"kain" poems
mau sampai kapan kau begini?
terpenjara dalam sangkar
tersedu, merintih, menangis dalam hati
mau sampai kapan kau begini?
terkubur dalam tanah
sesak, megap, gerah, tapi tak berani berteriak
mau sampai kapan kau begini?
bertopeng ayu nan rupawan
padahal semuanya hanya polesan belaka
mau sampai kapan kau begini?
mulut ditutup kain, mata dibutakan langit
mana dirimu yang katanya menjunjung kebebasan?
mau sampai kapan?
hidup ini takkan sampai seribu tahun
Nov 2, 2013
Nov 2, 2013 at 10:24 AM UTC
Magandang umaga
Yan ang bungad pagbangon sa kama
Kain na
Ang sarap pakinggan tuwing napapasin na ako'y gutom na
Pahinga ka muna
Hinding hindi ako mapapagod na mahalin ka aking sinta
Mahal kita
Mga salitang hindi nakakasawang marinig mula sa kanya
Tulog na
Lumipas ang isang araw na masaya sa piling ng isa't-isa.
Mga salitang sa akin ay nagpapasaya
Simpleng mga salita na sa akin ay mahalaga
Oct 3, 2015
Oct 3, 2015 at 8:32 PM UTC
ngayon ko lang napansin. sobrang dami ko palang isinulat para sa'yo. ngayon ko lang napansin na lahat sila galing sa mga katabi kong diksyonaryo at tesauro. malay ko ba kung ano ang ibig sabihin ng mga isinulat ko. lumalaki pa lamang ako. ngayon pa lang natututong makipagtalastasan, makipagbalagtasan, makipagsagutan, makipag-away. ngayon pa lang akong natututong maghintay at ngayon pa lang nasusugatan. ngayon ko lang nalaman ang tunay na ibig sabihin ng paniniwala. paniniwala sa pagkahulog, paniniwala sa kung anumang gusto kong paniwalaan. paniniwala na meron ka pang mapapaniwalaan dito sa mundo. kapit ka, subukan mo. ngayon pa lang akong nagtitiwalang muli. ngayon pa lang nagpapatawad. ngayon pa lang nakakapagsabi ng 'mahal kita', nang walang pagdududa at walang pagsisisi. mahal ko talaga sila. ngayon ko pa lang nararamdaman ang tunay na pag-ibig. ngayon ko pa lang nakikita kung paano magmahal ang isang taong nasasaktan. ngayon pa lang ako nakakita ng taong durog at winasak ng panahon — marahil dati puro sa teleserye ko lang ito napapanood. noong pumunta kami sa isang museo, napakaraming uri ng sining na maaari **** makita. may mga head busts, paintings, sculptures, pati mga ginamit ng mga pintador na brushes at pati na rin mga natuyong pintura nila. tinignan ko lahat iyon. umabot ng halos labindalawang oras ang pag-iikot ko. walang kain-kain. kinailangan kong makita lahat. ngunit ngayon ko lang napagtanto na iisa lang naman 'yung gusto ko talagang makita. ('yung spolarium.) ngayon lang ako nakarinig ng mga taong wala talagang kamuang-muang sa mundo. 'yung tipo ng taong nakaupo sa ginto ngunit talagang lumaking tanga. nakakaawa sila. ngayon ko pa lang pinapangaralan 'yung sarili ko. kanina nga lang ako nagsabi sa sarili na hindi na ako kakain ng fast food at processed food. (seryoso. nakakamatay talaga sila.) sa pagkamatay ng nakaraan, noon ko lang nasabi sa sarili ko na gusto ko pa talagang mabuhay. gusto ko pang makakita. gusto ko pang makaramdam.
ngayon pa lang ako natututong magsulat.
Feb 20, 2017
Feb 20, 2017 at 11:43 PM UTC
Palembang, 11 Juni 2012
Debu ini sudah lengket, tak bisa hilang
Meski ku usap dengan kain dari ulat sutra
Angin sudah terlanjur tertiup
Aku tak sempat lagi tuk pakai penutup
Petir sedari tadi mengamuk
Aku hanya bisa bersembunyi di bawah selimut
Banjir belum juga surut
Hujan tak pernah berhenti sedetikpun
Lampu belum juga padam
Padahal lilin dan api telah aku siapkan
Aku sudah siap menekan tombol Stop
Padahal lagu masih panjang untuk dinyanyikan
Aku belum juga tertidur
Padahal aku sudah menentukan mimpiku
Aku masih terjaga menunggu pagi
Meskipun malam belum akan berakhir
Jun 11, 2012
Jun 11, 2012 at 10:45 AM UTC
081716
Inagaw ko ang silya kay Itay,
Nagdabog at nagkalansingan ang hain Niya;
Nilisan Siya kahit may habilin pa.
