Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"unidos" poems
“Uncle ** utang sa’yo ng Vietnam ang kanyang kalayaan, Ikaw ang amang mapagpalaya na sa kanila ay gumabay. Ikaw ang dakilang liwanag na sa kanila’y pumatnubay, Kahit sa gitna ng laksang lumbay hindi mo sila pinabayaan. Wala kang katulad sa buong Vietnam, ikaw ang bayaning tunay. Sa ilalim ng iyong pamumuno walong taon ninyong nilabanan Ang mga Pranses sa mga palayan, bundok at lansangan. At Matapos ang walong taon ng nakakapagod na pakikibaka sa Wakas ay napasuko ninyo ang mga kaaway. Subalit di-naglaon lumitaw ang isang bagong kaaway, Ang Estados Unidos na s’yang bagong halimaw na gustong Humalili sa mga kolonyalistang Pranses. Lahat ng kalupitan Sa inyo ay ipinadanas subalit sa udyok at impluwensya mo Hindi kayo sumuko. Matapos ang labing-anim na taon ng Madugong pakikipag-tuos natalo din ang dambuhalang kaaway. Isa kang tunay na rebolusyunaryo na karapat-dapat na mamuno. Subalit isa rin palang makata na sumusulat ng mga tula, Mga tulang gumigising sa puso’t kaluluwa ng bayan. Sumusulat ka ng mga tula habang nakahimpil sa gubat, Habang pinapanood ang pag-aani ng palay at nung ikaw ay Nabilanggo dun sa Tsina sa loob ng labing-apat na buwan. Wala kang ibang kapiling kundi ang iyong mga tula. Binasa ko kahapon ang mga tula mo, ramdam ko ang Bawat mensahe nito. Alam ko na sa bawat paghalik ng pluma Sa papel ay kasama nito ang kaluluwa mo at ang sigaw ng puso Mo. Mga tulang rebolusyunaryo ang tema at dating. Ang dahon at bulaklak ay tiyak na malalanta pero hindi ang iyong mga tula; mananatili itong buhay at naka-kintal sa puso ng Vietnam. Wala kana nga Uncle ** pero lalagi kang buhay sa puso ng mga kababayan mo at sa bawat puso ng makatang rebolusyunaryo na tulad mo.
0
Nov 27, 2017
Nov 27, 2017 at 9:06 PM UTC
ANG REBOLUSYUNARYO AT ANG KANYANG MGA TULA
“Uncle ** utang sa’yo ng Vietnam ang kanyang kalayaan, Ikaw ang amang mapagpalaya na sa kanila ay gumabay. Ikaw ang dakilang liwanag na sa kanila’y pumatnubay, Kahit sa gitna ng laksang lumbay hindi mo sila pinabayaan. Wala kang katulad sa buong Vietnam, ikaw ang bayaning tunay. Sa ilalim ng iyong pamumuno walong taon ninyong nilabanan Ang mga Pranses sa mga palayan, bundok at lansangan. At Matapos ang walong taon ng nakakapagod na pakikibaka sa Wakas ay napasuko ninyo ang mga kaaway. Subalit di-naglaon lumitaw ang isang bagong kaaway, Ang Estados Unidos na s’yang bagong halimaw na gustong Humalili sa mga kolonyalistang Pranses. Lahat ng kalupitan Sa inyo ay ipinadanas subalit sa udyok at impluwensya mo Hindi kayo sumuko. Matapos ang labing-anim na taon ng Madugong pakikipag-tuos natalo din ang dambuhalang kaaway. Isa kang tunay na rebolusyunaryo na karapat-dapat na mamuno. Subalit isa rin palang makata na sumusulat ng mga tula, Mga tulang gumigising sa puso’t kaluluwa ng bayan. Sumusulat ka ng mga tula habang nakahimpil sa gubat, Habang pinapanood ang pag-aani ng palay at nung ikaw ay Nabilanggo dun sa Tsina sa loob ng labing-apat na buwan. Wala kang ibang kapiling kundi ang iyong mga tula. Binasa ko kahapon ang mga tula mo, ramdam ko ang Bawat mensahe nito. Alam ko na sa bawat paghalik ng pluma Sa papel ay kasama nito ang kaluluwa mo at ang sigaw ng puso Mo. Mga tulang rebolusyunaryo ang tema at dating. Ang dahon at bulaklak ay tiyak na malalanta pero hindi ang iyong mga tula; mananatili itong buhay at naka-kintal sa puso ng Vietnam. Wala kana nga Uncle ** pero lalagi kang buhay sa puso ng mga kababayan mo at sa bawat puso ng makatang rebolusyunaryo na tulad mo.
Continue reading...
27
Si la muerte no es la solo gracia, estamos solos. Siempre de, nosotros es uno si de todos solamente muertes todo en gracia de estamos solamente, solo de nosotros, todos nosotros, solo que si muertamos es la solo gracia nos encontramos con. Si la muerte es la única gracia, estamos unidos. Esta en contra del sentido visión duele como mirando hacia el sol. Ceguera, es siempre difícil de entender- para los cuerdos que no puede ver con ojos normales Sabiduría es en sus sin ayuda de cielo corazon y sus monstruo cabeza el reconocer la realidad de duele, con ojos por dentro y afuera de, la mente Mirando hacia del sol puede ciegos que de lo falso, así. Unser ist mit treue halten liebe die genug zwei Toden heilig wobei einander der zwei toden beide schaden aus Liebe Doch dass zweite Tod ist meine schade Dies zweite Tod ist die eine freude Wenn erst eine Tod ist die dass ist Sein lieblos, nein liebe Das die tod ist bis die einen toden der alles nicht Zu vergleichen nun ist Tod bis euchen eine freude?
0
Jan 2, 2013
Jan 2, 2013 at 11:31 AM UTC
Código Einheiten: Mirando falso , aun asi realidad ... bis dass der Tod euch scheidet?
