"nanlalamig" poems
Sa isang gabi, tinapos ko ang lahat
Tinapos ko ang mga luhang nanlalamig
Luhang ikaw mismo ang nagdulot
Mga luhang ni minsa'y di inakalang manggagaling
sa pagmumukhang ito
Sa isang gabi, tinapos ko ang lahat
Tinapos ko ang sakit na ikaw mismo ang nagdulot
Mahal, 'wag nang itanggi
Ikaw ang nagdulot nito.
Sa anim na bote ng alak, tinapos ko ang bawat sandaling kapiling ka
Sa mga sinehan na pinuntahan, sa mga kamang inilapag ang mga katawan, sa mga piling lugar o sa kahit saang sulok na ninais.
Sa anim na bote ng alak, tinapos kita.
Ang unang bote ng alak ay para sa iyong panlalamig
Totoo, nanlamig ka
Mas malamig pa sa boteng hawak-hawak
Sa bawat gabing kapiling ka, ang mga bisig mo lamang ang nagsisilbing unan
Oo mahal, nasa bisig mo ako, pero ang lamig na.
Ang pangalawang bote ng alak ay para sa'yong di pagpaparamdam
Nagdaan ang mga araw na nasanay akong wala ka
Nasanay akong mag isa sa bawat gabing ako'y may pangangailangan
Nasanay akong bigyan ng init ang sarili gamit ang mga kamay
Sinanay ko ang sarili
Pero higit sa lahat, sinanay mo ako
Ang pangatlong bote ng alak ay para sa iyong pagsisinungaling
Alam kong nagsinungaling ka na wala kang iba
Pag uwi mo sa akin, iba ang amoy, iba ang itsura
Kasi naman diba? Iba na ang nag-alaga
"I love you" sabi mo, pero sinungaling ka
Sinungaling
Ang pang-apat na bote ng alak ay para sa hindi mo pag-uwi sa akin
Mahal, ako ang iyong tahanan
Pero pinili mo ang lansangan
Ang pang-lima na bote ng alak ay para sa hindi mo pag alala
Pinili **** limutin ang ating mga sarili
Pinili **** maging bulag upang di ako makitang nasasaktan
Puta ka? Sana naging bulag ka na lang talaga
Ang pang-anim at panghuling bote ng alak ay para sa hindi mo pag-laban
Ipinaglaban kita
Ipinaglaban kita sa mga taong pilit tayong paghiwalayin
Ipinaglaban kita sa mga kaibigan ko
Ipinaglaban kita sa buong mundo
Pero please naman, ipaglaban mo rin ang sarili mo
Gawin mo para sa'yo
Sa anim na bote ng alak
Tinapos ko ang lahat at naitanong ang sarili
Sino nga ba ang nagpapasya kung minahal kita o hindi?
Ikaw ba? Sila?
Hindi ikaw! Hindi sila! Kundi ako!
Hindi sila ang magpapasya kung inibig kitang tunay
Dahil sa huli
Ako ang nagmahal, hindi sila
Ako ang nasaktan, hindi sila
Sa anim na bote ng alak
Tatapusin na kita at patuloy pa kitang tatapusin hanggang sa hindi maghilom ang sugat sa puso na pinili **** iwaksi.
Sep 12, 2015
Sep 12, 2015 at 2:08 AM UTC
Habang hawak-hawak mo ang kanyang kamay
'San man kayo magpunta
Kailan ba'y naisip mo ako
Na nalulunod sa pangungulila
Nang ako'y iyong binitiwan?
Habang kayakap mo siya
Sa gabing maginaw
Kailan ba'y naisip mo ako
Na naghihintay sa'yo
Mag-isa, nanlalamig
At sa init ng 'yong yakap ay uhaw?
Habang hinahalikan mo
Ang kanyang mapupulang labi
Kailan ba'y naisip mo ako
Na halos matuyo na ang labi
Sa kasasambit ng pangalan mo?
Habang binubulong mo sa kanya
Kung gaano mo siya kamahal
Kailan ba'y naisip mo ako,
Narinig mo ako?
Sumisigaw na "Mahal na Mahal kita!"
Habang pinagmamasdan mo
Ang kanyang matamis na ngiti
Kailan ba'y naisip mo ako,
Nakita mo ako, nakita mo
Kung gaano na karaming patak ng luha
Ang naidilig ko sa lupa?
At sa kung siya ay umiiyak at iyong pinatatahan
Habang pinupunasan mo
Ang kanyang mga luha
Kailan ba'y naisip mo ako,
Naisipan mo man lang ba?
Na itigil ang paulit-ulit
Na pagsaksak mo sa puso kong
Dumudgo sa kaiibig sayo?
Pero alam ko
Na may kasalan din ako
Kasi....