Nagmamadali ako, ayokong mahuli.
Pero ang oras, Siya pala ang Eksperto.
Nadapa, nasugatan --
Umiyak ako sa sobrang sakit.
Di bale nang pagalitan ako ni Itay,
Gusto ko lang talagang makauwi.
Kaya't bumalik ako,
Hindi ko napigilang mas umiyak pa
Nang yayain Niya ako sa Hapag-kainan.
"Kain na, anak."
Parang walang nagbago.
Alam ko, bawal ang "Tayo"
Kaya umupo ako sa silyang alok Niya.
Saka na ako tatayo,
Ayoko na kasing mauna.
Bahala na si Itay.
Aug 25, 2016
Aug 25, 2016 at 8:57 PM UTC
*Ini aku, gambaran hatiku
Kusertakan padamu, kusisipkan untukmu*
Sejenak aku rebah, luka tanpa daya
Aku didera puluhan cabikan
Aku kalah dalam perang
Perang melawan hatiku
Gersang namun hujan
Tandus namun ranum
Itulah hatiku
Malam demi malam kulalui
Dengan mata terjaga
Hari demi hari kulewati
Ditemani gundah gulana
*Aku yang hanya menunggu,
bagaikan menantang murka laut*
Tiang layarku patah dihantam ombak
Kain layarku robek diterjang badai
Aku terombang-ambing antara suka dan duka
Ombak bergulung-gulung menanti di depanku
Aku menoleh ke belakang,
Menimang untuk merubah haluan
Kutak rela
Aug 29, 2017
Aug 29, 2017 at 1:47 PM UTC
Yet again, I am struggling to sleep,
Yearning for my soul to keep.
Day by day pass with no remorse.
Death scouring the lands on his tireless horse.
First there was Marcos,
Then there was Kain.
Death is coming for all of us,
As morale begins to wane.
Shots are fired in hot sporadic spurts,
I duck for cover as my shoulder hurts.
Blood flows down my arm as I grasp my gun,
I close my eyes as my comrades begin to run.
I am paralyzed, planted in the bunkered earth,
My comrades carry me as they flee.
I fight with sanity, refusing to see my own worth,
As bullets fly by, in an endless torrent of maniacal glee.
The pain sears, racing through my mind.
Muscles, tissue, bone, beginning to unwind.
Concern crosses my comrade’s face,
As he looks at my pained disgrace.
Earth spews from the ground to my right,
Launching us into the thick fumed air.
I scream again as my pain rears its roaring might.
My vision fading as our bodies land on our earthen lair.
Death’s whisper then did creep,
His cold breath in did seep.
I feel no pain as I know its time,
To join my mates, out here on the Rhine.
Apr 12, 2012
Apr 12, 2012 at 5:32 PM UTC
Your home in White Rocks Marina you sat; always there to greet your crew before a voyage. Your red sails standing out among the rest. Silently awaiting your Skipper, our own George Hay Kain, as you rested in your slip, anxious to get underway. You wouldn’t make a sound as you patiently waited for your crew to load their gear down below. After quick yet thorough engine checks your Yanmar engine would roar to life, never failing to put a smile on your Skipper’s face. Your stern lines would come off. Your excitement would rise but you would remain still waiting to be completely free. Your bow lines would come off. You then would gracefully back out of your slip, ready for yet another adventure. Onto the Bay you’d go, wondering where you’d end up next. No matter the challenges you faced, whether in the open ocean, or in the Chesapeake Bay; you always brought your crew home safely; you always prevailed.
My personal experiences aboard never left the Chesapeake Bay, however, the Bay was all I needed. Each moment I spent on board; each trip I attended; will remain with me always: My First Voyage with our Skipper, Branson, DJ, and Sam; Chestertown; simply preparing you for the winter; Long Cruise; Hurricane Irene; Your Final Voyage.
So faithful you would be for your crew, for your Skipper; harsh conditions or not. You may not be resting in your slip in White Rocks Marina, anxious to get underway, but you will always be in the memories, and the hearts, of Skipper George Hay Kain, and the crew of Sea Scout Ship 25.
