Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"iyan" poems
Mahal, Naalala mo pa ba yung mga panahon na puro ngiti at saya? Mga araw na puno ng kwentuhan, asaran at tawanan Na hindi ko malaman Kung saan nanggaling ang mga iyan Naalala mo pa ba kung paano ko lagyan ng ngiti ang iyong mga labi At tila nilagyan ng bituin ang iyong mga mata? Naalala mo pa ba kung paano mo sinabi sa akin na gusto mo ako? Tila hindi ka pa nga sigurado sa nadarama mo Naalala mo pa ba nung tinanong mo ako kung pwede bang manligaw? Tila nanlumo ka pa nga sa sagot ko. At hindi nagtagal, ay unti unti mo din binitawan ang salitang “Mahal kita. Mahal na mahal kita” Dahil ako? Naalala ko pa Naalala ko pa kung paano tayo nagkakilala Kung paano sinabi sa akin ng kaibigan mo, na gusto mo ako Kung paano mismo nanggaling sa bibig mo, na gusto mo nga ako Kung paano ko binigkas ang salitang “Mahal din kita” Kung paano mo unti unting binabawi ang salitang “Mahal kita” Dahil sabi mo, Sabi mo pagod ka na, ayaw mo na, sawa ka na Kung paano ako nagpakatanga, habang tinutulak ka sa babaeng gusto mo Habang sinasabing “Kung saan ka masaya, duon ako Kahit masakit, kakayanin ko” At naalala ko pa, kung paano mo sinabing “Patawad, mahal pa din kita.” Tinanggap kita. Tinanggap ko lahat ng eksplenasyon at rason mo. Lahat lahat, kahit ilang beses kong narinig na ang tanga ko Dahil tinanggap kita, pero masisisi ba nila ako? Masisisi ba nila ako kung mahal pa din kita? Masisisi ba nila ako kung patuloy pa din akong umaasa na babalik yung tayo? Hindi naman diba? Kasi unang una sa lahat, hindi sila yung nagmahal Hindi sila yung sinaktan at iniwan Ilang gabi akong umiyak Ilang gabi kong iniyakan ang paulit ulit na dahilan Ilang beses akong nagpakatanga sa paulit ulit na rason Ilang beses akong tinanong kung kaya ko pa ba? Kung masaya pa ba ako? Kung pagod na ba ako? Hanggang saan yung kaya ko? At duon ko natagpuan Duon ko natagpuan ang sarili ko Namamahinga sa pagitan ng “Mahal kita” at “Pagod na ako” Pero mahal, masisisi mo ba ako kapag sinabi kong pagod na ako? Masisisi mo ba ako kung sinabi ko sayong gusto kong magpahinga habang minamahal mo? Kung ang gusto ko lang ay ipadama mo ulit sa akin ang nadarama mo? Kung ang gusto ko lang kalimutan ang sakit na dinulot mo? Kung pagod na ako kakaisip sa salitang “kayo”? Kung pagod na ako kakaiyak dahil parang siya pa din ang gusto mo? Kung lagi kong naiisip na baka kaya mo ako binalikan, dahil hindi ka niya gusto? Mahal, wag **** iisipin na ayoko na sayo Wag **** iisipin na kaya ko gustong magpahinga dahil pagod na ako Dahil tulad ng sabi mo, kung pagod na ako, magpahinga ako Kasi mahal, gusto kong magpahinga Para muling madama ang init ng pagibig Na tila ba sa akin ay iyong ipinagkait Muling masulyapan ang mga matang Tila ba hinahanap ako sa libo libong tao Mahal, patawad. Mahal kita, pero pagod na ako Pero hindi ibigsabihin nito ay palayain mo ako Ibig kong sabihin, ipaglaban mo naman ako. Ipaglaban mo naman ako, dahil pagod na ako.
0
Oct 14, 2017
Oct 14, 2017 at 7:54 AM UTC
Mahal kita, pero pagod na ako
Mahal, Naalala mo pa ba yung mga panahon na puro ngiti at saya? Mga araw na puno ng kwentuhan, asaran at tawanan Na hindi ko malaman Kung saan nanggaling ang mga iyan Naalala mo pa ba kung paano ko lagyan ng ngiti ang iyong mga labi At tila nilagyan ng bituin ang iyong mga mata? Naalala mo pa ba kung paano mo sinabi sa akin na gusto mo ako? Tila hindi ka pa nga sigurado sa nadarama mo Naalala mo pa ba nung tinanong mo ako kung pwede bang manligaw? Tila nanlumo ka pa nga sa sagot ko. At hindi nagtagal, ay unti unti mo din binitawan ang salitang “Mahal kita. Mahal na mahal kita” Dahil ako? Naalala ko pa Naalala ko pa kung paano tayo nagkakilala Kung paano sinabi sa akin ng kaibigan mo, na gusto mo ako Kung paano mismo nanggaling sa bibig mo, na gusto mo nga ako Kung paano ko binigkas ang salitang “Mahal din kita” Kung paano mo unti unting binabawi ang salitang “Mahal kita” Dahil sabi mo, Sabi mo pagod ka na, ayaw mo na, sawa ka na Kung paano ako nagpakatanga, habang tinutulak ka sa babaeng gusto mo Habang sinasabing “Kung saan ka masaya, duon ako Kahit masakit, kakayanin ko” At naalala ko pa, kung paano mo sinabing “Patawad, mahal pa din kita.” Tinanggap kita. Tinanggap ko lahat ng eksplenasyon at rason mo. Lahat lahat, kahit ilang beses kong narinig na ang tanga ko Dahil tinanggap kita, pero masisisi ba nila ako? Masisisi ba nila ako kung mahal pa din kita? Masisisi ba nila ako kung patuloy pa din akong umaasa na babalik yung tayo? Hindi naman diba? Kasi unang una sa lahat, hindi sila yung nagmahal Hindi sila yung sinaktan at iniwan Ilang gabi akong umiyak Ilang gabi kong iniyakan ang paulit ulit na dahilan Ilang beses akong nagpakatanga sa paulit ulit na rason Ilang beses akong tinanong kung kaya ko pa ba? Kung masaya pa ba ako? Kung pagod na ba ako? Hanggang saan yung kaya ko? At duon ko natagpuan Duon ko natagpuan ang sarili ko Namamahinga sa pagitan ng “Mahal kita” at “Pagod na ako” Pero mahal, masisisi mo ba ako kapag sinabi kong pagod na ako? Masisisi mo ba ako kung sinabi ko sayong gusto kong magpahinga habang minamahal mo? Kung ang gusto ko lang ay ipadama mo ulit sa akin ang nadarama mo? Kung ang gusto ko lang kalimutan ang sakit na dinulot mo? Kung pagod na ako kakaisip sa salitang “kayo”? Kung pagod na ako kakaiyak dahil parang siya pa din ang gusto mo? Kung lagi kong naiisip na baka kaya mo ako binalikan, dahil hindi ka niya gusto? Mahal, wag **** iisipin na ayoko na sayo Wag **** iisipin na kaya ko gustong magpahinga dahil pagod na ako Dahil tulad ng sabi mo, kung pagod na ako, magpahinga ako Kasi mahal, gusto kong magpahinga Para muling madama ang init ng pagibig Na tila ba sa akin ay iyong ipinagkait Muling masulyapan ang mga matang Tila ba hinahanap ako sa libo libong tao Mahal, patawad. Mahal kita, pero pagod na ako Pero hindi ibigsabihin nito ay palayain mo ako Ibig kong sabihin, ipaglaban mo naman ako. Ipaglaban mo naman ako, dahil pagod na ako.