Kailan ma'y di ko naisip
Na sa higpit ng yakap ko'y nasasakal ka na pala
Kailan ma'y di ko naisip
Na kahit gaano kalawak ang bahay nati'y
Nasisikipan parin ang iyong dibdib
At hindi kana nakakahinga
Kailan ma'y di ko naisip
Na kahit napagalitan ka sa opisina, sabik ka sana sa paguwi
Pero ang dadatnan mo lang ay isang malawak na bahay
Na mayroong isang "ako" na puro dada at reklamo lang
At ang iyong naririnig mula sa aking bibig
na tila daig pa ang isang rapper
sa bilis at walang paltos na panlalait
Kailan ma'y di ko naisip
'di ko inisip ang iyong opinyon
Kasi palagi nalang ako, ako, ako
Ako ang tama
Kailan ma'y di ko naisip
Habang ika'y umuuwing pagod
Dinuduro pa rin kita
At ito'y tumatagos na sa puso mo
Hanggang sa sinabi **** tama na,
Hindi mo na kaya, Ayaw mo na
At yun umalis kana, iniwan mo na ako
Pero heto ako ngayon sa harapan mo...
Nagtatanong
Kung mahal mo pa ba ako?
At kung ang iyong sagot ay hindi na'y
Heto ako ngayon sa harapan mo...
Nagbabakasakali
Na may pag-asa pang mahalin mo ako ulit
At kung wala na ay
Heto ako ngayon
Sa harapan mo
Lumuluhod
Nagmamakaawa
Na balikan mo ako
Balikan mo ako
Balikan mo kami
Pakiusap umuwi ka na
Sa malawak na bahay
Na bahay mo, na bahay ko
Umuwi ka na, kahit 'di para sa'kin
Kun'di para sa mga anak mo, na anak ko
Para sa pamilyang ito
Parang awa mo na
Bumalik ka na
Kasi sa malawak na bahay
Naroon ako, at ang mga anak mo
Nangungulila... at
Naghihintay
Sa pagbalik mo
**
Jun 2, 2015
Jun 2, 2015 at 5:10 AM UTC
Ang sabi sakin ni Mama, *"Huwag **** ipapagalaw ang iyong katawan. Magmahal ka ng lalaki ngunit wag **** isusuko ang templong iyong inalagaan kung ayaw **** magsisi."* Sabay kindat na sinundan ng kanyang mga kiliti. Kung pwede ko lang aminin kay mama na mali siya sa dalawang bagay na kanyang nabanggit (nako, baka namura niya na ko sa galit).
**Una. Hindi lalaki ang aking napupusuan.
Pangalawa. Mama, patawad pero naisuko ko na.**
Baka ang nais iparating sakin ng aking nanay, "kahit ikaw ay pilitin, HUWAG. At huwag na huwag mo ring ibibigay ng kusa."
Hindi ba? May punto siya. Pero mahal, naaalala mo ba ang gabing umuwi tayong magkasama? Hinawakan mo ang kamay na nanlalamig sa kaba. Pinainit mo ang pakiramdam ng akin ng nadama ang pagyapos mo ng dahan dahan sa aking katawan. Nilakbay ng iyong mga halik ang labi kong nagliliyab sa pagkasabik. Ito na ang pinakahihintay kong sandali.
Nasubok mo kung gaano kabilis kong kayang bumigay. Kasabay sa bagal ng oras habang gumagapang ang iyong mga kamay ay sumabay ang pagkatunaw ng aking mga tuhod. Mga puting kumot namantyahan ng pula. Sabihin na lang nating ito'y ating mga kaluluwa na sinakop ng kasalanang ating nagawa. Langit ay aking narating at nakita. Hindi ito isang pagkakamaling aking pagsisisihan. Hindi mo ko nun kinailangang pilitin dahil buong loob ko itong ibinigay ng kusa.
Ilang beses nangyari. Isa... Dalawa... Ilang beses nasundan. Tatlo... Apat... Lima... Ilang beses nating natagpuan ang ating mga sarili sa parehong sitwasyon. Ilang ulit ng nangyari ngunit pabago bago ng posisyon. At tulad ng magandang panahon, pagmamahal mo'y nagdilim at naglaho. Pinaglaruan, pinaikot ikot sa iyong mga palad na parang laruan. Leeg ko'y aking natagpuang may nakapilipit na kadenang nangangalawang. Kung gaano kabilis **** nahubad ang nakabalot saking damit, ganun din kabilis nagbago ang iyong isip. Saking mga mata ay hindi mo natagpuan ang langit.
