"lubak" poems - Hello Poetry

#040116 Hindi kita ginamit at pinagkaingat-ingatan At sa minsanang pagdampi ng pawis ng langit, Ika’y aking iniaangat -- Malihis ka lamang sa makinarya ng tubig, Siyang may maitim na balak. At sa lubak na daa’y, hindi ako patitisod Minsan nga’y naiisip ko pang ako’y hibang sayo, Pagkat di bale nang may galos, Wag ka lang gantihan ng gasgas. At sa tuwing iaalis kita sa aking katauha'y, Tila ayoko nang magbagong-bihis pa Sapat ka na't ni ayaw nang maisantabi pa. Mahal, Yan ang turing sayo. Mahal, Yan ang presyo mo.

0

Apr 1, 2016

Apr 1, 2016 at 10:52 AM UTC

psalmiseta

Adidas

#040116 Hindi kita ginamit at pinagkaingat-ingatan At sa minsanang pagdampi ng pawis ng langit, Ika’y aking iniaangat -- Malihis ka lamang sa makinarya ng tubig, Siyang may maitim na balak. At sa lubak na daa’y, hindi ako patitisod Minsan nga’y naiisip ko pang ako’y hibang sayo, Pagkat di bale nang may galos, Wag ka lang gantihan ng gasgas. At sa tuwing iaalis kita sa aking katauha'y, Tila ayoko nang magbagong-bihis pa Sapat ka na't ni ayaw nang maisantabi pa. Mahal, Yan ang turing sayo. Mahal, Yan ang presyo mo.

17

Ang pag-ibig Hindi parang load Hindi yan nauubos Wala sa tindahan Hindi inuutang. Ang pag-ibig Hindi parang gasoline station Na daraanan mo lang Na paparkingan mo Pero iiwan mo Pag nakuha na ang gusto. Ang pag-ibig Hindi parang kalsada Na malawak pero tatapak-tapakan Na aayusin at mas mapapansin lang Pagka may lubak na. Ang pag-ibig Hindi parang payong Na gagamitin mo lang Para sa pansariling proteksyon At itatago pag hindi mo na kailangan. Ang pag-ibig hindi yan sasakyan Na daraan sayo at hindi mo mapapansin Na bubusinaan ka At wala kang tamang pandinig. Ang pag-ibig Minsan makukumpara mo Sa kung anu-anong pumupukaw ng atensyon mo Minsan kasalungat Ng kung anong nakikita mo. Hindi mo na lang mapapansin Nandyan na pala, Eh kaso lang, ang layo ng tingin mo Naghahanap ka pa, Eh nasa harap mo na pala.

0

Jul 12, 2014

Jul 12, 2014 at 4:17 AM UTC

psalmiseta

Ang Pag-ibig sa Barangay San Pedro

Ang pag-ibig Hindi parang load Hindi yan nauubos Wala sa tindahan Hindi inuutang. Ang pag-ibig Hindi parang gasoline station Na daraanan mo lang Na paparkingan mo Pero iiwan mo Pag nakuha na ang gusto. Ang pag-ibig Hindi parang kalsada Na malawak pero tatapak-tapakan Na aayusin at mas mapapansin lang Pagka may lubak na. Ang pag-ibig Hindi parang payong Na gagamitin mo lang Para sa pansariling proteksyon At itatago pag hindi mo na kailangan. Ang pag-ibig hindi yan sasakyan Na daraan sayo at hindi mo mapapansin Na bubusinaan ka At wala kang tamang pandinig. Ang pag-ibig Minsan makukumpara mo Sa kung anu-anong pumupukaw ng atensyon mo Minsan kasalungat Ng kung anong nakikita mo. Hindi mo na lang mapapansin Nandyan na pala, Eh kaso lang, ang layo ng tingin mo Naghahanap ka pa, Eh nasa harap mo na pala.

35

Lilingon-lingon upang makakuha Ng isang sulyap, isang silip Hanggang sa tinalikuran mo na ng Tuluyan Ang kalayaan At hinayaan mo ang sarili mo Na bumalik Sa selda na iyong pinanggalingan, nakasanayan Pero hintay, hinto! Hindi kita papayagan na magkaganito Hayaan mo na yakapin kita ng mahigpit At pawiin ang mga luha sa iyong pisngi Wala akong mga karanasan at payo na pwedeng ibahagi Pero susubukan ko na Baliktarin ang iyong simangot sa isang ngiti Makatulungan sana nang kahit kaunti Sa mga sugat mo na humahapdi Ilagay mo ang iyong mga kamay Sa akin Ikaw ay aking hahawakan, Hinding-hindi ka bibitawan Ikaw ay sasamahan lakarin Ang nakatakdang landas Na kailangan **** tahakin Sa dami ng mga lubak at lindol Siguradong tayo'y madadapa rin Pero huwag mo na 'yun isipin Kasi anumang mangyari Kahit kailan, kahit saan Ikaw ay aking iibigin

0

Dec 12, 2013

Dec 12, 2013 at 7:03 AM UTC

marge-redelicia

Kaibigan

Lilingon-lingon upang makakuha Ng isang sulyap, isang silip Hanggang sa tinalikuran mo na ng Tuluyan Ang kalayaan At hinayaan mo ang sarili mo Na bumalik Sa selda na iyong pinanggalingan, nakasanayan Pero hintay, hinto! Hindi kita papayagan na magkaganito Hayaan mo na yakapin kita ng mahigpit At pawiin ang mga luha sa iyong pisngi Wala akong mga karanasan at payo na pwedeng ibahagi Pero susubukan ko na Baliktarin ang iyong simangot sa isang ngiti Makatulungan sana nang kahit kaunti Sa mga sugat mo na humahapdi Ilagay mo ang iyong mga kamay Sa akin Ikaw ay aking hahawakan, Hinding-hindi ka bibitawan Ikaw ay sasamahan lakarin Ang nakatakdang landas Na kailangan **** tahakin Sa dami ng mga lubak at lindol Siguradong tayo'y madadapa rin Pero huwag mo na 'yun isipin Kasi anumang mangyari Kahit kailan, kahit saan Ikaw ay aking iibigin

