"maestra" poems
The gentle tone of her teaching,
In wonderous melodies, orchestral knowledge from a sweet teacher,
Education set by the awareness of harmonizing, delicate instruments,
Wisdom and foresight, cast by no other judgement but of a conductor,
Whomst hand leads to the ups and downs of the intensity, recognised
Ensembling in the beauty of a sinfonietta, sounds flows uninterrupted
Let the singing pendulum to your mistress's pleasure fall to the bottom, attached to the chipped illusionists mask of anticipation!
To this dance the mascarade does not crack in the shadow of sound,
A wise scholar would not sacrifice one topic relevant to learn to the passing time, to her students unfortune that is, cast in pure grief,
A wise conductor does the same with musical notes, the story flows,
With the moon high in the sky, time stands in her way, questioning her to dance with the devil amongst a distorted, whicked dark,
But resillient to the end, tough and with no distraction taking her focus the director of this event finishes the creation of art, an orchestra
A craftwoman of tempo and elegance always stands out after all, bringing the musical score to life.
~ Umi
Apr 4, 2018
Apr 4, 2018 at 6:28 PM UTC
Ito ba'y sa tingin ng miyopia na sandangkal ang layo, gusto na kabigin?
Pananaw na malabo, di malirip?
O himig na kaagaw-agaw pandinig
Musika sa katahimikang pandaigdig
na lumilikha ng espasyo sa katotohanang di ibig?
Paraan ng pagdarama sa mga bagay na umiiba?
Pagkaganyak sa karaniwang obra maestra?
Isang sulyap sa ningning ng maririkit na bituin
na mapangrahuyo sa mga mata?
Panggagaway sa sangkatauhan
na walang makapag-aalis
Payak subalit gumaganap nang paulit-ulit?
Ito ba'y tumatawid sa dakong paglubog tungo sa pagsikat ng araw
hilaga hanggang timog?
Gumagabay sa paglikha ng sining
ng mga pantas at pintor
na inspirasyon ang guhit?
Tumatalunton sa kinabukasan,
lumalakbay sa kawalan hanggan
tila mas matayog pa sa pag-asa?
Ito ba ang matamis na kabiguan
na ninais maranasan?
Ginawang bagay na di alam ang kahihinatnan?
O piling mga salita na nasnaw sa bibig,
bulong sa hangin ng makatang nagtitiis?
Kumukurap na liwanag sa karimlan
na kung pagmasdan parang mamatay datapwat di kailanman naglalaho?
Saglit na galak tulad ng mga nasa yaong pagdiriwang
mapagbunyi ngunit di mapagmataas?
Feb 24, 2019
Feb 24, 2019 at 8:03 PM UTC
Hayaan mo akong gawin kang obra—
Ipipinta kita gamit ang mga kulay ng pagmamahal na sinayang niya.
Hayaan mo akong gawin kang obra—
Kung saan ang pangalan mo'y mamumuhay sa bawat tulang isusulat ko tungkol sa pagibig, sinta.
Hayaan mo akong gawin kang obra—
Iguguhit kita gamit ang mga kamay kong kailanma'y hindi nakalimot sa mga haplos mo, pangga.
Hayaan mo akong gawin kang obra—
Ipagdidikit natin ang mga pirasong sinira ng nakaraan.
Pangako, mahal, 'di ka na mawawasak muli kailanman.
Hayaan mo akong gawin kang obra -
Dahil mahal, hindi mo man nakikita, isa kang tunay na obra maestra.
Hayaan **** ito sa'yo ay aking ipadama,
Hayaan mo akong gawin kang obra.
Jul 6, 2016
Jul 6, 2016 at 12:06 PM UTC
Ngunit hindi ko maalis sa aking isip
ang katotohanan na ika'y umiiyak ng obra maestra,
At ako'y napupuwing lamang.
Gusto kita.
Ngunit paulit-ulit na pinapaalala sa akin ng utak ko
na ikaw ang malayang kalawakan,
At ako'y karagatan na may hangganan.