Sabi mo kaya **** mabuhay na mukha ko lang ang iyong tinititigan. Kasinungalingan. Sabi mo ako lang ang iyong kailangan. Nagsisinungaling ka na naman. Ang sabi mo ako lang ang babaeng iyong mamahalin. Sana nga'y nagsisinungaling ka lang. Dahil naialay ko na ang aking kaluluwa, puso't katawan sa mga pangako **** iniwan. Templo ko'y nagiba na ng impyernong sinapit ng damdamin ko sayo. Tama nga si mama. Dapa't ito'y aking inalagaan. Akin ng ibibigay saking sarili ang kalayaang aking kailangan. Akalain ko bang lahat ng ipinangarap ko para sating dalawa hindi ko rin pala makakamtan. Hindi mo kailangang manatili. Hindi kita pipilitin. Buong loob ko itong ibibigay ng kusa. Susubukan kong burahin ang mantyang ibinahid mo sa akin. Ikaw ay aking hahayaan kahit ako'y ginawa **** saktan at iwanang duguan. Mahal, hindi ko magagawang pagsisihan ang nagawa nating kasalanan.
Jul 30, 2015
Jul 30, 2015 at 3:25 AM UTC
Nadudurog na ba ang dila mo?
Ikaw ba'y naghihingalo na?
Nagsasawa ka na ba?
Sabihin mo nga,
nadudurog na ba ang dila mo
sa tuwing binibigkas mo sakin
ang mga salitang
"Mahal kita"
Ngunit siya ang nais ****
makaharap?
Dahil ramdam ko ang pait
sa iyong dila sa bawat letra.
Alam kong ayaw **** ipakita
na nahihirapan ka na.
Pero mahal, sabihin mo kung suko ka na.
Dahil nauubusan na ko ng rason
para manatili pa.
Kung sabihin ko ba sa iyo
na ramdam kong nalalapnos
ang iyong balat
sa tuwing niyayakap kita.
Hindi mo ba halata?
Wala ng init na dumadaloy
sa ating dalawa.
Parang kapeng naiwan,
onti onting nanlalamig na
ngunit hindi ko malimutan
ang pasong iniwan mo saking mga labi.
Kung ako na kaya ang bumitaw?
Mahihirapan ka pa ba?
Madudurog ka pa ba?
O di kaya ikaw na ang magsabing
"Ayoko na"
Sabihin mo nga,
Magdurugo ba ang iyong dila?
Jul 8, 2015
Jul 8, 2015 at 5:09 AM UTC
Tahimik at tila nawalan na ng ganang huminga ang mundo
Nakasarado ang mga labing to pero alam kong punong puno
ng mga sigaw
ng mga hagulgol
ng mga mura
na pinipilit na hindi makawala
Dahil alam ko na kahit ang boses ay maubos
hanggang sa tuluyan nang mapaos
Hindi mo pa rin pakikinggan
Dinadaan nalang ang mga sakit na naipon
sa pagsulat sa basang pahinang pinipilit mang pagtagpiin
ay tuluyan nang napupunit
Gawa ng mga luhang kumakawala sa mga matang bulag
Marahang pinapahid dahil sa namamagang pisngi
Katulad ng pag-iibigan natin
Sa pahinang ito
Tuluyan nang nawasak at paunti unti nang naglalaho
Nabura na ang tinta at naging malabo na
ang mga salitang Mahal na mahal kita
Ipipikit nalang ang mga mata para tumigil na
Kasabay ang paghaplos sa nanlalamig na espasyo
Sa bandang kaliwa ng ating kama
Dito dating nakahimlay ang isang nilalang na nagbigay halaga sa kalawakan
Ang nagparamdam ng tunay na kahulugan ng buhay at pagmamahal
Pinapaniwalang ang pag-iibigan ay tunay at magtatagal
Pero mahal
Bakit ang mga halik ay napalitan ng mga mura
Ang mga yakap ay napalitan ng mga sampal
At ang mga matamis na ngiti ay napalitan na ng matalim na mata
Nasaan na ang pinangakong walang hanggan?
Alam ko kung gaano kasakit ang mawalan
Alam ko kung paano mawasak ang mundo ng isang iniwan
Pero alam mo ba kung ano yung pinakamasakit?
Magkatabi tayo at magkadikit ang mga balikat
Walang matitirang espasyo sa gitna dahil sa liit ng higaan
Pero hindi ko maramdaman na nariyan ka
Mali..
Alam kong andiyan ka pero alam ko rin na ang pagmamahal mo ay naglaho na
Sabi nila masakit makita ang mahal **** may kasamang iba
o hanggang kaibigan lang ang tingin niya
o wala na siyang ibang nabanggit kundi ang isang taong ayaw sa kanya
Putang ina
Hindi nila alam na mas masakit ang nararamdaman ng isang tangang katulad ko
Na pinipilit pinapaniwala ang sariling mahal mo pa ako
Mas masakit yun
Mahal hindi mo ba nakikita ang mga mapuputlang labi na minsan mo nang nahagkan?
Hindi mo ba naririnig ang mga hikbi na pinipilit kong itago pero hinihila pa rin palabas ng pighati?
Hindi mo ba nararamdaman kung gaano kita kamahal, kung gaano ako kahangal?