Continue reading...
62
"No more questions? Let's move on to the next topic" Mula nang mawala ka, Sa bawat pagkakataong Banggitin iyan ng aking mga **** Napapatanga ako at itinatanong sa sarili, "Ganon lang ba kadali yun?" Sana kasing dali Ng paglipat ng pahina ng aking libro Ang paglipat ng puso ko mula sayo, pabalik sakin Sana kasing dali Ng pagbura ng marka ng lapis sa kuwaderno Ang pagbura ng alaala mo sa aking isipan Sana kasing dali Ng paglabas pasok ng mga **** sa silid Ang paglabas pasok mo sa aking mundo Sana pero hindi Dahil tila nasa bawat pahina ka ng aking libro Dahil tila marka ng bolpen ang pilit kong ibinubura Dahil tila nakalabas ka na ngunit pilit kitang inaanyayahang bumalik Kahit ilang pagsasanay, pagsusulit, at oral recitations pa Sana bumalik ka Pero hindi. "No more questions? Let's move on to the next topic" Paano nga naman kasi ako makakausad Kung isipan ko'y punong-puno pa rin ng katanungan
0
Feb 11, 2016
Feb 11, 2016 at 3:42 AM UTC
Classroom Hugot
Noong minahal kita Naging matapang ako Na ipahayag ang aking damdamin, na minsa'y hindi ko nagawa kahit kanino Wala akong ibang hiling Kung di ako'y iyong ibigin rin Naging makata at lahat Wala pa rin Hindi pinilit ang damdamin Kahit seryoso na ang pagtingin Kahit masaktan, ayos lang din Basta't ika'y nasa aking paningin Minsan, naguguluhan Bakit ko hinayaang ganyan Bakit mas gusto kong ganito na lang Bakit mas gusto kong 'wag na lang Ako ay may hinanakit Alam mo naman na kung bakit Ayokong manakit Lalo na kung ikaw Wala na akong nararamdaman Panigurado iyan Wala na ang kilig Itinapon na kung saan Pinutol mo ang kuneksyon Ang tali na tayo lang ang may hawak May magbabago, naisip ko Para sa ikabubuti ko naman, siguro Noong minahal kita Naging matapang ako Na harapin at subukin ang pagsuko ng damdamin Dahil... Walang kwenta ang pag-ibig Kung ang iibig ay iisa lang din.
0
Mar 9, 2015
Mar 9, 2015 at 10:06 PM UTC
Huling Tula Para Sa Iyo
Balanseng pakikibaka, Ito ang araw araw na ipinamulat sa akin Ng pang araw araw ko ding pagtira Sa mundong hindi naman timbang ang hustisya Magkabilang panig na inaasahan ng lahat Na sana'y magpantay ang timbangan Ngunit ang katotohanan? Likas nang mas mabigat ang kabila Kaysa sa nasa kabila. Lahat daw ay pantay pantay Sabi ng matandang kasabihan Ngunit para sa akin? ‘Yan ay isang malaking kalokohan Wala pa namang naging malinaw na paliwanag Sa uugod-ugod na paniniwalang iyan Nakakapagod pantayin ang mga bagay-bagay. Sa kadahilanang hindi naman pantay pantay ang layunin ng bawat nilalang Sa lipunang, Kailanma'y hindi na magiging patas Sa mundong, Kailanma'y hindi na bababa ang mga nawili na sa itaas, Sa daigdig, Na ang nasa ilalim ay lalo pang nadidiin Paano pang mag-aabot ang langit at lupa Kung mananatiling bakante ang gitna Kung ang biktima ay lalong inaakusahan At ang may sala ay patuloy na hinahangaan O lupa kong hirang, o Inang kong Bayan Tayo ba’y ang mga walang kapaguran panaginip? Hanggang kailan tayo maaaring maidlip? Tayo ba’y ang mga hindi natutulog na batis? Hanggang saan tayo padadaluyin ng mga agos ng hinagpis? Tayo ba'y ang mga sigaw Sa kwebang walang alingawngaw? Hanggang kailan tayo magtitiis Sa 'di makatarungang ''Mga Bulong ng Hapis''. © 2018 Glen Castillo All Rights Reserved.
0
Jul 30, 2018
Jul 30, 2018 at 5:34 AM UTC
Mga Bulong ng Hapis
Saya, yan lang naman ung gusto kong maramdaman ngayong 2020 na kasama ka Bakit parang hindi ko ito dama gayung kakasimula palang ng taon Pait, sakit, hirap ilan lamang yang nadama ko simula ng pagpasok ng bagong taon Ang hirap, ang hirap isipin kung ikaw pa ba ung minahal ko? Bakit parang pagpasok na pagpasok palang ng taon ika’y nagbago? Pait kasi hindi ko na maramdaman ung tamis at kilig sa bawat yakap at halik mo. Sakit, ang sakit sakit isipin na ako pa ba ung babaeng laman ng puso mo? Hindi ko alam kung paano ito sabihin sayo Dahil napakasensitibo **** tao Mahal,mahal na mahal kita ng buong buo, Ayaw kitang saktan sa mga salitang gusto kong ibahagi sayo Kaya sa tula ko idadaan ang mga to Susubukang maghinay hinay sa mga salitang bibitiwan Mahal ikaw pabayan? Bakit parang hindi? Kung magbiro eh hindi ko alam kung akoy sisimangot o ngingiti Pero sige na nga akong ngingiti nalamang ng Makita **** ayos lang saakin Habang nakangiting naisingpang sa iba nalang tumingin upang hindi mo Makita ang mga lungkot saaking mga mata tatawa para di mahalatang akoy nasasaktan na baka kase pagsumimangot ako ay iyong sabayan mga sumpong na aking nararamdaman eh tatakpan nalamang ng mga tawa. Sige patuloy akong magpapanggap na maging masaya kahit ang aking nararamdaman eh sobrang sakit na kaya ko lamang ito ginagawa upang hindi ka mawala, mahal, sana pag ito’y iyong nabasa wag ka sanang mawalan ng gana o di kaya ay sisihin ang iyong sarili sa kadahilanang ako’y iyong nasasaktan na. ayos lang ako wag kang magalala patuloy na kumakapit upang ang relasyon natin ay hindi masira mahal na mahal kita sana iyong tandaan ngunit ako’y makikiusap lang sana wag ka sanang panghinaan ng loob sa aking mga nasabi at patuloy na lumaban dahil hindi ko na alam ang gagawin pag ika’y nawala pa alalahanin ang saya, tuwa, kulitan na ating nagawa at patuloy na kumapit at subukang ayusin itong problema wag ka lang mawala. Madami pang oras, araw, lingo, buwan,taon o kahit dekada. Wag ka lang bumitaw saaking kamay mahal. Mahal na mahal kita. Tandaan mo yan Mahal na mahal kita kahit ika’y ganyan Madaan yan sa lambing Wag natin ulit sayangin etong pagkakataon Dahil mahal ako na ang nagsasabi na tayo hanggang dulo Away, problema, ilan lamang yan sa mga pagsubok na ating dadaanan Dahil pagtapos ng mga iyan Maganda ang surpresang naghihintay satin. Mahal kapit lang, laban pa. malalagpasan din natin yan.