Gusto kita.
Ngunit tayo'y magkaiba ng mundo.
Tanawin mo ang mga planeta ng imahinasyon mo,
At akin naman ang bulalakaw dito sa lupa.
Gusto kita.
Ngunit patawad.
Natatakot ang aking puso na walang paraan
para magsama ang Hilaga't Timog.
Oct 8, 2015
Oct 8, 2015 at 4:12 AM UTC
Waring bihag na nais makawala
Sa gapos ng isang tanikala
At kahit walang mga salita
Ang tinig sa isip ay nagwawala
Ganap mo akong pinapatay
Unti-unti sa iyong mga kamay
Sa tuwing ako'y nasasanay
Sa aking ngiting hindi naman tunay
Marahil isa akong magaling na artista
Ikaw ang derektor sa pelikula
Ibibihis ang nais **** maskara
At ang puso ko ang iyong obra maestra
Hahayaan na lamang na ako ay hiramin
Waring manikang lalaruin
At kung magsawa na sa akin
Maaari mo na ba akong palayain?
-JGA
Sep 29, 2021
Sep 29, 2021 at 6:07 PM UTC
Sobra kung sobra,
Pero para sa akin ay isa kang obra maestra....
Pinag isipan At pinag hirapan,
Bawat hulma mo’y wangis ay kagandahan....
Ikaw ay dyosa sa aking paningin,
Halimuyak **** hatid, halimuyak na hina hatid ng hangin....
Hangin na humahaplos sa aking puso,
Hangin na nag hatid sa’kin, sa ating paraiso...
Paraiso na tayo Lang ang may alam,
Paraiso na likha mo, paraiso na aking ina asam asam...
Duon ay tayo lang ang mag kasama,
Tayo lang “sana”, ok lang po basta wag lang ma coma...
Makalimutan ang aking Gustong tukuyin,
Ala ala’y wag sanang tangayin ng agos ng hangin....
Ma iksi pero masasayang ala ala,
Habang naka tingin sa iyong magagandang mga mata...
Mata na kasing Ganda ng mga tala...
Tala na nag bibigay sa akin ng saya,
Saya na nararamdaman kapag ka piling ka....
Wag ka na sanang lumisan pa sinta...
Dec 7, 2018
Dec 7, 2018 at 1:47 PM UTC
O Titser! My Titser!
Dughan kong naglatagaw sa tibuok adlaw
nahibalik sa paglantaw sa agtang **** hayag kaayo musinaw,
Ug sa dihang nisulod kas eskwelahan, ikaw ra gayod ang nag inusarang kahayag na akong nakit-an.
Pangalan mo palang, mupitik na'g kadali ang akong dughan.
Kung gali magleksyon ka dira sa atubangan, sa'kong hunahuna, hagbay na tikang gipakaslan.
O Titser! My Titser!
Pinalangga kong katingalahang maestra
Hangtud kunus-a paman ko maghulat
na ikaw gayod ma-akoa?
Tagda ning kasingkasing sa usa ka magbabalak
Paminawa kining mga hilak sa akong mga gitagik na mga balak
gugmang tinuod, 'di gayod kini bakak.
Isa ko ka estudyanteng bugoy, pero ayg kabalaka, apil nakas akong mga pangandoy.
Dira sa simbahan, sa fuente, sa mango, ug bisag asa maabot, nganli ko'g lugar, atoa nang isuroy.
O Titser! My Titser!
Pinalangga kong gwapang maestra,
nganong 'di man jud tika ma akoa?
andam ko pang abton mga bituon,
mamupo'g tambis sa kabuntagon,
unsa pamay laing dapat nakong buhaton?
aron ang tam-is **** paghigugma ako dayung maangkon.
Feb 20, 2020
Feb 20, 2020 at 5:22 AM UTC
Nobiembre 2015 –
Ika-14, ihahandog kay Mi ang 7-7-7 regalo
Para sa nalalapit na kaarawan nito
Ika-15, magpapa-picture ang MiJo
Para sa huling CGI Artworks nito
Ika-16, paghahandog ng pangalawang 7-7-7 obra maestra
Ika-18, huling pagtatagpo habang APEC Summit sa bansa!