Hacia mucho calor dentro de la casa de mi abuela. Habían casi 20 personas en la casita pequeña de ella. Recuerdo salir a fuera para tomar un poco de aire mientras me sentaba en las gradas para relajarme, viendo pasar a las personas. Quería ver las estrellas pero casi no se veían..Sólo logre ver algunas dos o tres estrellitas. En un poste que estaba al frente de mi había una foto de una mujer. Solo al verla a ella me daba miedo. Me daba escalofrío al ver sus ojos, tan..negros. Su pelo ***** Labios pintados de rojo oscuro. No sabía si regresar adentro o quedarme. Lo pense, pero al fin me quedé. Al los 10 minutos mi tío que en ese tiempo tenía la misma edad mía salió afuera para darme compania.  Platacamos sobre nuestra vida. Nuestros logros. Nuestros deseos de seguir adelante en la vida etc me contó lo que le molestaba..expreso sus pensamientos. Supe que me tuvo gran confianza cuando empezó a llorar y me apapacho tan fuerte..mi tío es un muchacho musculoso, no le gusta demostrar sus sentimientos hacia nadie. Ni a sus propios primos. Después que el término de platicar ambos nos quedamos callados. Despues vi un buo blanco que bolaba arriba del techo de un muchacho que había conocido. Mi tío me dijo, "Dicen que si uno ve un buo es porque alguien se va morir." No le respondí, porque no creo en dichos. Ese buo blanco se quedo ahí toda la noche. El siguente día empaque mis maletas porque ya era tiempo de irme de regreso hacia los estados unidos. No quise irme porque extrañaba a mi familia tanto, mi abuelita y mi casita..estaba en casa y ahora me tocaba regresar a un país que no era mío. Al llegar a los Estados Unidos desempaque mis maletas. Todo muy bien. Días despues, mi prima me había contado que el muchacho que había conocido había fallecido. Fue a la tienda a comprar comida y le dispararon 2 veces.  Empezar a recordar el dicho del buo. Se que algunos no crearán y algunos tal vez sí. No diré que soy creyente..no se si fue solo coincidencia pero que paso paso.. Han pasado 4 años,  y aun sigo pensando en esa noche. Qué extraño..
0
May 5, 2015
May 5, 2015 at 4:52 AM UTC
2011
Hacia mucho calor dentro de la casa de mi abuela. Habían casi 20 personas en la casita pequeña de ella. Recuerdo salir a fuera para tomar un poco de aire mientras me sentaba en las gradas para relajarme, viendo pasar a las personas. Quería ver las estrellas pero casi no se veían..Sólo logre ver algunas dos o tres estrellitas. En un poste que estaba al frente de mi había una foto de una mujer. Solo al verla a ella me daba miedo. Me daba escalofrío al ver sus ojos, tan..negros. Su pelo ***** Labios pintados de rojo oscuro. No sabía si regresar adentro o quedarme. Lo pense, pero al fin me quedé. Al los 10 minutos mi tío que en ese tiempo tenía la misma edad mía salió afuera para darme compania.  Platacamos sobre nuestra vida. Nuestros logros. Nuestros deseos de seguir adelante en la vida etc me contó lo que le molestaba..expreso sus pensamientos. Supe que me tuvo gran confianza cuando empezó a llorar y me apapacho tan fuerte..mi tío es un muchacho musculoso, no le gusta demostrar sus sentimientos hacia nadie. Ni a sus propios primos. Después que el término de platicar ambos nos quedamos callados. Despues vi un buo blanco que bolaba arriba del techo de un muchacho que había conocido. Mi tío me dijo, "Dicen que si uno ve un buo es porque alguien se va morir." No le respondí, porque no creo en dichos. Ese buo blanco se quedo ahí toda la noche. El siguente día empaque mis maletas porque ya era tiempo de irme de regreso hacia los estados unidos. No quise irme porque extrañaba a mi familia tanto, mi abuelita y mi casita..estaba en casa y ahora me tocaba regresar a un país que no era mío. Al llegar a los Estados Unidos desempaque mis maletas. Todo muy bien. Días despues, mi prima me había contado que el muchacho que había conocido había fallecido. Fue a la tienda a comprar comida y le dispararon 2 veces.  Empezar a recordar el dicho del buo. Se que algunos no crearán y algunos tal vez sí. No diré que soy creyente..no se si fue solo coincidencia pero que paso paso.. Han pasado 4 años,  y aun sigo pensando en esa noche. Qué extraño..
Continue reading...
