"tahanang" poems - Hello Poetry

May mga lugar tayo na mahirap sa atin ang balikan Minsan malayo, Minsan maulan, Madalas walang oras. Pero kailangan natin puntahan. Ilan lang yan sa mga rason na mas gusto ko nalang isipin Para madaling magdahilan. Pero kapag puso ang tumawag, Kalinga ang nangailangan Pag unawa ang nais maging hantungan. Iniisip ko, Ano ba ang dahilan bakit mahirap balikan. Binabalik ako sa katotohanang, Wala na. Wala na ang tao sakin na madalas maghanap. Madalas mangamusta. Madalas magsabing magpataba ka. Ang kahit kelan hindi ako tinuring na iba, Kahit kailangan na. Marahil ito nga. Dinadala ako sa ibang direksyon, Sa ibang tahanan, Sa tahananang walang ibang tao. Sa tahanang hindi ko na maririnig ang tinig mo. Hindi ko na mahahawakan ang malambot at mapagkalinga **** braso. Wala na ang biro, tawa at masigla **** tinig na nagpapaingay ng paligid. Marahil ito nga, Bumubungad sakin ang isang kahon ng alala Na sa pag ihip na lang ng hangin ko maradarama. At sa ganda na lang ng paglubog ng araw ko na lang makikita. Ang mga tinago kong munting ala-ala

0

Jul 31, 2018

Jul 31, 2018 at 2:13 AM UTC

khat_R

ala-ala

May mga lugar tayo na mahirap sa atin ang balikan Minsan malayo, Minsan maulan, Madalas walang oras. Pero kailangan natin puntahan. Ilan lang yan sa mga rason na mas gusto ko nalang isipin Para madaling magdahilan. Pero kapag puso ang tumawag, Kalinga ang nangailangan Pag unawa ang nais maging hantungan. Iniisip ko, Ano ba ang dahilan bakit mahirap balikan. Binabalik ako sa katotohanang, Wala na. Wala na ang tao sakin na madalas maghanap. Madalas mangamusta. Madalas magsabing magpataba ka. Ang kahit kelan hindi ako tinuring na iba, Kahit kailangan na. Marahil ito nga. Dinadala ako sa ibang direksyon, Sa ibang tahanan, Sa tahananang walang ibang tao. Sa tahanang hindi ko na maririnig ang tinig mo. Hindi ko na mahahawakan ang malambot at mapagkalinga **** braso. Wala na ang biro, tawa at masigla **** tinig na nagpapaingay ng paligid. Marahil ito nga, Bumubungad sakin ang isang kahon ng alala Na sa pag ihip na lang ng hangin ko maradarama. At sa ganda na lang ng paglubog ng araw ko na lang makikita. Ang mga tinago kong munting ala-ala

31

ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay. nakita't nadaanan ko na lahat. dito sa masalimuot na lansangan memoryado ko na ang mga pasikot-sikot sa mga eskinita, bawat lubak at hukay sa kalye, ang mga graffiti at nangangalawang na karatula. pero kahit kay tagal na ng lumipas na panahon hanggang ngayon, di ko pa rin masikmura ang mga nakakabinging busina at humaharurot na makina ang nakakasulasok na baho ng usok at nagkalat na basura. sa una ako'y nangangawit pero ngayon nangmanhid na ang mga kamay ko sa higpit ng kapit sa manibela na walang sinuman ang makakaangkin dahil ito ay s'akin lamang, akin. puso ko ang mapa: lukot at punit-punit. dito ako sunudsunuran at alipin. kahit alam kong mali, di ako kikibo, ako'y tahimik. naghahanap, pero siya rin mismo nawawala. tahanan lang naman daw ang gusto niya kung saan lulunasan ng yakap ang pagod at pait, kung saan ang mga simangot ay masusuklian ng ngiti. *pero saan? saan kaya?* ako ang hari ng daan. walang kinikilala na batas. nakikipagkarera sa hangin sige-sige sa pag-arangkada. kung may masagasaan, kahit siya ang duguan, siya pa rin ang may kasalanan. dahil paminsan naiisip ko na baka mas swerte pa siyang nakahandusay sa kalsada kaysa sa akin na pagod, naiinip, naiinis sa likod ng manibela. malapit nang maubusan ng gasolina, ang mga gulong ay pudpud na. 'di ko pa rin mahanap ang tahanan kaya tumungo na lang kaya ako sa kamatayan? "para po" ako'y napalingon. oo nga pala, may pasahero ako. inaangkas lang Kita paminsan umuupo likod madalas nakasabit sa may salamin o nakalapag sa harap kasama ng mga abubot at basura. "ate, para po" hindi. inapakan ko pa ang gasolina. nagbibingibingihan sa mga bulong Mo. oo, alam kong pagod na ako pero kaya ko 'to, hindi ko kailangan ng tulong. "para, diyan lang sa may tabi" hindi. hinigpitan ko pa ang hawak sa manibela. gusto ko lang naman makauwi. oo, alam kong nawawala na ako pero sigurado ako ang ginagawa ko siguro, sigurado siguro. "para" ngayon napagtanto ko na ako'y sawi, ako'y mali. papakawalan na ang pagkapit sa patalim, ang pagtiwala sa sarili. sa wakas ako ay bibitaw. sa Iyo na ang manibela, pati na rin itong upuan na 'to, and trono. Ikaw na, ang gasolina at gulong na nagpapatakbo ang mapang nagtuturo mula ngayon hanggang magpakailanman. Ikaw na ang Kapitan ang tagapagmaneho ng buhay na 'to. wala nang pagkuha, pagdukot, pag-angkin. mula ngayon, iaalay ko na ang lahat. ako ay Iyo. ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay at tuloy pa rin ang biyahe. ganun pa rin ang kalagayan ng kalye: malubak, maingay, madumi. pero kapag Ikaw ang nandyan sa upuan, para tayong lumilipad. anumang madaanan biyahe ay napakabanayad. puso ko'y nananabik. saan Mo ako sunod dadalhin? saan kaya makakarating? kahit saan man mapadpad, kahit gaano man kalayo, 'di na ako mawawala. ako ay nakarating na. o tahanang tinatamasa, nahanap na rin Kita. basta't kasama Ka, Hesus ako'y nakauwi na.