0
Jan 10, 2020
Jan 10, 2020 at 7:58 AM UTC
Tayo
Saya, yan lang naman ung gusto kong maramdaman ngayong 2020 na kasama ka Bakit parang hindi ko ito dama gayung kakasimula palang ng taon Pait, sakit, hirap ilan lamang yang nadama ko simula ng pagpasok ng bagong taon Ang hirap, ang hirap isipin kung ikaw pa ba ung minahal ko? Bakit parang pagpasok na pagpasok palang ng taon ika’y nagbago? Pait kasi hindi ko na maramdaman ung tamis at kilig sa bawat yakap at halik mo. Sakit, ang sakit sakit isipin na ako pa ba ung babaeng laman ng puso mo? Hindi ko alam kung paano ito sabihin sayo Dahil napakasensitibo **** tao Mahal,mahal na mahal kita ng buong buo, Ayaw kitang saktan sa mga salitang gusto kong ibahagi sayo Kaya sa tula ko idadaan ang mga to Susubukang maghinay hinay sa mga salitang bibitiwan Mahal ikaw pabayan? Bakit parang hindi? Kung magbiro eh hindi ko alam kung akoy sisimangot o ngingiti Pero sige na nga akong ngingiti nalamang ng Makita **** ayos lang saakin Habang nakangiting naisingpang sa iba nalang tumingin upang hindi mo Makita ang mga lungkot saaking mga mata tatawa para di mahalatang akoy nasasaktan na baka kase pagsumimangot ako ay iyong sabayan mga sumpong na aking nararamdaman eh tatakpan nalamang ng mga tawa. Sige patuloy akong magpapanggap na maging masaya kahit ang aking nararamdaman eh sobrang sakit na kaya ko lamang ito ginagawa upang hindi ka mawala, mahal, sana pag ito’y iyong nabasa wag ka sanang mawalan ng gana o di kaya ay sisihin ang iyong sarili sa kadahilanang ako’y iyong nasasaktan na. ayos lang ako wag kang magalala patuloy na kumakapit upang ang relasyon natin ay hindi masira mahal na mahal kita sana iyong tandaan ngunit ako’y makikiusap lang sana wag ka sanang panghinaan ng loob sa aking mga nasabi at patuloy na lumaban dahil hindi ko na alam ang gagawin pag ika’y nawala pa alalahanin ang saya, tuwa, kulitan na ating nagawa at patuloy na kumapit at subukang ayusin itong problema wag ka lang mawala. Madami pang oras, araw, lingo, buwan,taon o kahit dekada. Wag ka lang bumitaw saaking kamay mahal. Mahal na mahal kita. Tandaan mo yan Mahal na mahal kita kahit ika’y ganyan Madaan yan sa lambing Wag natin ulit sayangin etong pagkakataon Dahil mahal ako na ang nagsasabi na tayo hanggang dulo Away, problema, ilan lamang yan sa mga pagsubok na ating dadaanan Dahil pagtapos ng mga iyan Maganda ang surpresang naghihintay satin. Mahal kapit lang, laban pa. malalagpasan din natin yan.
Continue reading...
45
Ika'y dyosa saking mga mata, Kakayahan mo, sayo'y nagpapaganda, Sayo ako'y biglang nahalina, Naging inspirasyon, tinitingala. Ika'y aking hinahangaan, Lalong lalo na sa iyong larangan, Sa bawat laro, inaabangan, Hindi kumukurap sa iyong paglaban. Ika'y tahimik na kumukinang, Ipinapakita ang mga kakayahang nilinang, Pinagaling ng mga pinagdaanan, Pinagdaanang tagumpay at mga kabiguan. Di ko inaasahang ito'y huli mo na, Mga luha'y parang tutulo sa'king mga mata, Hindi ko matanggap na ika'y lilisan na, Hahayo at di ko na muling makikita. Ngunit wala akong magagawa dahil ito'y desisyon mo, Iyan ay buhay mo na di ko naman kargo, Ngunit aabangan ko ang maaari **** pagbabalik, Ang pagbabalik ng bayani kong sa bawat laro'y puso ko'y pinapasabik.
0
May 14, 2017
May 14, 2017 at 5:58 AM UTC
Paalam na
“Naaalala mo pa ba ako?” Iyan ang pangungusap na maaaring itanong sa’yo ng mga laruan mo noong iyong kabataan. Mga laruang naitabi’t nakalimutan na at maaaring nasa talampas na ng mga bagay na malapit nang mailagay sa tapunan. Mga nagsilbing matalik **** kaibigan noong ika’y talagang nangangailangan. “Naaalala mo pa ba ako?” Tanong na hindi mahirap sagutin ngunit sakit lamang ang maibibigay. Naalala mo man ngunit hindi na nabigyan ng pansin at tuluyan nang nawalan ng taglay Tanong ng mga laruan mo na tuluyan nang nakalimutan at hindi na nabigyan ng hanay
 Kung ang mga laruan mo ay makakapagsalita, ano kaya ang sasabihin nila sa’yo? “Kaibigan, naalala mo pa ba noong tayo’y magkasamaa? Noong ako at ikaw lang ang natatanging tao sa mundong ating tinatayuan. Noong araw araw pag uwi mo galing sa paaralan ay hahanapin mo agad ako at kakausapin. Hindi napapansin na ako ay pinaglalaruan mo lamang. At iyon ang natatanging silbi ko. Isang laruang posibleng mapalitan pag nakahanap ng katapat na mas karapat dapat… Masakit maging laruan.” Siguro nga hindi nakapagsasalita ang mga laruan. At iyon ang tanging rason kung bakit sila naimbento; para magsilbing panlibang sa mga naiinip. Pagdating ng panahon ay itinakda silang ipamigay o kaya nama’y kalimutan na at itabi sa isang madilim na kahon ng walang hanggan. Ang mga laruang minsann nang itinakda na maging panangga sa kainipan. Masakit maging laruan. Pero bakit ako na hindi laruan ay napapatanong na rin? “Naaalala mo pa ba ako?” Kasi minsan nagtataka na ako kung pumapasok pa ba ako sa isip mo. Tuluyan na ba akong nawalan ng taglay na hindi mo na ako maihanay sa oras **** mamahalin? Alam ko na hindi ako itinakda na maging panangga sa kainipan pero bakit ganoon na ang aking nararamdaman? Tuluyan na nga bang nakalimutan? Ako na natatanging andyan tuwing ika’y nangangailangan, ngayon naging laruan na di man lang masulyapan. Masakit maging laruan Masakit mapaglaruan Masakit na gumawa ng sakripisyo kung hindi mo rin naman ito bibigyan ng pakinabang. Kung magsisilbi lang ako na libangan tuwing iyong kailangan. Mahirap umasa sa mga bagay na matagal nang hindi nagpapakita. Pero kahit na minsa’y napapatanong narin ako… Nagbubulag-bulagan ako dahil… Mahal kita Mahal kita kahit na matagal mo na akong itinambak sa kahon kasama ang mga papeles na mayroong mga walang saysay na salitang nakalimbag. Mahal kita kahit na ginawa mo akong laruan sa panahon na ika’y nangangaliangan. Mahal kita kahit na ni isang sulyap ay hindi mo ko mabigyan. Mahal kita kahit masakit na. Pero minsan, napapatanong na rin ako; Naaalala mo pa ba ako?