Gusto ko lang naman pakinggan mo ako
Gusto kong malaman mo na ayoko na
Na kahit ayoko na ay ayoko pa
Ayoko pang bumitaw
Dahil natatakot akong maligaw
Sa paniniwalang ang iyong palad ang gabay sa mundo kong minsan nang naging bughaw
Ayoko pang mawalay sayo
Ayoko pang ako’y iwan mo
Tawagin mo na akong tanga, gaga, boba
Pero Mahal kita
Pero Ayoko na
Ayoko na sana
Sana pigilan mo ako sa pagtangka kong pagbitaw
Pigilan mo sa pagsulat muli sa mga basang pahina dahil huli na to
Halikan ang mga nakasaradong labi nang mapalitan ang mga mura ng mahal
Mahal kita
Oo na hanggang sa huli
Kahit matagal nang sinasabi ng mga mata, labi at puso ko
At nakasulat sa huling basang pahina na ito
Na Ayoko pa, mahal ayoko na.
Jan 26, 2018
Jan 26, 2018 at 10:07 AM UTC
Andiyan ka na sa malayo,
Sa pagtalikod ko nakikita kitang kumakaway,
Ni hindi ko maisip kung paalam na,
O panibagong simula para sa ating dalawa.
Napakasimpleng bagay ng isang pagkaway,
Na bumabagabag sa isip ko kung ano nga ba ang totoo,
Magkikita bang muli kung saan tayo noon nagtagpo,
O ibabaon na sa limot at ibubulong sa unan ang lahat habang nakayapos sa kumot.
Dagliang sasagi sa aking isipan,
Ang mga matatamis na salita na binibulong sa aking tenga,
Yung sa pag tulog ko ikkwento mo sa akin kung gaano mo ko kamahal,
O di kaya uulit ulitin mo kung gaano ka nagpapasalamat na ako'y iyong nakilala,
Dahil binago ko ang takbo ng buhay mo,
Dahil pinatunayan kong may tao pang kagaya ko,
Na totoo,
Na may puso,
Na may pagnanasa para sa isip mo ngunit hindi sa katawan mo.
Biglang magdidilim ang lahat at makikita ko ang iyong mukha,
Namumula,
Nanggagalaiti,
Halos pumutok ang ugat sa kakasambit,
Ng mga salitang napakasakit,
Pero muling kakabigin ng mga bisig,
Na nakasanayan ko nang sa aki'y kumikikig.
Nagmimistulang saranggola,
Na sa ere'y inihitya,
At unti unti tinutulak palayo,
At tinatangay ng hangin,
Papalapit sa mga ulap at malapit ng maabot ang langit,
Biglang hahatakin pabalik gamit ang lubid na nakapalupot sa aking katawan,
Para saan?
Para ulitin kung ano ang nakasanayan.
Kaya para saan ba talaga ang iyong pagkaway?
Mamaalam ka na sana,
Dahil parang araw na sumisilaw sa aking mga mata.
Ang sakit tingnan,
Pero alam kong ikaw ang magbibigay ng init sa nanlalamig ko ng mga laman.
Pero kailangan ko na sigurong kalimutan,
at muling mabuhay sa mundong,
Para lang sa akin,
At hayaan kang maglayag,
Sa karagatang ninanais mo.
Apr 10, 2016
Apr 10, 2016 at 2:07 AM UTC
Pumatak na naman ang ulan
Sa taas ng bubungan
Parang luha sa mga mata
Kapag namimiss kita
Ang daming patak ng ulang ito
Milyon siguro ang bilang nito
Parang listahan ng mga babaeng ito
Na nagkakagusto din sa iyo
Agos dito agos doon sa kanto
Ang tubig ulan na ito
Parang pag-asa ko sa iyo
Tinangay na ng agos ng mundo
Lumalabo ang salamin ko
dahil sa hamog na ito
Parang mata at puso mo
Malabong makita ang tulad ko
Lumalamig na din ang paligid ko
Dulot ng lumalakas na ulang ito
Parang yung damdamin ko
Nanlalamig kakahintay sa iyo
Pero alam ko na hihinto din ito
Yung ulan sa labas ng bahay ko
Parang damdamin ko sayo
Kapag napagod hihinto pero hindi susuko
Pag natapos ang isang malakas na ulan
Ang lupa ay matutuyo dahandahan
Parang pag tingin ko sa iyo
Matutuyo kapag binalewala mo
Mar 18, 2017
Mar 18, 2017 at 3:46 AM UTC
I.
Nakilala ka dahil sa isang kaibigan,
Di nagtagal, tayo'y nagkamabutihan.
Walang araw na hindi nagkakausap,
Tuwing nagmemensahe ka ako'y parang nasa ulap.
II.
Nakilala pa natin ang isa't-isa.
Tandang-tanda ko pa nung una tayong magkita,
Hindi ko maalis sayo aking mga mata,
Pero ramdam ko ika'y sakin ay ilang pa.
III.