0

May 17, 2015

May 17, 2015 at 2:23 AM UTC

marge-redelicia

ako'y nakauwi na.

ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay. nakita't nadaanan ko na lahat. dito sa masalimuot na lansangan memoryado ko na ang mga pasikot-sikot sa mga eskinita, bawat lubak at hukay sa kalye, ang mga graffiti at nangangalawang na karatula. pero kahit kay tagal na ng lumipas na panahon hanggang ngayon, di ko pa rin masikmura ang mga nakakabinging busina at humaharurot na makina ang nakakasulasok na baho ng usok at nagkalat na basura. sa una ako'y nangangawit pero ngayon nangmanhid na ang mga kamay ko sa higpit ng kapit sa manibela na walang sinuman ang makakaangkin dahil ito ay s'akin lamang, akin. puso ko ang mapa: lukot at punit-punit. dito ako sunudsunuran at alipin. kahit alam kong mali, di ako kikibo, ako'y tahimik. naghahanap, pero siya rin mismo nawawala. tahanan lang naman daw ang gusto niya kung saan lulunasan ng yakap ang pagod at pait, kung saan ang mga simangot ay masusuklian ng ngiti. *pero saan? saan kaya?* ako ang hari ng daan. walang kinikilala na batas. nakikipagkarera sa hangin sige-sige sa pag-arangkada. kung may masagasaan, kahit siya ang duguan, siya pa rin ang may kasalanan. dahil paminsan naiisip ko na baka mas swerte pa siyang nakahandusay sa kalsada kaysa sa akin na pagod, naiinip, naiinis sa likod ng manibela. malapit nang maubusan ng gasolina, ang mga gulong ay pudpud na. 'di ko pa rin mahanap ang tahanan kaya tumungo na lang kaya ako sa kamatayan? "para po" ako'y napalingon. oo nga pala, may pasahero ako. inaangkas lang Kita paminsan umuupo likod madalas nakasabit sa may salamin o nakalapag sa harap kasama ng mga abubot at basura. "ate, para po" hindi. inapakan ko pa ang gasolina. nagbibingibingihan sa mga bulong Mo. oo, alam kong pagod na ako pero kaya ko 'to, hindi ko kailangan ng tulong. "para, diyan lang sa may tabi" hindi. hinigpitan ko pa ang hawak sa manibela. gusto ko lang naman makauwi. oo, alam kong nawawala na ako pero sigurado ako ang ginagawa ko siguro, sigurado siguro. "para" ngayon napagtanto ko na ako'y sawi, ako'y mali. papakawalan na ang pagkapit sa patalim, ang pagtiwala sa sarili. sa wakas ako ay bibitaw. sa Iyo na ang manibela, pati na rin itong upuan na 'to, and trono. Ikaw na, ang gasolina at gulong na nagpapatakbo ang mapang nagtuturo mula ngayon hanggang magpakailanman. Ikaw na ang Kapitan ang tagapagmaneho ng buhay na 'to. wala nang pagkuha, pagdukot, pag-angkin. mula ngayon, iaalay ko na ang lahat. ako ay Iyo. ilang oras, ilang araw, linggo, buwan, ilang taon na akong naglalakbay at tuloy pa rin ang biyahe. ganun pa rin ang kalagayan ng kalye: malubak, maingay, madumi. pero kapag Ikaw ang nandyan sa upuan, para tayong lumilipad. anumang madaanan biyahe ay napakabanayad. puso ko'y nananabik. saan Mo ako sunod dadalhin? saan kaya makakarating? kahit saan man mapadpad, kahit gaano man kalayo, 'di na ako mawawala. ako ay nakarating na. o tahanang tinatamasa, nahanap na rin Kita. basta't kasama Ka, Hesus ako'y nakauwi na.