0
Dec 17, 2016
Dec 17, 2016 at 9:18 AM UTC
Laruan (naaalala mo pa ba ako?)
“Naaalala mo pa ba ako?” Iyan ang pangungusap na maaaring itanong sa’yo ng mga laruan mo noong iyong kabataan. Mga laruang naitabi’t nakalimutan na at maaaring nasa talampas na ng mga bagay na malapit nang mailagay sa tapunan. Mga nagsilbing matalik **** kaibigan noong ika’y talagang nangangailangan. “Naaalala mo pa ba ako?” Tanong na hindi mahirap sagutin ngunit sakit lamang ang maibibigay. Naalala mo man ngunit hindi na nabigyan ng pansin at tuluyan nang nawalan ng taglay Tanong ng mga laruan mo na tuluyan nang nakalimutan at hindi na nabigyan ng hanay
 Kung ang mga laruan mo ay makakapagsalita, ano kaya ang sasabihin nila sa’yo? “Kaibigan, naalala mo pa ba noong tayo’y magkasamaa? Noong ako at ikaw lang ang natatanging tao sa mundong ating tinatayuan. Noong araw araw pag uwi mo galing sa paaralan ay hahanapin mo agad ako at kakausapin. Hindi napapansin na ako ay pinaglalaruan mo lamang. At iyon ang natatanging silbi ko. Isang laruang posibleng mapalitan pag nakahanap ng katapat na mas karapat dapat… Masakit maging laruan.” Siguro nga hindi nakapagsasalita ang mga laruan. At iyon ang tanging rason kung bakit sila naimbento; para magsilbing panlibang sa mga naiinip. Pagdating ng panahon ay itinakda silang ipamigay o kaya nama’y kalimutan na at itabi sa isang madilim na kahon ng walang hanggan. Ang mga laruang minsann nang itinakda na maging panangga sa kainipan. Masakit maging laruan. Pero bakit ako na hindi laruan ay napapatanong na rin? “Naaalala mo pa ba ako?” Kasi minsan nagtataka na ako kung pumapasok pa ba ako sa isip mo. Tuluyan na ba akong nawalan ng taglay na hindi mo na ako maihanay sa oras **** mamahalin? Alam ko na hindi ako itinakda na maging panangga sa kainipan pero bakit ganoon na ang aking nararamdaman? Tuluyan na nga bang nakalimutan? Ako na natatanging andyan tuwing ika’y nangangailangan, ngayon naging laruan na di man lang masulyapan. Masakit maging laruan Masakit mapaglaruan Masakit na gumawa ng sakripisyo kung hindi mo rin naman ito bibigyan ng pakinabang. Kung magsisilbi lang ako na libangan tuwing iyong kailangan. Mahirap umasa sa mga bagay na matagal nang hindi nagpapakita. Pero kahit na minsa’y napapatanong narin ako… Nagbubulag-bulagan ako dahil… Mahal kita Mahal kita kahit na matagal mo na akong itinambak sa kahon kasama ang mga papeles na mayroong mga walang saysay na salitang nakalimbag. Mahal kita kahit na ginawa mo akong laruan sa panahon na ika’y nangangaliangan. Mahal kita kahit na ni isang sulyap ay hindi mo ko mabigyan. Mahal kita kahit masakit na. Pero minsan, napapatanong na rin ako; Naaalala mo pa ba ako?
Continue reading...
22
Minsa’y nadako ako sa Kalye Pag-ibig Marahil walang karatula Ang mayroon lamang ay iilang linyang puti Salungat sa kalsada Siya rin palang tulay sa’ting tagpuan. Bawat butil ng Kanyang mukha’y Kumakapit at humihilik sa balat Sa’king palad, umaapaw ang mga ito Hihinto pa ba? Pagkat hindi handa Ang yerong gawa sa plastik Na syang bihis-bihis ng kabilang palad. Maraming yapak, aking naririnig Ngunit alam kong ang berdeng kulay Pawang hindi para sakin at sayo. Ang bawat kasuotan nila’y Tila pustura lang, ako’y nanatiling walang kibo. Unti-unti kong binagtas ang eskinita Makitid doon ngunit alam kong ito’y tama Tila kayrami pa ring paninda Ngunit ang lahat, hindi naman kabili-bili Pagkat minsanan lang ang pag-ibig na totoo Ni hindi ito kinakalakal. Hindi ko man mabili ang nais ko ngayon Masilayan man kita, bagkus likod lamang Ni hindi ko nga matanto ang itsura Basta’t sigurado ako Sa paglingon mo’y parehas na tayong handa. Malayo pa ang lalakbayin Ng pawang minanhid na mga paa Pagkat ang direksyon nati’y Sa ngayo’y alam kong Hindi pa para sa isa’t isa. Ikaw na siyang iniirog Aking hihintayin Hanggang ang oras ay tumiklop At umusbong ang panibagong bulaklak Saka natin pagmasdan Mga paru paro’t iilang kulisap, maging alitaptap. Tatandaan ko ang ating tagpuan Kung saan ihihimlay natin ang kinabukasan Buksan mo ang pusong minsang winarak Bubuuohin muna iyan ng Nasa Itaas At saka na natin isulat ang makabagong alamat. Sa Kalye Pag-ibig, tandaan mo, irog Tayo’y babalik at muling mangangarap Bubuo na panibagong larawan Na may tunay na ngiting Hahalimuyak sa mas Nakatataas. Sa Kalye Pag-ibig, Doon tayo magkita.
0
Dec 1, 2014
Dec 1, 2014 at 7:02 AM UTC
Kalye Pag-ibig
Minsa’y nadako ako sa Kalye Pag-ibig Marahil walang karatula Ang mayroon lamang ay iilang linyang puti Salungat sa kalsada Siya rin palang tulay sa’ting tagpuan. Bawat butil ng Kanyang mukha’y Kumakapit at humihilik sa balat Sa’king palad, umaapaw ang mga ito Hihinto pa ba? Pagkat hindi handa Ang yerong gawa sa plastik Na syang bihis-bihis ng kabilang palad. Maraming yapak, aking naririnig Ngunit alam kong ang berdeng kulay Pawang hindi para sakin at sayo. Ang bawat kasuotan nila’y Tila pustura lang, ako’y nanatiling walang kibo. Unti-unti kong binagtas ang eskinita Makitid doon ngunit alam kong ito’y tama Tila kayrami pa ring paninda Ngunit ang lahat, hindi naman kabili-bili Pagkat minsanan lang ang pag-ibig na totoo Ni hindi ito kinakalakal. Hindi ko man mabili ang nais ko ngayon Masilayan man kita, bagkus likod lamang Ni hindi ko nga matanto ang itsura Basta’t sigurado ako Sa paglingon mo’y parehas na tayong handa. Malayo pa ang lalakbayin Ng pawang minanhid na mga paa Pagkat ang direksyon nati’y Sa ngayo’y alam kong Hindi pa para sa isa’t isa. Ikaw na siyang iniirog Aking hihintayin Hanggang ang oras ay tumiklop At umusbong ang panibagong bulaklak Saka natin pagmasdan Mga paru paro’t iilang kulisap, maging alitaptap. Tatandaan ko ang ating tagpuan Kung saan ihihimlay natin ang kinabukasan Buksan mo ang pusong minsang winarak Bubuuohin muna iyan ng Nasa Itaas At saka na natin isulat ang makabagong alamat. Sa Kalye Pag-ibig, tandaan mo, irog Tayo’y babalik at muling mangangarap Bubuo na panibagong larawan Na may tunay na ngiting Hahalimuyak sa mas Nakatataas. Sa Kalye Pag-ibig, Doon tayo magkita.
