagmasdan kaya nasuka si Tapsi. Kinalaunan ay pinuntahan na lamang niya si Sek na hindi pa rin nakakalayo sa kakahila sa kaibigang si Potsi.

Punong-puno ng dugo ang mga kamay, mukha at kasuotan ni Tapsi nang makita siya ni Sek. Nahuhugasan lamang iyon sa bawat patak at buhos ng ulan.

"Kailangan na nating makaalis dito, Taps. Kailangan maisugod si Potsi sa ospital!"

"Saan tayo hihingi ng tulong e, nakita mo namang mukhang halimaw ang nakalaban ko, Sek,"

"Si Potsi, Taps. Anong gagawin natin? Marami ng dugo ang nawala sa kaniya,"

"Hindi ko alam pero sana tumila na ang ulan nang makita na natin ang dinadaanan natin para makahingi tayo ng tulong. Tulungan mo na akong buhatin si Potsi. Siguro naman--"

Hindi pa natatapos ni Tapsi ang kaniyang sasabihin nang maramdaman niyang may matulis na bagay ang tumusok sa kaniyang batok na tumagos sa kaniyang lalamunan.

Sigaw naman nang sigaw si Sek at hindi na malaman ang gagawin. Nakita niyang may papalapit naman sa kinaroroonan nila. Kailangan na niyang iwanan ang mga kaibigan at iligtas ang kaniyang sarili para makapagtago.

Sa isang malaking puno sa 'di kalayuan ay doon nagtago si Sek. Tanging mga mata na lamang niya ang nagmamasid sa kung ano ang puwedeng gawin ng mga ito sa kaniyang mga kaibigan.

Katulad ng napatay ni Tapsi ay ganoon din ang mga hitsura ng kani-kanilang balat at mukha. Katulad sila ng mga kanibal na gustong pumatay ng tao. Isang babaeng may mahahabang buhok ang may hawak na tabak ang walang kaabog-abog na tumabas sa leeg ni Tapsi.

Gustuhin mang sumigaw ni Sek ay hindi niya magawa. Tinakpan na lamang niya ang kaniyang bunganga at parang gripong sunod-sunod naman sa pag-agos ang kaniyang mga luha nang makita ang sinapit ng kaibigang sina Tapsi at Potsi.

Gamit ang tabak ay isa-isa naman nilang pinagtataga ang katawan ni Potsi. Pinutulan nila ito ng braso at ibinigay sa isang maliit na batang sabik na sabik na kainin ito habang ang isang may katangkarang lalaki ay panay ang sipsip at dila nito sa ulong-pugot ni Tapsi.

Duwal na duwal na si Sek nang mga oras na iyon at agad na nagsuka. Sa kasamaang palad ay matalas ang pandinig nila at narinig siya ng isang matangkad na lalaki at inamoy-amoy ang paligid upang malaman ang kinaroroonan niya. Pigil-hininga naman si Sek at isiniksik ang sarili sa punong pinagtataguan niya. Takip-takip na rin niyang muli ang kaniyang bibig upang pigilan ang kaniyang paghikbi.

Nakiramdam pa si Sek sa kaniyang paligid kung naroroon pa ang mga halimaw. Tanging ang pintig na lamang ng kaniyang puso ang kaniyang narinig nang mga sandaling iyon kaya naman ay marahan siyang tumingin sa direksyon kung saan naroon ang kaniyang mga kaibigan.

Isang mata pa man lang ang kaniyang nailalabas nang biglang bumulaga sa kaniya ang isang inuuod na mala-demonyo ang mukhang nakangiti sa kaniya at hinawakan siya sa buhok.

Nagpupumiglas si Sek at pilit na tinatanggal ang kamay nito sa buho. Pero isang malakas na suntok sa sikmura ang kaniyang natikman. Agad siyang kinaladkad habang nakahawak pa rin ito sa kaniyang buhok at dinala sa kinaroroonan ng kaniyang mga patay na kaibigan.

Napatakip na lamang sa kaniyang bibig si Sek nang mapagmasdan ang sinapit ng kaniyang mga kaibigan sa kaniyang harapan.

Hawak-hawak pa rin ng lalaki ang kaniyang buhok ay agad na itinutok sa kaniyang leeg ang matulis na tabak. Pigil hininga at lunok-laway na lamang ang nagawa ni Sek nang unti-unting hinihiwa ang balat sa kaniyang leeg hanggang sa maabot ng tabak ang ugat nito. Sabay-saba
JK Cabresos Nov 2011
Sa paglakaw niining mga gabon
sa kalangit-on
Sama sa isa ka pagbaklay kauban ka
padulong ngadto sa kalipayon
Ang bidlisiw sa adlaw kanunay
gayud sa atoa nga magasiga
Kay ikaw sa tunhay mao
ang akong gugma.

Wala ko namatyagan nga ikaw mubaot
niining akong kinabuhi
Wala ko usab damha nga ang akong
kasing-kasing sa imo diay mulingi
Karon, ang dagat dili
na hintawon parat
Kay ikaw man ang akong gugma, busa dili
gayud tika ipahilak.

Ang matag-gabii nako, karon dili
na matugnaw
Mahitungod sa imong gugma nga sa tanan
gayud nagpatigbabaw
Ang gubot nga butang ginabag-o mo,
ikaw ra gayud akoa
Ug ikaw ginahigugma ko kagahapon, karon
og hangtod sa ugma.

Sa mainit mo nga mga gakos, sa matam-is
**** mga halok
Sa maanyag **** pagngisi, mawagtang
diritso ang akong pagkalagot
Gikinahanglan taka sama sa hangin,
tubig ug uban pa
Kay ikaw sa tunhay mao
ang akong gugma.

Dili na ako mulambinggit pa ngadto sa
uban nga dalan
Kay nagakuyog naman kita nga nagalakaw
nganhi sa kahangturan
Paminawa ang tanan ko nga gipangsulti
kay tinuod kani sila
Nganong mamakak man lugar ako, nga ikaw man
sa tunhay mao ang akong gugma.
© 2011
JK Cabresos Nov 2013
Kabalo ba mo nga ang love, pag-ibig,
gugma o unsa bay tawag ninyo ana
kay muabot ra nag iyaha?
Di lang jud nuon magsaba
kay wa man gud siyay baba.

Bitaw, unsa man jud tuod diay ng
O basin THROWN LOVE na ha?

Ana man gud na oh,
sakto na unta!
Siya na unta!
Eh, shunga-shunga man gud ka,
gibuy-an pa jud nimo siya.

Dayon magdangoyngoy ra ba,
maghinuktok ug muingon nga
"Sayang kaayo!"
Apan wa na jud kay mabuhat pa
para ibalik inyong napakyas nga

Sumo biya usahay paminawon
inyong mga pagmahay!
Wa lang jud mi mabuhat
kay bespren biya mi ninyo!

Sige na lang dayon ug hilaka
ug kadugayan PEANUT BITTER na,
hay naku!

Busa, mao ni akong advice sa inyo...

Ana man gud sila nga...

Ang gugma daw mura ra nag itlog...

Basta hugot ra kaayo ang paggunit,

Apan basta luag ra pud,
mahulog ra ug mabuak japun...
busa kanang sakto ra jud...

Unya ako?
Kay danghag man jud kaayo,
busa naa ra ko diri karun
nagsubo ug nag-inusara...

Busa sa di pa mahuman ni akong balak,
naa lang unta koy ipangutana...

Gusto ba ninyo gunitan ang akong itlog?
George Andres Mar 2018
Isang-libo, siyam na raan, siyamnapu't-siyam
Nang una nilang marinig ang pagtangis

Dalawang libo't labing-walo
Napakarami kong gustong bigkasin
Pero nauutal ako't lumalabas pagiging utak alipin
Para sa'yo sana, gusto ko pa ring sabihin,
Na, patawad Felipe, kung kay hirap **** mahalin

Wala ako nang tumangis ka kay Macoy
Huli kong nalaman ang tungkol kay Luisita
Masyado pa ba 'kong musmos upang ibigin ka?

Lubha lamang daw akong bata
Nagpupuyos ang damdamin
Walang pang kaalaman magdesisyon ng tama
Mapusok at madaling matangay
Manatili na lamang daw ako sa klase,
at kinabukasan ko'y sa mataas na marka ibase

Kaya't pinilit kong hindi pakinggan ang pagdaing mo
Ano bang alam ko upang magalit, maghimagsik?

Batid ko man ang kasaysayan mo sa mga prayle, kano't hapon, labis ko pa ngang inidolo si Luna't Bonifacio noon

Hindi ba't namatay rin sila sa kasibulan nang dahil sa'yo?
Natatakot ako, na balang araw iyon rin ang sapitin ko sa piling mo
Mainit ang puso ko, pero malamig ang paa't kamay
Hindi ko kayang palayain ka
Tipid ang boses ko upang ipagsigawan ka
Nagtagpo tayo sa panahong akala ko malaya ka na

Hindi ka pa pwedeng umiyak
Hangga't hindi pa tapos ang lahat
Ano bang alam mo upang magalit, maghimagsik?

Ngunit hindi ko kayang lumingon pabalik
Hindi ko kayang matulog muli nang wala ang 'yong halik
Hindi ko kayang mahimbing nang wala ang mga gunita

Dekada Sitenta.
Bungkos ng namumuong nana
Nilalapnos ng kumukulong tubig
Dumaranak ang dugo sa sarili **** balat
Tumatalilis at tinatanggalan ng bayag

Paiikutin ang roleta't ipuputok sa sintido
Ihihiga ang katawan sa bloke ng yelo
Papasuin ng upos ng sigarilyo
Ibabalanse ang katawan hangga't may lakas pa ang kabayo
Hindi ito mga metaporang naririnig ko lang sa mga kwento

Hindi na ako magtataka kung may diyos pa ba
A kung kahit isang beses nilingon ka man lang niya

Kung ang nakikita ng mata ay dumudurog ng puso
At ang mga salita ay pumapainlalang

Silang 'di nakaririnig ay dapat kalampagin
Hampasin ang higanteng pintuan at sipain
Ang pader na marmol na walang bintana
Galit na sumusunog ng patay na tala
Hindi kumakalma, pilit nagbabaga, nagtatangka

Ano bang alam ko upang magalit, maghimagsik?
Maaari ko bang palitan ng paglilingkod ang iyong biyaya?
Mas madali naman siguro magsalita
Kung 'di mo batid ang paghangos ng maralita

Mainit ang puso ko, pero malamig ang paa't kamay
Hindi ko kayang palayain ka
Tipid ang boses ko upang ipagsigawan ka
Nagtagpo tayo sa panahong akala ko malaya ka na

Nang masulyapan ka nang unang mabuksan ang aking paningin
Gusto ka lang naman palaging kita ng mata
Wala pa man natatakot na akong makitang umiiyak ka
Mas mapalad ba ang mga bulag o tulad kong piring ang mata?
Hinayaan mo akong maging alipin
Itinatatwa ko ang araw na namulat ako
Ang hirap naman kasing maka-usad mula sa'yo
Matapos mabura ang mga kasinungalingang sa'yo'y ibinabato
Kumbaga, ikaw 'yung maraming sakit na pinagdaanan, dadagdag pa ba 'ko?
Oh, Felipe, kay hirap **** mahalin

Habang binabasa ko ang kasaysayan ****
Nagaganap pa rin hangang sa ngayon
Parang itinutulak ang aking sikmura
At ang balat ko'y nagsisiklabo
Hindi tumitigil ang mga luha