30

Bakit ba Ganito sa pinas Kung saan masyado tayong tutok sa tamang landas Landas na di naman natatahak Pagkat lahat ng pangako ng mga naging pangulo ay puro palpak Ano nga ba ang tamang landas Palagi na lamang itong bukambibig ng mga taong malalaki ang bibig ngunit maliliit at malalamig naman ang mga puso. Wagas kung makapagsabi ng tamang landas Kailan ba magwawakas ang pagpapatag sa tamang landas Tila masyado nang nabigyang importansya ang paghahanda sa tamang landas Na naaaksya na ang pera ng ating mga probinsya Ang mga pangakong napako Ang mga pulitkong napako na sa pagtahak sa landas na ito Na tila nakakalimutan na nilang isama ang sambayanan sa pagtahak nito Ang mga mamamayang pilipino na naubusan na ng lakas Pagkat wala na halos mailagay sa hapagkainan na bigas Sa walang katapusang pag taas ng tax upang mabuo at mapatag lang ang sinasabing tamang landas Mga pukitikong Masyado nang naging overly attached sa tamang landas Na tila konting lubak lang kuha agad sa kaban ng bayan... Sa pera ng mga mamamayan.. Upang magpagawa ng bagong daan. Mas matuwid na daan. Wow. Gusto nyo ba ng sapak? Bakit hindi nalang hayaan ang malubak na daan? Bakit hindi nalang hayaan ang konting baluktot sa daan? Basta siguraduhin lang natin na tama ang ating pupuntahan. Na pagdating natin sa ating paroroonan, paglingon natin ay wala na tayong babalikan dahil wala na tayong naiwan. Magkaroon man ng galos sa paglalakbay, ang sakit ay kayang pawiin ng haplos ng kapwa pilipinong naging kasama mo sa pagtahak ng daan na tnahak ng bawat pilipino. Ang kailangan namin ay isang pinuno Hindi pangulo na ituturo lamang ang tamang daan habang nakasakay sa kanyang mamahaling sasakyan at hindi na namamalayan na kanya na palang naiwan ang mga mamamayan.

0

Oct 18, 2015

Oct 18, 2015 at 12:19 AM UTC

ZT

Bakit ganito sa Pinas? (TAGALOG)

Bakit ba Ganito sa pinas Kung saan masyado tayong tutok sa tamang landas Landas na di naman natatahak Pagkat lahat ng pangako ng mga naging pangulo ay puro palpak Ano nga ba ang tamang landas Palagi na lamang itong bukambibig ng mga taong malalaki ang bibig ngunit maliliit at malalamig naman ang mga puso. Wagas kung makapagsabi ng tamang landas Kailan ba magwawakas ang pagpapatag sa tamang landas Tila masyado nang nabigyang importansya ang paghahanda sa tamang landas Na naaaksya na ang pera ng ating mga probinsya Ang mga pangakong napako Ang mga pulitkong napako na sa pagtahak sa landas na ito Na tila nakakalimutan na nilang isama ang sambayanan sa pagtahak nito Ang mga mamamayang pilipino na naubusan na ng lakas Pagkat wala na halos mailagay sa hapagkainan na bigas Sa walang katapusang pag taas ng tax upang mabuo at mapatag lang ang sinasabing tamang landas Mga pukitikong Masyado nang naging overly attached sa tamang landas Na tila konting lubak lang kuha agad sa kaban ng bayan... Sa pera ng mga mamamayan.. Upang magpagawa ng bagong daan. Mas matuwid na daan. Wow. Gusto nyo ba ng sapak? Bakit hindi nalang hayaan ang malubak na daan? Bakit hindi nalang hayaan ang konting baluktot sa daan? Basta siguraduhin lang natin na tama ang ating pupuntahan. Na pagdating natin sa ating paroroonan, paglingon natin ay wala na tayong babalikan dahil wala na tayong naiwan. Magkaroon man ng galos sa paglalakbay, ang sakit ay kayang pawiin ng haplos ng kapwa pilipinong naging kasama mo sa pagtahak ng daan na tnahak ng bawat pilipino. Ang kailangan namin ay isang pinuno Hindi pangulo na ituturo lamang ang tamang daan habang nakasakay sa kanyang mamahaling sasakyan at hindi na namamalayan na kanya na palang naiwan ang mga mamamayan.