7
Se eu sou neste mundo a lua e tu o sol, Se tu és a estrela, que me ilumina o meu dia, Porque teme o sol a lua, se é dela o seu brilho? Aparecerei nos momentos da tua maior luz, Nos dias fantásticos de magia da tua alegria, Na beleza da continuidade dos teus dias, Na herança dos nossos corpos unidos, Eu, lua, estarei ali, junto de ti, quando deres à luz! Quando estiver eu no céu pela manha, Esperando que chegues aos meus braços, Estarei ali para brilhar junto contigo, O meu brilho será reflectido para ti, Apesar das voltas que dês no mundo, Eu, estarei ali, sempre esperando por ti! Quando nos dias perderes o brilho, Virei abraçar-te para te mostrar que estou contigo, Leva os dias comigo, preciso de ti como és, Nos teus momentos de alegria e tristeza, Porque só assim eu poderei amar-te, Fazer-te a surpresa da minha companhia, E dar-te a ti a força e manter o teu lindo brilho, Em tão poucos dias que tem a nossa eternidade, Nas voltas todas que deu o mundo sobre nós, És o centro do mundo minha estrela brilhante, Não é um acaso é uma certeza bem divina, Não é coincidência, para nós é evidência, Darei voltas sempre sobre ti e pela terra, Porque ela é a família que temos E aquela que um dia com o teu dar de luz faremos, Mas eu e a família que é nossa, Há tua volta com tua luz, viveremos. Te adoro muito mesmo, Liliana minha estrela! Autor: António Benigno Esta é a lógica do que fazemos
0
Aug 31, 2013
Aug 31, 2013 at 9:56 AM UTC
Porque agora o mundo é nosso
¡Es con voz de la Biblia, o verso de Walt Whitman, que habría que llegar hasta ti, Cazador! Primitivo y moderno, sencillo y complicado, con un algo de Washington y cuatro de Nemrod. Eres los Estados Unidos, eres el futuro invasor de la América ingenua que tiene sangre indígena, que aún reza a Jesucristo y aún habla en español.Eres soberbio y fuerte ejemplar de tu raza; eres culto, eres hábil; te opones a Tolstoy. Y domando caballos, o asesinando tigres, eres un Alejandro-Nabucodonosor. (Eres un profesor de energía, como dicen los locos de hoy.) Crees que la vida es incendio, que el progreso es erupción; en donde pones la bala el porvenir pones.                                       No.Los Estados Unidos son potentes y grandes. Cuando ellos se estremecen hay un hondo temblor que pasa por las vértebras enormes de los Andes. Si clamáis, se oye como el rugir del *** Ya Hugo a Grant le dijo: «Las estrellas son vuestras». (Apenas brilla, alzándose, el argentino sol y la estrella chilena se levanta...) Sois ricos. Juntáis al culto de Hércules el culto de Mammón; y alumbrando el camino de la fácil conquista, la Libertad levanta su antorcha en Nueva York.Mas la América nuestra, que tenía poetas desde los viejos tiempos de Netzahualcoyotl, que ha guardado las huellas de los pies del gran Baco, que el alfabeto pánico en un tiempo aprendió; que consultó los astros, que conoció la Atlántida, cuyo nombre nos llega resonando en Platón, que desde los remotos momentos de su vida vive de luz, de fuego, de perfume, de amor, la América del gran Moctezuma, del Inca, la América fragante de Cristóbal Colón, la América católica, la América española, la América en que dijo el noble Guatemoc: «Yo no estoy en un lecho de rosas»; esa América que tiembla de huracanes y que vive de Amor, hombres de ojos sajones y alma bárbara, vive. Y sueña. Y ama, y vibra; y es la hija del Sol. Tened cuidado. ¡Vive la América española! Hay mil cachorros sueltos del *** Español. Se necesitaría, Roosevelt, ser Dios mismo, el Riflero terrible y el fuerte Cazador, para poder tenernos en vuestras férreas garras.Y, pues contáis con todo, falta una cosa: ¡Dios!
0
1.1k
Viii
¡Es con voz de la Biblia, o verso de Walt Whitman, que habría que llegar hasta ti, Cazador! Primitivo y moderno, sencillo y complicado, con un algo de Washington y cuatro de Nemrod. Eres los Estados Unidos, eres el futuro invasor de la América ingenua que tiene sangre indígena, que aún reza a Jesucristo y aún habla en español.Eres soberbio y fuerte ejemplar de tu raza; eres culto, eres hábil; te opones a Tolstoy. Y domando caballos, o asesinando tigres, eres un Alejandro-Nabucodonosor. (Eres un profesor de energía, como dicen los locos de hoy.) Crees que la vida es incendio, que el progreso es erupción; en donde pones la bala el porvenir pones.                                       No.Los Estados Unidos son potentes y grandes. Cuando ellos se estremecen hay un hondo temblor que pasa por las vértebras enormes de los Andes. Si clamáis, se oye como el rugir del *** Ya Hugo a Grant le dijo: «Las estrellas son vuestras». (Apenas brilla, alzándose, el argentino sol y la estrella chilena se levanta...) Sois ricos. Juntáis al culto de Hércules el culto de Mammón; y alumbrando el camino de la fácil conquista, la Libertad levanta su antorcha en Nueva York.Mas la América nuestra, que tenía poetas desde los viejos tiempos de Netzahualcoyotl, que ha guardado las huellas de los pies del gran Baco, que el alfabeto pánico en un tiempo aprendió; que consultó los astros, que conoció la Atlántida, cuyo nombre nos llega resonando en Platón, que desde los remotos momentos de su vida vive de luz, de fuego, de perfume, de amor, la América del gran Moctezuma, del Inca, la América fragante de Cristóbal Colón, la América católica, la América española, la América en que dijo el noble Guatemoc: «Yo no estoy en un lecho de rosas»; esa América que tiembla de huracanes y que vive de Amor, hombres de ojos sajones y alma bárbara, vive. Y sueña. Y ama, y vibra; y es la hija del Sol. Tened cuidado. ¡Vive la América española! Hay mil cachorros sueltos del *** Español. Se necesitaría, Roosevelt, ser Dios mismo, el Riflero terrible y el fuerte Cazador, para poder tenernos en vuestras férreas garras.Y, pues contáis con todo, falta una cosa: ¡Dios!
Continue reading...
47
No el mar, sino esta fuente junto al mar. Y la ciudad, detrás. (Qué importa la ciudad. La ciudad era tiempo: primero, Roma y sus murallas, y sucesivamente, peces de barras rojas en el lomo, rejerías y olivas, el poderío de las naves de la Corona de Aragón. Más tarde, un diálogo de humos). La ciudad era un diálogo de aguas -la fuente, el mar-; la vida, un diálogo de aguas, una chiquillería desnudita y morena. Y un griterío, un amontonamiento en aquel aire cálido. Y olor a hogueras, que no tienen tiempo. Siempre a espaldas del tiempo. Y nada más que ojos oscuros para mirar, mirar, mirar... Esto ocurría en lo que llaman, los que no son de nuestra raza, pasado. De noche me acercaba a las olas. Las olas no ocultaban ruiseñores como el agua del cántaro que yo apoyaba en la cadera. De noche, entre las olas, de cara al tiempo congelado, sonaba el mar a hojas de otoño, pisoteadas por los pájaros. Ceñía mis tobillos de diamantes. Allí era el reino del vaivén, del ritmo, de lo eterno acunado. El mar tampoco, como si fuera de mi raza, se encadenaba al tiempo. Sonaba en mis oídos el ruiseñor del agua de la fuente, oía los rumores del mundo. Mi sangre era el mar mismo. Me contagiaba de su movimiento. Me enseñaban las olas a no morir jamás. Lo sin tiempo es la muerte. Y aquello, el ritmo, el tiempo vivo, pero detenido; algo que no conoce ni principio ni fin, que no parte ni llega. Era el mar y la fuente junto al mar. Y entre los dos estaba yo. Igual que ahora. Nuevamente unidos. Cuántos racimos de años habrá exprimido el mar. Por cuántos sitios -horas y lugares, qué sé yo-, lo que dicen países, he llevado el centelleo de la espuma, el oleaje de la llama... Es posible que yo parezca diferente. También quizás la fuente parezca diferente a los demás. Yo no lo sé. Juntos estamos el mar, la fuente, yo. Vinieron las autoridades, artistas, periodistas, gentes que leen mi nombre en los periódicos. Me dijeron que era mía la fuente (cómo podían darme lo que era mío, mi vida, el mar, las nubes). No pudieron matar mi vida, restituirme al tiempo, cuando hablaban y hablaban del ayer, la gitana de Somorrostro, y otra vez aquello del arte y de la gloria, y más palabras sin sentido que siguen pronunciando mientras me acerco hasta mi fuente, y adorno mis muñecas con sus helados brazaletes, y humedezco mis sienes, mezclo sus aguas con mis lágrimas. Porque ahora pienso que he olvidado el cántaro, y la tarde se queda sin ruiseñor que la ilumine, y tengo miedo de volver sin agua, y no sé dónde está el cántaro y mi madre me va a reñir porque a ver cómo vamos a guisar, a lavar la ropita de los niños... Y yo no sé qué le diré para que pueda comprenderlo.