Ilang taon matapos maghalal ng bagong pangulo
Pinaulanan ng bala ang mga humihingi ng reporma

Dalawang-libo't apat
Matapos ang tatlong dekada
Mga batas na pabor lang sa mayama't may kaya

Gusto lang naman namin mabuhay
Nang hindi inaagaw ang aming kabuhayan
Nagtatanim ng bala't hindi binhi
Umaani ng bangkay hindi punla

Lupa mo'y hinulma ng dugo
Parang imbes na pataba ay pulbura ang inaabono
Para bang ang buhay ko sa'yo'y Walang katapusang pakikibaka
Para bang ang inaani ko'y dusa sa Buong buhay na pagsasaka

Matapos ang apat na taon

Kinikitil nila isa-isa ang mamamahayag
Nilibing ng traktora't patong-patong ang buto't balat
Pinagkanulo mo at hayagang pumayag
Mga berdugong hinayaan mo lang lumayag

Dalawang libo't labing-lima
Nangingisay sa walang habas na pangraratrat
Hanggang huling hininga'y maubos, mawala sa ulirat
Apatnapu't-apat **** mandirigma
Lumusong sa mapanganib na kagubatan na walang dalang sandata o pananggalang man lang
Malupit ka, hanggang saan ipagtatanggol ang laya mo?
Hindi pa ba sapat ang lahat ng luha?
Nagsasakripisyo para sa hindi siguradong pagkakakilanlan bilang Pilipino

Ikalawang Milenya.
Ngayon naririnig ko na ang pagpapatahimik laban sa karapatan **** magpahayag
Nagsasakripisyo ng dugo ng mga tupa
Para sa huwad na pag-unlad
Pinapatay ng bala ang uhay
Habang matapos tapakan ang upos ng sigarilyo,
Pagtatalunan ang dilaw at pula
Kung sino ba ang mas dakila
Aastang **** na tagapagligtas
Na siyang hawak ang lahat ng lunas
Napakarami nang diyos sa kasaysayan
Pawang dinikta, ibinigkis ang kalayaan

Ninais kong mahiga na lamang at hintayin ang bukang liwayway
Na pinangarap din noon ng mga ilustrado't rebolusyunaryong mararangal
Wala nang lunas ang sumpa ng edukasyon
Magpalaya ng isipang noo'y nakakahon

Wala sa akin noon ang lakas ng bagyo
Hanggang sa nabatid kong malulunod na rin ako
Wala akong nagawa kundi tumangis

Felipe, lumuluha ka rin ba? nasasaktan ka pa ba o manhid ka na?

Gayunpaman, tahan na, Felipe, tahan na.

wizmorrison Jul 2019
Sauna bata pako
Wa pa koy kahibalo,
Bisag lamok di patugpahan
Kay lagi pinangga man.

Nagdako kong hapsay
Malipayon kanunay
Kay aduna may
Naghigugmang tinud-anay.

Nagsubay mis saktong dalan
Kay kami saktong gitun-an,
Bisag si Mama dako nag baba
Kay kami badlungon man.

O pobre tood mi
Wa ko man na mahayi,
Dos ray balon nga ni human
Ko's hayskul ug elementary.

Pero bisan pa niana
Saludo ko nimo Pa,
Magtarong kog skwela
Para malipay **** mama.

Butang-butangan man ko
Di lagi ko paapekto
Magpakahilom sa ko
Kay wala pa ko sa pwesto.

Kay imo kong gipa skwela
Nipalayo ka sa amoa,
Naningpalad sa laing dapit
Sa desyerto na sangit.

Bisag layo ka kanamo
Murag duol ra ka kaayo,
Mura kag bituon
Nga gustong abuton.

Pa, kay layo man ka
Wa koy laing magasa
Basaha lang unya ni,
Happy father's day!
Bisaya Poems for a Father's Day.
Pagsalig ang nagbugkos natong duha,
Hinungdan nganung kita nahimong managhigala,
Pero na unsa kini pagkahitabua?
Ania ang atong estorya.
Kung abrihan ko ang mga panid ug dahon sa kasaysayan,
Ug kung ako kini tuki-tuki-on sa makadaghan,
Dili ko mahikalimtan ang kagabin-on nga atong naagi-an.
Ana-a ako sa mangitngit na dapit,
Ug sa dehang dunay hubog nga sa akoa gihapit,
Naghilak ako sa daplin nga hilit,
Ug ikaw nga saksi, mitawag sa imong mama sa makalit.
Gelakag kini  sa imong mama ug walis tingting,
Ako nga nagluha ug katawa,
Kay siya naka tini-il ra.
Emu dayon akong gegakus,
Aron mawala ang akong kahadlok ug kaligutgot.
Sukad adto kita nagkahigala,
Ang panganod galantaw natung duha,
Malipayon kita nga nagtampisaw,
Sa tubig nga matin-aw.
Ug sa dehang kita manginhas na,
Pwerte natung lipaya
Sa matag kinasun nga makuha ta,
Asta natung bebuha
Ug sa dehang emu akong gedala sa kapilya,
Nadunggan nato ang kanta nga nag-uluhang, "Bato balani Sa Gugma".

Malipayon kita nga nagpunit sa mga kendi,
Kini gakahitabo kada gabii,
Sinugdanan sa atong pagtuo sa Balaang Rosaryo,
Ug kay Senior Santo Nino.

Abe-----abe kog kato dili matapos,
Apan pagka-ugma kita taman nalang sa pag gakus,
Naghilaka ta ug nagbangutan,
Nagdagayday ang mga luha sa atong dughan,
Samtang ikaw ug ang emung pamilya,
Naghatud namu sa pantalan,
Ang emung mga kamut emu dayun hinay-hinay nga gebuy-an.

Getan-aw ko ang layo nga mga barko,
Ug gi-ingon ako, " Goodbye Cebu mobalik ako!".

Walay adlaw ug kagabi-on,
Nga ako dili nimo padamguhon,
Nag-alindasa, nagsalimu-ang,
ang akong kasing-kasing ug dughan,
Kay gepangandoy kong kita magkita na.

Katorse katuig ang nilabay,
Abe nakug kita wala nay panag estoryahay,
Natingala na lang ko sa "text message" nemu bai.
Abe mo nga ikaw ako ng gekalimtan.

Salamat! kay gipili mo ang kurso natung duha,
Malipayon ako higala,
Hilabi na nagla-um ka ,
Nga ako mubalik pa.

Way sukod ang imong pagsalig sa akoa,
Wa jud ka nagbag-o,
Gasa ka nga gehatag kanako a Ginoo,
Abe! nakug sakit ang musalig dala ang pagla-um,
Pero luyo sa mga dag-um,
Nagpahipi ang kamatuoran ug paghandum.

Sakto ko! nga ang pitik sa akong kasing-kasing,
Mao sadang getinguha mo,
Samtang nadunggan ko ang tingog mo,
Wa jud kay pagbag-o,
Ngisi! todo-max ka detso.

Piso-piso para sa barko,
Akong paningkamut para nemu,
Aron dili masayang ang atong mga tenguha ug damgo.

Hulata ko sa pantalan,
Saksi kini sa atong pagluha,
Pero mu abot ang panahon
Nga kini mahimong saksi sa atong kasadya!

Salamat! tungod kay dagat man ang pagitan,
Dili kini mahimong babag sa atong padulngan,
Para magpadayon ang relasyon,
Nga nahimo nakung inspirasyon!

"LDR" tang duha!
Wala jud d.i forever,
Pero na-ay together.
There it was on the calendar, Saturday May 11,2013. Big red circle around the date and written in black pen in the middle…SPELLING BEE. Plain as day, you couldn’t miss it. One of the biggest days of the school year for geeks and nerds alike.

Today was the day. In two hours, The 87th Annual Cross Cultural Twin Counties Co-Educational Public School Spelling Bee, would begin.  This was a huge event in the history of Thomas Polk Elementary School. It would be one of the biggest, if not THE BIGGEST in the history of The Twin Counties.

There would be twenty-one schools represented with their best and brightest spellers. The gymnasium would be full of parents, grandparents, brothers, sisters, aunts, uncles, and media representatives. Yes, invitations had been sent out to both of the local papers in The Twin Counties, and both had replied in the affirmative. Real media, in Thomas Polk Elementary School, with a shared photographer….the big time had come to town.

Inside the gymnasium, work had been going on all night in preparation of the big event. The Teachers Auxiliary Group had set up bunting across the stage, purple and white of course, for the school colours. The school colours were actually purple and cream, but, there was a wedding at Our Lady of The Weeping Sisters Baptist Church later, and they had emptied the sav-mart of all of the cream coloured bunting and crepe paper. So, white it would be.

It looked spectacular. There were balloons tied to the basketball net at the south end of the gym. It wouldn’t wind up after the last game, so something had to be done to hide it. Balloons fit the bill. There was three levels of benches on the stage for the competitors, a microphone dead center stage and two 120 watt white spot lights aimed at the microphone.  Down in front, was a judges table, also covered in bunting and crepe, with a smaller microphone sitting in the middle. There was a cord connecting it to the stage speaker system, taped to the gym floor with purple duct tape, just to fit in. Big time, big time.

The piece de resistance sat at the right side of the judges table. An eight foot high pole, with an electronic stop watch and two traffic lights, donated from the local public utilities commission, in red and green. The timer had been rigged up by the uncle of one of the competitors, possibly to gain an advantage, to help keep the judges honest in their timings. Besides, it looked fancy, and it had a cool looking remote control.

The gym was filled to capacity. One hundred and Seventy Five Entrants, visitors, judges and media were crammed into plastic chairs, benches, and whatever lawn chairs the Teachers Auxiliary were able to borrow, that weren’t being used for the wedding at the Baptist Church. It was time to begin….

The three judges came in from the left of the clock, and sat down. The entrants were all nervously waiting on stage on the benches. The media representatives were down front, for photo opportunities, of course.

Judge number one, in the middle of the table clicked on the microphone in front of him and turned to the crowd. In doing so, he spilled his water on his notes and pulled the duct tape loose on the floor in front.

“Greetings, and welcome to the 87th Annual Cross Cultural Twin Counties Co-Educational Public School Spelling Bee.” There was some mild clapping from the family members, along with a few muffled whistles and two duck calls from the back. The weak response was due to the fact that most of the parents either had small fans (due to the heat), donated from the local Funeral Home, or hot dogs and beer (from the tailgating outside), in their hands. Needless to say, it was still a positive response.

The judge carried on…”Today’s competition brings together the top spellers in the region of the Twin Counties to do battle on our stage. All of the words used today, have been selected from a number of sources, including Webster’s Dictionary, from our own school library, Words with Friends from the inter web, keeping up with modern culture, and finally from two books of Dr. Suess that we had lying around the office. Each competitor will get one minute to answer once his or her word has been selected. We ask that you please refrain from applause until after the judges have confirmed the spelling, and please no help to the competitors. We now ask that you all turn off any electronic media, cell phones, pagers, etc. so we can begin”.

He then turned to the stage and asked all competitors to remove their cell phones and put them in the bright orange laundry basket, usually reserved for floor hockey sticks. Each student deposited their phones, all one hundred and thirty-seven of them in the basket.  We were ready to start.