27

ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay. nakita't nadaanan ko na lahat. dito sa masalimuot na lansangan memoryado ko na ang mga pasikot-sikot sa mga eskinita, bawat lubak at hukay sa kalye, ang mga graffiti at nangangalawang na karatula. pero kahit kay tagal na ng lumipas na panahon hanggang ngayon, di ko pa rin masikmura ang mga nakakabinging busina at humaharurot na makina ang nakakasulasok na baho ng usok at nagkalat na basura. sa una ako'y nangangawit pero ngayon nangmanhid na ang mga kamay ko sa higpit ng kapit sa manibela na walang sinuman ang makakaangkin dahil ito ay s'akin lamang, akin. puso ko ang mapa: lukot at punit-punit. dito ako sunudsunuran at alipin. kahit alam kong mali, di ako kikibo, ako'y tahimik. naghahanap, pero siya rin mismo nawawala. tahanan lang naman daw ang gusto niya kung saan lulunasan ng yakap ang pagod at pait, kung saan ang mga simangot ay masusuklian ng ngiti. *pero saan? saan kaya?* ako ang hari ng daan. walang kinikilala na batas. nakikipagkarera sa hangin sige-sige sa pag-arangkada. kung may masagasaan, kahit siya ang duguan, siya pa rin ang may kasalanan. dahil paminsan naiisip ko na baka mas swerte pa siyang nakahandusay sa kalsada kaysa sa akin na pagod, naiinip, naiinis sa likod ng manibela. malapit nang maubusan ng gasolina, ang mga gulong ay pudpud na. 'di ko pa rin mahanap ang tahanan kaya tumungo na lang kaya ako sa kamatayan? "para po" ako'y napalingon. oo nga pala, may pasahero ako. inaangkas lang Kita paminsan umuupo likod madalas nakasabit sa may salamin o nakalapag sa harap kasama ng mga abubot at basura. "ate, para po" hindi. inapakan ko pa ang gasolina. nagbibingibingihan sa mga bulong Mo. oo, alam kong pagod na ako pero kaya ko 'to, hindi ko kailangan ng tulong. "para, diyan lang sa may tabi" hindi. hinigpitan ko pa ang hawak sa manibela. gusto ko lang naman makauwi. oo, alam kong nawawala na ako pero sigurado ako ang ginagawa ko siguro, sigurado siguro. "para" ngayon napagtanto ko na ako'y sawi, ako'y mali. papakawalan na ang pagkapit sa patalim, ang pagtiwala sa sarili. sa wakas ako ay bibitaw. sa Iyo na ang manibela, pati na rin itong upuan na 'to, and trono. Ikaw na, ang gasolina at gulong na nagpapatakbo ang mapang nagtuturo mula ngayon hanggang magpakailanman. Ikaw na ang Kapitan ang tagapagmaneho ng buhay na 'to. wala nang pagkuha, pagdukot, pag-angkin. mula ngayon, iaalay ko na ang lahat. ako ay Iyo. ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay at tuloy pa rin ang biyahe. ganun pa rin ang kalagayan ng kalye: malubak, maingay, madumi. pero kapag Ikaw ang nandyan sa upuan, para tayong lumilipad. anumang madaanan biyahe ay napakabanayad. puso ko'y nananabik. saan Mo ako sunod dadalhin? saan kaya makakarating? kahit saan man mapadpad, kahit gaano man kalayo, 'di na ako mawawala. ako ay nakarating na. o tahanang tinatamasa, nahanap na rin Kita. basta't kasama Ka, Hesus ako'y nakauwi na.

0

May 17, 2015

May 17, 2015 at 2:23 AM UTC

marge-redelicia

ako'y nakauwi na.

ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay. nakita't nadaanan ko na lahat. dito sa masalimuot na lansangan memoryado ko na ang mga pasikot-sikot sa mga eskinita, bawat lubak at hukay sa kalye, ang mga graffiti at nangangalawang na karatula. pero kahit kay tagal na ng lumipas na panahon hanggang ngayon, di ko pa rin masikmura ang mga nakakabinging busina at humaharurot na makina ang nakakasulasok na baho ng usok at nagkalat na basura. sa una ako'y nangangawit pero ngayon nangmanhid na ang mga kamay ko sa higpit ng kapit sa manibela na walang sinuman ang makakaangkin dahil ito ay s'akin lamang, akin. puso ko ang mapa: lukot at punit-punit. dito ako sunudsunuran at alipin. kahit alam kong mali, di ako kikibo, ako'y tahimik. naghahanap, pero siya rin mismo nawawala. tahanan lang naman daw ang gusto niya kung saan lulunasan ng yakap ang pagod at pait, kung saan ang mga simangot ay masusuklian ng ngiti. *pero saan? saan kaya?* ako ang hari ng daan. walang kinikilala na batas. nakikipagkarera sa hangin sige-sige sa pag-arangkada. kung may masagasaan, kahit siya ang duguan, siya pa rin ang may kasalanan. dahil paminsan naiisip ko na baka mas swerte pa siyang nakahandusay sa kalsada kaysa sa akin na pagod, naiinip, naiinis sa likod ng manibela. malapit nang maubusan ng gasolina, ang mga gulong ay pudpud na. 'di ko pa rin mahanap ang tahanan kaya tumungo na lang kaya ako sa kamatayan? "para po" ako'y napalingon. oo nga pala, may pasahero ako. inaangkas lang Kita paminsan umuupo likod madalas nakasabit sa may salamin o nakalapag sa harap kasama ng mga abubot at basura. "ate, para po" hindi. inapakan ko pa ang gasolina. nagbibingibingihan sa mga bulong Mo. oo, alam kong pagod na ako pero kaya ko 'to, hindi ko kailangan ng tulong. "para, diyan lang sa may tabi" hindi. hinigpitan ko pa ang hawak sa manibela. gusto ko lang naman makauwi. oo, alam kong nawawala na ako pero sigurado ako ang ginagawa ko siguro, sigurado siguro. "para" ngayon napagtanto ko na ako'y sawi, ako'y mali. papakawalan na ang pagkapit sa patalim, ang pagtiwala sa sarili. sa wakas ako ay bibitaw. sa Iyo na ang manibela, pati na rin itong upuan na 'to, and trono. Ikaw na, ang gasolina at gulong na nagpapatakbo ang mapang nagtuturo mula ngayon hanggang magpakailanman. Ikaw na ang Kapitan ang tagapagmaneho ng buhay na 'to. wala nang pagkuha, pagdukot, pag-angkin. mula ngayon, iaalay ko na ang lahat. ako ay Iyo. ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay at tuloy pa rin ang biyahe. ganun pa rin ang kalagayan ng kalye: malubak, maingay, madumi. pero kapag Ikaw ang nandyan sa upuan, para tayong lumilipad. anumang madaanan biyahe ay napakabanayad. puso ko'y nananabik. saan Mo ako sunod dadalhin? saan kaya makakarating? kahit saan man mapadpad, kahit gaano man kalayo, 'di na ako mawawala. ako ay nakarating na. o tahanang tinatamasa, nahanap na rin Kita. basta't kasama Ka, Hesus ako'y nakauwi na.