-11/11/2015
(Dumarao)
*7th MiJo poem
Sep 27, 2019
Sep 27, 2019 at 8:37 PM UTC
Sa bawat araw na lumilipas,
palaging inaasam ng puso
ang bawat salitang malumanay **** binibigkas,
bawat galaw **** nagbibigay tono sa uniberso,
bawat tinging nagpapahinto ng oras,
bawat ngiting nagbibigay kulay sa mundo.
At sa bawat bukas na sinusundan ang mga kumpas,
palaging isang Obra Maestrang Ikaw nakikita ko.
Aug 2, 2017
Aug 2, 2017 at 12:04 AM UTC
Plaza de Armas, plaza de musicales nidos,
frente a frente del rudo y enano soportal;
plaza en que se confunden un obstinado aroma
lírico y una cierta prosa municipal;
plaza frente a la cárcel lóbrega y frente al lúcido
hogar en que nacieron y murieron los míos;
he aquí que te interroga un discípulo, fiel
a tus fuentes cantantes y tus prados umbríos.
¿Qué se hizo, Plaza de Armas, el coro de chiquillas
que conmigo llegaban en la tarde de asueto
del sábado, a tu kiosko, y que eran actrices
de muñeca excesiva y de exiguo alfabeto?
¿Qué fue de aquellas dulces colegas que rieron
para mí, desde un marco de verdor y de rosas?
¿Qué de las camaradas de los juegos impúberes?
¿Son vírgenes intactas o madres dolorosas?
Es verdad, sé el destino casto de aquella pobre
pálida, cuyo rostro, como una indulgencia
plenaria, miré ayer tras un vidrio lloroso;
me ha inundado en recuerdos pueriles la presencia
de Ana, que al tutearme decía el «tú» de antaño
como una obra maestra, y que hoy me habló con
ceremonia forzada; he visto a Catalina,
exangüe, al exhibir su maternal fortuna
cuando en un cochecillo de blondas y de raso
lleva el fruto cruel y suave de su idilio
por los enarenados senderos...
Más no sé
de todas las demás que viven en exilio.
Y por todas quiero. He de saber de todas
las pequeñas torcaces que me dieron el gusto
de la voz de mujer. ¡Torcaces que cantaban
para mí, en la mañana de un día claro y justo!
Dime, plaza de nidos musicales, de las
actrices que impacientes por salir a la escena
del mundo, chuscamente fingían gozosos líos
de noviazgos y negros episodios de pena.
Dime, Plaza de Armas, de las párvulas lindas
y bobas, que vertieron con su mano inconsciente
un perfume amistoso en el umbral del alma
y una gota del filtro del amor en mi frente.
Mas la plaza está muda, y su silencio trágico
se va agravando en mí con el mismo dolor
del bisoño escolar que sale a vacaciones
pensando en la benévola acogida de Abel,
y halla muerto, en la sala, al hermano menor.
1.2k
La madre ha logrado
dormir a su hijito.
Una obra maestra
de pequeños suspiros,
de menudas palabras,
de amenazas, de mimos,
de dulces cancioncillas,
de voluntad, de instinto...
No respiremos casi.
El niño se ha dormido.
1k
Saffo, antica maestra e disperata
portatrice d'amore,
Saffo di viole incoronata e altera
rendimi sciolta e in volo poi che accolga
la tua grande parentesi nel cuore.
Le mie notti deserte io le conosco
già dai tuoi grandi, morbidi giacigli
ove amore avventava alle tue labbra
mirra e miele. Anche io non sono sazia
come tu fosti ma mi aggiro eterna
dentro anime aperte ad ogni lutto.
Anche io ** l'amor mio che mi disdegna,
Saffo mia grande e inutile maestra
perché mi lasci e impoverisci il seno
delle tue offerte? Giacerò infeconda
anche stanotte e intorno a me i costanti
fedelissimi aspetti
di cupido apriranno dentro l'ali
rapidissimi inviti cui rifuggo
rimpiangendo e scoperta e innamorata.