Unang larawan na tayo'y magkasama,
Proud na proud ko pang ipinakita sa tropa.
Ako na ata ang pinaka-masaya nung araw na 'yun,
Dinarasal na sana parati nalang ganun.
III.
Nagpatuloy ang ating palitan ng matatamis na salita,
Pero kada-araw na lumilipas na araw, tila ika'y nanlalamig ata.
Hinayaan ko, kahit na hulog na hulog na ako sa'yo.
Sabi ko sa sarili ko: "Wala kang karapatan mag-tampo dahil di naman kayo."
IV.
Nagsawa na ako sa ganoong estado kaya't nagtanong ako ulit:
"Ano ba ang meron tayo? Kasi mahal kita, eh ako ba?"
Hindi ka umimik, nagpumilit kang ibahin ang usapan.
Tinanong ko ulit ang aking sarili kung; "Itutuloy ko pa ba ang laban?"
V.
"Hindi kita kayang mahalin gaya ng pagmamahal mo sa akin."
Ang ganda ng umaga ito, tapos ganito ang bungad mo?
"Bakit ano ang dahilan, gusto kong maliwanagan?" Tanong ko.
"Gusto na niya makipagbalikan. Patawarin mo ako."
VI.
Halos gumuho ang mundo ko sa nabasa ko.
Para akong natutulog ng mahimbing, tapos binuhusan ng yelo.
Alam ko namang hahantong sa ganito,
Buti na lamang handa ako, pero di ko akalain bakit sa araw pa na 'to?
VII.
Masyado akong nagpadala sa mga ngiti mo,
Hinahanap-hanap ko pa presensya mo,
Hulog na hulog na ako, kasi akala ko kaya mo ako.
May kalakihan ako, pero sana nagsabi kang hindi mo ako kayang masalo.
VIII.
Ikaw ang bumuo sa mga araw ko,
Pero ikaw rin pala ang wawasak nito.
Lumaban ako--kasi akala ko kaya mo rin akong ipaglaban,
Pero mas piniling **** balikan yung taong minsan ka nang iniwan.
May 10, 2016
May 10, 2016 at 10:14 PM UTC
Nandito tayo sa unang parte na di ko alam kung paano naiwasto
Hinihintay ang inaasam na pagbalik mo
Tulad ng aso na nag-aabang sa paguwi ng kanyang amo
Ikaw ang kalakasan at siya ding kahinaan ko
Daig ko pa ang isang tanga sa pagiging uto-uto
Nandito tayo sa iisang bangka ng ating paglalakbay
Ako yung nagsasagwan ngunit ikaw yung unang nangalay
Kaya pala nanlalamig na parang isang bangkay
Ang mundong nilisan ay hindi na maipapantay
Bulaklak na sabay itinanim ay simula ng mamatay
Nandito na ako at hawak ang libro, ililipat na sa huling pahina
Ang mga sigaw na naging mga bulong na sa hina
Hirap na tiniis at pighating matagal ng gustong kumawala
Nagwawala, nawawala, na parang ibong na sa hawla
Dalawang pusong pagod, na kailangan ng mag-pahinga at huminga
Dec 10, 2016
Dec 10, 2016 at 11:57 PM UTC
#061816 #ElNidoToPPC
Gusto kong magtanong,
*"Ba't ayaw **** bumaba?*
Ba't wala Kang ginagawa?"
Lumuluha ang Langit,
Pero tila ba pinagmamasdan Mo lamang Siya.
Nawawalan ng kislap ang mga bituin,
Ngunit hindi Mo hinahawi ang mga Ulap
Na pasan ang mga sarili't may pighati ang kalooban.
Ako'y nagyeyelo sa lamig ng pag-ibig,
Hindi maihimbing ang sarili
Pagkat salat sa kumot ang sasakyang bumubulusok.
Nais kong tapalan
Ang pusong nagkulang sa yakap at haplos,
Na parang uhaw sa kapeng mainit
Siyang pantanggal lamig ng kahapon.
Ako'y nanlalamig --
Bagkus puso'y iba ang eksperimento.
Hindi ko maipaabot Sayo ang liham na nakatiklop,
Pero ang ningas ng Iyong kariktan,
Siyang bumubulong sa isipan ng kalinawan.
Trono Mo'y napakataas,
Pero ni minsa'y hindi Ka nagmataas.
Sa paggulong ng sandali,
Ang ulan ay kinitil at ako'y saksi sa'Yong Ilaw.
Panahon, pana-panahon lamang ang ulan
Na siyang susubok sa pusong may laman.
At kung minsang nasubok ko ang Iyong Liwanag,
Ako'y hindi Mo binigo sa makabagong Silaw.
Jun 19, 2016
Jun 19, 2016 at 10:00 PM UTC
Paulit - ulit na sinasambit ang salitang mahal kita
Pareho pa ba tayo ng nadarama?