122

Kayraming lubak, alon ay malakas Tatagaan ang loob, sa daa'y maraming ahas Maraming kasama ngnit ikaw ay mag-isa Pagtaas ng tubig sa sapa, sa'yo ay walang kakarga Natural lang ang umiyak at magpapadayak Pag-abot sa tuktok ay hindi basta at payak Minsan pa nga sa'yo ay maraming tatapak Pero ang payo ko sa'yo, sumayaw at pumalakpak Hindi ka baliw sa iyong gagawin Ipakita ang galing at taas ng mithiin Daan naman talaga minsa'y mahirap tahiin Ngunit kapag umayaw, ika'y palpak na tatawagin Matapos ang hirap, asahan mo ang sarap Damhin ang lasap ng natupad na pangarap Bawat pawis at dugo, kapalit ay karanasan at kamalayan Na sa iyo ngayon ay magsisilbing kayamanan

0

Sep 18, 2015

Sep 18, 2015 at 4:15 PM UTC

kli

Patungo sa Tuktok

Kayraming lubak, alon ay malakas Tatagaan ang loob, sa daa'y maraming ahas Maraming kasama ngnit ikaw ay mag-isa Pagtaas ng tubig sa sapa, sa'yo ay walang kakarga Natural lang ang umiyak at magpapadayak Pag-abot sa tuktok ay hindi basta at payak Minsan pa nga sa'yo ay maraming tatapak Pero ang payo ko sa'yo, sumayaw at pumalakpak Hindi ka baliw sa iyong gagawin Ipakita ang galing at taas ng mithiin Daan naman talaga minsa'y mahirap tahiin Ngunit kapag umayaw, ika'y palpak na tatawagin Matapos ang hirap, asahan mo ang sarap Damhin ang lasap ng natupad na pangarap Bawat pawis at dugo, kapalit ay karanasan at kamalayan Na sa iyo ngayon ay magsisilbing kayamanan

16

Gabi-gabing nagsusunog ng kilay. Araw-araw na tinatahak ang lubak-lubak na daan. Minu-minutong nagtitiis ang balat sa tirik na araw. Iniinda ang mga kagat ng lamok sa gabi. Pinagtitiyagaan ang kapirasong lamparang liwanag sa dilim. Maibahagi lamang ang kapiranggot na kakayahan. Inakala **** madali. Hindi pala. Kailangan **** suungin ang init. Kinailangan **** tawirin ang mga ilog marating lamang ang iyong patutunguhan. Inakala mng magaan. Hindi pala. Kinailangan **** maglakad ng walang sapin sa paa. Kinailangan **** iwasan ang mga putik sa kalsada upang marating ang lugar na akala mo ay langit na. Nagawa mo pa ring makaalpas. Ilang beses ka na ba dapat na sumuko? Nakailang iyak ka na ba gabi-gabi dahil hindi mo kaya ang nakikita mo? Ilang damit lang ba ang dala-dala mo upang maitawid ang mga kaalaman para sa iba na nagmula sa iyo? Kaya mo pa ba? Ikaw ang liwanag sa kanilang madilim na daan. Ikaw ang gabay sa kanilang pagpupursige. Ikaw ang magiging pag-asa sa mga pangarap nilang hinahabi. Huwag **** ipakitang marupok ka dahil lamang sa delubyong likha ng kalikasang nasa iyong harapan. Isipin mo sila! Isipin **** may naghihintay na bukas para sa kanila. Ikaw ang kanilang tinitingala. Magpatuloy ka sa pagngiti. Isapuso mo ang kanilang masasayang pagbati sa tuwing ikaw ay makakarating. Damhin mo ang kanilang pananabik na makita kang masayang nagtuturo sa kanila. Iwaksi mo ang negatibong bagay sa iyong isipan. Yakapin mo ang iyong natutunan --ang iyong misyon at rason kung bakit ka inilagay sa posisyong iyong kinatatayuan. Balang araw ay magtatagumpay ka! Balang araw ay masisilayan mo ang katas ng iyong pagpapakumbaba. Pagsisikap. Pagtitiis. Malayo ka man sa mga mahal mo sa buhay, naiintindihan nila. Ang propesyon mo ang magbibigay ng pag-asa. Magtiwala ka! Kaagapay mo ang Diyos sa bawat **** pagsisikap. Huwag kang panghinaan ng loob sa bawat problemang iyong kinakaharap. Alam naming kaya mo! Sa iyo uusbong ang mga batikan. Sa iyo magmumula ang mga pinakasikat. Sa iyo manggaling ang magagaling at matatalino. Alam naming kaya mo! Magtiwala ka sa kakayahan mo. Ikaw at ikaw lamang ang maglililok nito. Ikaw at ikaw ang huhubog sa kani-kanilang mga talento. Nasa iyo ang aming papuri. Nasa iyo ang aming taos-pusong dasal. Ang laban mo ay laban naming lahat. Kayanin mo. Kakayanin mo! Ikaw ang aming liwanag sa gabi at pag-sa sa umaga. #IkawNaNagmamahalMagmamahalPa

0

Mar 18, 2018

Mar 18, 2018 at 12:31 AM UTC

eugene

Liwanag at Pag-asa (a reverse poetry)