Saffo rendimi pura e innominata
Come le parole, ove non cada
lacrima e tempo, ove non misuri
religione i suoi passi, ch'io non crolli
come crollasti tu dalle tue rupi...
1.1k
Niños del mundo,
si cae España -digo, es un decir-
si cae
del cielo abajo su antebrazo que asen,
en cabestro, dos láminas terrestres;
niños, ¡qué edad la de las sienes cóncavas!
¡qué temprano en el sol lo que os decía!
¡qué pronto en vuestro pecho el ruido anciano!
¡qué viejo vuestro 2 en el cuaderno!¡Niños del mundo, está
la madre España con su vientre a cuestas;
está nuestra madre con sus férulas,
está madre y maestra,
cruz y madera, porque os dio la altura,
vértigo y división y suma, niños;
está con ella, padres procesales!Si cae -digo, es un decir- si cae
España, de la tierra para abajo,
niños ¡cómo vais a cesar de crecer!
¡cómo va a castigar el año al mes!
¡cómo van a quedarse en diez los dientes,
en palote el diptongo, la medalla en llanto!
¡Cómo va el corderillo a continuar
atado por la pata al gran tintero!
¡Cómo vais a bajar las gradas del alfabeto
hasta la letra en que nació la pena!Niños,
hijos de los guerreros, entre tanto,
bajad la voz que España está ahora mismo repartiendo
la energía entre el reino animal,
las florecillas, los cometas y los hombres.
¡Bajad la voz, que está
en su rigor, que es grande, sin saber
qué hacer, y está en su mano
la calavera, aquella de la trenza;
la calavera, aquella de la vida!¡Bajad la voz, os digo;
bajad la voz, el canto de las sílabas, el llanto
de la materia y el rumor menos de las pirámides, y aun
el de las sienes que andan con dos piedras!
¡Bajad el aliento, y si
el antebrazo baja,
si las férulas suenan, si es la noche,
si el cielo cabe en dos limbos terrestres,
si hay ruido en el sonido de las puertas,
si tardo,
si no veis a nadie, si os asustan
los lápices sin ***** si la madre
España cae -digo, es un decir-,
salid, niños, del mundo; id a buscarla!...
990
Orillas del Uruguay
una piedra encontré hoy
aplastada, redondita,
y de encendido color:
pequeña obra maestra
de agua, de viento -y de sol.
Y decidí recogerla
y usarla como reloj.
El mismo peso me hace
que la máquina mejor,
la compañía es idéntica
y guarda el mismo calor.
Lo miro de vez en cuando,
y es tan grande la ilusión,
que veo unas manecillas
y los signos de rigor.
Al que pregunta la hora
se la invento y se la doy.
Me equivoco por minutos,
que no es equivocación,
que el tiempo no está en esferas
sino a nuestro alrededor:
en la orla de una nube,
en el cáliz de una flor,
en nuestras entrañas mismas,
en algo como un temblor.
Le doy cuerda al acostarme
y con toda precaución,
entre libros y anteojos
lo pongo en el velador
y antes de dormir parece
que escucho cierto rumor.
No sé si son los segundos,
esa arenilla veloz,
o acaso la vocecilla
del río que lo pulió.
Ante mi reloj de piedra
no tengo más que un temor:
si se me llega a romper,
¿a qué relojero voy?
Sólo pueden componerlo
ojos y dedos de Dios.