Tila ika'y nanlalamig na
Mayroon na nga bang iba?
Ako'y handa nang palayain ka
Ramdam na tila wala na talagang halaga
Nawa'y makita kitang masaya sa iba
Iyo na rin sanang bitawan ang puso kong pagod na
May 23, 2019
May 23, 2019 at 8:56 AM UTC
Noong bata pa ako
Gustung-gusto ko kapag malamig
Iyong tipong hindi ko na kailangan ng electric fan
At hindi rin ako pinagpapawisan
Pero noon 'yon
Nang wala pa akong ibang depenisyon ng lamig
Nang hindi ko pa alam kung ano ba ang pakiramdam kapag may nanlalamig
Akala ko kasi dati ang taong malamig lang ay iyong patay
Akala ko kasi dati ang lamig ay dulot lang ng malakas na hangin, paparating na bagyo o kaya ng amihan
Akala ko kasi dati hindi darating sa punto kung saan unti-unti ka nang magpapaalam
Unti-unti mo na ako iiwan
unti - unti mo na akong kinalimutan
bakit? bakit kung kelan na magiging pamilya na tayo
bakit kung kelan maroon ng laman ang sinapupunan ko
bakit kung kelan may tatawag na sayong "ama ko"
bakit mo kami binitawan at pinabayaan ng anak mo
Malamig
Hindi dahil sa amihan o sa kung ako pa man
Maayos ang panahon ngunit bakit ganoon
Dati naman kapag malamig ay kuntento ang tulog ko
Ngunit simula ng manlamig ka
Nakakatulog ako matapos ang pagbuhos ng mainit na likidong nanggagaling sa mga mata
Simula nang manlamig ka hindi ko na alam kung ano ba ang kaibahan mo sa yelo
Simula nang manlamig ka hindi ko na alam ang gagawin ko
Hindi ako sanay ng ganito
Sanay ako sa mainit **** yakap
Sanay ako sa mainit **** pagtanggap
Pero sa lamig ng iyong tono'y naninibago ako
Bakit ka nagbago?
Ikaw pa ba iyan?
O ang katauhan mo'y in-abduct na ng mga yelo
Pero hindi ko matanggap
Na sa pagbitaw mo sa aking mga yakap
Sa hindi mo pagpaparamdam
Sa hindi mo pagpansin
May iba akong nalaman
Kaya pala
Kapag pala nanlamig na
May nagpapainit na palang iba
Feb 27, 2018
Feb 27, 2018 at 5:16 PM UTC
Sinabi ko noon sa sarili ko na
kapag dumating ang gabing itutulak táyo ng hangin upang pagtagpuin --
kapag dumating ang araw na pagbanggaing muli ang ating mga damdamin,
silàng may kanya-kanyang hinanaing,
Huwag mo akong yayakapin.
Huwag mo akong hahalikan.
Huwag **** hahaplusin ang mga nanlalamig kong braso.
Huwag mo akong iiyakan.
Ayokong maalala ang kinabisa kong init mo.
Naniniwala ako na sapat na ang mga titig,
ang mga nangungusap na mata.
sapat na ang distansya,
ang espasyo sa pagitan nating dalawa.
sapat na ang iniyak natin noon.
sapat nang hindi táyo katukin ng mga ala-ala búkas.
sapat nang natuto táyo sa kahapon.
sapat nang kilala na natin ang lunas.
sapat nang napatawad kita't napatawad mo ako
at kung paanong napatawad natin ang ating mga sarili.
sapat nang káya mo nang matulog sa gabi
dahil sapat na ring káya ko nang gumising sa umaga.
sapat na ang mga naisulat na liham,
ang mga talatang humihingi ng kapatawaran.
sapat na ang mga musikang sabay nating inawit,
ang mga tonong hindi nagkakapanagpo.
sapat nang mga panyo na lámang ang nakasaksi ng mga hikbi ko sa gabi,
ng mga luhang nahihirapang matuyo,
ng mga pusong magkahiwalay na nagdurugo.
sapat na ang mga alak na nagmistulang kaibigan,
ang mga unan na yumuyupyop sa aking balat.
sapat na ang aking silid na itinuring kong simbahan
dahil sapat na ring paulit-ulit kong ipinagdarasal na maghilom na ang mga sugat.
sapat na ang magagandang gunita,
mga ala-alang ating ginawa.
sapat nang nagagawa mo na muling ngumiti
dahil sapat na ring nagagawa ko nang tumawa.
sapat nang naiintindihan ko na
at sapat nang hindi ka na magmakaawa.
sapat na ang mga regalong aking nagustuhan
dahil sapat na rin ang pagbitiw na hindi ko inayawan.
sapat na ang lakas ng loob na inipon ko dati
dahil sapat na rin ang tákot na naramdaman ko noong iyong sinabing,
"Hindi ka pa pala sapat."
Salamat.
Hindi mo ako masisisi kung minsan na akong naniwalang hindi ako ang nagkulang.