“Competitor number one…please approach the microphone and state your name and your school” said Judge number two. Judge number two would be in charge of calling the students up, it seemed. She was the librarian at Thomas Polk. She had typical librarian glasses, with the silver chain attached to the arms, flaming red hair, done up in a bee hive uplift, just for the event, and was called Miss Flume. She was married, but, being the south, she was always addressed as Miss.

The first student advanced to the front of the stage. She had bright pink hair, held in place with a gold hairband, black shoes, and a yellow jumper. She looked like a walking number 2 pencil. The two duck calls came from the back of the gymnasium along with scattered applause. All three judges turned and looked to the back, and then turned to face the young girl.

“My name is Bobbie Jo Collister, I am a senior at Jackson Williams School of Fine Arts and Music”. “Thank you Bobbie Joe” said Miss Flume. Bobbie Jo, smiled nervously and put on her glasses. “Your word is horticulture” announced Judge number one, “horticulture”.  Bobbie Jo took a breath and without asking for a definition, usage, root of the word or anything, just ripped through it without fail in three point two seconds, according to the mammoth timepiece at the end of the table. After conferring, the judges clicked on the green street light and she sat down, amidst more duck calls and clapping.

Student number two went through the entire process as did students three through eight. Each one had glasses, no surprise there, and were all dressed in monochromatic themes. Together, they looked like a life sized box of crayolas ready for a halloween party. Each child spelled their words correctly and were subsequently cheered and applauded.

Student nine then approached the microphone, stopping about a good seven feet short and three feet right of it. “My name is Oliver Parnocky” squeaked the lad. “I go to George W. Bush P.S 19 and am a senior.” Miss Flume, grabbed the small mike in front of her and said “Oliver…put on your glasses and move over to the microphone.” She leaned into the other judges, and said “He goes to my school, he doesn’t like wearing them much, and he’s always outside at recess talking to the flagpole after everyone else has come inside”.

“Oliver, please spell Dichotomy” said Judge number one. Judge two started the clock and they waited….and waited…then out burst this voice….DICHOTOMY…D I C H O T O M E E, , no, wait..D I C K O….****!” The crowd erupted in laughter, Oliver was busted. The judges conferred, and after informing poor Oliver they had never heard it spelled quite that way with an O **** at the end, they triggered the red light and Oliver left the stage to sit in the audience with his folks.

The next three kids, all with glasses, like it was part of an unwritten uniform dress code for the day, all advanced and sat down. The next entrant, number thirteen, luckily enough stood from the back and struggled down to the front of the stage. There were gasps and some snickering from the crowd. She was taller than the previous competitors,  and a little more pregnant as well. “Please state your name” said Miss Flume. “My name is Betty Jo Willin and am a senior at

Buford T. Pusser Parochial School”. At this announcement there was a cheer of “Got Wood at B.T. Pusser” from the crowd. The judges turned, asked for silence and the offending nuns returned to their seats. “Miss Willin, how old are you exactly?” asked Judge number one. “Twenty Two sir”. “And you say you are a senior?” “Yes sir” came the reply. Betty Jo was shuffling a bit as the pressure on her bladder must have been building standing there in her delicate condition. After conferring, judge number one said “That sounds about right, your word is PROPHYLACTIC”. The few people in the crowd that knew the meaning of the word laughed, while the rest continued eating their hot dogs and drinking their sodas and beers. “Please give a definition sir..I don’t believe I know that word”. The judges looked at each other with a definite “I’m not surprised” look and rattled off the definition. When she asked for usage, the judges really didn’t know what to do. Should they give a sentence using the word or explain the usage of a prophylactic, which regardless would have been too late anyway.

After a modicum of control was reached, she attempted the word, getting all tongue tied and naturally messing it up. The red light was triggered and she left the stage.

More strange outfits, bowties, hair nets, jumpers, clip on ties, followed. It looked like a fashion parade from Goodwill and The Salvation Army rolled into one. Most attempted their words and were green lighted onwards to the next round, while those who failed, were red lighted back to the crowd and the tailgate party in the parking lot. As each competitor was eliminated, the betting board that was being manned outside by one father was updated with new odds and payouts.

The first round was approaching an end with only three kids left. “Number nineteen please approach and state your name” said Miss Flume. He plume of red hair was starting to sag and was sliding slowly off of her head due to the humidity in the gymnasium.

Number nineteen came forth, glasses, tape across the bridge like half of the previous spellers. He was wearing the most colourful shirt that any of the judges had ever seen. It was not from Dickies, they surmised. “I go to J.J. Washington P.S 117 and my name is Mujibar Julinoor Parkhurloonakiir”. The judges froze. He obviously was new to the district. They had never heard a name like that before, ever. Not even in Ghandi. This was a powerful name. There had been sixteen cominations of Bobby, Bobbie, Billie, Jo, Joe, Jimmy, Jeff, Johnson and Jackson prior to Mujibar. Stunned, judge one asked “Son, can you spell that please?”

Mujibar, not sure what to do, spelled his name, unsure of why he was being asked to do so. “Thank you son” said Miss Flume. The odds on the betting board in the parking lot changed right then.

“That boy is gonna win fer sure” said Jimmy Jeff Willerkers. Jimmy Jeff ran the filling station two concessions over and had fifty bucks on his nephew Bobby Jeff, who had already flamed out on “yawl”. “How was he supposed to know  it had something to do with boats?” asked Jimmy Jeff. “That Mujibar is gonna win…jeez, he’s been spelling that name for years….anything else is gonna be easy breezy.” The odds went down on Mujibar and the money was flying around that parking lot faster than the rumour that the revenue people were out looking for stills in the woods.

“Mujibar…please spell SALICIOUS”…asked the now red pancake headed Miss Flume. Doing as he was told, Mujibar, spelled the word, gave the root, a definition and a brief history of the word usage in modern literature. Judge number one was furiously scribbling down notes, and trying to figure out how he would get a bet down on this kid before round two started.

Entrant number twenty from Jefferson Davis Temple and Hebrew school advanced which brought up the final entrant from round one. “Number Twenty-One please advance to the front of the stage”. After adjusting his glasses, after all he didn’t want a repeat of what poor Oliver did, he approached. “My name is C.J. Kay from William Clinton P.S 68” Judge one, confused by the young man’s name asked him to repeat it. “C.J. Kay” said C.J. “What is your full last name boy, you can’t just have a letter as your last name….what is the K for?” “Sir, my last name is Kay”, said C.J. “It’s not a letter”. “It most certainly is son…H I J K L…rattled off judge one. “It has to stand for something, you just can’t be CJK, that sounds like a Canadian radio station or worse yet, one of them hippy hoppy d.j fellers my granddaughter listens to. What is the K for?”. C.J said sir “My name is Christopher John Kay… not K, Kay” and then spelled it out. This only confused judge one more than he already was, and the extra time figuring out his name was doing nothing to Miss Flume’s hairdo.

“Christopher John….please spell MEPHISTOPHOLES “ said Judge one, after realizing he was never going to find out what the K was for. The crowd was getting restless and wanted to get to the truck to get re-filled and change their bets. C.J. knocked it out of the park in 2.7 seconds…”faster than Lee Harvey Oswald at a target shoot in Dallas”, one man said.

After a ten minute break, to get drinks, ***, re-tape some glasses and prop up Miss Flumes ruined plumage round two was set to begin. This went faster as the words were getting tougher, although randomly selected, judge one was inserting a few new words to keep his chance of winning with Mujibar alive. PALIMONY, ARCHEOLOGY, PARSIMONIOUS, TRIPTOTHYLAMINE , and many other words were thrown at the competitors. Each time the list of successful spellers was reduced, and the amount of clapping and the duck calls were less.

The seventh round began with just Mujibar, B.J. Collister and C. J Kay left. Before the round began the judges reminded the crowd that the words were random, and to please keep the cheering until the green light had been lit. There were more duck calls at this announcement and very little applause. Jerry Jeff was still manning the betting board, the tailgate barbeque was done, and there was only about thirty people left in the gymnasium.

The balloons on the basketball net had long since lost their get up and go, and were now hanging limply like coloured rubber scrotums and were flatter that Miss Flumes hair, which incidently, was now starting to streak the right side of her face from sweat washing out the dye. She was beginning to look like an extra in a zombie film with a brilliant orange red streak across her forehead.

“C.J.” said judge one, “please spell ARYTHMOMYACIN”. C.J. gave it a valiant effort ,but unfortunately was incorrect and the red light sent him off to the showers. This left B.J. Collister and the odds on favourite, Mujibar. The crowd was down to twenty seven now, Bobbie Jo’s folks and Mujibars immediate family.

Round after round were completed with neither one missing a word. Neither one blinked. It was a gunfight where both shooters died. These two were good, and it was never going to end. Judge one leaned over and told the other judges, “we have to finish this soon….I’m due at the wedding over to the Baptist church for nine o’clock to bless the happily marrieds and drive them both to the airport. They’re off to Cuba for their honeymoon.” The others agreed…”C.J. please spell MINISCULE said Miss Flume”. She did so, without a problem. This caused judge one to yell out “Holy Christmas” just as Mujibar got to the microphone. Thinking this was his word, he started as the judges were giving him his word. Seizing the opportunity to end it…judge one woke up judge three who red lighted poor Mujibar, ending his run at spelling immortality. “Sorry son, you tried, but, today a Mujibar lost and a B.J won.”. Before he tried to correct himself, knowing what he had just said didn’t sound quite right, Miss Flume congratulated both finalists and began the award presentations.

Thankfully, next year the eighty eighth version of The Annual Cross Cultural Twin Counties Co-Educational Public School Spelling Bee will be in the other county. Now the job of sorting out the cell phones in the orange basket begins. By the way, Betty Jo Willin had a boy …you can just guess what she named it!
not a poem, as you can's a rough draft of a short story. I would love feedback on the content, not the spelling or grammar as it is in a rough stage still and needs editing.
JK Cabresos Nov 2011
Wala ko gihandom nga ikaw makit-an
     ning mga mata
Ug wala usab ko gihandom nga ikaw
     higugmaon ko pa,
Kay ikaw wala ko nahigustuan
    niadtong mga panahona
Ug sa dihang naibog man nuon ko nimo
     karon sa pagsobra-sobra.

Bidli man paminawon, apan kini
     mao mo'y tinuod
Tinuod pa sa unsang kamatuoran, wala man
     unta ni sa sugod:
Ug sa dihang karon pa na ko
     nahibaw-an nga ikaw diay
Ang bugtong kalibutan ning mga tiil
     ko nga gibaklay.

Apan ikaw usab langit ug ako
     usa lamang ka yuta;
Apan ikaw lisod tawon abton
     niining mga kamota
Ug sa dihang asa man ko
     karon nga mulugar,
Kay gikinahanglan pa ang tanan
    ko nga isugal?

Ug sa dihang gugma nga dili unta
     sama sa giatay;
Kung ikaw maako ug ako maimo,
     dili ka gayud magmahay:
Pagahigugmaon taka hangtod
     sa walay kahangturan
Kay ikaw pud usa ka dyamante
     nga tunhay nga handumanan.