945
Hindi ko alam kung saan magsisimula,
Humahanap pa ako ng mga salita,
Dahil kung papano tayo nagsimula,
Hindi ko narin tanda,
Sadyang parang napaka bilis ng mga pangyayari,
Di ko alam kung papano ito nangyari,
Ngunit ganun pa man hayaan **** alayan kita,
Ng isang tula kung papano kita talaga unang nakita,
Kung papano kita unang pinagmasdan,
Kung papano kita unang nahawakan,
Hindi, hindi sa pisikal na kaanyuan,
Kundi sa napulot kong larawan **** may pangalan,
Larawan **** bumalot sa aking isip,
At sa puso kong binago ng ihip,
Ihip ng nakaraang pagibig,
Kasabay ng pagpulot ko sa iyong larawan,
Ay pagpulot ko narin sa puso kong nagkapira-piraso sa nakaraan,
Ngunit di ko naman inaasahang ikaw pala,
Ikaw pala ang magtatagpi tagpi nito.
Alam kong napakahirap dahil bawat piraso ay parang mga bubog,
Bawat piraso ay nakakasugat,
Ngunit mas pinili **** buohin ito,
Mas pinili **** buohin ito sa kabila ng panganib,
Ngunit binubuo mo ito na may pag iingat.
At sa bawat araw na hinahabi mo ang bawat pirasong ito,
Hayaan **** alalayan kita,
Aalalayan kita bagkus alam kong hindi madali ang ginagawa mo.
Alam kong nasa proseso ka palang ng iyong obra,
Ngunit ganun pa man ay ramdam kong buo na ako,
Nabuo mo na ang puso ko,
Pero kagaya ng isang pagpipinta,
Kahit tapos na ang obra maestra,
Hahayaan mo muna itong matuyo,
Ganun rin naman sa duguang puso,
Hahayaan mo muna itong mag hilom,
At kapag ito'y tuyo na , saka mo ito i spray-han ng acrylic,
Ilalagay sa kuwadro upang mai display sa pader ang sining ng iyong pagibig.
Hindi pa dito nag tatapos ang tula,
Ngunit alas tres na ng umaga,
Antok ay nag aanyaya na sa kama,
Hayaan **** sulatan pa kita sa mga susunod na araw,
Hanggang dito nalang muna aking sinta,
Jul 12, 2022
Jul 12, 2022 at 3:21 PM UTC
Mi maestra es espectacular.
Aprendio espanol por
mi porque no la iva entender
ni ella ami.Para mi a sido muy dificil
aver aprendido ingles.Y ella es todo lo
contrario.Imaginense si o no es dificil aprender
ingles y saber spanol al mismo
tiempo y lo se porque yo estoy
sufriendo eso.
Miento cual sufrir para mi
es lo mejor que me aiga pasado en mi vida.
Por eso aprecio tanto a mi maestra porque
es la mejor en el mundo.
GRACIAS POR SER LA MEJOR MAESTRA DEL MUNDO. (:
May 7, 2015
May 7, 2015 at 3:07 PM UTC
Tonight of all nights.
I am here with you.
Clouds of smoke
Squeezed together in festive occasion.
Brown liquor,
Swallowed in warm smile
Lips a silky smooth.
You magically appear,
Gliding across the stage-
Short hair, diverse in curve.
Black dress,
Singer, songstress.
The maestra of all my desire,
At first everything was quiet
then you sing.
You sing this beautiful song.
Words filled with passion.
Raw, heartfelt.
Each word penetrating deep.
My soul, my very being
Leaving me.
Spiraling in urgent need,
This internal urge to jump out of my seat,
Pulled by the tug of your every word.
Vocalized by the depth of yours.
These words brought to life by your voice-
This beautiful voice.
This song highlighted,
The bright light shone against your head.
Short hair, diverse in curve.
Black dress,
One side longer than the other.
Singer, songstress.
The midnight of all my dream,
I came tonight just for the occasion.
My face bright red
Squeezed tight by fever.
The pull of your cigarette.
A residue of ash left of where I sat.
Every part of me gone with the flick of your wrist.
Tonight of all nights.
I am here with you.
The best of me lost among the crowd.
Unseen
Scattered in a room of dark faces.
Squeezed together, Tight fitting building
Brown liquor,
Lips a silky smooth.
Tickets for the next show months away
Dec 21, 2018
Dec 21, 2018 at 11:31 AM UTC
Esa palabra que jamás asoma
a tu idioma cantado de preguntas,
esa, desfalleciente,
que se hiela en el aire de tu voz,
sí, como una respiración de flautas
contra un aire de vidrio evaporada,
¡mírala, ay, tócala!