Gabi-gabing nagsusunog ng kilay. Araw-araw na tinatahak ang lubak-lubak na daan. Minu-minutong nagtitiis ang balat sa tirik na araw. Iniinda ang mga kagat ng lamok sa gabi. Pinagtitiyagaan ang kapirasong lamparang liwanag sa dilim. Maibahagi lamang ang kapiranggot na kakayahan. Inakala **** madali. Hindi pala. Kailangan **** suungin ang init. Kinailangan **** tawirin ang mga ilog marating lamang ang iyong patutunguhan. Inakala mng magaan. Hindi pala. Kinailangan **** maglakad ng walang sapin sa paa. Kinailangan **** iwasan ang mga putik sa kalsada upang marating ang lugar na akala mo ay langit na. Nagawa mo pa ring makaalpas. Ilang beses ka na ba dapat na sumuko? Nakailang iyak ka na ba gabi-gabi dahil hindi mo kaya ang nakikita mo? Ilang damit lang ba ang dala-dala mo upang maitawid ang mga kaalaman para sa iba na nagmula sa iyo? Kaya mo pa ba? Ikaw ang liwanag sa kanilang madilim na daan. Ikaw ang gabay sa kanilang pagpupursige. Ikaw ang magiging pag-asa sa mga pangarap nilang hinahabi. Huwag **** ipakitang marupok ka dahil lamang sa delubyong likha ng kalikasang nasa iyong harapan. Isipin mo sila! Isipin **** may naghihintay na bukas para sa kanila. Ikaw ang kanilang tinitingala. Magpatuloy ka sa pagngiti. Isapuso mo ang kanilang masasayang pagbati sa tuwing ikaw ay makakarating. Damhin mo ang kanilang pananabik na makita kang masayang nagtuturo sa kanila. Iwaksi mo ang negatibong bagay sa iyong isipan. Yakapin mo ang iyong natutunan --ang iyong misyon at rason kung bakit ka inilagay sa posisyong iyong kinatatayuan. Balang araw ay magtatagumpay ka! Balang araw ay masisilayan mo ang katas ng iyong pagpapakumbaba. Pagsisikap. Pagtitiis. Malayo ka man sa mga mahal mo sa buhay, naiintindihan nila. Ang propesyon mo ang magbibigay ng pag-asa. Magtiwala ka! Kaagapay mo ang Diyos sa bawat **** pagsisikap. Huwag kang panghinaan ng loob sa bawat problemang iyong kinakaharap. Alam naming kaya mo! Sa iyo uusbong ang mga batikan. Sa iyo magmumula ang mga pinakasikat. Sa iyo manggaling ang magagaling at matatalino. Alam naming kaya mo! Magtiwala ka sa kakayahan mo. Ikaw at ikaw lamang ang maglililok nito. Ikaw at ikaw ang huhubog sa kani-kanilang mga talento. Nasa iyo ang aming papuri. Nasa iyo ang aming taos-pusong dasal. Ang laban mo ay laban naming lahat. Kayanin mo. Kakayanin mo! Ikaw ang aming liwanag sa gabi at pag-sa sa umaga. #IkawNaNagmamahalMagmamahalPa

55

Tumambad sa akin ang rehas Na may tuklap-tuklap na nakaraan, Minsa’y puti, ngayo’y sinag na ng araw. May mga banderitas ding panlayag Siyang simbolo ng mainit na pagbati. Nakaririnig din ako ng padyak ng mga paa Sabik sa halik ng lupaing hindi naman pag-aari. Ang pagtatampisaw sa putikang May sirit ng pagmamadali. Ang pagkalampag ng pintuang walang tirahan At ako’y maiiwan, nakatali sa silyang lupain. Sampung minuto raw Sampung minuto ring tumatagas ang mga alaala Sampung minutong pagiging saksi ng ebolusyon Ng waring walang himpil na pagtatantya ng pagkakataon. Nilalatag ko nang paulit-ulit Ang mga kwento ng bawat katauhang kasapi sa kwento Sa kwento nilang paulit-ulit na binabasa Buhat sa matatapang na mga matang Hindi ko man lamang masuyo. Nililingon ko sila sa aking paghihintay Ako’y hindi kilala, bagkus binabalikan. Malaya ko silang pagbubuksan, Yayapusin ng buo kong pagkatao. Hindi ako mapapagod sa pagkukutya sakin ng kalsada Sa’king mga pagal na mga paang rumorolyo. Patuloy kong iindahin ang bawat misteryo ng lubak at patag, Maihatid lamang sila, sa panibagong kwento ng paglisan.

0

Jul 4, 2016

Jul 4, 2016 at 11:33 PM UTC

psalmiseta

Stop Over

Tumambad sa akin ang rehas Na may tuklap-tuklap na nakaraan, Minsa’y puti, ngayo’y sinag na ng araw. May mga banderitas ding panlayag Siyang simbolo ng mainit na pagbati. Nakaririnig din ako ng padyak ng mga paa Sabik sa halik ng lupaing hindi naman pag-aari. Ang pagtatampisaw sa putikang May sirit ng pagmamadali. Ang pagkalampag ng pintuang walang tirahan At ako’y maiiwan, nakatali sa silyang lupain. Sampung minuto raw Sampung minuto ring tumatagas ang mga alaala Sampung minutong pagiging saksi ng ebolusyon Ng waring walang himpil na pagtatantya ng pagkakataon. Nilalatag ko nang paulit-ulit Ang mga kwento ng bawat katauhang kasapi sa kwento Sa kwento nilang paulit-ulit na binabasa Buhat sa matatapang na mga matang Hindi ko man lamang masuyo. Nililingon ko sila sa aking paghihintay Ako’y hindi kilala, bagkus binabalikan. Malaya ko silang pagbubuksan, Yayapusin ng buo kong pagkatao. Hindi ako mapapagod sa pagkukutya sakin ng kalsada Sa’king mga pagal na mga paang rumorolyo. Patuloy kong iindahin ang bawat misteryo ng lubak at patag, Maihatid lamang sila, sa panibagong kwento ng paglisan.