122

Unang Kurap Nagising ako sa isang tahanang walang dingding, haligi o kasangkapan. Tanaw ko ang mga ulap sa kalangitan at dinig ko ang mga ingay ng mga nagdaraan. Ninais kong tumayo kaya’t iniangat ang aking ulo ingat na ‘wag masagi ang mga nagdurugong sugat. Nanginginig ang buo kong katawan at nanlalambot ang mga kalamnan. Hindi ko halos maaninag ang kulay ng aking paligid sa itim na usok na nagkukubli nito. Iginala ko ang aking mga kamay sa pag-asang baka may iilan pang piraso ng tinapay na natira mula kahapon. Ginalugad ng mga daliri ko ang bawat sulok ng kawalan at bawat supot ng pangarap ngunit ako’y bigo. Isang sisidlang kalawangin ang aking nadampot isang sisidlan ng pira-pirasong awa ng mga taong kahit na papaano’y nakauunawa sa kalagayan kong aba. Inuga ko ng ilang ulit ang lata ngunit walang ingay ng barya walang musikang magpapaligaya. Magsisimula akong humikbi ng paunti-unti na para bang malalakas na kulog sa nagbabadyang pagbagsak ng ulan. Pipigilan kong maigi ang mga luha hanggang sa mayroong magkamaling sumagi sa aking mga sugat, saka ko lamang sisimulan ang isang marahang pagluha na magtatago sa tunay na sanhi ng pag-agos nito kasabay ng pag-inog sa aking isipan ng mga katagang "sana, hindi na lang ako nagising."

0

Jun 18, 2015

Jun 18, 2015 at 11:38 PM UTC

dalampasigan08

"PIKIT-MATANG LIPUNAN"

Unang Kurap Nagising ako sa isang tahanang walang dingding, haligi o kasangkapan. Tanaw ko ang mga ulap sa kalangitan at dinig ko ang mga ingay ng mga nagdaraan. Ninais kong tumayo kaya’t iniangat ang aking ulo ingat na ‘wag masagi ang mga nagdurugong sugat. Nanginginig ang buo kong katawan at nanlalambot ang mga kalamnan. Hindi ko halos maaninag ang kulay ng aking paligid sa itim na usok na nagkukubli nito. Iginala ko ang aking mga kamay sa pag-asang baka may iilan pang piraso ng tinapay na natira mula kahapon. Ginalugad ng mga daliri ko ang bawat sulok ng kawalan at bawat supot ng pangarap ngunit ako’y bigo. Isang sisidlang kalawangin ang aking nadampot isang sisidlan ng pira-pirasong awa ng mga taong kahit na papaano’y nakauunawa sa kalagayan kong aba. Inuga ko ng ilang ulit ang lata ngunit walang ingay ng barya walang musikang magpapaligaya. Magsisimula akong humikbi ng paunti-unti na para bang malalakas na kulog sa nagbabadyang pagbagsak ng ulan. Pipigilan kong maigi ang mga luha hanggang sa mayroong magkamaling sumagi sa aking mga sugat, saka ko lamang sisimulan ang isang marahang pagluha na magtatago sa tunay na sanhi ng pag-agos nito kasabay ng pag-inog sa aking isipan ng mga katagang "sana, hindi na lang ako nagising."

19

Sa tahanang walang hagdan sa loob ang papag ay upuan tahasang lantad at kinalulugdan yaring higaan na minsa'y hapag-sulatan,,,,, sa aking paggising tila ba ako nalasing nang mabasa ko sa napkin katanungan mo sa akin halika dito sa aking upuan at sa iyong kapaguran sasamahan kita sayong kanlungan habang dito ka sa aking kandungan bagamat di kalawakan itong aking tasalitaan napalalim mo naman itong aking kaibuturan bilang kaibigan sa mas mabuting pagkakakilanlan sa iyong pagkakaupo ako nga ay napatango replika ng iyong damdamin nababanaag at sumasalamin nagkaroon man ng eksistentesya mga rima ko sayong independensya at kung ano man ang naging esensiya nawa'y wag ibasura,nalamang intelehensiya nang sa iyo ay aking ipaarok yaong nais **** matumbok sagot sa "gaano nga ba kadalas ang minsan? BIHIRA ang siya kong naging katugunan !