¡mírala ahora!
en esta exangüe bruma de magnolias,
en esta nimia floración de vaho
que -ensombrecido en luz el ojo agónico
y a funestos pestillos
anclado el tenue ruido de las alas-
guarda un ángel de sueño en la ventana.
¡Qué muros de cristal, amor, qué muros!
Ay ¿para qué silencios de agua?
Esa palabra, sí, esa palabra
que se coagula en la garganta
como un grito de ámbar
¡Mírala, ay, tócala!
¡mírala ahora!
Mira que, noche a noche, decantada
en el filtro de un áspero silencio,
quedóse a tanto enmudecer desnuda,
hiriente e inequívoca
-así en la entraña de un reloj la muerte,
así la claridad en una cifra-
para gestar este lenguaje nuestro,
inaudible,
que se abre al tacto insomne
en la arena, en el pájaro, en la nube,
cuando ***** de oráculos retruena
el panorama de la profecía.
¿Quién, si ella no,
pudo fraguar este universo insigne
que nace como un héroe en tu boca?
¡Mírala, ay, tócala,
mírala ahora,
incendiada en un eco de nenúfares!
¿No aquí su angustia asume la inocencia
de una hueca retórica de lianas?
Aquí, entre líquenes de orfebrería
que arrancan de minúsculos canales
¿no echó a tañer al aire
sus cándidas mariposas de escarcha?
Qué, en lugar de esa fe que la consume
hasta la transparencia del destino
¿no aquí -escapada al dardo
tenaz de la estatura-
se remonta insensata una palmera
para estallar en su ficción de cielo,
maestra en fuegos no,
mas en puros deleites de artificio?
Esa palabra, sí, esa palabra,
esa, desfalleciente,
que se ahoga en el humo de una sombra,
esa que gira -como un soplo- cauta
sobre bisagras de secreta lama,
esa en que el aura de la voz se astilla,
desalentada,
como si rebotara
en una bella úlcera de plata,
esa que baña sus vocales ácidas
en la espuma de las palomas sacrificadas,
esa que se congela hasta la fiebre
cuando no, ensimismada, se calcina
en la brusca intemperie de una lágrima,
¡mírala, ay, tócala!
¡mírala ahora!
¡mírala, ausente toda de palabra,
sin voz, sin eco, sin idioma, exacta,
mírala cómo traza
en muros de cristal amores de agua!
836
Siyam na buwan ng nakakaraan
Simula ng ako'y makipagsapalaran
Sumabak sa giyerang utak ang panlaban
Kaagapay ang puso bilang puhunan
Sa simula tila mahirap at imposible
Ngunit kalauna'y unti-unting naging simple
Naipamalas pagiging maagap at responsable
At nagsilbing magandang imahe
Unang karanasa'y hindi biro
Pagka't iba't-ibang bata nakakahalubilo
Idagdag pa ang asignaturang malayo;
malayo sa pinagaralang apat na taong 'di biro
Araw-araw pumapasok para magturo
Gabi-gabi inaaral ang makapal na libro
Upang kinabukasa'y maibahagi ito
Sa mga batang uhaw sa pagkatuto
Ngunit sadyang tadhana'y mapaglaro
Pagkat sinubok aking pagiging ****
Sinukat haba ng pasensiya ko
Kung ako ba'y magtatagal sa propesyong ito
Iba't-ibang ugali aking tiniis
Makamtan ko lang ang aking nais
Landas ng mga bata'y 'di malihis
Patungo sa kanilang mithiing ninanais
Kaya naman ngayong tapos na aking tungkulin
Hiling ko lamang sila'y may natutunan sa'kin
Kahit ako'y hindi na alalahanin
Ang mahalaga'y may inani sila mula sa'kin.