28

Everything was out of control, kumbaga kung ihahalintulad sa daan ay lubak-lubak, kung itutulad sa isang kwento ay palpak at kumbaga parang isang ibon na walang pakpak. Umikot yung mga nagdaang araw sa mga bagay na inakala kong bubuo sakin, sa mga bagay na akala ko ay totoong kukumpleto sa akin, sa bagay na inakala kong tootong magpapasaya sakin. In short umikot yung sem na to sa akin. Inakala ko na sa pagtalikod ko ay makikita ko ang sagot, ngunit sa kasamaang palad para akong isang lubid na nalalagot. Patuloy na nilalagot ng mga poblema at mga unos na masalimoot. Mistulan akong isang tupang nawawala. Walang direksyon at sobrang naghahanap ng atensyon. Yung mga tawang humahagalpak ay unti-unting nawawasak. Tumalikod ako sa Kanya kase sabi ko hananapin ko lang yung sarili ko, time, days, weeks passed by pero para bang hindi gusto ng tadhana na makita ko ang sarili ko, hindi gusto ng tadhana na makita ko ang hinahanap ko kaya nagdesisyon ako na bumalik sa dating tinalikuran ko. Sa pagbabalik ko yung init nang yakap Nya ang unang sumalubong sakin, yung mga kataga Nyang sobrang nagpabalik ng mga ngiti na nawala sakin. Mga kataga Nyang nagsasabing “ Anak, mahal kita. Sagot kita, wag kang mangamba kase ako yung sagot sa yong mga problema” sa pagbabalik natagpuan ko mga sagot na kaytagal kong hinanap. Nasaksihan ko kung paanong naging patag ang lubak-lubak, kung paanong ang kumplikadoy naging payak, kung paanong lumipad ang ibong nawalan ng pakpak, kung paanong nagtagumpay ang dating palpak, kung paanong naging ngiti ang mga iyak, at lalong higit kung panoong nabuo ang dating wasak. Saksing saksi ko kung paanong ginantimpalaan ng Panginoon ang mga paghihirap ko. Kung paanong hinanap nya ang nawawala akong at tinanggal yung mga luha sa mga mata ko. Kahit na I turned my back to Him, never nya akong iniwan, sinukuan o kaya ay sinumbatan sa halip ay pinakita Nya kung paanong lumaban, kung paanong manindigan. Sobrang sapat na sapat na yung alam **** kahit na pumalpak ka, tanggap ka Nya. Yung tipong kahit na lumayo ka hahanap hanapin ka Nya. Kase ikaw ay anak nya at ikaw ay mahal na mahal nya.

0

Oct 19, 2016

Oct 19, 2016 at 1:39 PM UTC

erish-datinguinoo

Ang Pagbabalik

Everything was out of control, kumbaga kung ihahalintulad sa daan ay lubak-lubak, kung itutulad sa isang kwento ay palpak at kumbaga parang isang ibon na walang pakpak. Umikot yung mga nagdaang araw sa mga bagay na inakala kong bubuo sakin, sa mga bagay na akala ko ay totoong kukumpleto sa akin, sa bagay na inakala kong tootong magpapasaya sakin. In short umikot yung sem na to sa akin. Inakala ko na sa pagtalikod ko ay makikita ko ang sagot, ngunit sa kasamaang palad para akong isang lubid na nalalagot. Patuloy na nilalagot ng mga poblema at mga unos na masalimoot. Mistulan akong isang tupang nawawala. Walang direksyon at sobrang naghahanap ng atensyon. Yung mga tawang humahagalpak ay unti-unting nawawasak. Tumalikod ako sa Kanya kase sabi ko hananapin ko lang yung sarili ko, time, days, weeks passed by pero para bang hindi gusto ng tadhana na makita ko ang sarili ko, hindi gusto ng tadhana na makita ko ang hinahanap ko kaya nagdesisyon ako na bumalik sa dating tinalikuran ko. Sa pagbabalik ko yung init nang yakap Nya ang unang sumalubong sakin, yung mga kataga Nyang sobrang nagpabalik ng mga ngiti na nawala sakin. Mga kataga Nyang nagsasabing “ Anak, mahal kita. Sagot kita, wag kang mangamba kase ako yung sagot sa yong mga problema” sa pagbabalik natagpuan ko mga sagot na kaytagal kong hinanap. Nasaksihan ko kung paanong naging patag ang lubak-lubak, kung paanong ang kumplikadoy naging payak, kung paanong lumipad ang ibong nawalan ng pakpak, kung paanong nagtagumpay ang dating palpak, kung paanong naging ngiti ang mga iyak, at lalong higit kung panoong nabuo ang dating wasak. Saksing saksi ko kung paanong ginantimpalaan ng Panginoon ang mga paghihirap ko. Kung paanong hinanap nya ang nawawala akong at tinanggal yung mga luha sa mga mata ko. Kahit na I turned my back to Him, never nya akong iniwan, sinukuan o kaya ay sinumbatan sa halip ay pinakita Nya kung paanong lumaban, kung paanong manindigan. Sobrang sapat na sapat na yung alam **** kahit na pumalpak ka, tanggap ka Nya. Yung tipong kahit na lumayo ka hahanap hanapin ka Nya. Kase ikaw ay anak nya at ikaw ay mahal na mahal nya.

1

Iginagapos ko ang sarili gamit ang aking mga palad, Ayokong maniwala sa kapalaran, Pagkat hindi na tayo mga batang Nakikipaglaruan pa Sa mga mumunti nating mga pangarap. Sa bawat desisyong ating paninindigan, Doon natin masasabing, kaya talaga natin. Mahirap man makipagsapalaran Sa mga nagtatagisang katauhan Ngunit, isipin mo, Hindi natin sila kalaban. Hindi tayo palamuti sa ating mga istorya, Tayo yung unang babati sa’ting mga sarili ng, “Magandang umaga.” O kung bakit minsan, Nananatili tayong pagod na pagod Na tila ba hinihila tayo ng Araw Na para bang tayo’y mga kalabaw lamang Na magpapagal at hindi aani. Iikot tayo sa mundong hindi tumatakbo, Kundi iikot tayong may dahilan At hindi tayo magiging pabalik-balik. Tayo’y matututo sa bawat lubak, Madisgrasya man tayo’y, hindi pa rin susuko — At tayong manananatili sa pagwagayway Ng ating mga bandera, Na hindi nagpapatangay Sa mga mistulang diktador na mga alaala. Magbibilang tayo ng araw, Ngayong taon Ngayong araw na ito, Tayo’y magsisimula — At hindi tayo magtatapos Nang walang kabuluhan Ang ating mga adhikain. Tayo ay iisa — Isa, dalawa.. Tatlo.. Tayo na — At magsimula.