Ikaw ra ang naa niining akong
     utok ug dughan,
Ug bisan pa'g uklabon mo wala
     nay lain, wala nay uban
Kay ikaw usa ka babaye nga lisod
     gayud pangitaon ug ilisdan;
Ug sa dihang magapaabot na lamang
     pud ko nga ako usab imong makit-an.
© 2011
ZT Feb 2016
Ako nga gapabilin ra unta
Sa kweba nga way himaya
Kay ako man diri komportable
Pero ako gipugos gyud nimo pre

Ang akong kweba imong gi kulkog
Mintras  Nagngisi paka nga mura ug hubog

Hangtod sa migawas na
Ang lawas kong imong gibira
Padung sa kalibutang mahayag
Kahayag nga

Ako nga nalipay
Kay karon kabalo na ako
nga ang kalibutan kay hayag man diay
ang kalibutan dako man diay
Ang kalibutan kay gwapo man diay

Pero wa ako gadahum nga sa ulahi ako diay kay magmahay
Kay ako, gidulaan ra diay sa inatay

Pagkahuman nimo bolabolahon
Sa imong kamot paligidligiron
Sa imong tudlo kalit nga palagputon

Isagpak sa pader
Ihandos sa ilalom sa lamisa
Ipahid sa maong **** kupas na
Pero ako nagpakatanga
Balikan mo, ako gahulat pa
Pero diay, ako gidulaan mo ra.
Thoughts of a Kugmo
Eugene Oct 2018
"Ilabas ninyo ang kuya namin!" sigaw ni Mon.

"KUYA! Kami to mga kapatid mo!" sigaw naman ni Jef.

Halos magambala na ang mga kapitbahay sa kalye Casa dahil sa ingay ng pagsisigaw ng magkakapatid. Mahigit sampung taon na rin nilang hinahanap ang kanilang nakatatandang kapatid. At may nakapagsabi sa kanilang nasa kalye Casa lamang ito at kasama ang tunay nitong mga kapatid.

"Anong problema ninyo ha? Nakakaistorbo na kayo sa kabilang at sa kalye rito. Sino ba hinahanap niyo ha?" lumabas ang isang matangkad na lalaki at nagsalita sa kanila.

"Alam naming nandito ang kuya Regie naman. Ilabas niyo siya!" sigaw ni Mon.

"Walang Regie dito. At sino kayo? Ni hindi ko nga kayo kilala e," sagot ni ng lalaki.

"Kilala ka namin at ikaw ang nakatatandang kapatid namin. Magkakapatid tayo sa ama. Ikaw si kuya Ryan," wika ulit ni Mon.

"Ah ganun ba? Bakit hindi ko yata alam? Sino bang tatay ang tinutukoy mo?" takang-taka ang mukha ni Ryan nang sabihin nito na magkapatid daw sila sa ama.

"Hindi ikaw ang sadya namin dito. Ilabas mo ang kuya namin!" wika ni Jef. Agad siyang nakipagpatintero upang makapasok sa loob ng bahay. Pero napigilan ito ni Ryan.

"At anong karapatan mo, ninyo na pumasok sa bahay ko? Kayo ba ang may-ari?" mataas na ang boses ni Ryan nang mga sandaling iyon pero nanatili pa rin siyang mahinahon dahil ayaw niyang gumulo pa. "Ang mabuti pa ay umuwi na lang kayo. Walang Regie dito. Nagkamali kayo ng pinuntahan."

"Hindi kami aalis dito. Alam naming nasa loob ang kuya namin. Ilabas niyo siya?" nagpupumilit pa rin si Mon at bigla na lamang niyang iwinaksi ang kamay ni Ryan na nakaharang sa pintuan ng kaniyang bahay. Hindi naman hinayaan ni Ryan na makapasok ito at doon ay ibinuhos na ang kaniyang galit.

"SUBUKAN NINYONG MAGPUMILIT PA NA MAKAPASOK! Ipapa-barangay ko na kayong lahat!" halos kita na ang mga ugat sa leeg ni Ryan sa pagsigaw nito sa kanila. Pero hindi pa rin natinag ang magkakapatid.

"Wala kaming pakialam kung iyan ang gusto mo!" bulyaw naman ni Mon.

Magsisimula na sana ang matinding kaguluhan sa pagitan ni Ryan at ng magkakapatid nang isang boses ang kanilang narinig.

"Sino ba ang hinahanap ninyo ha?" wika nito at mula sa likuran ni Ryan ay nakita nito ang kaniyang kapatid na inaalayan ng isa pa niyang kapatid. Mangiyak-ngiyak naman ang magkakapatid na Mon at Jeff nang makita ang pakay nila.

"Kuya! Kuya Regie!" magkasabay na tawag nila sa pangalan nito.

"Sinong maysabi sa inyo na lapitan ang kuya Ron ko ha?" sigaw naman ng isang binata na nakaalalay kay Ron.

"Hayaan mo muna sila Anghel," saway nito sa kapatid na patuloy pa rin sa pag-aalay kay Ron.

"Kuya, ako ito, si Mon at kasama ko si toto Jef. Kuya, miss ka na namin. Uwi na tayo, please!" nang mga oras na iyon ay nanatiling walang emosyon si Ron sa mga salitang kaniyang naririnig.

"Hindi ako si Regie at lalong hindi ako ang kuya ninyo. Wala akong kapatid na Jeff at Mon. Anghel lang at kuya Ryan ang mayroon ako. Kaya, pakiusap umalis na kayo rito!" wika ni Ron.

"Kuya, bakit? Ano ba ang nangyari? Anong ginawa niyo sa kuya namin ha?" nagtatakang tanong ni Mon nang mapansin sa iisang direksyon lang ito nakatingin.

"Bulag ang kuya Ron namin. Naaksidente siya. Kaya kung maaari ay lisanin niyo na ang bahay namin dahil hindi ito makabubuti sa kaniyang pagpapagaling. Pakiusap," sagot ni Anghel.

"Kuya. Alam naming ikaw iyan. Ikaw si kuya Regie namin. Ikaw ang tumulong sa amin nang mga oras na kailangan ka namin at nandito na kami upang kami na ang mag-alaga sa iyo. Please bumalik ka na sa amin. Nakikiusap kami kuya Regie. Kuya Ryan, payagan niyo na po kaming iuwi kuya namin," parang gripong sunod sunod sa pag-agos ang mga luha ni Mon.

"Walang isasama! Hindi niyo siya kuya. Kuya namin siya! Umalis na kayo rito!" bulyaw ni Anghel. Naitulak ni Anghel si Mon at muntik na itong matumba. Nang makabawi ay sinuntok niya si Anghel sa mukha at nakipagsuntukan na rin ito kay Mon. Pilit namang nakikinig at nakikiramdam si Ron sa mga pangyayari.

"ITIGIL NINYO 'YAN!" sigaw nang sigaw si Ron pero tila walang nakakarinig. Panay naman ang awat ni Jef at Ryan kina Mon at Anghel. Hindi na nakatiis si Ron at muli itong sumigaw.

"TITIGIL KAYO O AKO ANG AALIS!" lahat ay napalingon kay Ron at maagap na bumalik si Anghel sa tabi ng kaniyang kuya upang pigilan ito.

"Sorry, kuya," pagpaumanhin ni Anghel.

"Kayong dalawa, Jeff at Mon, pakiusap. Ayaw ko ng gulo. Umuwi na kayo dahil walang Regie sa pamamahay na ito. Hindi ko kayo kilala at lalong wala akong matandaang tinulungan ko kayo bago pa ako maaksidente. Kaya, umuwi na kayo!"

Hindi naman nakapagsalit sina Jef at Mon. Mabibigat ang mga paang nilisan nila ang bahay na iyon na patuloy pa rin sa pag-iyak dahil nabigo silang iuwi ang kanilang kuya Regie.

Habang papalayo naman ang magkapatid ay doon na bumigay si Ron at hindi na napigilan ang pag-agos ng kaniyang mga luha. Ang totoo ay kilala niya sila ngunit ayaw na niyang matali pang muli sa nakaraan. Masaya na siyang malaman na ang kaniyang mga step brothers ay nasa mabuti nang kalagayan. Kahit sa kaloob-looban ng kaniyang puso ay sabik din itong mayakap sila pero naipangako niya sa kaniyang sarili na kalimutan na niya ang kaniyang pinagmulan at ang mga taong naging bahagi ng kaniyang nakaraan. Nais niyang ituon na lamang sa kaniyang tunay na mga kapatid ang pagmamahal na hindi niya naiparamdam sa mga ito buhat nang sila ay nawalay sa isa't isa.
"Kay you're so cute!"
Just another lie you've told
"Kay you're so awesome"
I know you don't mean it, I'm a complete *****...
"Kay you're **** as hell. You need to stop bashing yourself"
I don't bash myself, I tell myself the truth so I am not lifted by lies. Why would I tell myself something I don't believe to be absolutely true?
"Kay, you are so talented. You could become a professional artist"
I never wanted to be good at art, but its my only escape. I truly hate it with a burning passion.
"Kay, I love you. I mean it too."
Save it, you cheated on me when my best friend died. How could you even claim that when we both know you are lying?
"Kay, you are worth something."
I wish I was. But in my eyes I am not worth anything, I have nothing to offer, nothing to give, I cannot compete with others who are more deserving than I. I have sins that haunt me worse than most people, and I wish I could be of use, but all I can do is teach someone about pain. Pain, loss and other dreadful feelings because that's what I comprehend.
"Kay, I'm sorry."
Don't be. I'm used to it. Eventually I will find the key to being happy, even in the worst circumstances.
"Hi Kay, how are you?"
"I'm bubbly."
*Fake it to make it another day and never let them see inside you
Autumn Whipple Jan 2015
in the tumbles of ice and snow
a small spark of a crystal did grow
i sprang out borne, not still
into a world of ice and chill
i loved the ice, the tumbling start
of snowflakes that cascaded through the dark
for what could hold me with such care
as the snow and ice that kissed my hair?
i held my heart in a hardened vice
of a sweetly spun smoldering ice
but i grew older
that layer of solder
quickly cracked over
my heart pounded newly awaken
in a wild flutter, i had forsaken
the quiet isolation of ice and snow
for a life i didn't know
i longed for years for a frosty companion
to lead me through the wild abandon
that people once called love

i crept, i crawled, i spit and spied
i let the hope shroud me with lies
and then one day in Holland dear
i cast about, i found the boy
playing with his small wooden toy
one look at him and i knew it was true
this boy longed to feel the cold too
all at once so far and so near
all at once my path was clear
his name was Kay
and at the break of day
i shattered the mirror
and left a shard of my love clearer
slipped into his heart and eye

but there was a girl, a wretched thing
who in winter still smelled of summer and spring
she had my king by the throat
a sappy pestilence that would revoke
my claim to my sweet one Kay
and ruin my chance for love, that wicked fae

so i came to  him on a day i loved best
and when he came close i clutched him to my chest
for now he saw the beauty seared
into my face, so ruthless and dear
i cried pure flakes as we pulled away
to my joy there was no delay

for he was on the brink of manhood
a sweet young thing that would soon leave the stage in which he stood
and grow to love me safe and sound
in my castle where he would never frown
and would tumble happily among the drifts and cold down

but i'd forgotten the girl, the awful thing
who claimed love for  my soon to be king
like the sun in autumn loves the far away spring
in my carelessness i left her to sing
a song of melancholy with a bitter ring

i took my love far away
to the brink of my frozen quay
and then i first saw him smile
he kissed my cheek and asked to stay awhile

years passed and he grew
i was mother, friend, then lover true
he was pure and sweet and warm
by me Kay would never come to harm
a man who loved the cold and snow
and the woman whom held it, all aglow
he led my frozen heart to love