0
1.1k
La fuente de carmen amaya
No el mar, sino esta fuente junto al mar. Y la ciudad, detrás. (Qué importa la ciudad. La ciudad era tiempo: primero, Roma y sus murallas, y sucesivamente, peces de barras rojas en el lomo, rejerías y olivas, el poderío de las naves de la Corona de Aragón. Más tarde, un diálogo de humos). La ciudad era un diálogo de aguas -la fuente, el mar-; la vida, un diálogo de aguas, una chiquillería desnudita y morena. Y un griterío, un amontonamiento en aquel aire cálido. Y olor a hogueras, que no tienen tiempo. Siempre a espaldas del tiempo. Y nada más que ojos oscuros para mirar, mirar, mirar... Esto ocurría en lo que llaman, los que no son de nuestra raza, pasado. De noche me acercaba a las olas. Las olas no ocultaban ruiseñores como el agua del cántaro que yo apoyaba en la cadera. De noche, entre las olas, de cara al tiempo congelado, sonaba el mar a hojas de otoño, pisoteadas por los pájaros. Ceñía mis tobillos de diamantes. Allí era el reino del vaivén, del ritmo, de lo eterno acunado. El mar tampoco, como si fuera de mi raza, se encadenaba al tiempo. Sonaba en mis oídos el ruiseñor del agua de la fuente, oía los rumores del mundo. Mi sangre era el mar mismo. Me contagiaba de su movimiento. Me enseñaban las olas a no morir jamás. Lo sin tiempo es la muerte. Y aquello, el ritmo, el tiempo vivo, pero detenido; algo que no conoce ni principio ni fin, que no parte ni llega. Era el mar y la fuente junto al mar. Y entre los dos estaba yo. Igual que ahora. Nuevamente unidos. Cuántos racimos de años habrá exprimido el mar. Por cuántos sitios -horas y lugares, qué sé yo-, lo que dicen países, he llevado el centelleo de la espuma, el oleaje de la llama... Es posible que yo parezca diferente. También quizás la fuente parezca diferente a los demás. Yo no lo sé. Juntos estamos el mar, la fuente, yo. Vinieron las autoridades, artistas, periodistas, gentes que leen mi nombre en los periódicos. Me dijeron que era mía la fuente (cómo podían darme lo que era mío, mi vida, el mar, las nubes). No pudieron matar mi vida, restituirme al tiempo, cuando hablaban y hablaban del ayer, la gitana de Somorrostro, y otra vez aquello del arte y de la gloria, y más palabras sin sentido que siguen pronunciando mientras me acerco hasta mi fuente, y adorno mis muñecas con sus helados brazaletes, y humedezco mis sienes, mezclo sus aguas con mis lágrimas. Porque ahora pienso que he olvidado el cántaro, y la tarde se queda sin ruiseñor que la ilumine, y tengo miedo de volver sin agua, y no sé dónde está el cántaro y mi madre me va a reñir porque a ver cómo vamos a guisar, a lavar la ropita de los niños... Y yo no sé qué le diré para que pueda comprenderlo.
Continue reading...
64
si nos vieran se reirían de nosotros o mas bien de mi acostados en el suelo temblando de frió buscando un poco de calor y nadie nos va entender que no somos el amor encarnado; que no somos el producto del alcohol ni del humo; que no somos mas que un sentimiento inexplicable, que somos la definición de lo incondicional, y los limites se hacen menos; que ahorita somos nosotros, y mañana tal vez ya no. se reirían de nosotros, jugando a la parejita, y tal vez no jugando tanto, y se reirían de mi cara, como mira la tuya, parcialmente en la oscuridad, con tristeza, remordimiento, cariño y decepción y como tu te fijas en los sismos que empiezan de las rodillas hacia fuera de mi… y se reirían de como algo tan disparejo como nuestra estatura se concilian al danzar eso prohibido por los dioses mas ya no son palabras de tu boca ni promesas de tu corazón; son la letra de esta canción que tarareaba de hace tiempo y ya se que se reirían de mi, porque esto no tiene remedio, que tu y yo estemos tan unidos de esta forma desafiante a lo normal y que me importa?
0
Jan 8, 2013
Jan 8, 2013 at 1:21 AM UTC
que me importa!
Y de pronto notar que era imposible, que los nervios me dilataban, que te buscaba, y aveces nos encontrábamos en el mismo lugar…. Pero lo mejor fue encontrarte esa noche, que entre los demás, se sintiera la noche solo nuestra, en un piso de escenario, con aliento de tequila, y canciones de amor, unidos bajo el latido de tu corazón, y aun en esa nube pensando, “esto no es real…” Despertar al otro dia, medio adolorida por amanecer sola y preguntandome si de veras sucedio?