0

Nov 9, 2015

Nov 9, 2015 at 10:57 AM UTC

TanglawatPanglaw

" bokabularyo "

Sa tahanang walang hagdan sa loob ang papag ay upuan tahasang lantad at kinalulugdan yaring higaan na minsa'y hapag-sulatan,,,,, sa aking paggising tila ba ako nalasing nang mabasa ko sa napkin katanungan mo sa akin halika dito sa aking upuan at sa iyong kapaguran sasamahan kita sayong kanlungan habang dito ka sa aking kandungan bagamat di kalawakan itong aking tasalitaan napalalim mo naman itong aking kaibuturan bilang kaibigan sa mas mabuting pagkakakilanlan sa iyong pagkakaupo ako nga ay napatango replika ng iyong damdamin nababanaag at sumasalamin nagkaroon man ng eksistentesya mga rima ko sayong independensya at kung ano man ang naging esensiya nawa'y wag ibasura,nalamang intelehensiya nang sa iyo ay aking ipaarok yaong nais **** matumbok sagot sa "gaano nga ba kadalas ang minsan? BIHIRA ang siya kong naging katugunan !

28

100221 Nauuna pa tayo sa mga alitaptap Sa paggayak patungo sa dilim, At doon sa papag ay sabay-sabay nating iitiklop Ang ating mga paang napuno na ng alikabok Para lamang mag-“indian sit.” Ang ating mga halakhaka’y Nagmistulang musikang humihele Sa pandinig ng ating mga magulang At ito’y mangingibabaw sa liblib na tahanang Puno ng pagmamahal at pagmamalasakit. Tunay ngang payak ang ating pamumuhay — Tayo’y magsisilapit sa ginagawang liwanag ni Itay Mag-uunahan na parang sigurado na kung sino ang taya, Kung sino ang mag-aabot ng gas o posporo Sa tuwing naisasambit ang mga salitang, “Nak, paabot.” Nais sana nating hindi kumurap Pagkat tayo’y nakatututok habang pinagmamasdan Ang nagmimitsa’t nagniningas na apoy. At ito ang liwanag na aasahan nating Magbubuklod sa atin papalayo sa dilim At magkukulob sa nasasakupan Ng sinag ng ating mga paningin. Hindi na natin alintana Ang init na dumarampi sa ating mga balat At tayo’y mapupuno ng pagkamangha Sa liwanag na itinuring nating mahiwaga — Mahiwaga sa ating mga matang Walang ibang nais kundi magliwanag na. Hindi na rin natin namalayan ang bawat segundong lumilipas, Maging ang mga dahong kumukupas Sa paghimlay nito sa ating mga paanan. Panahon ay dumaraan ngunit hindi nang palihim; At panahon din ang susukli Sa mga alaalang nais nating manatili.

0

Oct 2, 2021

Oct 2, 2021 at 10:22 PM UTC

psalmiseta

Sa Dulo ng Liwanag: Ang Mahiwagang Petromax

100221 Nauuna pa tayo sa mga alitaptap Sa paggayak patungo sa dilim, At doon sa papag ay sabay-sabay nating iitiklop Ang ating mga paang napuno na ng alikabok Para lamang mag-“indian sit.” Ang ating mga halakhaka’y Nagmistulang musikang humihele Sa pandinig ng ating mga magulang At ito’y mangingibabaw sa liblib na tahanang Puno ng pagmamahal at pagmamalasakit. Tunay ngang payak ang ating pamumuhay — Tayo’y magsisilapit sa ginagawang liwanag ni Itay Mag-uunahan na parang sigurado na kung sino ang taya, Kung sino ang mag-aabot ng gas o posporo Sa tuwing naisasambit ang mga salitang, “Nak, paabot.” Nais sana nating hindi kumurap Pagkat tayo’y nakatututok habang pinagmamasdan Ang nagmimitsa’t nagniningas na apoy. At ito ang liwanag na aasahan nating Magbubuklod sa atin papalayo sa dilim At magkukulob sa nasasakupan Ng sinag ng ating mga paningin. Hindi na natin alintana Ang init na dumarampi sa ating mga balat At tayo’y mapupuno ng pagkamangha Sa liwanag na itinuring nating mahiwaga — Mahiwaga sa ating mga matang Walang ibang nais kundi magliwanag na. Hindi na rin natin namalayan ang bawat segundong lumilipas, Maging ang mga dahong kumukupas Sa paghimlay nito sa ating mga paanan. Panahon ay dumaraan ngunit hindi nang palihim; At panahon din ang susukli Sa mga alaalang nais nating manatili.