May you now sail freely across the horizon, out on the open ocean,
Kuan Yin.
Dec 10, 2012
Dec 10, 2012 at 2:43 AM UTC
May ka chat ka nag hi at nag wave pa
Ikaw naman 'tong si desperada mag ka jowa
Napapikit bigla at sabay sabing
Lord eto na ba?
At dali-daling dampot ng phone
Ma-replayan lang siya ng bongga
Hindi pa man nagiging kayo'y may call sign nanaman
Tulad lang yan sa una mong nakatawagan
Pero sa huli, di rin naman kayo nagtagal.
Kaya eto ka nanaman aasa
Aasa na baka eto na
Aasa na sana siya na
Aasa na baka sa huling pagkakataong ito ibigay na sa akin ng mahal na bathala ang aking mga dasal na sana dumating na siya
Pero tulad ng karamihan,sa una lang talaga masaya
Sa una lang siya magaling
Sa una kalang niya pakikiligin
Pero pag dating sa huli
Di ka rin naman niya iibigin.
Sabagay kasalanan mo rin nsman
Nag "hi" lang iniisip mo,may gusto na siya sayo
Binati kalang halos maihi ka na sa kilig
Binanatan kalang ng mga linyang "babe kain kana" iniisip mo mahalaga kana sa kanya
Hinawakan lang niya mga kamay mo
At sinabihan ng mga katagang "ikaw lang,walang iba" iniisip mo mahal kana
Di ko rin naman nilalahat
Pero mas madalas,mas tama pa yung kutob sa mga bagay na posibleng mangyari.
Kaya wag **** isisi lahat sa kanya,
Sa kanila
Kung nasaktan ka at nahulog ka sa kanya
Kasalanan mo rin naman,dahil nagpadala ka sa mga messages niyang puro pambobola na magpapaasa sayo ng sobra
Mga messages niyang magpapakilig sayo dahil alam niya na dun ka niya makukuha
Mga messages niyang walang kwenta
Pero aminin mo,kinilig ka
Mga messages niyang patuloy ka paring umaasa na baka? siguro? Totoo na
At sa mga messages niya na dahilan ng pagkalugmok mo sa kalungkutan na walang ibang nakaka alam kung gaano kasakit ang pagsabaying dibdibin sa iisang araw lang ang dalawang bagay ng iyong nararamdaman ngayon
Ang maiwan ng walang dahilan at
Masaktan ng wala kang anumang karapatan.
Ang maiwan ng walang dahilan dahil hindi mo naman siya naging pag-aari kailan man
At masaktan ng wala kang anumang karapat
Dahil kahit kailan hindi ka naman niya talaga minahal
Dahil pinaasa at pinasakay kalang
Dahil alam niyang dun ka bibigay
At dahil nagtagumpay siya,gagamitin niya itong armas para paglaruan ka
Kaya mag ingat ka sa mga mabulaklak na mga salita ng mga taong gagamitin ang iyong nadarama, sumaya lang sila.
Mar 10, 2021
Mar 10, 2021 at 7:52 AM UTC
Merindu itu tidak indah
Yang indah adalah bertemu
Setelah lama tak bertukar gundah
Didalam rangkulan saling mengadu
Merindu itu tidak indah
Yang indah adalah bertemu
Setelah lama tak bersentuh
Dibawah selembar kain saling menjamu
Merindu itu tidak indah
Yang indah adalah bertemu
Setelah terdengar lafalan khitbah
Sah tak lagi jadi sekedar tamu
Aug 15, 2022
Aug 15, 2022 at 5:25 AM UTC
Black windowpanes
Single yellow candle
Abandoned lighthouse
On an empty island
The kain batik waves
In the seven pm heat
But words have never switched
Between stranger’s lips
Except casual mouthfuls
Of how many sugars
To take
His folded sleeves
Show a mess
Of watercolor etching
On his bare back
Spread by forgotten strokes
And careless promises
That lingers through morning
At night the ink leaks free
His back a still canvas
Filling with nicotine
And ketamine dreams
And missed yellow brick roads
Right before the light goes out
Tomorrow he will wake
With the colors in
Once more
Jun 13, 2013
Jun 13, 2013 at 12:49 AM UTC
Kumalabit
dugo'y dumilig
kasama ang nangilid
na patak ng luha
at sa kabila
ay sa usok ng bakal
nakangiti
Mga Gintong
ihinagis sa mga buwaya at babuyan
Ngunit mga baboy at buwaya’y walang pakialam
Wala na ngang pagkaalam
Basta kain lang, lamon lang.