0

Jan 1, 2021

Jan 1, 2021 at 10:11 PM UTC

psalmiseta

Simula

Iginagapos ko ang sarili gamit ang aking mga palad, Ayokong maniwala sa kapalaran, Pagkat hindi na tayo mga batang Nakikipaglaruan pa Sa mga mumunti nating mga pangarap. Sa bawat desisyong ating paninindigan, Doon natin masasabing, kaya talaga natin. Mahirap man makipagsapalaran Sa mga nagtatagisang katauhan Ngunit, isipin mo, Hindi natin sila kalaban. Hindi tayo palamuti sa ating mga istorya, Tayo yung unang babati sa’ting mga sarili ng, “Magandang umaga.” O kung bakit minsan, Nananatili tayong pagod na pagod Na tila ba hinihila tayo ng Araw Na para bang tayo’y mga kalabaw lamang Na magpapagal at hindi aani. Iikot tayo sa mundong hindi tumatakbo, Kundi iikot tayong may dahilan At hindi tayo magiging pabalik-balik. Tayo’y matututo sa bawat lubak, Madisgrasya man tayo’y, hindi pa rin susuko — At tayong manananatili sa pagwagayway Ng ating mga bandera, Na hindi nagpapatangay Sa mga mistulang diktador na mga alaala. Magbibilang tayo ng araw, Ngayong taon Ngayong araw na ito, Tayo’y magsisimula — At hindi tayo magtatapos Nang walang kabuluhan Ang ating mga adhikain. Tayo ay iisa — Isa, dalawa.. Tatlo.. Tayo na — At magsimula.

40

072924 O kayraming pangarap na binuo — Binuno sa sariling salamangka. May ibang nagwawaging nakangiti, Habang ang ila’y nalalagas kamamadali. Nakamamangha nga sa umpisa Pagkat ito ang batayan ng karamihan Sa tinatawag nilang “makapangyarihan.” Silakbo ng damdami’y aking pinatatahimik Bagamat sa mga sandaling iyo’y Gusto ko na lamang mapaos Sa mga himig na inaanod patungo sa aking lalamunan. Patuloy ang pagsuntok ko sa buwan Hanggang sa maging gula-gulanit maging aking kasuotan. Ngunit sa patımpalak na ito’y Wala naman pala akong ibang kalaban Kundi ang sarılı kong anino, Ang kumunoy ng aking nakaraan. Madilim — Madilim ang paligid saanman ako dumako. May hiwaga pa nga bang taglay ang Liwanag? Kung ang sinag Nito’y mas maaga pa sa Pasko. Mahiwaga — Ganyan nila ituring ang mga alitaptap Na para bang may isang diwatang Umaaliw sa kanila, Naghahayag ng kung anu-anong mensaheng Wala naman palang kabuluhan Kaya’t sabay-sabay silang mauubos Na parang mga paupos na kandaling Wala nang balak na sindihan pa. Sino nga ba? Sino nga ba ang aking susundan? Napapatid, napapagod, nanlulumo’t nakikiusap Na ako’y hatulan na lamang ng kamatayan Nang mabaon na rin sa limot Ang mga alaalang dumi sa’king katauhan. Tinatanong ko ang sarili Kung bakit nga ba paulit-ulit ang daan? Wala nga bang magtutuwid sa mga lubak nito? Ito na nga ba ang dulo ng bahaghari? At sinu-sino nga lang ba ang makahaharap sa Liwanag? Ako at ang kadiliman Ako at ang liwanag. Sino nga ba ang pamato? Sino nga ba ang tunay na kalaban? Subalit kung ako ma’y isang anino na lamang, Ako’y pipisan pa rin sa mga yakap ng Buwan. At kahit pa ako’y mahuli sa kanilang takbuha’y Sigurado pa rin akong May liwanag pa rin sa aking sinusundan. Ikaw, Anong tantya mo? Makararating ka rin ba sa dulo? Ikaw, anong pasya mo? Tataya ka ba o mananatiling isang anino?

0

Aug 13, 2024

Aug 13, 2024 at 8:53 AM UTC

psalmiseta

Shadow and Knight

072924 O kayraming pangarap na binuo — Binuno sa sariling salamangka. May ibang nagwawaging nakangiti, Habang ang ila’y nalalagas kamamadali. Nakamamangha nga sa umpisa Pagkat ito ang batayan ng karamihan Sa tinatawag nilang “makapangyarihan.” Silakbo ng damdami’y aking pinatatahimik Bagamat sa mga sandaling iyo’y Gusto ko na lamang mapaos Sa mga himig na inaanod patungo sa aking lalamunan. Patuloy ang pagsuntok ko sa buwan Hanggang sa maging gula-gulanit maging aking kasuotan. Ngunit sa patımpalak na ito’y Wala naman pala akong ibang kalaban Kundi ang sarılı kong anino, Ang kumunoy ng aking nakaraan. Madilim — Madilim ang paligid saanman ako dumako. May hiwaga pa nga bang taglay ang Liwanag? Kung ang sinag Nito’y mas maaga pa sa Pasko. Mahiwaga — Ganyan nila ituring ang mga alitaptap Na para bang may isang diwatang Umaaliw sa kanila, Naghahayag ng kung anu-anong mensaheng Wala naman palang kabuluhan Kaya’t sabay-sabay silang mauubos Na parang mga paupos na kandaling Wala nang balak na sindihan pa. Sino nga ba? Sino nga ba ang aking susundan? Napapatid, napapagod, nanlulumo’t nakikiusap Na ako’y hatulan na lamang ng kamatayan Nang mabaon na rin sa limot Ang mga alaalang dumi sa’king katauhan. Tinatanong ko ang sarili Kung bakit nga ba paulit-ulit ang daan? Wala nga bang magtutuwid sa mga lubak nito? Ito na nga ba ang dulo ng bahaghari? At sinu-sino nga lang ba ang makahaharap sa Liwanag? Ako at ang kadiliman Ako at ang liwanag. Sino nga ba ang pamato? Sino nga ba ang tunay na kalaban? Subalit kung ako ma’y isang anino na lamang, Ako’y pipisan pa rin sa mga yakap ng Buwan. At kahit pa ako’y mahuli sa kanilang takbuha’y Sigurado pa rin akong May liwanag pa rin sa aking sinusundan. Ikaw, Anong tantya mo? Makararating ka rin ba sa dulo? Ikaw, anong pasya mo? Tataya ka ba o mananatiling isang anino?