35

082021 Nabibilang lamang sa aking mga daliri Ang mga buwan na tiniklupan ng mga ulap Nang sa’king mga bisig, Ang yakap mo’y nagmistulang kumot Sa balat kong sumisigaw sa alat At anghang ng aking pakiramdam. Sa titig mo’y ako’y nakalilimot Na ang pangalan ko’y nagbagong bihis na rin. At kasabay ng paglilipat silid at bubongan, Ay ang paglisan ko sa unang tahanang Humagkan sa aking pagkakakilanlan At bumuhos sa akin nang di masukat na pagmamahal. Ang mga ngiti **** pumapawi sa’king paghihintay Sa maghapong masuklian naman Ang pansamantala kong pangungulila’y Nagsisilbing matatamis na tsokolateng Hindi naman pala nakamamatay. At sa ganitong pagpatak ng mga segundo Na parang mga barya sa alkansya mo, Ang tanging hangad ko na tunay na pag-aaruga’y Iyong pabaon na araw-araw kong sasalubungin at pagbubuksan. Nakalimutan ko na rin atang humanap pa ng iba Di gaya ng panata ko noon sa mga rehas Kung saan gusto kong kumawala. Pagkat sa’yo pa lamang ay abot-langit na Ang aking mga ngiti’t pagsintang Lulan ng iyong mga hagkan At walang pag-imbot na pag-aalaga’t pagkukusa. Kung kaya ko lamang pigilan ang sarili Buhat sa pagtikom ng aking bibig Ay nais ko sanang ipagsigawan Sa apat na sulok ng ating tahanan Ang pangalan **** ni minsa’y hindi ko naintindahan. Bagamat sa bawat pagkilos mo’y Hindi ko maipagkakailang Ako’y tunay mo ngang mahal at pinakaiingatan. Hindi na ako manlilimos pa, Ng pagmamahal o atensyon sa mga tauhang Lilisan sa kani-kanilang panahon at kagustuhan. At pipiliin kong masanay na makipagsayawan Sa mga mata **** tanging lilim ang laan sa akin. At kung ito man ang una’t huling sulat Na ikaw mismo ang pumataw ng mga kahulugan Ay hayaan mo ring masambit kong Sa araw-araw, ikaw ang nanaisin ko pang makapiling.

0

Aug 20, 2021

Aug 20, 2021 at 6:52 AM UTC

psalmiseta

Amo

082021 Nabibilang lamang sa aking mga daliri Ang mga buwan na tiniklupan ng mga ulap Nang sa’king mga bisig, Ang yakap mo’y nagmistulang kumot Sa balat kong sumisigaw sa alat At anghang ng aking pakiramdam. Sa titig mo’y ako’y nakalilimot Na ang pangalan ko’y nagbagong bihis na rin. At kasabay ng paglilipat silid at bubongan, Ay ang paglisan ko sa unang tahanang Humagkan sa aking pagkakakilanlan At bumuhos sa akin nang di masukat na pagmamahal. Ang mga ngiti **** pumapawi sa’king paghihintay Sa maghapong masuklian naman Ang pansamantala kong pangungulila’y Nagsisilbing matatamis na tsokolateng Hindi naman pala nakamamatay. At sa ganitong pagpatak ng mga segundo Na parang mga barya sa alkansya mo, Ang tanging hangad ko na tunay na pag-aaruga’y Iyong pabaon na araw-araw kong sasalubungin at pagbubuksan. Nakalimutan ko na rin atang humanap pa ng iba Di gaya ng panata ko noon sa mga rehas Kung saan gusto kong kumawala. Pagkat sa’yo pa lamang ay abot-langit na Ang aking mga ngiti’t pagsintang Lulan ng iyong mga hagkan At walang pag-imbot na pag-aalaga’t pagkukusa. Kung kaya ko lamang pigilan ang sarili Buhat sa pagtikom ng aking bibig Ay nais ko sanang ipagsigawan Sa apat na sulok ng ating tahanan Ang pangalan **** ni minsa’y hindi ko naintindahan. Bagamat sa bawat pagkilos mo’y Hindi ko maipagkakailang Ako’y tunay mo ngang mahal at pinakaiingatan. Hindi na ako manlilimos pa, Ng pagmamahal o atensyon sa mga tauhang Lilisan sa kani-kanilang panahon at kagustuhan. At pipiliin kong masanay na makipagsayawan Sa mga mata **** tanging lilim ang laan sa akin. At kung ito man ang una’t huling sulat Na ikaw mismo ang pumataw ng mga kahulugan Ay hayaan mo ring masambit kong Sa araw-araw, ikaw ang nanaisin ko pang makapiling.

46

Huwag mo sanang maisipang balikan ang nangyari sa nakaraan. Wag mo na sanang lakarin muli ang daang iyo nang tinalikuran. Delikado ito. Bako-bako. Mabato. Muli lang mawawasak ang puso mo. Huwag mo nang alalahanin pa Ang kulay ng kanyang mata Kung ano ang pakiramdam ng mga halik na iyo paring inaasam Kalimutan na ang mga kamay na iyong hinawakan , Ang tahanang iyong binalik balikan Masakit isipin na ang mata niya'y iba na ang tinitignan Habang ang puso mo'y nananatiling sugatan. Ang taong dati'y kilalang kilala Ngayon ay mukhang madadaanan nalang sa kalsada Mahirap man makalimutan ang pinagsamahan, ang pagmamahal na ipinaglaban Pero ubos na ang oras na inilaan kailangan na iiwan ito sa nakaraan.