0
Jan 8, 2013
Jan 8, 2013 at 12:53 AM UTC
Obra.
Eh mirado aquel mar vagamente tranquilo, siempre en movimiento, Desolado, ciego y viejo, eh visto tus brazos que alcanzan a tocar mis pies Eh visto tu mirada al ver mi cara en el reflejo de tu piel, as dejado flechas en mis poemas y tu frente en mi sangre, yo se que fuimos una vez uno, una vez solo sal, Fragmentos y ahora separados por largas distancias pero unidos por la exótica agua.
0
Jun 8, 2014
Jun 8, 2014 at 8:27 AM UTC
Mares
Andaluces de Jaén, aceituneros altivos, decidme en el alma: ¿quién, quién levantó los olivos?No los levantó la nada, ni el dinero, ni el señor, sino la tierra callada, el trabajo y el sudor.Unidos al agua pura y a los planetas unidos, los tres dieron la hermosura de los troncos retorcidos.Levántate, olivo cano, dijeron al pie del viento. Y el olivo alzó una mano poderosa de cimiento.Andaluces de Jaén, aceituneros altivos, decidme en el alma: ¿quién amamantó los olivos?Vuestra sangre, vuestra vida, no la del explotador que se enriqueció en la herida generosa del sudor.No la del terrateniente que os sepultó en la pobreza, que os pisoteó la frente, que os redujo la cabeza.Árboles que vuestro afán consagró al centro del día eran principio de un pan que sólo el otro comía.¡Cuántos siglos de aceituna, los pies y las manos presos, sol a sol y luna a luna, pesan sobre vuestros huesos!Andaluces de Jaén, aceituneros altivos, pregunta mi alma: ¿de quién, de quién son estos olivos?Jaén, levántate brava sobre tus piedras lunares, no vayas a ser esclava con todos tus olivares.Dentro de la claridad del aceite y sus aromas, indican tu libertad la libertad de tus lomas.
0
799
Aceituneros
Há palavras que não conheço Falto fluidez, Quando eu tento falar em português Eu nasci nos Estados Unidos O inglês vem mais fluido E de falar sai a minha personalidade Conversas com versitilidade Em Portugal é diferente Eu sou mais prudente Se você fala essa língua estrangeira Você me conhece de diferente maneira Mas um sorriso é uma linguagem transversal No mundo, não há outra igual translation There are words I do not know I lack fluency, When I try to speak in Portuguese I was born in the United States English comes fluently And from speaking my personality comes out Conversations with versatility In Portugal it's different I am more prudent If you speak that foreign language You know me differently But a smile transverses language In the word there is none alike
0
Jul 7, 2017
Jul 7, 2017 at 12:19 PM UTC
Bilingual
Una gota de rocio Una caricia de lascivia Dos cuerpos unidos, Enlazados y conectados Perdidos en el otro, En una danza secreta E intima La concrecion del deseo, Sin ataduras, ni espacios Para el ego Juntos en la Unión sacra Y perfecta, dos mitades De un puzzle cosmico Llegando a puerto Sanos y salvos, el triunfo de la verdad La HERMOSA  consecuencia De la pasion, y la dulce recompensa de tus labios Un pedazo del cielo es yacer en tus brazos Y tú cuerpo, sobre El mio, alcanzando la Gloria Mientras bajo tu cuerpo Descanzo yo y mi Alma serenos Absorto y perdido En la dulzura de Tu cuerpo Y una caricia de lascivia De mis dedos en ti Y tu reaccion HERMOSA es la gloria para mi Y la musica d tus labios Es cancion divina Y la caricia lasciva Y el eco de tus ojos Resuena al despertar Como tu respiración En mi oido Yacer a tu lado, perdido En tus brazos de alabastro Y tus labios de rubi, mientras tu alma brilla De placer y verdades Y el deseo que nos une Perdido en tus brazos de alabastro, quizas fui Hallado.
0
Jun 7, 2018
Jun 7, 2018 at 7:14 PM UTC
Conexion
No salieron jamás del vergel del abrazo. Y ante el rojo rosal de los besos rodaron. Huracanes quisieron con rencor separarlos. Y las hachas tajantes y los rígidos rayos. Aumentaron la tierra de las pálidas manos. Precipicios midieron, por el viento impulsados entre bocas deshechas. Recorrieron naufragios, cada vez más profundos en sus cuerpos sus brazos. Perseguidos, hundidos por un gran desamparo de recuerdos y lunas de noviembres y marzos, aventados se vieron como polvo liviano: aventados se vieron, pero siempre abrazados.
0
619
Vals de los enamorados y unidos hasta siempre
Juan de la Cruz, dime si merecía la pena descolgarte, por la noche, de tu prisión al Tajo, ser herido por las palabras y las disciplinas, soportar corazones, bocas, ojos rigurosos, beber la soledad... -¿Otro whisky? La pelirroja -caderas anchas, ojos verdes- ofrece ginebra a un amigo. Hombros y pechos le palpitan en el reír. ¡Oh llama de amor viva, que dulcemente hieres!... Junto al embajador de China, detrás de la cantante sueca, el agregado militar de Estados Unidos de América, Juan de la Cruz bebe un licor de luz de miel...                       (Dime si merecía la pena, Juan de Yepes, vadear noches, llagas, olvidos, hielos, hierros, adentrar en la nada el cuerpo, hacer que de él nacieran las palabras vivas, en silencio y tristeza, Juan de Yepes... Amor, llama, palabras- poesía, tiempo abolido... Di si merecía la pena para esto...)                               El aplaudido autor con el puro del éxito, la amiguita del productor velando su pudor de nylon, las mejillas que se aproximan femeninamente: «Mi rouge mancha, preciosa...» (Mancha amor cuando en las bocas no hay amor). (Juan de la Cruz, dime si merecía la pena padecer con fuego y sombra, beber los zumos de la pesadumbre, batir la carne contra el yunque, Juan de Yepes, para esto... Vagabundo por el amor, y huérfano de amor...)