Continue reading...
51
Sawa na ako sa ideya ng Pag-ibig Sawa ka na rin ba? Sa pagbulong, paghikbi at pag-asa? Dahil minsan mayroon akong nakilala Isang bulaklak ng sampaguita Bagamat di pa tuluyang bumubuka Dinudumog na ng labis na pagsinta At minsang umibig rin siya At hinayaang pitasin ng isang binata Ipinagkaloob ang taglay na kamurahan at bango Isiniwalat lahat ng pinakatatago Araw ni Valentino nang muli siyang nakita Nangungulubot na ang kanyang mumunting petalya Muli kong napansin na ang pagsinta Katulad rin pala niya May panahon ng pag usbong May panahon ng pagkamatay Hinubog na ideya sa ating isipan Na ang pagmamahal ay walang katapusan Iyan ang dahilan kung bakit sawa na ako Sa ideya ng pag-ibig
0
Jul 12, 2016
Jul 12, 2016 at 2:21 AM UTC
Sawa na ako sa Ideya ng Pag-ibig
Sa taong ito, hindi naging madali ang lahat Maraming suliranin, magulong mundo, makalat. Milyun milyon ang mga nasawing buhay Nawalan ng trabaho't ikinabubuhay. Bilyon bilyong mga tao ang nagluksa Sa mga buhay na biglaang kinuha Mga taong namatay dahil sa pandemya May mga nasawi rin dahil sa kalamidad at trahedya. Hustisya! Iyan ang sigaw nila Kay hirap abutin ang hustisya lalo na kung ika'y isa lamang maralita Na walang kakapitan Kaya't walang kalaban laban. Lahat ay humagulgol, nasaktan, nasugatan, Ngunit nakayanan pa rin nating ngumiti habang ang kahirapan ay pasan. Nakaramdam tayo ng paghihinagpis at pangamba Na para bang hindi na matapos tapos itong nararanasan nating sakuna. Nais mo ng sumuko, Ngunit habang pinagmamasdan mo ang mga bagong bayani ng mundo, Lumalaban sila para sa ating kaayusan at kalusugan, Sa kabila ng pagod at hirap na kanilang pinapasan. Kaya't dali dali **** pinunasan ang iyong luha Nanalangin at nagtiwala ka sa Ama Sapagkat Siya lamang ang makakapaghilom sa lahat Magtiis lamang at sa Kaniya'y magtapat Marahan mo nang isara ang huling pahina ng libro Sa isang kwento sa taong ito Ipangako **** sa susunod na taon, Lalo ka pang magpapakatatag sa lahat ng darating sa buhay na mga hamon. Gayunpaman, taglayin mo pa rin ang pusong mapagpakumbaba Habaan pa ang pasensiya Magpasalamat sa Ama sapagkat hindi ka niya hinayaang mag-isa Palakpakan mo rin ang sarili mo sapagkat hindi ka sumuko.
0
Dec 31, 2020
Dec 31, 2020 at 7:45 AM UTC
2020
Sarili mo lang ang palaging iniisip mo,
 Samantalang siya ay nakatuon sa kapakanan mo, Hindi umiikot sa iyo ang mundo,
 Katulad ng hindi masusunod ang lahat ng iyong gusto. Ayusin mo ako, pagmamakaawa mo,
 Hindi mo ba alam na siya yaring nababasag ang pagkatao?
 Bawat haginit, bawat piraso,
 Buuin mo ako, iyan ang utos mo. Wala kang mararating kung sarili mo lang ang iisipin, Para kang isang pating na kahit anong lamon ay tila gutom pa rin,
 Paano kang mabubuo kung ang kahapo'y binabalikan mo,
 Bakit hindi mo subukang tumingin sa kung anong nasa harap mo? Aking kaibigan, wag kang magpakahangal,
 Sa larangan ng pag-ibig ay walang mahahalal,
 Kung ika'y makasarili, walang magtatagal,
 Puso'y mawawasak, dila'y laging mauutal. Tulungan mo akong buuin ang sarili ko,
 Ikaw ang kailangan ko, ang siyang wika mo, 
Hindi magtatagumpay, pagkat sarili'y hinihimlay,
 Sa bakas ng kahapon ika'y ayaw maglubay. Ito na ang huling tulang isusulat para sa iyo,
 Kung hindi mo pa rin bubuksan ang isip mo'y bahala ka na sa buhay mo,
 Aking kaibigan, isipin mo ang kaniyang kapakanan, Huwag mo na sanang hintayin na ikaw ang siyang mawalan.
0
Apr 12, 2016
Apr 12, 2016 at 5:51 AM UTC
Aking payo.
Hindi ka kasalanan, Ikaw ma'y nagkamali Hindi tama ang pagpili ng mali Hindi kasalanan ang madapa Ngunit mali na pag ikaw pa ay tumihaya Hindi ka kasalanan, Hindi ka mali Ang hindi pagtanggap sa sarili, iyan ang mali Hindi mo kailangang magdusa mag-isa Ang Diyos, inalaan sa iyo ay siya Hindi ka kasalanan, huwag kang matakot Huwag magtago saan man at mamaluktot Hindi mo kailangan na mahiya Dahil ang pag amin ay katapangang sadya Huwag ka magtago, dahan-dahan Ibaba ang armas, huwag na ngang lumaban Dalawang kamay ay iyong itaas At sadyang aminin ang nagawang kasalanan Huwag kang mahiya, Siya ay iyong ama Ang tanging pangarap ay mayakap ka Niya Halika, lumapit at sasamahan ka Magtiwala ka, ika'y babaguhin niya.
0
Dec 13, 2013
Dec 13, 2013 at 3:28 AM UTC
Marapat na Pagbabago
Pero hindi, hindi 'iyan ang dahilan kung bakit ayaw ko na. Ayaw ko na kase... Gusto kong maging kaibigan ka pa Ayaw kong dumaan lang sa buhay mo At maging yugto nito Hindi ko gustong maging tayo Sana lang maging magkaibigan lang tayo Yung matagal at walang hiwalayan Ayaw kong mahulog sa'yo Gusto ko lang parating nasa tabi mo Ayaw kong mahulog sa'yo Kasi ayaw kong maghanap pa uli ng tulad mo Ayaw kong magsimula uli sa iba Pero hinahanap ko sakanya ay ikaw parin pala Ayaw kong mahulog sa isang kaibigan Dahil lahat sila, wala nang kabigan Wala nang balikan Kaya ayaw ko Gusto kong magkasama lang tayo Walang kuryente, walang kabog ng dibdib Hindi slow motion o fortune teller Gusto ko magkasama lang tayo Walang tayo pero may pagmamahal Bilang kaibigan, parang magkapatid lang Walang mas malalim pa Walang lalalim pa Kasi kapag gano'n, ayaw ko na Iiwan na kita. Ayaw ko na.