0

Dec 22, 2017

Dec 22, 2017 at 9:59 AM UTC

Openended

Huwag Balikan Ang Nakaraan, Nakamamatay

Huwag mo sanang maisipang balikan ang nangyari sa nakaraan. Wag mo na sanang lakarin muli ang daang iyo nang tinalikuran. Delikado ito. Bako-bako. Mabato. Muli lang mawawasak ang puso mo. Huwag mo nang alalahanin pa Ang kulay ng kanyang mata Kung ano ang pakiramdam ng mga halik na iyo paring inaasam Kalimutan na ang mga kamay na iyong hinawakan , Ang tahanang iyong binalik balikan Masakit isipin na ang mata niya'y iba na ang tinitignan Habang ang puso mo'y nananatiling sugatan. Ang taong dati'y kilalang kilala Ngayon ay mukhang madadaanan nalang sa kalsada Mahirap man makalimutan ang pinagsamahan, ang pagmamahal na ipinaglaban Pero ubos na ang oras na inilaan kailangan na iiwan ito sa nakaraan.

19

022325 Papuri at Pagsamba — ‘Yan ang alay ko Sa’yo aking Ama. Dalisay ang ‘Yong Pagsinta, Balewala ang lahat ng mga nagniningning Sa kalangitan, maging sa buong kalawakan. Ikaw ang Hari at nag-iisa Ka, Wala Kang katulad, Walang kapantay — Ni walang kalaban Pagkat siya’y Iyong tinapakan na, Ginapi ng Iyong kapangyarihan. Ikaw ang nangingibabaw, Sa puso kong walang ibang hangad Kundi ang Iyong presensya, Ang Iyong kagandahang Balang araw ay masasaksihan ko rin. Kusa Mo akong binabago Maging ang bawat tibok ng puso ko. Damdamin ko’y higit na sa mundo, At wala akong ibang nasilayang Mas maliwanag pa Sa’yo. Ang linaw ng Iyong intensyon, Hindi Mo itinago ang Pag-ibig Mo. Na kahit saang lupalop ng mundo, Nahahanap Mo ang puso ko At nakikita Kita — Nang napakaganda. Kakaibang pakiramdam Na hindi ko naranasan sa iba. Sinasamahan Mo ako, Sinasabayan. Pero nauuna ang Iyong mga hakbang, Ang mga yapak **** Kapayapaan ang hain sa aking pagkauhaw. At Hindi Mo ako binibitawan. Ikaw ang Aking Ama, At ako ang Iyong anak dahil kay Kristo Hesus, Ang yakap Mo’y sapat sa bawat araw, Ang mga Salita Mo’y lakas ko sa maghapon. Akala ko nga noon, Sa’yo akong uuwi At Ikaw ang magiging pahinga ko. Pero kahit pala wala pa ako Sa Tahanang sinasabi Mo, Ay nandito Ka na sa akin. Ginawa **** Tahanan ang puso ko, Na dati ang mundo lamang ang laman. Hindi ka lang isang bisita, Nanirahan ka pa sa Akin Na noong una’y hindi ko maintindihan. At sobra-sobra ang binago Mo Sa loob kong inaanay at inaalikabukan. Wala na akong nagawa pa, Bumitaw na ako sa mundo, At sinalo Mo ako. Ikaw na ang bahala sa buhay ko. Sa’yo na ‘‘to at sa’yo na ako.

0

Feb 23, 2025

Feb 23, 2025 at 5:25 AM UTC

psalmiseta

Himlay

022325 Papuri at Pagsamba — ‘Yan ang alay ko Sa’yo aking Ama. Dalisay ang ‘Yong Pagsinta, Balewala ang lahat ng mga nagniningning Sa kalangitan, maging sa buong kalawakan. Ikaw ang Hari at nag-iisa Ka, Wala Kang katulad, Walang kapantay — Ni walang kalaban Pagkat siya’y Iyong tinapakan na, Ginapi ng Iyong kapangyarihan. Ikaw ang nangingibabaw, Sa puso kong walang ibang hangad Kundi ang Iyong presensya, Ang Iyong kagandahang Balang araw ay masasaksihan ko rin. Kusa Mo akong binabago Maging ang bawat tibok ng puso ko. Damdamin ko’y higit na sa mundo, At wala akong ibang nasilayang Mas maliwanag pa Sa’yo. Ang linaw ng Iyong intensyon, Hindi Mo itinago ang Pag-ibig Mo. Na kahit saang lupalop ng mundo, Nahahanap Mo ang puso ko At nakikita Kita — Nang napakaganda. Kakaibang pakiramdam Na hindi ko naranasan sa iba. Sinasamahan Mo ako, Sinasabayan. Pero nauuna ang Iyong mga hakbang, Ang mga yapak **** Kapayapaan ang hain sa aking pagkauhaw. At Hindi Mo ako binibitawan. Ikaw ang Aking Ama, At ako ang Iyong anak dahil kay Kristo Hesus, Ang yakap Mo’y sapat sa bawat araw, Ang mga Salita Mo’y lakas ko sa maghapon. Akala ko nga noon, Sa’yo akong uuwi At Ikaw ang magiging pahinga ko. Pero kahit pala wala pa ako Sa Tahanang sinasabi Mo, Ay nandito Ka na sa akin. Ginawa **** Tahanan ang puso ko, Na dati ang mundo lamang ang laman. Hindi ka lang isang bisita, Nanirahan ka pa sa Akin Na noong una’y hindi ko maintindihan. At sobra-sobra ang binago Mo Sa loob kong inaanay at inaalikabukan. Wala na akong nagawa pa, Bumitaw na ako sa mundo, At sinalo Mo ako. Ikaw na ang bahala sa buhay ko. Sa’yo na ‘‘to at sa’yo na ako.