Pero ngayon.
Kapag dumating ang pagkakataon
na muling mag-krus ang ating mga nangungulilang landas,
Hahayaan kitang yakapin ako;
halikan ako;
Hahayaan kong haplusin mo ang nanlalamig kong mga braso at kahit sa huling pagkakataon,
Hahayaan din kitang umiyak
dahil ito na rin ang huling beses na kikilalanin ko ang init mo; at pagkatapos
kalilimutan ko na.
---
Jul 15, 2020
Jul 15, 2020 at 4:55 AM UTC
Hindi ko mahanap
ang tamang mga salita
upang maipahayag sa iyo
ang nais kong sabihin.
Ngunit tila panahon na
upang ilabas ko ang lahat ng hinanakit,
ang mga pasakit na dinanas ko
habang nasa piling mo.
Noong mga panahong
akin ka pa,
noong mga araw na magkasama pa tayo,
at noong mga sandaling
may “tayo” pang umiiral.
Hindi ko inasahang magbabago ka,
na magsasawa ka,
na iiwan mo ako,
at ipagpapalit sa kanya.
Pero ang hindi ko maunawaan,
bakit mo nasabing ayaw mo na?
Pagod ka lang ba talaga,
o napagod ka na
sa atin, sa sitwasyon,
sa pagtatago,
sa mga muntikan na tayong mabuking,
o sa mga araw na may nakakita sa atin?
Sino ba talaga ang nagbago—
ako, ikaw,
o baka tayo pareho?
Bakit tila nawalan ka na ng gana?
Ang mga salita mo’y naging malamig,
ang mga yakap mo’y unti-unting naglaho,
at ang dati **** liwanag
sa mga mata’y nawala.
Sa gitna ng lahat ng ito,
ako’y patuloy na lumalaban,
habang ikaw,
unti-unting bumitaw.
Paano mo nagawang balewalain
ang lahat ng pinagsamahan natin?
Paano mo natapos
ang ugnayang binuo natin nang magkasama?
Ngayon, nauunawaan ko na
kung bakit mo ako iniwan:
nakuha mo na ang gusto mo—
sirain ako,
iwan ako,
pagkatapos mo akong pakinabangan.
Noong araw na hinatid mo ako
hanggang sa dulo ng kalsada,
lumingon ako,
nagbabakasakaling lilingon ka rin,
tatakbo papunta sa akin,
yayakapin ako,
susuyuin ako
na huwag kang iwan.
Pero hindi na pala.
Pinili **** lumayo,
at sa wakas,
pinili ko ring
huwag nang bumalik pa.
Nararamdaman ko na lang
ang mga hawak mo—
tila paalam na,
ang mga yakap **** nanlalamig,
ang mga titig **** umiiwas,
hanggang sa tuluyan kang nawala.
Ang mga pangako mong
“mahal kita,”
“ikaw lang,”
at “hindi kita iiwan”—
lahat pala’y kasinungalingan.
Noong akin ka pa,
pinanghawakan ko ang mga salitang iyon,
pero ngayon,
ang “ikaw at ako”
ay naging bulong na lamang sa hangin,
tinatangay ng nakaraan.
Kung iisa tayo,
bakit mo nagawang pagkaisahan
ang damdamin ko?
Saan ako nagkulang?
Saan ako nagkamali?
At bakit mo ako iniwang ganito?
Oo, bigla kang nawala,
at nagmukha akong tanga
kakahanap sa iyo.
Hanggang sa makita kita,
nasa piling na pala ng iba.
Sobrang saya mo sa kanya,
ibang-iba sa tuwing ikaw ay kasama ko noon.
Pinilit kong lumayo,
kahit alam kong mahirap.
Pinalaya kita,
kahit hindi ko kaya.
Ginawa ko ito para
sa kapayapaan nating dalawa.
Hindi na kita hahabulin.
Tanggap ko na—
matagal na tayong wala.
Ibabaon ko sa limot
ang lahat ng sakit,
ang lahat ng alaala,
at ang lahat ng naging tayo.
Paalam,
nagmamahal pa rin,
Mahal.
Sep 16, 2020
Sep 16, 2020 at 9:27 AM UTC
Sa dilim ng aking pag-iisa
Halos gumuho na ang pag-asa
Hinuhusgahan at kinukutya
Tinatawanan at minumura
Mga salitang lason ang dala
Sa pagkakamaling naging sumpa
Na kumakain sa pang-unawa
At kaisipan na nagwawala
Nanlalamig ang puso't gunita
Hindi maibigkas ang salita
Sino nga ba ang maniniwala
Sa sinasabi at ginagawa
Sa dami ng mga kumokontra
Na sa pagkatao'y sumisira
Mga pagkakamaling nagawa
Ipinipilit ko na itama
Ngunit kinukulang ng unawa
Ang damdamin nilang natutuwa
Ilaban ma'y walang magagawa
Mali pa rin ang ginawang tama
Lumalalim ang sugat na dala
Lumalatim ang sinasalita
Pinipilit nito na magiba
Ang natitirang paniniwala
Gabay ng pananampalataya
Ang nagpapatibay na gumawa
Upang pagkakamali'y itama
At maging ganap ang nakatakda
Ang pagsibol ng bagong simula
Umpisa ng isang kabanata ...