55

072616 Sa lubak na nalulumbay, Hayaan **** sumuko ang kaba -- Nang lumihis ang pagsinta Buhat sa mapang-akit na dilim. Hawiin Mo ang ulap, Ama Nang mautal ang maling tibok. Sa mabagsik na Kidlat, Yuyukod ang pusong napaso't naanod. Kitilin Mo ang espayo't Haligi ko'y tibakin. Ihanay Mo saYong lente't Pagsusumamo ko'y timbangin. Pagkat walang mararating Galing kong pansarali. Kaya't hugasan Mo nang lubos, Puso ko'y lambingin ng 'Yong grasya. Umaapaw at di nauubos, Yan ang tapat **** pagsinta.

0

Jul 26, 2016

Jul 26, 2016 at 8:56 AM UTC

psalmiseta

Unwavering

072616 Sa lubak na nalulumbay, Hayaan **** sumuko ang kaba -- Nang lumihis ang pagsinta Buhat sa mapang-akit na dilim. Hawiin Mo ang ulap, Ama Nang mautal ang maling tibok. Sa mabagsik na Kidlat, Yuyukod ang pusong napaso't naanod. Kitilin Mo ang espayo't Haligi ko'y tibakin. Ihanay Mo saYong lente't Pagsusumamo ko'y timbangin. Pagkat walang mararating Galing kong pansarali. Kaya't hugasan Mo nang lubos, Puso ko'y lambingin ng 'Yong grasya. Umaapaw at di nauubos, Yan ang tapat **** pagsinta.

19

Kayat hawakan mo ako at ipapangako ko sayo na ikaw at ako magsasama hanggang dulo sabay tayong hahakbang sa lalim Ng kawalan At ito na ang simula. Simula ng tayo, wala ng ikaw, at wala ng ako. Simula ngayon haharap tayo sa kapanapanabik na umaga. Magkasama. Bilang mag asawa. Kaya tara!! samahan mo ako sa laro ng buhay. samahan mo ako sa sakit sa hirap, sa ligaya sa tuwa at sa habang buhay. at sabay Sabay nating lalakabayin ang daan ng kahirapan, at kasaganahan. Sa lubak man o patag iaakay, aalalay. wag kang matakot sumabay pagkat tayo ay may sandatang matibay. Pag ibig. Pag ibig na ang Diyos ang gabay

0

Nov 13, 2021

Nov 13, 2021 at 11:18 AM UTC

john-michael-andres

KLWKN

Kayat hawakan mo ako at ipapangako ko sayo na ikaw at ako magsasama hanggang dulo sabay tayong hahakbang sa lalim Ng kawalan At ito na ang simula. Simula ng tayo, wala ng ikaw, at wala ng ako. Simula ngayon haharap tayo sa kapanapanabik na umaga. Magkasama. Bilang mag asawa. Kaya tara!! samahan mo ako sa laro ng buhay. samahan mo ako sa sakit sa hirap, sa ligaya sa tuwa at sa habang buhay. at sabay Sabay nating lalakabayin ang daan ng kahirapan, at kasaganahan. Sa lubak man o patag iaakay, aalalay. wag kang matakot sumabay pagkat tayo ay may sandatang matibay. Pag ibig. Pag ibig na ang Diyos ang gabay

29

Lahat tayo’y lubak na daan ang tinatahak, Pagtupad ng pangarap sa buhay ang binabalak. Maraming sakripisyo ang kailangan, Upang maging maayos ang kinabukasan. Karamihan sa atin ay sa Diyos kumakapit, Dalanging bagong umaga’y sumapit, Mabawasan ang mga nararamdamang sakit, Kaya liwanag ng pag-asa ang nais makamit. Pagdarasal ng mataimtim, Ang sandata sa daang madilim. Upang ang liwanag ay ika’y sikatan, Maging gabay sa landas na walang kasiguraduhan. Sa Diyos ay nagpapasalamat, Para sa gabay na walang humpay. Hiling na magkaroon ng lakas, Sa pagharap sa mga pagsubok sa buhay.

0

Sep 2, 2020

Sep 2, 2020 at 12:53 AM UTC

Kalawakan

Liwanag

Lahat tayo’y lubak na daan ang tinatahak, Pagtupad ng pangarap sa buhay ang binabalak. Maraming sakripisyo ang kailangan, Upang maging maayos ang kinabukasan. Karamihan sa atin ay sa Diyos kumakapit, Dalanging bagong umaga’y sumapit, Mabawasan ang mga nararamdamang sakit, Kaya liwanag ng pag-asa ang nais makamit. Pagdarasal ng mataimtim, Ang sandata sa daang madilim. Upang ang liwanag ay ika’y sikatan, Maging gabay sa landas na walang kasiguraduhan. Sa Diyos ay nagpapasalamat, Para sa gabay na walang humpay. Hiling na magkaroon ng lakas, Sa pagharap sa mga pagsubok sa buhay.

16