Aug 19, 2020
Aug 19, 2020 at 7:13 PM UTC
L'alba per la valle nera
sparpagliò le greggi bianche:
tornano ora nella sera
e s'arrampicano stanche;
una stella le conduce.
Torna via dalla maestra
la covata, e passa lenta:
c'è del biondo alla finestra
tra un basilico e una menta:
è Maria che cuce e cuce.
Per che cuci e per che cosa?
Un lenzuolo? Un bianco velo?
Tutto il cielo è color rosa,
rosa e oro, e tutto il cielo
sulla testa le riluce.
Alza gli occhi dal lavoro:
una lagrima? Un sorriso?
Sotto il cielo rosa e oro,
chini gli occhi, chino il viso,
ella cuce, cuce, cuce.
638
Sitting here in Spanish
Not caring about estar
I don't want to be here
for two and a half
hours
I want to take a nap
But la maestra will wake me up
So
I
write
instead
And as I write
I think about poetry
and
music
And I wish I had my iPod
So I could play some
Linkin Park
Lady Gaga
Paramore
owl City
and others
But at least I have
a notebook
So I can put my thoughts
onto
paper
Feb 13, 2015
Feb 13, 2015 at 8:42 AM UTC
I
se mi riconosci probabilmente mi hai visto piangere nel bagno di qualche discoteca.
II
mi ricordo di quando in terza elementare la maestra trovò un pipistrello morto in cortile e non me lo fece vedere.
Jul 10, 2015
Jul 10, 2015 at 7:19 PM UTC
Aquí, proa de Europa preñadamente en *****
aquí, talón sangrante del bárbaro Occidente;
áspid en piedra viva, que el mar dispersa y junta;
pánica Iberia, silo del sol, haza crujiente.
Tremor de muerte, eterno tremor escarnecido,
ávidamente orzaba la proa hacia otra vida,
en tanto que el talón, en tierra entrometido,
pisaba, horrible, el rostro de América adormida.
¡Santiago y cierra España! Derrostran con las uñas
y con los dientes rezan a un Dios de infierno en ristre,
encielan a sus muertos, entierran las pezuñas
en la más ardua historia que la Historia registre.
Alángeles y arcángeles se juntan contra el hombre.
Y el hambre hace su presa, los túmulos su agosto.
Tres años y cien caños de sangre Abel, sin nombre...
(Insoportablemente terrible es su arregosto.)
Madre y maestra mía, triste, espaciosa España,
he aquí a tu hijo. Úngenos, madre. Haz
habitable tu ámbito. Respirable tu extraña
paz. Para el hombre, Paz. Para el aire, madre, paz.
591
No la abraces para retenerla,
no la atrapes,
no ataques,
no la restrinjas,
no la encarceles,
no la hieras,
no la mortifiques,
por favor, déjala salir.
No la límites.
Ella está llena de posibilidades
Llena de sueños que quiere ver realizados.
No la estanques, a vivir en tu mundo,
vacío y amargo..
ese no es su destino.
Ella es libre aun la mantengas secuestrada.
Es risueña,
dueña de su ser….
Tiene la selva como su maestra.
la sapiencia como guía,
la ternura de la madre naturaleza,
la ferocidad del violento mar,
la calma en tiempos de tinieblas,
la luz de la crepúsculo matutino,
Esta entre luces, algunas más brillante que otras,
pero sabe brillar en su oscuridad.
Ella podría hacer lo que tú no has logrado--por tu falsa identidad!
Ella es una constelación de pasiones.
Saber ser leal y fugaz como cometa, si la retan.
¿Por qué la encierras?
la aturdes con tus tontos egos,
tu deseo de dominarla,
de callarla,
de agotarla
de desaparecerla.
¿Sabes por qué?
Porque le tienes miedo.
A su valentía y todo lo que su alma alberga.
Déjala salir…ya le llego su tiempo.
Si la sigues doblegando,
Te estas.....auto-destruyendo!!!!
LeydisProse
7/25/2017
https://www.facebook.com/LeydisProse/
Jul 25, 2017
Jul 25, 2017 at 4:30 PM UTC