0
619
Yepes cocktail
Y ante la bondad del mal, nos encontraremos. Y ante la maldad del bien, cabalgaremos. Y de la piel de nuestros caballos muertos saldrán mudas hormigas, que centellearán al anochecer entre los destellos de mi cuerpo que se pudre. Y ante la bondad del mal, moriremos. Unidos para siempre en un abrazo finito como finas son las hojas sobre las que escribo. Y ante la bondad del mal nos encontraremos. Preparados para morir, si no ya muertos. Y sólo entonces nos comprenderemos. Y sólo entonces centellearán nuestras bocas como las hormigas que salen de la piel de nuestros caballos muertos And before the goodness of evil, we'll find each other. And before the evilness of good, We'll ride. And from the skin of our dead horses mute ants will come out, which will glisten at sunset among the flashes of my body that rottens. And before the goodness of evil, we'll die. Forever joined in a finite hug, like fine are the sheets on which I write. And before the goodness of evil we'll find each other, ready to die, if not dead already. And only then we'll understand each other. And only then will our mouths glisten, like the ants that come out from the skin of our dead horses.
0
Jun 4, 2018
Jun 4, 2018 at 3:26 PM UTC
Ante la bondad del mal/Before the goodness of evil
Pobres de nuestros países Pobres de todas partes Pobres de Haití Personas pobres, desorientadas y locas Ya no diré "pobre Haití" Haití es un país lleno de riqueza Haití, un país lleno de recursos Para otros Haití es un paraíso y rico en recursos Para otros Haití es un país lleno de hipocresía De gente desposeída, miserable y sufriente Haití es un lugar lleno de odio y traidores ¡Haití, Haití! ¡Qué vergüenza! Donde sus líderes son tontos, malvados y locos. La juventud haitiana tiene muy mala suerte. Porque los falsos líderes son codiciosos, repugnantes e insensatos. Qué vergüenza para un pueblo que a menudo ha sufrido tanto. Los cementerios están por todas partes, al igual que las iglesias y los calvarios. Hay tanta miseria allí porque los ladrones, los estafadores. Hipócritas, secuaces, bandidos, locos y sinvergüenzas están por todas partes. Este es el país donde demasiadas personas inocentes mueren por balas, por hierro Por odio, por hipocresía, por venganza, por ignorancia y por pobreza ¿A qué santo debemos invocar por esta gente desesperanzada Por nuestros hermanos y hermanas sin futuro que mueren de desesperación? ¿A qué Dios sordo y ebrio debemos rezar para salvar a los seguidores de Cristo Que se lamentan, lloran, gritan y ladran como perros? ¿Qué palabra deberíamos usar para fortalecer y revitalizar a estas personas debilitadas? ¿Y al Estado que, lamentablemente, existe para castigar a las víctimas empobrecidas? Pobres aquí donde estamos Pobres de nuestros países Pobres de todas partes Pobres de Haití Pobres de estos Estados Unidos. P. D.: Traducción de «Pauvre Peuple De Chez Nous, De Nos Pays». Copyright © Abril de 2025, Hébert Logerie. Todos los derechos reservados. Hébert Logerie es autor de varios poemarios.
0
Apr 7, 2025
Apr 7, 2025 at 2:01 PM UTC
Pobres De Nuestros Países
Pobres de nuestros países Pobres de todas partes Pobres de Haití Personas pobres, desorientadas y locas Ya no diré "pobre Haití" Haití es un país lleno de riqueza Haití, un país lleno de recursos Para otros Haití es un paraíso y rico en recursos Para otros Haití es un país lleno de hipocresía De gente desposeída, miserable y sufriente Haití es un lugar lleno de odio y traidores ¡Haití, Haití! ¡Qué vergüenza! Donde sus líderes son tontos, malvados y locos. La juventud haitiana tiene muy mala suerte. Porque los falsos líderes son codiciosos, repugnantes e insensatos. Qué vergüenza para un pueblo que a menudo ha sufrido tanto. Los cementerios están por todas partes, al igual que las iglesias y los calvarios. Hay tanta miseria allí porque los ladrones, los estafadores. Hipócritas, secuaces, bandidos, locos y sinvergüenzas están por todas partes. Este es el país donde demasiadas personas inocentes mueren por balas, por hierro Por odio, por hipocresía, por venganza, por ignorancia y por pobreza ¿A qué santo debemos invocar por esta gente desesperanzada Por nuestros hermanos y hermanas sin futuro que mueren de desesperación? ¿A qué Dios sordo y ebrio debemos rezar para salvar a los seguidores de Cristo Que se lamentan, lloran, gritan y ladran como perros? ¿Qué palabra deberíamos usar para fortalecer y revitalizar a estas personas debilitadas? ¿Y al Estado que, lamentablemente, existe para castigar a las víctimas empobrecidas? Pobres aquí donde estamos Pobres de nuestros países Pobres de todas partes Pobres de Haití Pobres de estos Estados Unidos. P. D.: Traducción de «Pauvre Peuple De Chez Nous, De Nos Pays». Copyright © Abril de 2025, Hébert Logerie. Todos los derechos reservados. Hébert Logerie es autor de varios poemarios.
Continue reading...