Umuusok sa dami ng nakisakay
Mga pekeng tagapalakpak
nakakabasag na halakhak
Mga nakakakita, nabubulag
sa tila Pyesta ng de-kalabit
Iyak di marinig
sa mga manhid
na nakamasid
Tago, takip, tagpi
itinuring na tama ang mga mali
Teka, karapatan mo’y imamali
panandali?
at ang mga baho ng kamalia’y pilit ikukubli?
Binalot ng tama kunwari
at sana huwag ka nang magtaka
Huwag n’yo kaming gawing tanga!
Sa ngayo'y mananahimik sandali
Hindi ba’t parang gulong lang ‘yan?
kaya matutong maghintay
sandali, madali . . .
Sep 7, 2017
Sep 7, 2017 at 9:46 PM UTC
Baru saja tubuh beserta ruh ini menggelar ritual yang dianggap kekal
Ritual dimana aku bisa merasakan tubuhku merukuk, merunduk, menekuk-nekuk seikhlasnya tanpa meminta apapun kecuali untuk tubuh ini dibimbing Nya
Tak peduli jika doaku belum juga dijabah
Sesungguhnya Tuhan hanya ingin jiwa ini pasrah
Sebiadab-biadabnya laku ku sebagai manusia, terkadang haus juga akan ibadah
Disaat kedua tangan ini hendak selesai menggulung kain sajadah, Muncul pesan berisi alamat.
“Sampai ketemu.”
Seakan lupa terhadap perihal ritual kekal dunia akherat
Ujung kepala sampai ujung kaki ini sepakat untuk berangkat
Mengapa akal sulit digunakan jikala merindu?
Aku bersumpah, tak ada yang tahu.
—
Dalam sesingkatnya waktu aku menjadi saksi akan kehadiran tubuhku di ruang serba asing
Satu-satunya yang tak asing adalah rupanya.
Ditengah kegaduhan batin yang luar biasa,
Hati ini hanya bisa berkata;
“Akhirnya aku kembali melihat matanya.”
Setengah sayup setengah berbinar,
Sepasang bola mata itu menatap milikku,
Suara familiar yang sekarang terdengar serak parau dibabat dunia itu bercerita;
“Aku lelah.”
“Aku tahu.”
Tak sampai tiga puluh menit diriku kembali menjadi saksi akan ingkarnya sumpahku,
Karena aku bisa melihat tubuh ini kembali merukuk, merunduk, menekuk berliuk-liuk
Di momen itu, segala pengetahuan lucut bersama pakaian.
Saat pakaianku dilempar ke lantai,
Harga diri yang kupeluk erat ikut jatuh bersamanya.
Adegan pengingkaran sumpah itu berlangsung entah berapa lama
Buah sinar Matahari mulai mengintip untuk meberitahu bahwa hari baru sudah nampak
Aku bergegas mengambil seribu jejak,
Di jalan pulang aku menerima pesan;
“Terima kasih.”
“Kembali.”
Butuh seribu tahun untuk hancur ini diperbaiki.
Semua ini, sedangkan aku hanya ingin melihat matanya.
May 27, 2019
May 27, 2019 at 12:42 AM UTC
Magising ka sa ganda ng umaga ba
Pero babe, mas maganda ka parin,
Tara kain gud tayo, kainin ko yang
ngabil mo at inumin ko katas mo,
At kung gutom ka rin, pwede mo man
kainin tung pandesal ko,
kung gusto mo samahan mo na rin
konti ng bear brand ko,
Labas tayo mamaya, ang kinis ng ulap
pero mas kinis man kamay mo babe oy,
Gusto ko tikman talaga ba
yung mala marshmallow mo gung kutis,
Pero, hintay muna tayo ha
hindi paman gud lunch,
Pag alas dose na ay pwede na kita kainin
ay este pwede na tayo kumain,
Ano gusto mo kainin?
Yung mga egg meal o yung akin?
San rin tayo magkain?
Sa lamesa or sa bed natin?
Mahirap man mag pili babe oy
Gusto ko sa sala pero bad man gud ba,
Di man gud yan tinuro nila mama
Dapat man daw na kainin kita sa lamesa,
Baka gusto mo dessert?