but the girl crept up and tried to sway
the heart of my beloved Kay
she begged she pleaded, she did whispered and shout
but of my palace dear Kay wouldn't come out
he protested, told her a story
of a beautiful ice queen and a love of glory
but the girl did twisted and pout
she pleaded for my love to cast on me his doubt
i lied, she cried
i'd stolen Kay, so he should cast me aside

i told him once as i felt my heart crack
that if he left he could never come back
the ice and snow would be strangers forevermore
if he walked through that door
he smiled his brilliant way
and said he would never live to see that day
but as he turned to shout out go home
a single tear that that ***** had thrown
landed in his glass shard eye
and with a sigh he followed through the night
the sound of sun and cruel warmth and harsh light

i was dead, abandoned
as though my dearest had cut my throat
she melted away the sight of beauty he once held dear
and his eyes for once weren't clear
the ice and snow now held no power
and he slipped farther away with every hour
until she made him forget all about me

i pledged  i would never have another
and until death came forever my lover
i would never remind him of the loss
of the world she made him toss

so years went by
and with every day he breathed and sighed
laced with crystal goodbyes
she couldn't melt the ice in his heart
and in my frozen palace there were starts
when ever he thought of a life that he quite remember

but ten years later in late December
a young man stood in the snowy weather
calling out my name
in a way so tender
the cold and snow wrapped him in its arms
and bore him away to my broken form
he kissed me once
his lips still cold
and the ice queen learned what it was to truly hold
a willing heart and love, fully thawed and smoldering
i will love this man, my Kay
until the world starts over and makes our hearts say
that a deathless death will be the right way

but until then we dance away the days
in immortal youth
with no decay
for it was a snowy world with just an ice queen
and a molten man smitten with the cold serene.
this was based in the Hans Christian Anderson story The Ice Queen. the first draft was  better but i accidentally deleted it :'(  this is supposed to be in the view of the ice queen, who i always felt bad for. the isolation of winter couldn't be a happy place, and maybe she stole Kay so she would have someone to share the beauty with. and suggestions or comments would be great!
Angela Mercado Oct 2015
Bakit 'di pa tanungin
ang aking ngala't numero
at 'di lang ang petsa't
anong sinabi ng ****?

Bakit 'di pa alamin
ang pintig ng puso kong
inip na inip
nang maghintay sa iyo?

Bakit hanggang tingin?
Bakit hanggang ngiti?
Aking pag-ibig,
sinta, batid
mo na ba rin?

Bakit umiiwas;
bakit natatahimik -
bakit sa tuwina'y
lagi kang walang imik?

Para kay seatmate
na 'di ako pansin.
'Di mabatid,
'di mabalingan ng tingin.

'Di mo ba alam na sa bawat
wanfort na ihinihingi
*ay naitatangay nang utay-utay
ang aking puso't damdamin?
more over
estelle deamor Dec 2014
Ha kamatuoran la,  gin-susumhan na gud ako,  
Diri ka pa ba gin-susumhan?  
Hin mga buhat nga balik-balik nala?  
Diri mo ba nahahalata?  
Nga utro-utro nala kita?  
Kun may napakiana ha imo, "Ano kumusta na?"  
An pirmi mo baton: "Adi asya la gihapon, waray pinagkaibahan han kakulop!"  
Ngan kontento ko na hito.

The truth is,  I am sick and tired.
Aren’t you sick and tired?  
Doing the same things over and over again?
Still haven’t noticed it?  
This has been like this again and again.
When somebody asks you, “How is everything with you?”  
Your usual reply is: “Oh nothing’s changed same as yesterday.”
And you’re happy as it is.

Usahay liwat nabati ako ha imo nga utro-utro an reklamo.  
Nga baga hin kadaan ngan guba nga plaka,  
Balik-balik an tukar, masakit ha talinga.  
Reklamo an imo pamahaw,  
Ngan amo la gihapon hasta panihapon.  
Kay kuno makuri.  
Kay kuno waray salapi.  
Kay kuno waray kapas.  
Kun may sweldo daw la an pag-rineklamo,
siguro maiha na unta nga nag-riko.

Sometimes, I will hear you complaining again and again.
Like an old and broken retro vinyl,
playing over and over again, it is hurting my ears.
Complaining is your breakfast,  
and it is your same meal for dinner.
Because it’s hard.  
Because we don’t have money.  
Because I am powerless.
If complaining will provide you a salary,
perhaps by now, you might quite be wealthy.

Nagkatapo kita kanina ha dalan han "Kada Adlaw"  
Asya la gihapon an imo sul-ot nga bado,
ngan an kabutang han imo buhok.  
Asya la gihapon an pagkakurumos han imo nawong,
Ngan an bubble gum nga hasta yana imo la gihap ginsisinamsam.  
Nangurog ako han kaluwad.
Tigda ako nahingasuka ha imo atubangan.  
Pasayloa, pero magpapadayon ka nala ba hito?
Diri ka pa ba ginsusumhan?  
Kay ha kamatuoran la,  Naamin ako Nga Oo.

*I came across you at the street called “Everyday”
You were wearing the same clothes,
And your hair was fixed the same way.
You were having the same wrinkled frown in your face,  
and was chewing the same bubble gum.
I cringe.
I suddenly felt vomiting in front of you.
I’m sorry, but will you keep on doing this?  
Aren't you sick and tired?
Because to be honest with you,  I think I am.
I have decided to put my entry to the 100 Thousand Poets for Change-Qatar last September 2014, as my very first submission here at HP. Hopefully you will enjoy my poetry in two tongues, Waray-Waray and English. This is my call for change.
Glen Castillo Jul 2018
Sabi nila,kapag nahanap mo na daw ang tunay na pag-ibig ay nahanap mo na rin ang iyong langit dito sa lupa. Kaya't naniniwala akong langit din ang maghahatid sa'yo patungo sa akin. Pero naiinip na akong maghintay at nanghihinayang sa bawat sandaling lumilipas , na hindi ko man lang magawang hawakan ang iyong mga kamay sa mga panahong kailangan mo ng karamay.Na hindi ko man lang magawang damayan ka kung dumadanas ka ng lumbay.Alam kong katulad ko,pakiramdam mo minsan ay binitawan ka na din ng mundo.Kaya't patawarin mo ako kung sa mga pagkakataong nararanasan mo yan ay wala ako d'yan para ikaw ay aking ma-salo. Kung totoong ang pag-ibig at ang langit ay may malalim na kaugnayan sa isa’t-isa,malakas ang kutob ko na tayo din ay iginuhit na katulad nila. Minsan na din akong nagtanong,saang sulok ng langit ka kaya naroroon? Malapit ka kaya sa araw? O marahil nasa tabi ka lang ng buwan,na sa tuwing sasapit ang dilim ako ay binabantayan.Kaya pala kahit saan ako magpunta ako'y lagi niyang sinusundan. Pero maaari din na ika'y kapiling ng mga bituin na kay daming nais mag angkin. Kay palad kong pagdating ng araw ikaw ay napa sa-akin. Kaya habang wala ka pa,ako muna ay magiging kaisa ng mga mabubuting kawal ng ating bayan. Makikidigma kung kinakailangan,ipaglalaban kung ano ang makat'wiran. Upang sa iyong pagdating ay malaya nating tatamasahin ang payapang buhay. Kaya habang wala ka pa ako'y taos puso kung manalangin sa ating may likha. Na paghariin niya nawa ang kabutihan sa aking puso bilang isang tao at higit sa lahat ay bilang kanyang anak , upang sa sandaling tayo'y pagtagpuin ako rin sa iyo ay magiging isang mabuting kabiyak. Hindi pa man tayo nagtatagpo,nais kung malaman mo na laman kang palagi ng aking panalangin. At habambuhay kong itatangi ang iyong pag-ibig na siyang dahilan kung bakit maka ilang ulit kong nanaising mabuhay. Nais kong ipagsigawan sa mundo na iniibig kitang wagas,ngunit mas mamatamisin kong hintayin ka at kapag naglapat na ang ating mga dibdib,ibubulong ko sa'yo na ikaw ang aking daigdig. Maghihintay lang ako,habang wala ka pa.

© 2018 Glen Castillo
All Rights Reserved.
Pag-ibig sa tatlong salita (IKAW,BAYAN at DIYOS)
ZT Feb 2016
Ako di man adunahan
Pero kun ako man gali ma gugmaan
Akong ihatag ang akong tanan

Pero unsaon taman
Hangtod diri ra gyud taman
Kay bahalag gihatag ko na sa imo ang tanan
Ikaw man gihapon nakulangan

Wa ko man na abot
Ang pangarap nga mahawiran imong kamot
Nagpasalamat ra pod ko sa imo kay
Tungod sa imo di na ako masakitan pa kay
di gyud ko makalimot
Nga sa imo akong gugma, ako nang gihurot
Ug hatag mao nang Sa uban di na ako magmahal pa
Mao nang sa uban di na ako masakitan pa.
AUGUST Sep 2018

Langit ang nagbigay biyaya nang ambon ay dinilig
Ang aking hiling sa panginoon ay biglang nadinig
Pinadala ang anghel na sa mundo ko’y yayanig
Tinawag ng ng kanyang tinig, at Napatulala sa mga Titig

Maari bang malaman ang yong pakay sa akin
Kung ikaw ba ay pasakit at tuluyan na akong wawasakin?
Laging kong tanong kung ano ba ang dapat kong gawin
Kung ang kahulugan mo ay kabiguan patuloy pa ba kitang iibigin?

Nagtatanong kay Bathala, Paano ko ba mapapaliwanag ang  hiwaga
Nitong pagmamahal na kung bakit sa puso kumapit ka ng kusa
Ako’y nagtataka’t di maka paniwala Bakit ito ang yong ginawa
Sa bigay **** biyaya, Ano ba ang kasalanan ko  para isinumpa

Gaano ba kita pinapahalagahan? Alam mo ba ang dahilan?
Hiling ko lang ay sanay iyong maunawaan itong nararamdaman
Kaya ang paliwanag ko ay simple nalang
Masikip dito sa loob ko, kaya ang kasya ay ikaw lang

Alaalang bitbit pano ko makakalimutan
Kung Sa puso koy nakaukit  ang yong pangalan
Ibinalot ng tatag ng loob para ika’y ipaglalaban
Di kita hahayaang lumuha lagi kang aalagaan.

Nagaabang ng sasakyan para dalhin sa langit, iwan ang mundo
Nakikiusap Pagbigyan sana Hiling makamit, Anghel na sundo
Saan nga ba tayo patungo? Byaheng langit sa impyerno,
Sa isipan kong magulo, Kasinungalingan ka ba o Totoo?

Linalaro sa panaginip ang dakilang pagsuyo
Tuluyang Hinamon Ang matapang na puso
Sayo napalapit at ayaw nang lumayo
Ang silakbo ay di na kaya, kayang isuko

kahit ano dito sa lupain ay handa kong ialay
Pagkat ang langit sa akin ay una mo nang binigay
Ang halaga mo sa akin ay Walang katumbas na materyal
Dahil Di kayang sukatin kung gano kita kamahal
Para sa taong minahal ko ng minsan, ito ang tulang di ko naiparating sa kanya.

Ngayon alam ko na kung gaano siya kahalaga, kung kailan wala na.
Simula noong ako'y bata pa,
Iba ang iyong pagpapahalaga,
Paulit-ulit kong itong nadarama,
Isang pag-aaruga,
Na hindi kayang tumbasan ng anong halaga,

Sa panahon na ako'y nagkakasakit,
Ako'y iyong pinipilit,
Di ba't sinabi **** kailangan kong kumapit?
Manalangin sa Maykapal ng mahigpit,
Sapagkat pag-asa'y hindi niya ipagkakait.