36
Os dias acabam e a noite chega, Acendo a minha pequena lanterna Chamada consciência, Com a minha solidão eterna. A noite tranquiliza-me, Meio mundo está a dormir Sinónimo que está a progredir. Durante o meu sonho Nao existe gravidade Posso voar, pecar , Ninguém estará lá para me julgar. A madrugada costuma alimentar-se das minhas insónias, Não me importo pois ao fim da noite encontro a aurora, Nela encontro a minha esperança além da paranóia, Perco o sono, levanto me, dou a volta ao mundo sem demora. O meu quarto escuro, Com o passar das horas Cria um clima soturno. É nesse ambiente que travo os meus duelos Batalhando sob o admirável céu noturno Mudando o rumo dos asteróides, Faço os explodir Apenas para alimentar esta alma nervosa, Corro pelos anéis de Saturno Escorrego no gelo e saio disparado pelo universo, Enquanto gravito escrevo versos, Sobre os mares, continentes E formas de vida criadas na Terra. Mas a minha mente envolvida por aquele espaço É curiosa e faz me espreitar, Procuro algo fantástico impossível de imaginar, Infelizmente acordo e reparo que estava apenas a sonhar. Dormir tornou-se um luxo, Que raramente consigo suportar Mas sem ele o meu pensamento fica turvo Turvo de desencanto e claro de paixão, Tão desorganizado como esta selva de betão. Faz me desejar emigrar para ilhas de utopia, Praias de naufragio onde Beethovem escreveu Sonata ao luar á sua amada companhia.. Conheço-me, durante a noite aprendi a navegar Tomo as minhas decisões depos d'agitaçao parar, E sobre elas costumo meditar Enumeros conflitos tento solucionar. Quando tenho o corpo e a mente unidos No unico tempo que interessa, o presente, Foco me na respiraçao até que, Subitamente uma decisão aparece, Na minha totalidade transcendo-me E vivo sem arrependimentos Estando no presente, Não me lamento do passado, Não preparo o futuro , Apenas vivo no unico tempo existente, Tudo o resto é a minha mente, que mente, exageradamente.
0
Apr 11, 2018
Apr 11, 2018 at 2:47 PM UTC
soturno
Os dias acabam e a noite chega, Acendo a minha pequena lanterna Chamada consciência, Com a minha solidão eterna. A noite tranquiliza-me, Meio mundo está a dormir Sinónimo que está a progredir. Durante o meu sonho Nao existe gravidade Posso voar, pecar , Ninguém estará lá para me julgar. A madrugada costuma alimentar-se das minhas insónias, Não me importo pois ao fim da noite encontro a aurora, Nela encontro a minha esperança além da paranóia, Perco o sono, levanto me, dou a volta ao mundo sem demora. O meu quarto escuro, Com o passar das horas Cria um clima soturno. É nesse ambiente que travo os meus duelos Batalhando sob o admirável céu noturno Mudando o rumo dos asteróides, Faço os explodir Apenas para alimentar esta alma nervosa, Corro pelos anéis de Saturno Escorrego no gelo e saio disparado pelo universo, Enquanto gravito escrevo versos, Sobre os mares, continentes E formas de vida criadas na Terra. Mas a minha mente envolvida por aquele espaço É curiosa e faz me espreitar, Procuro algo fantástico impossível de imaginar, Infelizmente acordo e reparo que estava apenas a sonhar. Dormir tornou-se um luxo, Que raramente consigo suportar Mas sem ele o meu pensamento fica turvo Turvo de desencanto e claro de paixão, Tão desorganizado como esta selva de betão. Faz me desejar emigrar para ilhas de utopia, Praias de naufragio onde Beethovem escreveu Sonata ao luar á sua amada companhia.. Conheço-me, durante a noite aprendi a navegar Tomo as minhas decisões depos d'agitaçao parar, E sobre elas costumo meditar Enumeros conflitos tento solucionar. Quando tenho o corpo e a mente unidos No unico tempo que interessa, o presente, Foco me na respiraçao até que, Subitamente uma decisão aparece, Na minha totalidade transcendo-me E vivo sem arrependimentos Estando no presente, Não me lamento do passado, Não preparo o futuro , Apenas vivo no unico tempo existente, Tudo o resto é a minha mente, que mente, exageradamente.
Continue reading...
56
El ancla al peñón aferra Sobre la mar espumante, Lá fortaleza flotante Que da terror en la guerra. No amenaza nuestra tierra, Ni viene en pos de conquista; Surge, arrogante a la vista, Y su hermoso pabellón, Envuelto en ***** crespón, Cubre los restos de Arista. No nave de tierra extraña La llaméis con voz impía, Que nunca la patria mía Vio nada ajeno en España. Esa nave amor entraña, Y en ella mis ojos fijos Sorprenden los regocijos Que causa a la madre ausente Honrar el independiente Y santo hogar de sus hijos. De amistad símbolo cierto, El fiero bajel hispano Trae al suelo mejicano Tristes despojos de un muerto. Al verle entrar en el puerto, De las brumas al través, Grita el vigilante «él es», Y alza un himno de alegría El mismo mar en que un día Quemó sus naves Cortés. Dando ejemplo a las naciones, Sobre el bajel confundidos De duelo flotan unidos Dos hermosos pabellones. Sus glorias, sus tradiciones Allí enlazadas se ven; Y, astros del honor sostén, Irradian sobre la niebla, Juntas las glorias de Puebla Con las glorias de Bailén. Alzando montes de espuma, Encuentra el bajel abierta A orillas del mar la puerta Del país de Moctezuma. Ningún recuerdo le abruma; Cumple una santa misión: Viene a honrar una nación Que, llena de amor profundo, Encierra en el nuevo mundo El mundo del corazón. ¡Paso al bajel castellano! Que de mi siglo a la faz, Le den ósculos de paz Las olas del golfo indiano. ¡Paso a España! al pueblo hermano, Heroico, grande y experto, Que, a toda virtud despierto, Manda a mi patria querida Laureles de eterna vida Con las cenizas de un muerto. Astro de unión, con tu luz Dios nuestros pueblos ampare, Y no haya mar que separe A Cádiz de Veracruz. Surge el Tabor tras la cruz, La paz tras el batallar, Y así podemos mirar A España y Méjico unidas, Hoy que flotan confundidas Sus banderas sobre el mar. Vuelve a tus playas, bajel, Playas heroicas y bellas, Y verán que entras en ellas Llevando un nuevo laurel. Va nuestra amistad con él, Y no hay hoz que le destroce. Interpreta nuestro goce: Méjico republicana Tendrá siempre por hermana La España de Alfonso Doce.