Aug 30, 2020
Aug 30, 2020 at 10:20 PM UTC
hindi ko na ilalagay ang sarili ko sa panganib
tatanggalin ko na ang pana ni kupido sa’king dibdib
'wag mo sanang masamain kung ako’y nanlalamig
napagod lang ako sa gerang isang panig lamang ang umiibig
Oct 3, 2020
Oct 3, 2020 at 12:42 PM UTC
Ang nais ko lang naman ay iyong maging tahanan
Sa tuwing ika’y nasasaktan, nanlalamig, at nahihirapan
Kaya’t bakit ako’y ginawang panandaliang silungan?
Iniwan at kinalimutan nang natapos ang ulan
Dec 13, 2020
Dec 13, 2020 at 12:12 PM UTC
Sa dilim ng gabi, ako’y nag-iisa,
Bawat sigaw, sa hangin lang nadadala,
Walang kamay na sa luha’y sumasalo,
Pag-ibig ko’y nauwi sa pagkalaho
Isinaboy ko, lahat ng kayamanan,
Ngunit sa’yo’y tila ako’y ‘sang dayuhan,
Damdami’t pusong kong walang pag-iimbot,
Na kahit minsan, ‘di mo man lang sininop.
Lahat ng araw, inalay ko’t sinuko,
Ngunit kapalit katahimikang ginto.
Ako’y abo na tinangay ng unos mo,
Pagod na, sinta, sa laban **** mapanlo.
Ngayo’y puso ko’y bato na’t nanlalamig,
Pag-ibig ay libing sa hukay ng lamig.
Hindi na muling huhubog ng pag-ibig,
Sapagkat minsan, wasak na’y di masilip.
Aug 10, 2025
Aug 10, 2025 at 1:06 PM UTC
( MAHAL PARA SAYO TO )
UNTITLED 🥴
Sa araw-araw na di ka nakikita,
na di ka nakakausap, di ka nakakasama.
sa araw-araw na naglalakad mag-isa,
iniisip-isip ka,hinahanap hanap ka lalo
ang iyong presensiya.
Sa araw-araw na dumaraan sa aking harapan.panibagong mga araw na siyang aking pinipilit na silayan.hinahanap yung araw na muli akong sisikatan ng iyong araw, ng iyong liwanag,na siyang magbibigay ng init sa nanlalamig kong kalamnan.
Sa araw-araw na ginugulo ako ng aking isipan, kung ano na nga ba ang lagay mo;
ayos ka lang ba?sana naman oo.
kumain ka na ba?sabihin mo na oo.
masaya ka ba? oo? o baka hindi rin siguro.
Pero tandaan mo,nandito lang ako.
nandito lang ako sa mga panahon,
na sa tingin mo wala nang tutulong sayo.
nandito ako sa mga oras na kailangan mo,
ng isang tao na handang makinig sayo.
nandito ako, handa nang makinig sayo,
sa lahat ng iyong mga kwento,
sa lahat ng iyong mga pagod at problema.
Sige, sabihin mo sakin at makikinig ako.
dahil nandito na ako, handa nang makinig sayo,
Nandito na ako,patuloy na maghihintay sayo
at nandito na ako,patuloy na magmamahal sayo.
Mar 8, 2021
Mar 8, 2021 at 5:23 PM UTC
Ah ngayon mas nauunawaan ko na kapag sinasabi nila na, "Sana umalis ka na lang ng dahan-dahan, hindi ang mabilis hindi rin iyong biglaan."
Dahan-dahan na para bang ipaparamdam mo muna sa kaniya na nanlalamig ka na.
Unti-unti na kulang na lang sabihin mo sa kaniya na wala ka ng gana.
Sa malumanay at hindi sa dahas **** papataying ang pag-ibig niya para sayo hanggang sa kaniyang mapagtanto, "Ayoko na, pagod na ako!"
Iyon na rin ang pagkakataon mo para lumayo at lumisan sa kaniyang kanlungan.
O 'di ba nagtagumpay ka sa pag-alis mo ng dahan-dahan.
Sa isip mo, hindi na siya gaano naman masasaktan.
Dahil unti-unti **** inubos ang pag-ibig niya na sa'yo'y inilaan.
Kaya naman sana mas maging masaya ka na
dahil ngayon pinalaya ka na niya ng tuluyan.
Salita | Ate Yhin
08162022924am
Aug 15, 2022
Aug 15, 2022 at 9:46 PM UTC