"pananaw" poems - Hello Poetry

Aking damdamin, aking hinaing, Dahil sa mga saloobin, mga hiling, Bilang isang batang walang muwang, Sa mga bagay na sa paningi'y hunghang. Nilalaman ng aking mga tula, Mga dinaramdam sa buhay kong payapa, Buhay kung saan ako naging malaya, Buhay kung saan ako ngumiti at lumuha. Ang mga tula kong ito, Sumasalamin sa damdamin ko, Kaligayahan man o panibugho, O mga nararamdaman lamang nitong puso. Pagkat di ako sanay sa malayang taludturan, Piniling may tugma ang hulihan, Tugmang nagkukubli sa buong ng kwento, Linimitahan ang mga salitang ginamit ko. Mas gugustuhin kong itula na lamang, 'tong mga nais sabihing nakakahadlang, Dahil sa tula, ako'y nagiging malaya, Malayang naipabatid ang di masambit nitong dila. Dito, puso ang pinapairal, Paggamit ng utak matumal, Dahil ito ang pinto ng puso ko, Bintana ng damdamin ko, Dito ko nalang linalabas ang gusto kong sabihin sa'yo, Dito ko nalang linalabas pati mga pangarap ko, Lahat ng gustong makamit at gustong maabot, Dahil ang katotohanan, dito ko nililimot. Ito ang mundo ko ng imahinasyon, Salungat sa pananaw kong sa realidad sumasang-ayon, Iniisip ang lahat ng maaaring mangyari, Kahit na sa paningin ko, imposible. Ito ang aking naging takbuhan, Takbuhan sa mga panahon ng kalungkutan, Kasama sa panahon ng kaligayahan, At sandigan kung ako'y nag-iisa't iniwan. Ako'y nasanay mag-isa kasama sya, Sa lahat ng oras na walang makakasama, Sa lahat ng oras na walang makausap na iba, Kaming dalawa, nagbigay buhay sa isang makata. Akin ang ideya, kanya ang paraan, Ako'y napalapit na, kinahiligan, Dahil dito nadama ko rin ang kaligayahan, Sa pagsulat ng laman nitong puso't isipan. Ito ang isa sa aking mga katauhan, Makatang pagsusulat ay naging takbuhan, Pagsusulat ang ginawang libangan, Sa tula buhay ay ipinaloob, pati katapatan.

0

Apr 8, 2017

Apr 8, 2017 at 11:09 AM UTC

taltoy

Ang Tula ko

Aking damdamin, aking hinaing, Dahil sa mga saloobin, mga hiling, Bilang isang batang walang muwang, Sa mga bagay na sa paningi'y hunghang. Nilalaman ng aking mga tula, Mga dinaramdam sa buhay kong payapa, Buhay kung saan ako naging malaya, Buhay kung saan ako ngumiti at lumuha. Ang mga tula kong ito, Sumasalamin sa damdamin ko, Kaligayahan man o panibugho, O mga nararamdaman lamang nitong puso. Pagkat di ako sanay sa malayang taludturan, Piniling may tugma ang hulihan, Tugmang nagkukubli sa buong ng kwento, Linimitahan ang mga salitang ginamit ko. Mas gugustuhin kong itula na lamang, 'tong mga nais sabihing nakakahadlang, Dahil sa tula, ako'y nagiging malaya, Malayang naipabatid ang di masambit nitong dila. Dito, puso ang pinapairal, Paggamit ng utak matumal, Dahil ito ang pinto ng puso ko, Bintana ng damdamin ko, Dito ko nalang linalabas ang gusto kong sabihin sa'yo, Dito ko nalang linalabas pati mga pangarap ko, Lahat ng gustong makamit at gustong maabot, Dahil ang katotohanan, dito ko nililimot. Ito ang mundo ko ng imahinasyon, Salungat sa pananaw kong sa realidad sumasang-ayon, Iniisip ang lahat ng maaaring mangyari, Kahit na sa paningin ko, imposible. Ito ang aking naging takbuhan, Takbuhan sa mga panahon ng kalungkutan, Kasama sa panahon ng kaligayahan, At sandigan kung ako'y nag-iisa't iniwan. Ako'y nasanay mag-isa kasama sya, Sa lahat ng oras na walang makakasama, Sa lahat ng oras na walang makausap na iba, Kaming dalawa, nagbigay buhay sa isang makata. Akin ang ideya, kanya ang paraan, Ako'y napalapit na, kinahiligan, Dahil dito nadama ko rin ang kaligayahan, Sa pagsulat ng laman nitong puso't isipan. Ito ang isa sa aking mga katauhan, Makatang pagsusulat ay naging takbuhan, Pagsusulat ang ginawang libangan, Sa tula buhay ay ipinaloob, pati katapatan.