58

Manaka-naka kong binisita ang 'yong munting tahanan Siniyasat kung may bagong kagamitan o panauhing pinaunlakan Sinuri ang katibaya't karupukan ng dating kagamitan Repasuhin ang pundasyong itinukod ng nakaraan At sa muli kong pagbisita sa 'yong tahanan May bago akong nadatnan– nag-iba ang 'yong kinahihiligan Hindi na aso kundi pusa ang paborito **** alagaan Pati pintura ng 'yong munting tahana'y sya ring pinalitan Ang dating itim ay tuluyang naging luntian Maging ang pader nito'y simentado na't hindi kawayan Pagbabago nga ba? o isinaayos lang? T'wing bibisita ako sa 'yong tahanan Dati-rati'y umaabot pa sa 'yong pintuan Datapwat ngayo'y hanggang tarangkahan na lamang Nananatiling nakamasid sa 'yong bakuran Sa harding dati'y mirasol pa ang namumukadkad at hindi rosas Sa bagong panauhing pinapasok sa pintuan Pinaunlaka't nilaanan ng oras Sa mga larawan niyang nakasabit sa dingding na dati'y mukha ko ang nilalaman Nakatanaw; Sa tahanang minsan ako'y nanahan Sa tahanang tuluyan ko nang nilisan -SLE

0

Feb 12, 2020

Feb 12, 2020 at 9:25 AM UTC

BinibiningCarmela

Tahanang Nilisan

Manaka-naka kong binisita ang 'yong munting tahanan Siniyasat kung may bagong kagamitan o panauhing pinaunlakan Sinuri ang katibaya't karupukan ng dating kagamitan Repasuhin ang pundasyong itinukod ng nakaraan At sa muli kong pagbisita sa 'yong tahanan May bago akong nadatnan– nag-iba ang 'yong kinahihiligan Hindi na aso kundi pusa ang paborito **** alagaan Pati pintura ng 'yong munting tahana'y sya ring pinalitan Ang dating itim ay tuluyang naging luntian Maging ang pader nito'y simentado na't hindi kawayan Pagbabago nga ba? o isinaayos lang? T'wing bibisita ako sa 'yong tahanan Dati-rati'y umaabot pa sa 'yong pintuan Datapwat ngayo'y hanggang tarangkahan na lamang Nananatiling nakamasid sa 'yong bakuran Sa harding dati'y mirasol pa ang namumukadkad at hindi rosas Sa bagong panauhing pinapasok sa pintuan Pinaunlaka't nilaanan ng oras Sa mga larawan niyang nakasabit sa dingding na dati'y mukha ko ang nilalaman Nakatanaw; Sa tahanang minsan ako'y nanahan Sa tahanang tuluyan ko nang nilisan -SLE

23

081721 Bagamat dumadaplis lamang sa atin Ang mga palaso ng kalaba’y Hindi moog ang ating mga damdamin At hindi rin bulag ang ating mga pananaw Sa hayag na pagsasalitan ng mga balang ligaw. Gaya ng durungawang nakasilip Ay bukas na rin ang ating mga isipan Sa mga di kanais-nais na mga patibong Na ilang ulit inilagan sa katahimikan. Bagkus, ang mga ito’y nagmistulang mga laruang papel Na madaling napunit at bumigay Buhat sa walang awang pamimihasa Ng mga ahas at linta sa lipunan. Tila sila’y nakasilid na lamang Sa kahong hindi de-baterya Habang tayo’y nagsisilipat Sa tuwing nagsusulputan ang sari’t saring palatastas. At habang tayo’y nananatiling panatag Buhat sa ating mga kinatitirika’t kinalalagyan, Kasabay naman nito ang pagyurak sa mga dangal Buhat sa mga ideolohiyang kumikitil sa mga pangarap At nagsisilbing diktador sa kani-kaniyang mga tahanang Wala nang makita pang ibang dahilan upang tumahan pa. Ang mga luhang hindi natin makayang punasa’y Nagmimistulang mga tinik na lamang sa’ting mga pagkatao. Syang susulpot at tutusok sa pakiramdam nating Minsan nga’y malapit lamang tayo sa isa’t isa At sana’y kaya nga nating patahimikin Ang walang himpil na pag-usok sa kanilang ipinagbabaka. At sa ating paghimlay sa ating mga kumot Ay sabay din silang mangungulila Sa mga akap at lambing ng kanilang mga mahal sa buhay At hihilinging huminto na lamang ang mga sandali’t Makatakbo sila’t makalisan nang walang nakakapansin.