0
Jun 26, 2016
Jun 26, 2016 at 9:04 AM UTC
'Wag
I. Una palang pansin ko na, At kita sa iyong mga mata, Ang pag-iwas mo sa tuwing kakausapin kita. Binabaling sa iba ang tingin, Habang dinadama ang dampi ng malamyos na hangin. II. Rinig sa iyong labi, Ang tipid ng iyong huni. Mas naririnig ko pa-- Ang tibok ng puso mo, sinta, Kaysa sa mga sinasabing **** salita. III. *"Hindi ka ba kumportable Na ako'y makatabi?"* 'Yan ang tanong ko sa'king sarili. *"Oh, baka sa init ng panahon-- Kaya ka ganyan ngayon?"* Dugtong ko pa. IV. Gusto kong basagin ang katahimikan, Ngunit hindi ko alam ang sasabihin, At hindi ko rin alam kung paano sisimulan. Sapagkat, pareho tayong nag-aalinlangan. V. Ilangan at alinlangan, Iyan ang tila rehas na nagkukulong sa'ting dalawa. Balak ko sanang basagin at tibagin, Pero hindi ko kaya ng mag-isa, Kailangan tayong dalawa.
0
Apr 23, 2016
Apr 23, 2016 at 2:06 AM UTC
Ilangan at Alinlangan
#110315 Binilang ko ang rosas na akala ko'y Nagpaalam na buhat sa maagang pagkalanta nito. Akala ko'y pag namukadkad uli'y limot na ang dati, Pero tila nagkakamali pala ako Sa paghimay-himay ng pahiwatig. Hindi ako manhid Pagkat ramdam ko pa rin ang tinik Sa paghawak sa ubod ng rosas. Pero iniinda ko ang sakit Pagkat ganoon naman talaga, Nilikha siyang may tinik bilang proteksyon niya. Pag pinagmamasdan ko ito, Alam kong hanggang tingin lang ako. Pagkat pag pinitas ko'y agaran na naman itong malalanta, Hindi ko naman maiuuwi ang kariktan nito. Mas kaakit-akit kasi siyang tingnan Pag kasama ang mga katulad niya. Muli, hanggang titig na lang, Ganoon rin ang paggalang ko sa kanyang Hardinero. Alam ko ring iba ang tipong klima nito, Medyo sensitibo kahit na Di ko naman papalitan ang kinagisnang lupa. Hindi ko naman siya bubunutin nang basta-basta't Aangkinin kahit may ibang nag-aari sa kanya. Sa katunayan, laging nais ko siyang masilayan, Kahit na alam kong iiwan niya rin ako Sa dapithapon o kaya kinabukasan o sa makalawa. Pag kinunan ko siya ng larawan, Kaya ko siyang titigang muli, Alaala na lamang sa iisang papel ang aming sandali. Pagkat pag muling babalikan ang pasong nagkalinga, Iyan, wala na puros dahon na lamang, Maghihintay na naman sa tamang panahon Nang muli ko siyang masilayan.
0
Nov 19, 2015
Nov 19, 2015 at 6:04 AM UTC
Rosas na Alaala
Walang pagkakaisa, Tunog ay di iisa, Iyan tayong dalawa, Bagay na di tumugma.
0
Sep 18, 2017
Sep 18, 2017 at 9:10 PM UTC
Tanaga #13: tugma
Pagkakamali, pagkabigo, Pagkakasala, pagkatalo, Lahat siguro ng di mo gusto, Marahil ugat nito. Iyo nang binaon sa nakaraan, Hinukay muli sa kasalukuyan, Para ano? pagngilayan? Tapos? may makukuha ka ba d'yan? Bakit ba ganyan tayong lahat? Parating sinasabing di sapat, Ano ba talaga ang batayan? Saan ang iyong basehan? Walang perpekto sa mundo, Yan ang tandaan mo, Di lahat maitatama mo, Di lahat ng nangyayari ayon sa gusto mo. Kaya nga tanggapin mo nalang, Wala nang iba pang paraan, Sapagkat iyan ay nagtapos na, Huwag mo nang balikan pa. Pagsisisi? nakakain ba yan? Ano pa silbi ng salitang yan? Yan? magpapapaliwanag ng katotohanan, Isasaksak sa kokote mo ang 'yong kamalian. Dahil ikaw mismo ang may alam, Kung saan ka nagkamali at nagkulang, Kung saan ka sumobra at nagpabaya, Ikaw na ang sa sarili mo'y humusga.
0
May 1, 2017
May 1, 2017 at 2:14 PM UTC
Pagsisisi
Hindi kailan man umiba ang pintig ng puso, Pusong ikinabit sa mga emosyon, Emosyon na hindi malaman kung bakit nagsimula, Nagsimula at bumuhay sa magugulong pangarap, Pangarap na magmamahal ngunit hindi kayang isuko, Isuko ang puso para sa iba. Iba, iyan sila. At iba ka rin sakanila, Sakanila na nagsasabing darating din ang araw na magmamahal, Magmamahal ng buong puso at kaluluwa, Kaluluwang hindi sigurado kung totoo nga ba, Totoo nga bang may kahati ka, May kahati ka, at ako nga ba? Ngunit lumipas ang panahon, Panahon na nasayang sa paghahanap sa tutugon, Tutugon sa kaisipang itinatak nila sa isipan, Sa isipan kong naguguluhan. Ngunit aking napagtanto, Napagtanto na hindi lahat iibig sa alam nilang paraan, Paraan kung saan ang dalawa o higit pang tao ay pupunan ang kakulangan, Kakulangan na sabi nila'y mabubuo lamang, Mabubuo lamang kapag nagtagpo ang mga pusong natutong magmahalan. Ngunit paano nga ba magmahal? Magmahal ng isinusuko ang lahat, Lahat na gagawin ko rin sa aking mga kaibigan, Mga kaibigang handang pakinggan, Pakinggan tulad ng pakikinig sa boses mo, Sa boses mo na tila tumugon sa boses ko, Sa boses ko na bigla nalang din natigilan. Ngunit hindi ito para sa'yo, Sa'yo kung saan may nagpatigil ng tinig ko, Tinig ko na nagtatanong nanaman, Nagtatanong nanaman kung bakit tila may mali sa sariling pagkakakilanlan, Pagkakakilanlan sa puso at sa pagmamahal nitong alam. Isang araw gumising nalang, Gumising nalang at napagalaman, Napagalaman na maraming paraan ng pagmamahal, Pagmamahal na posible minsan, Minsan... o siguro nga'y kadalasan, Kadalasan ay iba ang pagkaunawa, Pagkaunawa sa pag-ibig na pilit nilang itinatatak sa isipan.
0
Aug 30, 2020
Aug 30, 2020 at 5:05 AM UTC
Paano Nga Ba Magmahal?