Busog ka na ba babe?
Baka pwede na tanggalin yang skirt?
Naka feel pa kasi ako ng crave,
Kain tayo ng pina sosyal-sosyal sa dinner
Yung may pa wine-wine tayo,
Yan lang gud kailangan natin
Basta bukas ha ikaw naman ang cleaner.
Sep 6, 2018
Sep 6, 2018 at 10:56 PM UTC
Ditarik, kami diarahkan membaca apapun yang tidak ada penjelasannya.
Dikodratkan harus paham isi kepala makhluk yang hanya sesekali berkata iya dan tidak.
Kami terpingkal, Puan.
Bagaimana tidak?; Kain yang kau gunting sendiri dan pintal dengan rajut sedari subuh sudah cantik--tapi kau merasa kurang, dan kami adalah penyebabnya katamu.
Duduk kami melingkar bersama dengan gelas gelas berisi teh melati,
Hangat membaur aroma kebingungan kaum kami.
Sekali beberapa menit kami terpingkal lagi, berusaha terus membaca setiap halaman kosong dan beberapa titik saja di sudut kiri kanannya.
Tidak ada barang satupun buku yang mengerti keinginan puan.
Cemasnya puan ingin dilindungi,
Lembutnya puan yang ingin dikasihi,
Ah, apalagi tangisan yang tiba-tiba terisak di malam sehabis mimpi.
Tersenyum kami menahan tawa dan kantuk, sembari melihat-lihat wajah puan yang tertunduk mengharap ditanya mengenai hari ini.
Semenit dua menit kami lihat lekat-lekat wajah puan.
Kami bisa tidur malam ini,
Jawaban kebingungan lelaki bukan tertulis pada buku-buku; tapi dua bola mata yang senantiasa banyak bercerita setiap ia duduk hening tanpa berbicara.
Ah, engkau puan~
Buku pelajaran yang tak ada tamatnya.
B_A
10 Mei 2019
May 10, 2019
May 10, 2019 at 12:23 AM UTC
Dear Wifey,
I have found a place for us.
A place where we can settle down for good. I have yet to know who you are but I’ve already found a place afar. A place where even Yolanda has no match. A place where a lot of fish is there to catch, people are so nice that you can leave your things outside and no one will make a move to sn@tch, widened roads for y-o-l-o drive just for you to beat our 6th gear and clutch. We will be wearing our long sleeves not because we’re going to attend some party, but because we’re going to plant some crops for us to eat, my dear Honey. You’ve got nothing to worry when it comes to the bill for water and electricity cuz they have clean rivers and fresh cool air so there’ll be no need for efan, phone, or tv but in any case, you deem it necessary, I guess we could get a set, anyway 100-wampipti for a bill monthly is more than enough as what my auntie told me. There’ll be no need for us to avail the internet, we’re just going to share stories with each other to k i l l time. As we all know, ISPs here in the country s u c k s, will simply leech us and make us lose our dime. Anyway, I don’t want to stress myself out, go to their HQ, launch an arson attack, and commit other crimes. Probably I’ll just write a rant or poem about it that will surely chime.
As you can see, I am so in love with the place, can’t think of any problem to face. Ah yeah, wait, maybe dengue cuz at night there are mosquitoes here that are well-fed and raised. Don’t you worry cuz I’m already saving money honey, I must admit that sometimes there’ll be a need for us to go to the city and Mercury cuz I don’t trust The Generic Pharmacy. That just love won’t be enough, and there are things that we need to shop. Sooner or later, whether we like it or not, we’ll realize that there are things that these hands can’t make or provide, for example, your gown—like, wth? I want you to be the most beautiful bride. I don’t want you to wear a torn dress as we face our fam and magsisi-uwian na pagka-kain na mga guest!
While writing this line, I’m giving my cold stare to a white butterfly, so I stopped the ink and think, will I be able to make you feel that you have found the right guy?
Dec 27, 2019
Dec 27, 2019 at 11:50 PM UTC
Trillions of cells that God placed perfectly;
he aligned them to make
you.
I am ever so blessed that he did.
A face that shines of ecstasy:
eyes of calm turquoise seas,
lips that voice truth and affection,
cheekbones that display true joy.
A face that I find simply lovely.
Your hands
(will hopefully)
encase mine.
Though right now,
we are plainly 'friends'.
The painful word that means
not right now, but eventually.
