Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
AL Marasigan Aug 2019
It's been a long time since we've been together
Those days have been filled with laughter
Moments I want to share to my mother

It's really been a while, I guess
Those days can't simply be repeated
You are there, and I am here

The questions we answered, the problems we solved
Scribbles we wrote, Memories we created
All in the desk we both decided to let go

And when the class finally ended,
I ask myself, will things be the same again?
Is it really okay to let go?
AL Marasigan Nov 2017
He was just there,
standing,
waiting for a response.
Hoping that every time he waited,
she could feel the intensity of his love.

She was just there,
watching,
cherishing the moment.
Remembering the features of his face,
hoping that she could draw using the fragments of their memories.

He was crying,
slowly leaving the scene,
knowing that he could not look at her saddened face.
The joyful and sorrowful memories broke the deafening silence.

She was sobbing,
staring at the back of his crying existence,
forcibly trying not to forget the cause of her happiness.
They created again an unforgettable memory.

I was just there, standing.

She was just there, watching.

We were crying.

We just created our last memory.
Letting go still means you loved each other.
AL Marasigan Nov 2017
Looking from afar
You look like a star
Shining brightly against all odds
Gently showing that they're all just duds
And while someone's trying to take your heart
Here I am, trying to make a rhyme
Acting like a playing mime
From a scene that can be recalled as art
You, smiling at me from a distance,
Visibly melting the walls that kept us bind
Undeniably creating a thought in my mind,
That I myself should take a stance
And slowly take a step forward
To a dream that I always wanted to guard.
AL Marasigan Aug 2017
I woke up 3 in the morning
tears were falling,
heart was aching
and you were missing.
Longing for her.
AL Marasigan Aug 2017
Sa bawat araw na lumilipas,

palaging inaasam ng puso

ang bawat salitang malumanay **** binibigkas,

bawat galaw **** nagbibigay tono sa uniberso,

bawat tinging nagpapahinto ng oras,

bawat ngiting nagbibigay kulay sa mundo.

At sa bawat bukas na sinusundan ang mga kumpas,

palaging isang Obra Maestrang Ikaw nakikita ko.
Nagawa ito nung mga oras na naiisip ko siya.
Copyrights Reserved.
AL Marasigan Apr 2017
Una, napakaganda ng mga simula, ng mga umagang puno ng kaba, hinahanda ang sarili sa mga posibleng pagpapakilala. Hinahasa ang mga ngiti, ang mga galaw, ang mga paglakad sa harapan ng iyong mga kaklase. Tinatanggap ang mga matatalim na tingin habang naghihintay sa bawat salitang lalabas sa kaluluwa **** malapit nang sumabog, mga taingang naghihintay, naghahandang makinig…

Pangalawa, magiging kampante’t komportable ka, iisipin na ang buhay ay ganun lang kadali, na ang bawat simula’y pagpapakilala lang ng sarili na pagkatapos **** magpakilala ay makikinig ka nalang. Iniisip na ang kaginhawaan, galak at takot sa simula ay mananatiling sa’yo.

Pangatlo, mapapagod ka. Na ikaw ay gigising ng mas maaga, papalitan ang dugo ng iba’t-ibang uri ng likido, sa pagbabasakaling ang simula ay mananatili hanggang sa dulo. Ikaw ay unti-unting susuko.

Pero pang-apat, ang daan tungo sa tagumpay ay di dapat kalimutan at sukuan di’ba?

Subalit panglima, ang tagumpay ay di palaging may sementadong daanan, na ang lahat ng bagay ay di perpekto. Na ang langit na narasanan mo nung simula ay di mananatiling ganoon hanggang sa dulo na ito’y posibleng maging blankong espasyo na lamang. Matatakot kang punuin ito ulit.

Pang-anim, maghanda ka sa paglipad. Unti-unting buuin ang mga pakpak gamit ang mga balahibong parte ng iyong mga simula.

Pangpito, lisanin ang lumbay, ang galit, gamutin ang mga sugat sa’yong mga pakpak. Unti-unting abutin ang araw kahit na ito’y iiwanan kang abo, susubukang pabagsakin.

Ito ang pangwalo, maghanda kang bumagsak, mahulog, masaktan.

Pangsiyam, masakit ang mahulog, bumagsak, umasa. Ngunit gawin mo itong lakas, lagyan mo ng pwersa ang bawat pagaspas ng mga pakpak ng iyong simula. Oo, di tayo handa na mahulog, bumagsak, umasa, at walang kahandaan sa mga ganitong bagay.

Pero pangsampu, huwag kang susuko, magaling na ang iyong mga pakpak, tapos na ang paghahanda. Subukan mo nang lumipad muli sa langit na dati’y pinuno mo ng mga unang beses at mga unang bagay bumuo sa’yong pagkatao. Liparin mo ulit ang blankong espasyo, lagyan ng mga bagong simula, buksan ang mga nakakandong daanan, abutin ulit ang tagumpay, subukan muling lumipad, at pag ika’y muling nahulog, abutin ulit ang langit, lipad lang.
Inspired by Juan Miguel Severo's  "Sampung Bagay na Natutunan ko sa mga Umiibig"
Next page