Hindi kailan man umiba ang pintig ng puso, Pusong ikinabit sa mga emosyon, Emosyon na hindi malaman kung bakit nagsimula, Nagsimula at bumuhay sa magugulong pangarap, Pangarap na magmamahal ngunit hindi kayang isuko, Isuko ang puso para sa iba. Iba, iyan sila. At iba ka rin sakanila, Sakanila na nagsasabing darating din ang araw na magmamahal, Magmamahal ng buong puso at kaluluwa, Kaluluwang hindi sigurado kung totoo nga ba, Totoo nga bang may kahati ka, May kahati ka, at ako nga ba? Ngunit lumipas ang panahon, Panahon na nasayang sa paghahanap sa tutugon, Tutugon sa kaisipang itinatak nila sa isipan, Sa isipan kong naguguluhan. Ngunit aking napagtanto, Napagtanto na hindi lahat iibig sa alam nilang paraan, Paraan kung saan ang dalawa o higit pang tao ay pupunan ang kakulangan, Kakulangan na sabi nila'y mabubuo lamang, Mabubuo lamang kapag nagtagpo ang mga pusong natutong magmahalan. Ngunit paano nga ba magmahal? Magmahal ng isinusuko ang lahat, Lahat na gagawin ko rin sa aking mga kaibigan, Mga kaibigang handang pakinggan, Pakinggan tulad ng pakikinig sa boses mo, Sa boses mo na tila tumugon sa boses ko, Sa boses ko na bigla nalang din natigilan. Ngunit hindi ito para sa'yo, Sa'yo kung saan may nagpatigil ng tinig ko, Tinig ko na nagtatanong nanaman, Nagtatanong nanaman kung bakit tila may mali sa sariling pagkakakilanlan, Pagkakakilanlan sa puso at sa pagmamahal nitong alam. Isang araw gumising nalang, Gumising nalang at napagalaman, Napagalaman na maraming paraan ng pagmamahal, Pagmamahal na posible minsan, Minsan... o siguro nga'y kadalasan, Kadalasan ay iba ang pagkaunawa, Pagkaunawa sa pag-ibig na pilit nilang itinatatak sa isipan.
Continue reading...
40
Nagpoon sa pagbagsak kan dáhon An mga istoryang dai mo huhunaon Na makakaabot sa susunod na henerasyon Dai dapat pundohon an pagsurat Kan satuyang tataramon asin Dai dapat malingaw sa kagayonan Kan pagbasa nin mga surat na hali Sa mga utak kan satuyang mga pag-iriba An oras na tinaya mo sa paggibo Nin obra, surat, tula man o kanta Basta nilaagan **** puso Sigurado na iyan matalubo Arog kan káhoy, daí pirming nahihiling An pagdakula pero maabot an aldaw Igwang saróng tawo an matambay Sa limpoy kan hawak niya Igwang sarong tawo an masirong Ta makusogon an uran Mahihiling mo an dáhon na nagbabalyi Kapot kan duros pasiring sa banggi An mga káhoy nagtatalubo, haloy magadan An úbak sa hawak niya An patunay na sinda nabubuhay Dara-dara an mga istorya na sinurat ta An mga piyesa na nakadukot na sa dugo ta Sinda an giya Na kita dapat an maprotekta Sa palibot ta Daí matatapos an buhay Sa pagbagsak kan dáhon Sa daga na iniistaran ta Daí matatapos an buhay Maski sadiring dugo ta An magkugos Sa daga na pinadangat ta —𝐔𝐛𝐚𝐤,  a Bikol poetry
0
Aug 20, 2020
Aug 20, 2020 at 11:50 AM UTC
Úbak
Sa paraang iyan nila kami pinatatahimik, pinapatay, at tinatapos. Baril ang kanilang sagot sa aming sigaw, Sigaw para sa karapatan at bayan, Bayang aming pinaglilingkuran. Hindi pa ba kayo naalarma? Na mismong makabagong bayani na ang pinapatay nila, Mga bayaning halos walang pahinga, Mapagaling lang nila tayo mula sa pandemya. Pandemyang naglabas ng baho nilang mga nasa itaas, At kanilang mga hindi pagiging patas, Mga taong lantarang lumalabag sa batas, Malaya pa rin at nakikinabang sa ating kaban. Kaban na pinagnanakawan, Bilyong utang, Na tayong simpleng mamamayan ang magbabayad, Magbabayad sa inutang na hindi naman natin napakinabangan. Ilang inosenteng buhay pa ba ang mawawala, Bago ka tumigil sa pagsuporta sa tuta ng Tsina, Sa mga tangang namamahala, Sa mga taong walang hiya. Gising mga bulag!
0
Dec 17, 2020
Dec 17, 2020 at 7:10 AM UTC
"Red-Tagged"
Simula sa araw na ito, Hindi na kayo pwedeng tumawa, magalit at malungkot, Hindi na kayo pwedeng makadama ng kahit ano mang emosyon, Emosyong nagpapakita ng kahirapan, kahinaan, pagkatanda at pagkapagod, Huwag kang magsasayang ng hininga sa mga letrang alam **** wala namang makakarinig, At kapag nilabag mo ang isa sa aking mga utos, Tumayo ka sa sulok, Ipikit mo ang iyong mga mata, At harapin mo ang dilim na sa iyo’y lumalamon, Patungo sa apoy ng impyerno, At kapag naramdaman mo ang init ng apoy na sayo’y sumusunog, Pinapayagan na kitang sumigaw, Sumigaw sa taas ng iyong mga baga, Palabas ng apoy na nagbabaga, Patungo sa mga tenga ng mga taong sabi mo’y iyong mga kaibigan at kakilala, Ngunit huwag kang aasa na ika’y aming sasagipin, Hindi ka namin aangatin, At mas lalong hindi ka namin ililibing, Sa mga lupaing, Pati ang mga damo ay ayaw kang tanggapin, At kung ayaw **** maging tulad ng taong iyan, Bumuo ka ng bahay, Gamit ang mga bagay na iyong natutunan, Bumuo ng bahay, Gamit ang mga bagay na naiwan ng mga mananampalataya, Ang mga mananampalataya na nagpasabog ng mga bomba, Upang ingud-ngod sa aming mga mukha, Na kami’y mga anak ng mga makasalanan, Pinanood naming maging abo ang aming mga ari- arian, Sa isang pitik ng kasinungalingan, Pinanood namin ang mga pinto, mga libro, mga litrato na masunog at madurog, Nadurog sa sunog ang lahat ng aking minamahal, pinapangarap at hinahanap, Inalis nila sa aming mga mukha ang kasiyahang panandalian lamang nadama, Tinanggal nila sa aking katawan ang pangalang minsan na sa akin ay kumilala, "Ako ay taong makasalanan, sige, eto na lang, totoo naman, kaya sapat na," At kung ayaw **** maging tulad ng taong iyan, Magtrabaho ka nang mabuti, At kapag naramdaman mo ang dugo na tumutulo mula sa iyong ulo hanggang paa, Ipunin mo ito sa isang timba, At ibuhos mo doon sa nayong nagbabaga At kapag wala ka nang malanghap kundi ang usok at ang masangsang na amoy, Hanapin mo ito sapagkat ito raw ang amoy ng mga patay na pangarap at sigaw ng mga bata, Na sabi nila, ikaw raw ang may sala, Ikaw ang may sala, taong makasalanan, Taong makasalanan, “Mahal Kita, Tutulungan Kita, Pangako, Patawad, Paalam,” --- Dagdag na utos sa paaralan: Huwag kang maniniwala sa mga salitang inuulit- ulit pa, Sa mga salita ng sumasamba sa kasinungalingan, Dahil sa oras na mabuhay ang mga patay, Hindi ikaw ang una nilang papapasukin sa pinto... --- Ang pagpapalit ng administrasyon ng paaralan: Iguhit ninyo sa inyong mga palad ang inyong mga hangad at pangarap, Gamitin ang dugo na lalabas sa tenga at mga mata, Gamiting pang pinta ang kada hibla ng iyong patay na buhok, At kapag ubos na ang likido mo sa iyong buong katawan, Ngumiti, Tumingala, Buksan ang pinto, Kasabay ang pag sabi ng mga katagang: “Ang makabagong paaralan ng mga nawawala’t hinahanap”