Oh how I do look forward to the future.
These hands are galaxies.
A metaphor of course.
To show that beyond them
there are many stars and planets.
To show that there is something beyond
this mundane clasping of palms.
To show that beyond us,
there are trillions of things that piece us together.
I hope for a future;
no matter how small or large it may be,
as long as it is filled with you and He who brought us together
(and no I'm not talking about Andrew or Kain).
I hope there is an us,
a he and she,
a you and I.
Jun 14, 2013
Jun 14, 2013 at 5:29 PM UTC
24
Umaga na pala, gising pa rin ako
Kagabi pang walang tulog
Dilat pa rin mata ko
Masakit ang panga
Kakasigaw ng pangalang
Ayaw ng bumalik
Iniwan puso ko
Tanghali na pala
Busog pa rin ako
Kagabi pang walang kain
Alak laman ng tiyan ko
Mag gagabi na pala
Basa pa rin mata ko
Tuyo na ang luhang
Nasa unan ko
Babalik ka pa ba?
Maghihintay ako
Kahit na ilang araw
Mag aabang ako
Ayusin natin to
Sigaw ng puso ko
Masaya na sya sa iba
Bulong ng utak ko
Aug 13, 2017
Aug 13, 2017 at 11:16 AM UTC
I
Patuloy kong napapatunayan na mahal ko siya habang patuloy siyang nahuhulog sa kanya.
III
Maari nga. Hindi rin naman ito ang panahon para gisingin ang pag-ibig na maaring mamagitan sa aming dalawa. Nakuha ko na lang na maging masaya para sa kanya. Bagaman napakalungkot pag kausap ko siya. Lahat nag iba na. Di na rin ako nagtaka. Ganun naman talaga. Tanggap ko na. Kahit simula pa lang, inaantay ko na siya. Aaaaaaaaa.
V
Hindi para sakin. At hindi ko naman talaga pipilitin. Bagaman pusong mandaraya ay nabibitin. Lahat ng nararamdaman, lalabanan at kakagatin. Hahayaang malunod ang mga alaala at hindi na iisiping sagipin. Bibitaw at sa malayo na lang tatanawin. Sa dulo ng kahapon ko na lang siya aangkinin. Wala lang siguro akong kain.
Jan 14, 2021
Jan 14, 2021 at 11:20 AM UTC
I've been
told with utmost
nostalgia
and with
the incessant need
to satisfy
an already
satisfied
guest.
Jun 15, 2014
Jun 15, 2014 at 9:27 AM UTC
Nagsimula sa isang hapunan
Hanggang umabot sa masarap na kwentuhan
Hindi namalayan ang oras
Hatinggabi na't tuloy parin ang tawanan.
Pagkikita ay nadugtungan
Muli ay nagkayayaan
Kain dito, gala doon
Ikaw at ako magkasamang nagbibiruan.
Kasama ka sa pag-uwi
Kasabay ng musika paulit ulit naririnig
Hindi namalayan ang oras
Makasama ka lg walang lungkot sa labi.
Labis ang lungkot sa iyong pag-alis
Mga boses at ngiti **** nakakasabik
Mga matang mapungay at labing mapula
Sa isip ko ay laging nakapinta.
Pero mahal, ako'y nasasaktan
Nasasaktan sa maling pagmamahalan
Pagmamahalan sa maling panahon
Panahon na sinusubok ng pagkakataon.
Sa iyong pag-alis ika'y may hiling
Ika'y huwag kalimutan at ang mga alaala natin
Natulala at hindi na alam ang ibibigkas
Pero pangako mahal, ako'y andito lang hanggang wakas.
Feb 25, 2020
Feb 25, 2020 at 2:40 AM UTC
6 a.m di Surabaya - 1 a.m di Gaza
Saat bangun tidur badanku terasa lemas.
Masih terlalu pagi aku masih ingin berbaring di kasur.
Sambil kubuka akun X orang orang Gaza yang kukenal.
Tapi hanya akun Omar yang tampak aktif.
Memposting apapun yang sedang dia alami.
Omar mengeluh susah tidur.
Kedinginan berselimut kain tipis usang.
Banyak nyamuk masuk ke tendanya.
Sementara di luar suara zanana mengganggu.
Diselingi ledakan bombardir pesawat jet.
10 a.m di Surabaya - 05 a.m di Gaza
Aku bosan menunggu antrian bank yang ramai.