Di mo man sa akin sabihin,
Ito'y aking napapansin,
Di mo man banggitin,
Alam kong ika'y nasasaktan din,
Puso mo'y lumuluha,
Kaya't ang tangi kong dalangin,
"Panginoon ako'y inyo na lamang kunin."
Kung kapalit  naman nito'y pasakit at suliranin,
Di ko kayang makita si Papa na ako'y  nagiging pasanin,
at kanyang babalikatin.

Papa ika'y mahalaga sa akin,
Naalala ko pa ang pagkakataong ako'y nagiging malungkutin,
Niyakap mo ako kaya't ako'y nagiging batang masayahin,
Ang halik mo sa akin,
Kaysarap damhin!
Init ng pagmamahal na hindi kayang sukatin!

Pag-ibig na kahit saan kaya kong dalhin,
Habang buhay kong gugunitain,
Himig ng pagmamahalan natin!

O kaysarap dinggin!
Ang tiwala **** sa akin ay hinabilin,
Bagkus ko itong pagyayamanin,
Hinding-hindi ko ito sasayangin,
Habang buhay ko itong pupurihin,
Hanggang sa ito ay magniningning!

100 na tula alay ko sayo!
Ika'y isa sa magiging pahina nito,
Laman ka ng aking nobela,
Na hindi maipagkakailang-----
Ako'y sa'yo at ika'y akin lamang!
Ang tulang ito ay para sa magiting kong ama. Napaka mati-ising tao, at handang magsakripisyo para sa pamilya.
Mabuhay ka aking ama! Mahal na mahal kita.
w Nov 2016
Lahat naman tayo nakaramdam na ng lungkot
Lungkot na hindi mo alam kung saan nagmula
Lungkot na hindi mo alam kung ano ang dahilan
Lungkot na hindi mo alam kung ano ang kinahihinatnan
Pero ang pinaka nakakalungkot sa lahat e yung puno ng tao sa isang kwarto
Puno ng tunog at salita
Puno ng biruan at tawanan
Pero ramdam **** nag-iisa ka
Ramdam **** hindi ka nababagay sa lugar na naroon ka
Sa pagkakataong ito, hindi mo alam kung bakit hindi mo kayang makisali at magkunwaring masaya nalang
Kung sa mga nakaraang araw kinaya mo naman
Nakakapagod ano?
Nakakapagod magkunwaring masaya
Nakakapagod magkunwaring kaya mo pa
Pero alam naman natin
Eto yung pagod na hindi kayang gamutin ng pahinga
Eto yung pagod na hindi kayang idaan sa alak o ng yosi man lang
Eto yung pagod na hindi kayang idaan sa maghapong hilata sa kama
Eto yung pagod na hindi kayang gamutin o kahit dampi ng matinding menthol ng salonpas sa nangangalay na kasu-kasuan
Etong yung pagod na hindi kayang gamutin ng efficascent oil na suki ng buong pamilya
Eto yung pagod na dama ng kaibuturan at kaluluwa
Eto yung pagod na mahirap punan ng lunas kasi hindi mo alam kung bakit ang bigat sa pakiramdam
Iyong pag napabayaan o mali ang diagnosis mo e pwedeng lumikha ng sanga-sangangang maliit at mas komplikadong dahilan ng kapaguran
Kung pwede lang mapawi ang lungkot sa bawat malalim na buntong hininga ang ngalay na dama ng kaluluwa
Yung tuwang hatid damay lahat ng parte ng kabuuan
Isama mo pa pati yung sangkatutak na split ends mas lalo na ang mga pimples na ayaw kang lubayan
Alam ko,  pagod ka narin
Sadyang nakakapagod lang talagang gumising sa umagang walang kulay
Sa mundong malawak at mapaglaro
Sa mga tulang isinulat pero walang laman
Sa mga nasambit na salitang wala man lang naantig
Sa mga matang blanko na walang ningning
Sa mga patok na banat pero hindi naman nakinabang
Sa mga mensahe sa inbox na puro lang chain messages ang laman galing sa kakilala **** di na umahon sa pagiging jejemon
Sa mga text ni Baby aka 8888 na pinapaalala kang expired na pala ang iyong load
Talaga namang nakakapagod ang mundo
Minsan nga nakakagago
Itulog nalang natin 'to, ano?
Ayan tayo e, dinadaan sa tulog ang lahat
Pero malay mo nga naman, baka sakaling sa mahabang paglimot sa mundo, isang panaginip lang pala ang lahat ng sakit
Hindi lang siguro dahil tamad kaya natutulog pero eto na marahil yung senyales ng pagsuko sa laban
Sa pagpiling takasan panandalian ang buhay at baka sakaling sa panaginip matupad ang nais ng puso
Kasi sa totoong buhay ang hirap tanggapin ang bawat sampal ng pagkabigo
Yung bang dalawang klase ng pagkabigo
Yung todo bigay ka sa una pero bokya ka parin
At yung isa naman, yung natatakot ka ng sumunggab at tinikop ka na agad ng takot
Beterana na nga ata sa larangan ng pagiging olats
Nganga kung nganga
Nada kung nada
Itlog kung itlog
Pero hindi pa tapos ang kwento
Malayo pa ang lalakbayin
May natitira pa naman sigurong alas dyan na di pa naitataya
Positibo naman ako na sa negatibong sitwasyon makakaalpas din
Lahat naman ng bagay lumilipas, parang yung paboritong pantalon na sa kakasuot unti-unting kumukupas
Tulad ng chika ng karakter sa pinapanood kong korean nobela, Fighting daw!
Minsan may pakinabang din pala ang pagharap sa telebisyon sa ganitong pagkakataon
Ngayon, alas otso medya ng gabi sinusulat ang mga katagang nais ilabas ng puso
Habang wala pang tugon mula sa itaaas
Salamat sa oras na tibok ng puso
Kakapit muna ako kay Captain Yoo
Sa seryoso pero nakakakilig na ugali,
Sa swabe niyang mga the moves,
Sa grabehan niyang mga titig,
At sa mala-fairytale nilang storya,
Captain, ako nalang please!
Ang huling pagkapagod kong nais ireklamo
Siguro sa paghihintay na may isang Captain Yoo Shijin na darating, na kikiliti sa pagod kong puso at magbibigay ng rasong ipagpatuloy ang labang kinapusan na ng dahilan.
Erikyle Aguilar Oct 2018
Si tatay,
siya yung tipong gagawin ang lahat,
kahit buong buhay niya ibibigay,
pupunta kahit saan, kahit kailan,
masuportahan lang ang buong pamilya.

Siya rin yung kahit na may mali ka,
pilit pa ring iintindihin ka,
grabe ‘yan kung magalit,
pero pagdating sayo, may pusong mamon.

Ang haligi ng tahanan, ang tagapagbantay,
hahanapin ka pag napapahiwalay,
walang sinumang pababayaan,
hangga’t kaya, ipaglalaban,

Kahit sobrang daming problema,
kinikimkim nalang, hndi pinapaalam,
kasi ayaw niya kayong mapahamak pa.

Kaya ‘tay, kahit marami kang ginagawa,
pinararamdam mo pa ring andiyan ka,
pero ‘tay, kamusta ka na?

Si nanay,
siya ang ilaw ng tahanan, totoo nga naman,
iingatan ka, pakakainin ka, ipagluluto ka,
minamahal ka,
hindi ka niya iiwanan, kahit gusto **** makapg-isa.

Siya yung sa simula palang,
naghihirap na, nasasaktan na, nagtitiis na,
lahat ng ginagawa niya mula sa simula ay para sa’yo,
siya yung kahit madaling araw na, gigising pa rin,
makita ka lang na natutulog nang mahimbing, sapat na,
at kahit walang tulog, pagsisilbihan ka pa rin.

Kahit galit, mahal ka niyan,
“makuha ka sa tingin”, lagi niyang sinasabi,
magbibilang pa siya, kasi mahaba ang pasensya niya sa’yo,
“isa, dalawa, dalawa’t kalahati, magtatatlo na”.

Kahit madalas siyang galit, mas umaapaw pa rin ang pagmamahal niya,
hahanapin ka hanggang makauwi ka, hindi pa ‘yan makakatulog nang wala ka,
makakailang tawag pa sa’yo,
kahit puro “asan ka na?” ang naririnig mo,
mamimiss mo, at hahanap-hanapin mo pag hindi tumawag.

Kahit may pasok, kahit may sakit, kahit pagos,
hindi siya magiging tamad, nagpapahinga lang,
kaya mahal ko ang nanay ko,
kasi siya ‘yong laging nasasandalan ko.

Walang kontrata ang pagmamahal ng mga magulang,
dahil kahit matanda na tayo, tatay pa rin si tatay, at nanay pa rin si nanay.

Si kuya,
siya yung kapatid na hindi mo maintindihan kung paano magmahal,
siya yung kapatid na grabe mangasar, mangulit, at magpahiya,
ganyan naman talaga 'yang si kuya,
ganyan niya pinapakita ang pagmamahal niya sa'yo.

Hindi man siya magsabi ng "I love you",
ipakikita naman niya ito sa pamamagitan ng
pagmamalasakit niya sa kaniyang mga kapatid,
ipapaubaya ang kahit ano,
kahit na mas kailangan niya pa.

Hanga ako kay kuya,
dahil hindi madali maging isang panganay,
lahat ng galit o sermon, sakaniya napupunta,
kahit madalas ang kapatid niya ang may kasalanan.

Walang papantay kay kuya,
kaya kuya.
andito lang ako kung hindi mo na kaya.

Si ate,
bibigyan ka ng atensyon kahit may ginagawa siyang iba,
madalas na nagbibigay ng payo,
mapagsasabihan mo ng mga lihim,
parang isang talaarawan.

Siya ang kanang kamay ni nanay,
kasama sa pamimili sa palengke, kasama sa kusina,
kasama sa pagluluto at pagkakain, kasama sa pagpupuyat.

Aasarin ka niyan, pero mahal ka niyan,
sasabihan ka niyang, "Uy, binata ka na".
o kaya, "Uy, dalaga ka na",
Maiiyak ka sa tuwa sa pang-aasar niya.

Siya ang unang yayakap sa'yo sa kalungkutan mo,
malambing, parang anghel ang boses, mainit ang yakap,
lahat ng init na kailangan mo sa malamig na gabi
ay mabibigay niya.

Parang mga bituin sa langit,
kaya si ate, mahal ko 'yan,
mahal na mahal ko 'yan.

siya yung pinakamakulit sa lahat,
kahit anumang suway mo,
sige, tuloy pa rin sa pagkakalat.

Siya yung nagpapasaya sa bahay,
ang kaniyang paglalaro
o presensya palang ay sapat na.

Siya yung nagmamakaawa,
makamit lang ang gusto niya.