0
Mar 14, 2022
Mar 14, 2022 at 11:07 PM UTC
Ang Paaralan ng mga Makasalanan (2017/18)
Simula sa araw na ito, Hindi na kayo pwedeng tumawa, magalit at malungkot, Hindi na kayo pwedeng makadama ng kahit ano mang emosyon, Emosyong nagpapakita ng kahirapan, kahinaan, pagkatanda at pagkapagod, Huwag kang magsasayang ng hininga sa mga letrang alam **** wala namang makakarinig, At kapag nilabag mo ang isa sa aking mga utos, Tumayo ka sa sulok, Ipikit mo ang iyong mga mata, At harapin mo ang dilim na sa iyo’y lumalamon, Patungo sa apoy ng impyerno, At kapag naramdaman mo ang init ng apoy na sayo’y sumusunog, Pinapayagan na kitang sumigaw, Sumigaw sa taas ng iyong mga baga, Palabas ng apoy na nagbabaga, Patungo sa mga tenga ng mga taong sabi mo’y iyong mga kaibigan at kakilala, Ngunit huwag kang aasa na ika’y aming sasagipin, Hindi ka namin aangatin, At mas lalong hindi ka namin ililibing, Sa mga lupaing, Pati ang mga damo ay ayaw kang tanggapin, At kung ayaw **** maging tulad ng taong iyan, Bumuo ka ng bahay, Gamit ang mga bagay na iyong natutunan, Bumuo ng bahay, Gamit ang mga bagay na naiwan ng mga mananampalataya, Ang mga mananampalataya na nagpasabog ng mga bomba, Upang ingud-ngod sa aming mga mukha, Na kami’y mga anak ng mga makasalanan, Pinanood naming maging abo ang aming mga ari- arian, Sa isang pitik ng kasinungalingan, Pinanood namin ang mga pinto, mga libro, mga litrato na masunog at madurog, Nadurog sa sunog ang lahat ng aking minamahal, pinapangarap at hinahanap, Inalis nila sa aming mga mukha ang kasiyahang panandalian lamang nadama, Tinanggal nila sa aking katawan ang pangalang minsan na sa akin ay kumilala, "Ako ay taong makasalanan, sige, eto na lang, totoo naman, kaya sapat na," At kung ayaw **** maging tulad ng taong iyan, Magtrabaho ka nang mabuti, At kapag naramdaman mo ang dugo na tumutulo mula sa iyong ulo hanggang paa, Ipunin mo ito sa isang timba, At ibuhos mo doon sa nayong nagbabaga At kapag wala ka nang malanghap kundi ang usok at ang masangsang na amoy, Hanapin mo ito sapagkat ito raw ang amoy ng mga patay na pangarap at sigaw ng mga bata, Na sabi nila, ikaw raw ang may sala, Ikaw ang may sala, taong makasalanan, Taong makasalanan, “Mahal Kita, Tutulungan Kita, Pangako, Patawad, Paalam,” --- Dagdag na utos sa paaralan: Huwag kang maniniwala sa mga salitang inuulit- ulit pa, Sa mga salita ng sumasamba sa kasinungalingan, Dahil sa oras na mabuhay ang mga patay, Hindi ikaw ang una nilang papapasukin sa pinto... --- Ang pagpapalit ng administrasyon ng paaralan: Iguhit ninyo sa inyong mga palad ang inyong mga hangad at pangarap, Gamitin ang dugo na lalabas sa tenga at mga mata, Gamiting pang pinta ang kada hibla ng iyong patay na buhok, At kapag ubos na ang likido mo sa iyong buong katawan, Ngumiti, Tumingala, Buksan ang pinto, Kasabay ang pag sabi ng mga katagang: “Ang makabagong paaralan ng mga nawawala’t hinahanap”
Continue reading...
72
Instagram Anak: Tay, ano po iyong ingles ng gramo? Tatay: Gram, anak. Anak: E 'yong kilogramo po? Tatay: Kilogram, anak. Anak: May relasyon po ba ang gramo sa kilogram? Nanay: anak ng kilogram ang gramo, anak. Anak: Aaah! Ganun po ba? E 'yong tinatawag na instagram po? Nanay: Madali lang iyan, anak. Ang tanong mo ba ay kung magkadugo sila? Anak: Tumango ang anak. Nanay: Ang instagram ay lolo ng gramo at tatay ng kilogramo. Tatay: Umalis ka nga sa harapan ng anak mo. Na-bo-bobo ako sa iyo e. Dinadamay mo pa anak mo.
0
Sep 6, 2017
Sep 6, 2017 at 3:26 PM UTC
Instagram
Isang taon na mula Noong una kitang makita... Noong pinili ka ng aking Paningin kahit na sa Totoo lang, marami kayong Naka-itim na pantaas. Noong naisip kong Handa na, pwede na ulit Akong mabaliw sa saya Diba, parang tanga lang? Noong naisip kong May gaganda pa pala sa Paborito kong pelikula. Hay, ang mga matang iyan. Pero, mayroon akong mga nalimutan. Sana nakita ko rin Sa araw na iyon lahat Ng di ko pa makita o Mga iniwasang makita. Sana nakita kong Di na naman ako mag-iingat Tapos saka mahuhulog Nang tuluyan. Sana naisip kong May mga damdaming Marinig man, ay hindi Nabibigyang kasagutan. Sana tinanggap ko agad Na maaaring ang mga Kaibigang tulad ko, Kaibigan lang talaga. Wala namang kahit Isang dahilan noong Magustuhan kita. Kaso naman, Andami palang rason Para mas mahalin ka. Kaya ayun, isang taon na. Isang taon na palang Pangarap kita.
0
Aug 17, 2015
Aug 17, 2015 at 1:27 PM UTC
Isang Taon
Mahirap gawin. Wala kang oras. Hindi mo na matatapos. Bakit? Dahil hindi mo na kaya? Pagod ka na? Inaantok ka na? O tinatamad ka lang? Marami ka ba talagang ginagawa. Marami ba talaga ang mga pinapapasa kaya natambakam ka na? Tumingin ka sa oras. Ang bilis ng takbo katulad ng pag higa mo sa kama sa inaakalang magigising ka ng umaga para mka gawa. Parang kapag nag babasa ka at naka tatlong sanaysay ka na. huminto, nagpahinga at sinubukang mag basa ulit. Naka anim ka na, umupo, nagbasa, nagpahinga malapit sa kama, nahiga habang nagbabasa at unti unting pumikit ang mga mata. Bangon! sabi ng orasan na nagpapahiwatig sayo na gawin mo ang bagay na ito. Na kaya mo naman talagang tapusin. Bangon! sa pag iilusyon mo na pagod ka na sa isang damakmak na gawain. Bangon! para sa mag papel na nasasayang. Sa mga mamamayang nawawalan ng laman ang bulsa. Bumangon ka! Wag kang magpahinga lang! Hindi ka tamad! Masipag ka! Hindi sa pagpapahinga, kundi sa pag kilos! Kumilos ka para sa kinabukasan ng ating bansa, sa ika uunlad ng taong mga tumulong at sa pawis na tumulo sa sahig. Wag **** hayang punasan lang nila ang pawis na iyon. Tanggalin mo! Kasi minsan nasa isip mo lang na hindi mo kaya pero alam ko at alam mo na magagawa mo ang bagay na iyan. Gawin mo sana!
0
Feb 12, 2016
Feb 12, 2016 at 9:28 AM UTC
Task