Sambil menunggu sepi kubuka lagi akun Omar.
Dia mengeluh melihat banyak belatung.
Merubung sisa tepungnya yang hampir kadaluwarsa.
Dia tak bisa lagi membuat roti.
11 a.m di Surabaya - 06 a.m di Gaza
Aku menunggu ojek online di tepi jalan.
Sambil merokok kubuka lagi akun Omar.
Dia mengeluh kehabisan sabun dan shampo.
Sementara air untuk mandi dan mencuci.
Hanya tersisa setengah ember.
01 p.m di Surabaya - 08 a.m di Gaza
Aku sedang makan siang di Peneleh.
Makan pecel sambil kubuka lagi akun Omar.
Dia mengeluh saat mengantri di toko.
Menghabiskan waktu dan tenaga.
Berdesak desakan hanya untuk sekantung roti.
04 p.m di Surabaya - 11 a.m di Gaza
Saat sore aku nongkrong di Wonokromo.
Minum kopi sambil kubuka lagi akun Omar.
Dia mengeluh setelah belanja di pasar.
Bawang , tomat , terong , kentang dan cabai.
Harganya semakin naik tak terjangkau.
06 p.m di Surabaya - 01 p.m di Gaza
Aku sedang duduk di beranda masjid.
Menunggu isya sambil kubuka lagi akun Omar.
Dia mengeluh setelah berjalan jauh.
Merasakan kepanasan dan kelelahan.
Hanya untuk mengecas ponselnya di solar panel dekat pantai.
08 p.m di Surabaya - 03 p.m di Gaza
Aku masih makan malam di Tunjungan.
Makan rawon sambil kubuka lagi akun Omar.
Ternyata di Gaza sedang hujan deras.
Omar mengeluh setelah tendanya kebanjiran.
Barang barangnya basah terkena air hujan.
09. p.m di Surabaya - 04 p.m di Gaza
Temanku mengajak minum kopi di kafe.
Minum cappucino sambil kubuka lagi akun Omar.
Dia mengeluh sudah lama tidak makan ayam.
Yang bisa dia lakukan hanyalah menggambar ayam.
Lalu menaruhnya di atas piring kosong.
10 p.m di Surabaya - 5 p.m di Gaza
Aku sedang menonton sepakbola.
Saat jeda kubuka lagi akun Omar.
Dia mengeluh setelah memeriksa Gofundme.
Hampir seminggu tak mendapat donasi.
Sementara uangnya hanya tersisa puluhan shekel.
01 a.m di Surabaya - 08 p.m di Gaza
Tengah malam aku bersiap tidur.
Sambil berbaring di kasur kubuka lagi akun Omar.
Ternyata pemukiman dekat tendanya baru saja dibombardir.
Omar mengeluh setelah kelelahan membantu evakuasi.
Dia hampir muntah melihat serpihan tubuh berlumuran darah.
03. a.m di Surabaya - 10 p.m di Gaza
Aku merasa kesulitan tidur.
Sambil mendengarkan musik kubuka lagi akun Omar.
Ternyata dia masih tetap mengeluh.
Merasa lelah terus menerus mengeluh.
Terlalu banyak keluhan hingga kelelahan mengeluh.
Aku juga lelah melihat Omar terus mengeluh.
Tapi orang yang menderita memang harus mengeluh.
Hanya mayat yang tak bisa lagi mengeluh.
Mayat tak merasakan penderitaan untuk dikeluhkan.
Daripada menjadi mayat lebih baik Omar tetap hidup walaupun terus mengeluh.
November 2024
By Alvian Eleven
Dec 9, 2024
Dec 9, 2024 at 1:44 PM UTC
Nhn aayna- e -saaz main go-mago yay kaifiat
Jaisay burg- o -bahar main ** koe chingari
Jiss kay sholon main bujhay yay dil rakh ki soorat
Jisss kay chahray main jalay angari.....
Main wo zaat hon jiss ka koe shahar nhn
Jo jahan chalay wahan aag lagay
Jiss kay bayan main naan zahar naan amar
Jiss kay wajood main dah-kain sab raaz chupay.....
Nhn asbaab koe, nhn imkaan koe
Mere zaat kay hisaab main nhn jaan koe
Phir bhe toofan-e- azam liay chalti hon
Kay meray dard ki intiha ki nhn intiha koe.......
Feb 19, 2019
Feb 19, 2019 at 11:34 AM UTC