Kahit na pagod na kayo,
tuloy pa rin ang pangungulit,
tuloy pa rin ang kaniyang pagpapatawa,
hanggang sa sumakit ang panga mo sa katatawa.

salamat dahil andiyan ka,
salamat sa pangangamusta,
mahal ka naming lahat.
a collab work of Chester Cueto, Jose De Leon, Danver Marquez, Erikyle Aguilar, and Ericka Kalong
Ashari Ty Jul 2018
Lasang kay tamis,
bubulok ang ngipin
Lasang kay asim,
titigas ang pisngi
Lasang kay pait,
bubukas ang mga labi

Lasang kay alat,
pangalan ay bubulungin
Lasang kay anghang,
sa init mapapadaing
Lasang nakakabusog,
ngunit gusto pang kumain

Ang Katakawan ay isang kasalanan lamang

Ang Kalibugan ay isang istorya.
istoryang sa amoy palang ay lasap na lasap na.
JK Cabresos Apr 2012
Kon wa nay gugma nga mahikaplagan ko
nganha sa pagsubang sa adlaw sa kabuntagon,
dili angay gayud nga ako, ikaw mao ang basolon
kay anaa man gud ang kasaypanan kanako.

Ako ang kapakyasan sa mga matam-is **** damgo
ug usab usa ka uyamot nga gani gipaminsar mo,
ang dila ko man nagasulapid sa imong gipamulong
kon mao na kini ang kaputlanan, ako nga dawaton.

Kon wa nay gugma nga mahikaplagan ko,
gikan sa kasing-kasing **** gayud mapaubsanon,
dili angay sa imo ibasol mga kaluhaan
kay ang tunhay nga kalipay wa mo natagamtaman.

Apan ang kagahapon pagahatagan sa pag-amping nako
aron di mawagtang bidlisiw sa paghinigugmaay nato,
wala mo man namatyagan mga pag-antos ko karon
ikaw gihapon, biskan wa nay gugma nga mahikaplagan ko.
© 2012
Wala ba akong karapatan mapagod?
Rinig na rinig ko ang hiyaw ng aking kaluluwa
Gustong-gusto ko, pero hindi pwede

Dinadaan ko na lang sa tula ang kapaguran ko
Dinadaan ko na lang sa tula ang sakit
Dinadaan na lang sa biro at libog
Sa halakhak at ngiti
Sa mga sigawan at kwentuhan
Sa kalungkutan at panloloko sa sarili
Ito'y ang aking araw-araw

Kay sarap isipin
Kay sakit marinig
Pero sana'y makahiga, pikit, at idlip rin

At kahit minsan sana'y
Maramdaman ko ulit
Ang tunay na kapayapaan
HYA Dec 2017
Tayo'y pinagtagpo lang pala
At hindi itinadhana para sa isa't-isa
Tayong dalawa ay patuloy na umaasa
Ngunit ngayon, kailangan ko ng lumayo. Pasensya.

Sabi mo, gusto mo ako
Aking puso't isip ay nagtatalo
Kung maniniwala ba sa sinabi mo
Dahil baka ikaw lamang ay nalilito

Nalilito sapagkat ako lang naman ang kasama mo sa lungkot
Nagbabalewala sa utot **** kay bantot
Nagpapasaya sayo kapag hindi mo kayang tumawa
Sumasagip sayo kapag ika'y naaaberya

Yung totoo, gusto mo ba talaga ako?
Tandaan, ang gusto at kailangan ay hindi magkapareho
Huwag **** pilitin kung hindi naman kaya
Tanggap ko na noon pa,  huwag kang mag-alala

Kaya mahal, ako na ang lalayo
Subalit bago iyan, iiwanan kita ng isang payo
Minsan,  kailangan mo ring sundin ang iyong puso
Dahil kapag utak lang lahat, ito'y maglalaho

Sana maging masaya ka sa kanya
Alam mo kung sino tinutukoy ko,  bwesit ka
Simula't sapul, diba siya naman talaga?
Brad,  matalino ako, hindi tanga

Sige na. Pinapalaya na kita
Kahit anuman ang mangyari, may tagasalba ka
Huwag ka ngang duwag,  ano ba?
Huwag kasing ipagpilitan sakin ang sarili kung gusto mo pa siya.

Lalayo na ako ha?
Lalayo na ako bago kita malayo sa kanya
Paalam, aking sinisinta
Heeey awis
Inukit ko ang pangalan nating dalawa sa isang puno
Simbolo Ito kung gaano kita ka mahal, mahal ko
Naka ukit sa punong iyon lahat ng ating mga pangako
Mag mamahalan tayo pang habang buhay kahit labag man sa atin pati ang mundo

Sabay tayong nangarap noon
At alam kung balang araw matutupad iyon
Pero tila labag talaga sa atin ang mundo
Mga pangako'y bigla nalang nag laho at na pako

Tinangay ng malakas na hangin ang munting pangarap natin
Tila kahit saan ito tangayin ay kay hirap na itong hanapin
Bakas ang pangungulila at lungkot sa aking mga mata
Dahil kahit katiting na pag-asa'y di ko na makita

Umalis ka at ako'y iyong iniwan
Lungkot at pananabik na sanay babalik ka at hinding hindi na kita bibitawan
Para akung pulubing palaboy laboy kahit saan
Tulad ng pag mamahal natin di ko alam kung saan ang patutongohan

Iyong ngite na parang araw na nagbibigay liwanag sa buhay ko
Pero ang ngiting iyon di ko na nasisilayan kaya biglang nag dilim ang mundo
Mga yakap mo gusto kung madama muli
Mahal ko bumalik kana at alam kung hindi pa ito ang huli

Madalas akung pumupunta doon sa may puno kung saan naka ukit ang ating mga pangalan
Dahil alam ko na doon mo ako iniwan at doon mo rin ako babalikan
Tila buhay ay parang sentonadong guitara
Wala nang direksyon ang mga nota dahil nawala na pati yong kopya

Lumipas ang ilang araw hindi ka parin bumabalik
Mas gustohin ko nalang sumoko dahil dito sa sakit
May bagong pangarap kana ata diyan mahal dahil di muna ako binalikan
Masakit pero sige sisimulan narin kitang kalimutan

Tumanda na ang munting kahoy na ating pinag ukitan
Kay tanda narin ng pag-ibig natin na iyong tinalikuran
Ilang taon na ang lumipas at kay rami na ang nag bago
Pero pag mamahal ko sayo pang habang buhay naka ukit sa punong ito

Ngayon may kanya kanya na tayong sariling buhay
Buhay na pinangarap natin Pero ito'y namatay
Masaya na ako mahal sa buhay kung ito
Sana ganon karin katulad ng nararamdaman ko sayo

Mahal ang punong ito, ay mananatiling simbolo at Manana tiling naka ukit ang ating na udlot na pangako
Meruem Sep 2018
Habang sinusulat ko itong talata,
Ikaw ang aking naaalala.
Kung ito man ay iyong mababasa,
Sana'y mag-iwan ng magandang alaala.

Hindi inaasahan ang iyong pagdating.
Pagod kong puso, iyong ginising.
Buhay ko'y binigyan ng ningning,
Ikaw lang ang gustong makapiling.

Sa kabila ng lahat ng mga nangyari,
Iyo sanang mawari.
Na ikaw ay laging mananatili,
Sa puso kong ikaw lamang ang nagmamay-ari.
Langga, sorry kaayo sa mga kasalanan ko sayo. Pinagsisisihan ko lahat. Hayaan mo, hindi ka na iiyak ulit. At wag ka ring mag-alala. Sa pag-alis kong to, lagi kong bitbit yung mga magagandang alala at bagay na binigay mo sakin. Kahit san man ako magpunta, ikaw pa rin yung nagbibigay ng dahilan sakin para maging mas mabuting tao, para alagaan ang sarili ko. Sana hindi mo ko makalimutan. Sana maging masaya ka. Alagaan mo sarili mo. Mahal na mahal kita, at sobrang mamimiss kita. ~

Ps. Patuloy lang akong magsusulat ng tula para sayo. Kapag masaya o malungkot, dito nalang kita kakausapin. Dito ko nalang ilalabas lahat ng gusto kong sabihin.
AKIKO Apr 2017
Ako'y mailap
Pag si Ina'y kapiling
Kung ako'y umasta parang
Hindi sya nakikita
Parabang sa isip ko'y ako lang

Anong mali?
Tanong ko sa  sarili
Anong mali at ganito ako
Sa harap ni Inay na nagbigay
Buhay sa kagaya kong walang

Pero bakit ba?
Gusto ko ba na isilang nya ang
Kagaya kong basura na ay wala pang kwenta?

Sukdulan na siguro
Ang hinanakit ni Ina sa akin
Kayat luha nya'y hindi na napigil
Ako'y sinumbatan
Lahat ng kamalian ko'y
Sa unang pagkakataon
Si Ina ay nagalit

Ako'y nagtaka
Sa aking nadarama
Ang puso ko'y bakit tila sasabog na
Sa nakitang luha
Na umagus pababa

Isang gaya ko
Ang nagpaluha sa Kanya
O, anung hirap at
Sakit pala
Ang makitang lumuha
Ang Ginang na nagpalaki't umaruga
Sa gaya kong walang kwenta

Ngayu'y alam kuna
Ang damdamin ni Ina
Ako ay nangakong
Magbabago na, upang damdami'y ni Ina hindi na masaktan pa
At brilyante  nyang mata'y hindi na tumangis pa

Ang mahal kong Ina nasa malayo na
Paano na ang pramis ko
Tila naging abo na

Masakit isiping
Pagmamahal ay di naipadama
Sa nag-iisa kong Reyna
Na nagpahalaga sa kagayakong basura na'y wala pang kwenta

Sumilip ang Araw
Sa mata kong nakapikit
Kahit natakluban na ng luha ang mata
Batid kong si Ina'y nasa tagiliran ko pala
Nakatayo at nakangiti,may alay na pagmamahal ang brilyante nyang mga mata

Hinagkan ko si Nanay
Tudo bigay ang dabest kong yakap
Sabay dampi ng matamis kong halik sakanyang pisngi
Batid ko si Nanay ay nagtaka
Tila nagulat pa nga sa bago kung pag-asta

Labis akong nasaktan
Sa panaginip na handa ng may kapal
Tiyak ako'y kanyang sinubok
Upang malaman ko na ang halaga ni  Nanay ay di lamang sintaas ng bundok
Kundi sinlawak din pala dagat

Ang mahagkan pala si Nanay
Ay Walang kasing sarap
Sa haba nang panahon sanay
Noon kupa nadanas
Ang mayakap si Nanay kahit gaano pa katagal
Ay hindi ako magsasawa
Ohh,kay saya maranasan ang ganito
Ang makapiling si Nanay
Buo na ang araw ko

Ang pramis ko Nay ay isa lang
Mamahalin kita higit pa sa buhay kong taglay
basta ba dito kalang at hindi lilisan
Hindi lahat ng sandali'y kapiling
Ka Nanay
Mark Ipil Sep 2015
Kaibigan, pinakamasakit na tinawag mo sa akin,
Na lubhang kumirot at tumusok sa damdamin,
Isang bagay na tumuldok  sa aking naisin,
Isang kirot at hapdi na kay hirap alisin.

Kaibigan, isang taong laging nandiyan,
Hindi ka iiwan o lalayuan kailanman,
Lahat ng sakit at luha mo’y maiintindihan,
Hindi ka matiis kahit mapunta  saanman.