0

Aug 17, 2021

Aug 17, 2021 at 10:39 AM UTC

psalmiseta

Takas

081721 Bagamat dumadaplis lamang sa atin Ang mga palaso ng kalaba’y Hindi moog ang ating mga damdamin At hindi rin bulag ang ating mga pananaw Sa hayag na pagsasalitan ng mga balang ligaw. Gaya ng durungawang nakasilip Ay bukas na rin ang ating mga isipan Sa mga di kanais-nais na mga patibong Na ilang ulit inilagan sa katahimikan. Bagkus, ang mga ito’y nagmistulang mga laruang papel Na madaling napunit at bumigay Buhat sa walang awang pamimihasa Ng mga ahas at linta sa lipunan. Tila sila’y nakasilid na lamang Sa kahong hindi de-baterya Habang tayo’y nagsisilipat Sa tuwing nagsusulputan ang sari’t saring palatastas. At habang tayo’y nananatiling panatag Buhat sa ating mga kinatitirika’t kinalalagyan, Kasabay naman nito ang pagyurak sa mga dangal Buhat sa mga ideolohiyang kumikitil sa mga pangarap At nagsisilbing diktador sa kani-kaniyang mga tahanang Wala nang makita pang ibang dahilan upang tumahan pa. Ang mga luhang hindi natin makayang punasa’y Nagmimistulang mga tinik na lamang sa’ting mga pagkatao. Syang susulpot at tutusok sa pakiramdam nating Minsan nga’y malapit lamang tayo sa isa’t isa At sana’y kaya nga nating patahimikin Ang walang himpil na pag-usok sa kanilang ipinagbabaka. At sa ating paghimlay sa ating mga kumot Ay sabay din silang mangungulila Sa mga akap at lambing ng kanilang mga mahal sa buhay At hihilinging huminto na lamang ang mga sandali’t Makatakbo sila’t makalisan nang walang nakakapansin.

35

Nakakasawa na ang klima ng panahon sa aking utak Pabalik-balik na ala-ala sa nakaraan Nagmistulang Pawis ang Luha kong tumatagaktak Palihim sa ilalim ng kaulapan sa aking isipan, Nagiisa na lamang madalas , Di masilayan ang sikat ng araw Katog na aking Dibdib , Uhaw parin sa pagmamahal Tag-ulan nga ba sa kagubatan o inulan ako ng kalungkutan sa Tahanan? Kinakalaban nga ba ako ng aking Isip , o Sadyang Hindi ko na kayang buksan ang Pinto ng kinabukasan? Tahan na o Tara na sa Tahanang Katakataka ang Puhunan Kaibigan kong pinagkakatiwalaan , Di nila ako Maramdaman!At Madalas o Minsan ako'y nagiging sisa , Madalas din o Minsan ako'y Nagiisa, Kapag ako'y nagiisa , nakakagawa ako ng Lubid sa aking isipan Paano kaya kapag iniwan ko na ang Mundong ito? Makikita ko na kaya ang Kulay ng "Buhay ko" O Magdidilim lang muli ang Kulay ng "Buhay ko".

0

Jul 4, 2019

Jul 4, 2019 at 11:27 AM UTC

Johnad

Delusyon

Nakakasawa na ang klima ng panahon sa aking utak Pabalik-balik na ala-ala sa nakaraan Nagmistulang Pawis ang Luha kong tumatagaktak Palihim sa ilalim ng kaulapan sa aking isipan, Nagiisa na lamang madalas , Di masilayan ang sikat ng araw Katog na aking Dibdib , Uhaw parin sa pagmamahal Tag-ulan nga ba sa kagubatan o inulan ako ng kalungkutan sa Tahanan? Kinakalaban nga ba ako ng aking Isip , o Sadyang Hindi ko na kayang buksan ang Pinto ng kinabukasan? Tahan na o Tara na sa Tahanang Katakataka ang Puhunan Kaibigan kong pinagkakatiwalaan , Di nila ako Maramdaman!At Madalas o Minsan ako'y nagiging sisa , Madalas din o Minsan ako'y Nagiisa, Kapag ako'y nagiisa , nakakagawa ako ng Lubid sa aking isipan Paano kaya kapag iniwan ko na ang Mundong ito? Makikita ko na kaya ang Kulay ng "Buhay ko" O Magdidilim lang muli ang Kulay ng "Buhay ko".

16