Kaibigan, isang mapagpanggap na kaaway,
Na palagi sayo’y nakangiti’t kumakaway,
Ngunit sa iyong pagtalikod hanap ay away,
Iyong pagbagsak ay kanyang tagumpay.
P.S. Hindi lang tatlo ang lebel ng kaibigan. :D
Nymeriari Jan 2019
malamig sa isang silid
may kasamang pighati, saya at lungkot
sa bawat paghinga,
ramdam ang pagbagsak ng luha.

magkakahiwalay na tayo
sakit na tila kinukurot ang puso
sakit na walang ibang lunas,
kundi ang pagsasamahan nating nabuo.

sinulat ko ang tulang ito
para kahit ako'y lilisan na
maaari ko pang balikan lahat.
lahat ng alaala at samahan,

mga alaala na hindi ko makakalimutan,
katulad ng...
habang tayo'y naghihintay ng ticket
habang tayo'y nagbabasa ng email thread
habang tayo'y nakaupo sa isang silid

naglalaro ng moba,
nanonood ng youtube,
nakahawak sa mga selpon.

na tila bigla bigla tayong natinag
sa mga boss na dumadaan
na kahit sa dami natin sa area
nagawa parin tayong turuan
at pag tiyagaan nila sir at ma'am.

napaka-lungkot lang isipin,
na ang ating samahan,
sa kathang-isip na lamang.

alam ko lahat naman tayo nakaramdam na ng lungkot
lungkot na hindi mo alam kung saan nagmula
lungkot na hindi mo alam kung ano ang dahilan
lungkot na hindi mo alam kung ano ang kinahihinatnan

pero ang pinaka-nakakalungkot sa lahat
yung puno ng tao sa isang silid.
puno ng tunog at salita 
puno ng biruan at tawanan
pero ramdam **** maiiyak ka
ramdam **** hindi ka nababagay sa lugar na naroon ka

sa pagkakataong ito, hindi mo alam kung bakit hindi mo kayang makisali at magkunwaring masaya nalang 
kung sa mga nakaraang araw kinaya mo naman
nakakapagod mag-isip.

pero alam naman natin
ito yung pagod na hindi kayang gamutin ng pahinga 
ito yung pagod na hindi kayang idaan sa alak o ng yosi man lang
ito yung pagod na hindi kayang idaan sa maghapong hilata sa kama

ito yung pagod na hindi kayang gamutin o kahit dampi ng matinding menthol ng salonpas sa nangangalay na kasu-kasuan
Ito yung pagod na hindi kayang gamutin ng efficascent oil na suki ng buong pamilya

ito yung pagod na dama ng kaibuturan at kaluluwa
ito yung pagod na mahirap punan ng lunas kasi hindi mo alam kung bakit ang bigat sa pakiramdam

iyong pag napabayaan o mali ang diagnosis mo e pwedeng lumikha ng sanga-sangangang maliit at mas komplikadong dahilan ng kapaguran
kung pwede lang mapawi ang lungkot sa bawat malalim na buntong hininga ang ngalay na dama ng kaluluwa

yung tuwang hatid damay lahat ng parte ng kabuuan
isama mo pa pati yung sangkatutak na split ends mas lalo na ang mga pimples na ayaw kang lubayan
alam ko, napapagod rin kayo
sadyang nakakapagod lang talagang gumising sa umagang walang kulay
sa mundong malawak.

pero nandyan ang ngiti na nakikita mo mula sa ibang tao,
na nakikita ko mula sa inyo.
ngiting kay gaan sa pakiramdam,
na tila nangangawit na ang pisngi dahil sa ayaw humupa ng ngiti.

Salamat sa mga binigay niyong mga ngiti.
Na nakakapawi ng pighati,
Salamat dahil naging parte kayo ng talata ng buhay ko.
#TSG #OJTdays
Jedd Ong Sep 2014
The State of My Tagalog:


Guess that's what you can call it.

The insecure prose that curls downward
On my notebook.

It reeks of bit
And piece
And syllable.

Because language
After language
After language

Enter my mind
And slip it
Just as quickly,
Leaving only

Oh, the frustration
As I ask
For loose change
My sister cashier.

I can't even ask for
The right amount
In Tagalog nowadays.


That adds up to 75, I think.

Passing score on my
Report card too.

My self-graded Filipino class.

Don't even know
How I managed
To spell "Ibarra,"

"Tanikala," "himagsikan,"

I'd sing and not spell,
If they never caught
At the bottom of my throat.


Ang Kalagayan ng Aking Tagalog:


'Yan ang pwede **** sabihin sa ‘kin.

Walang tiwala sa sariling gawa,
Patunong pababa ang mga salita
Sa aking kwaderno.

Ito’y sumisingaw ng piraso
At bahagi
At pantig.

Dahil wika
Bawa’t wika
Bawa’t wika

Ay pumapasok sa aking kalooban
At umaalis
Ganun ding kabilis,
Naiiwan ang mga
Kaputol lamang nito.

O, kay inip
Habang ako’y humihingi
Ng barya
Kay Ateng Kahera.

‘Di ko nga kayang
Humingi ng tamang halaga
Sa wikang Pilipino ngayon.

Ito ay pitompu’t lima, ata.

Pasang awa rin
Sa aking report kard

Sariling pagmamarka sa Filipino.

‘Di ko nga alam
Kung paano 'kong
Naisusulat ang “Ibarra.”

"Tanikala," "himagsikan,"

Nais kong kantahin at huwag lang sulatin,
Kung ‘di lang man silang sumasabit
Sa ilalim ng aking lalamunan.
Thank you to Sofia for the amazing translation. She is found here: Stop by—you won't be disappointed.
Aabid Rumi Apr 2017
Tere  khaboon mai koi aur hai,aur tere sayee mai  koi aur hai
Kaisay tu dekhay hasrat mere,tu haqeeqat mai koi aur hai
Yeh dil kab tak arizoo karta rahai ,ab koi sabab-e-furkat **
Kaisay tu pehchaanay mere ulfat,tu zahir mai koi ,aur batin mai koi aur hai

Itrey sabnum ki tarah jalah hai mera daman bhi
Mai manzil ki jistu ju kya karoon, ab rasta bhi nazar nhi
yadoon kay samandhar mai dhoob chukka ab toh
Mai haar chukka hoon zindagi  aur ab toh moat bhi ati nhi

Bhulavou yeh gum kaisay ,dil ko kya dawaa doon bhar janay ki
Mai kyun nhi rub a ru khudsay  ,mai kon hoon  ya mujmai he koi aur hai

Faryaad bhi kya ** , naa ashinaa hai yahaan sabhi
Kis  mode pay kya  hogaye koi khabar nhi hummay
Mai toota huva taraa hoon mujmai ab wo  timtimhath kahaan
Lagta Aasmaan bhaag rahaa hai aur zameen fisal rahe ** jaisay

muntazir-e-humraah ** kya,jo rahai thi wo rahai he badhal gaye
Mud kay ab dekhoon  kya, akela rahai safar tha ya koi aur be hai
Mubarak ** tummay ab yeh jahaan dard baraa
Na mud kay kabhi dekhay **** issay dhoobara
Ab aur palkoon pay ashikay baar saha nhi jata
Laboon  pay ab aur bahaana bardast nhi hota

Waqt guzra hai, kyun naa mera bhi saleeka badhal gaye Rumi
Ab aur ranjishay nhi,bhula do ghar koi ghilla aur bhi hai
                                 written by: Aabid Rumi
                             suggested by:Tanzeelah Illahi
when believe becomes faith,life ruins
Anster Lee Dec 2015
Ang Paglimot ay isang pamamaraan upang makalimot.
Sa isang simpleng salitang paglimot ito ay maraming mga masasayang alaalang syang magbabalik at hindi ito nakakatulong sa paglimot bagkus lalo ka lamang nitong sasaktan.
Ang paglimot ito din ang pinaka mahirap na bahagi ng aking buhay bilang isang umiibig marahil ng bawat isa sa atin.
Ang paglimot sa taong minsan ng naging parte ng ating buhay na ating minahal ng mahabang panahon at kahit sa haba na ng panahon na iginugul ay wala padin ang tamang panahon.
Ang pagpapalaya sa taong ni minsan ay hindi naging akin. Hindi ba't masakit. Ou.masakit ang Masaktan at mahirap ang maranasan ang lahat ng ito, ngunit kinakailangan ko na din sigurong palayain ang sarili kong puso.
O Kay hirap kang limotin.
Minahal at minamahal kita ng hindi mo alam kaya't ngaun lilimotin na din kita ng hindi mo parin nalalaman ang tunay kong nararamdam.
O Kay hirap ng palimot.
Ligayang kakaiba sa tuwing ikay nakikita tila'y di ko maipaliwanag subalit ito ay kailangan ko ng limotin.Magawa ko pa kayang ika'y makalimotan ngaung pati sa pagtulog ko ay naroon ka sa aking panaginip.
Ang kalimotan ka ay mahirap ngunit kailangan.
Kaylangan kong turuan at tulongan ang aking sarili upang ikay makalimotan na ng tuluyan.
Ang tanong ko Ano ang tamang pamamaraan upang ikay lubosan ng maibaon sa limot at ng wag ng masaktan pa ang puso kong mag-isang umaasa sa tamang panahon.
O Kay hirap ang limotin ka.
Sy Lilang Nov 2014
Mahigit pitumpu't limang porsyento
Niyurak ng matinding alon
Walang awa ang haplos
Ang yapos na nakagigimbal
Kinitil hindi lamang ang buhay
Gayundin ang hanapbuhay.

Ni hindi masisid ang perlas
Na ngayong may takip sa ibabaw
Nabibilang ang lumalangoy
Kaawa-awang gambalain
At hablutin sa laot nang walang muang
Ngunit anong siyang magiging sapit?
Kung sila'y hahayaang hindi nakagapos?
At doon sa lambat ay patitiwarakin.

Tinaguriang "No Build Zone"
Ngunit naroon nakatirik ang bawat pundasyon
Walang opsyon, pagkat ang gobyerno
Kaytagal din nang pag-aksyon.

Mula sa libu-libong tirahan sa Tent City
Sila'y lilisan patungong Bunk House
Transitional Shelter kuno
Hanggang sa malipat
At magkaroon ng panibagong tirahan.

Doon sa Tacloban,
May dalawang daan at apatnapu't anim na tirahan
Bagkus ang nakalilim, apat na libong pamilya naman.

Salamat sa mga NGOs
Sa 9181 na Bunk House
Sa gobyernong dapat na kikilos
Kailan ba sisimulan ang pagbabago?

Walong libong pabahay raw ang ginagawa
167 bilyon ang budget,
Saan nga ba napunta?
Ito ba'y binulsa?

Comprehensive Rehabilitation Plan kung tinagurian
Kay bango ng ngalan
Bagkus umaalingasaw ang baho
Ang kasiraan, ang kawalan ng aksyon
Para sa bawat mamamayan.

Sa dakong Guian, Eastern Samar
Tatlong daang permanenteng pabahay raw
Ngunit ni isang pundasyon ng naturang pabahay
Tila naglaho pa rin ni Yolanda
At walang bakas na pasisimulan.

Sabi ni Pnoy, malinaw raw ang target
Pero hanggang target na mga lang ba?
Kailan ba sisimulan ang tuwid na daan?
Baka naman baku-bako na
Wala man lang pasabi sa kinauukulan.

Kung ang hustisya'y hindi matugunan
Sana ang kalamnan ng bawat biktima'y
Syang agapang mapunan
Kaawa-awa silang naghihikahos.

Ang laki ng tulong ng mga karatig-bansa
Ba't tila walang pakialam?
Kayong mga nasa trono,
Tayuan ang posisyon
At serbisyo'y gawin nang totoo.

— The End —