0
652
Al «blasco de garay» 1
El ancla al peñón aferra Sobre la mar espumante, Lá fortaleza flotante Que da terror en la guerra. No amenaza nuestra tierra, Ni viene en pos de conquista; Surge, arrogante a la vista, Y su hermoso pabellón, Envuelto en ***** crespón, Cubre los restos de Arista. No nave de tierra extraña La llaméis con voz impía, Que nunca la patria mía Vio nada ajeno en España. Esa nave amor entraña, Y en ella mis ojos fijos Sorprenden los regocijos Que causa a la madre ausente Honrar el independiente Y santo hogar de sus hijos. De amistad símbolo cierto, El fiero bajel hispano Trae al suelo mejicano Tristes despojos de un muerto. Al verle entrar en el puerto, De las brumas al través, Grita el vigilante «él es», Y alza un himno de alegría El mismo mar en que un día Quemó sus naves Cortés. Dando ejemplo a las naciones, Sobre el bajel confundidos De duelo flotan unidos Dos hermosos pabellones. Sus glorias, sus tradiciones Allí enlazadas se ven; Y, astros del honor sostén, Irradian sobre la niebla, Juntas las glorias de Puebla Con las glorias de Bailén. Alzando montes de espuma, Encuentra el bajel abierta A orillas del mar la puerta Del país de Moctezuma. Ningún recuerdo le abruma; Cumple una santa misión: Viene a honrar una nación Que, llena de amor profundo, Encierra en el nuevo mundo El mundo del corazón. ¡Paso al bajel castellano! Que de mi siglo a la faz, Le den ósculos de paz Las olas del golfo indiano. ¡Paso a España! al pueblo hermano, Heroico, grande y experto, Que, a toda virtud despierto, Manda a mi patria querida Laureles de eterna vida Con las cenizas de un muerto. Astro de unión, con tu luz Dios nuestros pueblos ampare, Y no haya mar que separe A Cádiz de Veracruz. Surge el Tabor tras la cruz, La paz tras el batallar, Y así podemos mirar A España y Méjico unidas, Hoy que flotan confundidas Sus banderas sobre el mar. Vuelve a tus playas, bajel, Playas heroicas y bellas, Y verán que entras en ellas Llevando un nuevo laurel. Va nuestra amistad con él, Y no hay hoz que le destroce. Interpreta nuestro goce: Méjico republicana Tendrá siempre por hermana La España de Alfonso Doce.
Continue reading...
80
Éramos dos átomos órbitando en la atmósfera Cada uno dibujando una elíptica distinta Sin pensar que en algún punto a ambos nos uniría Para hacernos uno solo, para fundirnos en vida. Sutilmente nos dejamos llevar por la gravedad Unidos al otro como si se tratase de uno, Elementos separados que pronto sabrían la verdad Y es que los dos nacimos para siempre formar uno.
0
Oct 3, 2017
Oct 3, 2017 at 1:58 PM UTC
Su elemento unido.
Todas las músicas naufragaron en el piélago: con los dedos unidos se hundieron verticales -buzos maravillosos- y se quedaron adormidas sobre el túrbido seno fluvial: pues ni siquiera en linfas saturadas de sales! ¡en aguas dulces zozobraron mis musicales alborozos! Danzando venían -tanagras sensüales, lujuriosas mozuelas-, ondulaban los senos gordezuelos, el vientre sobrio, los muslos calipigios. Todas las músicas naufragaron en el vórtice cuando hacia mí venían -grávidas de prodigios- cuando hacia mí tornaban -pletóricas de vuelos-. Con los dedos unidos, mis alborozos musicales se hundieron verticales.
0
493
Favilas
No tengo recuerdos de haber nacido. Quizás nunca lo hice. Quizás sólo soy un alma vagando eternamente sin sentido. Aferrándome a lo único que me conecta a la vida, unidos por un delgado hilo ***** demasiado fino para soportar la distancia que recorro. Dolencias que llegan de ninguna parte, llegan para no irse. Tal vez un asunto sin resolver... o varios. ¿Qué debo hacer? ¿Hacia dónde debo ir? ¿Acaso me permito quedarme un poco más? ¿O debería desistir?
0
Mar 25, 2018
Mar 25, 2018 at 12:43 PM UTC
Perdida.
UNIDOS Unidos desde la cabeza, Unidos desde el centro, Unidos a pesar de la distancia, A pesar de la rabia, A pesar de las ignominias, A pesar de jardines donde ya no crecen gardenias, A pesar de la bullosa y molestosa lluvia, Unidos a pesar facineroso tiempo. Unidos desde antes de conocernos, Unidos por decreto, Unidos aunque nos arrope el calor de otro cuerpo, Aunque nos arrebaten el silencio, Unidos por aquel nido de amor, Unidos porque así lo decidió Dios. Unidos a pesar de nuestro martirio. Ese suplicio de buscar nuestro amor en los rincones de nuestro espíritu... En pensamientos que reviven esa insaciable hambre por nuestra carne, despejándonos por completo en la menudencia de nuestra cama, dejando la pesadez en largos besos que dejaban calma. Unidos porque no hay un tu sin mí, ni un yo sin ti. Unidos por la misma vena Orta, porque mi vocablo está basado en tu abecedario, porque el diario vivir sin este amor - hace daño, porque se ha esfumado el resplandor de nuestros ojos, porque sin ti, mi celebro lo tengo de lujo, porque esta distancia nos hace siameses, muy a pesar de que las horas se conviertan meses a pesar del frio que siente mi alcoba, siento tu calor peregrinando en mi alma y nuevamente recuerdo que estamos unidos desde la mente, el corazón y la garganta. LeydisProse 10/12/2018 https://m.facebook.com/LeydisProse//
0
Oct 12, 2018
Oct 12, 2018 at 2:57 PM UTC
UNIDOS
Museus e construções em chamas Invadem sonhos dos quais não me recordo Acordo, então, com teias em meu coração E um sentimento vazio em meio as tramas Sem lembranças e sem desejar vingança Primeiro aqui, depois lá E tantos outros ocorreram E você nem irá recordar Pois não era Estados Unidos ou Europa Se for Rússia, Alemanha ou China Se lembrará então da Índia, Chile ou Argentina Pois construções divinas como esta e outras mais Mal se comparam com as árvores centenárias e os rios que aqui não mais jazem Nas mãos dos donos do primeiro mundo Possíveis conspiracionistas enquanto tomam seu chá E fumam seus charutos caros, despreocupados Exalando a fumaça de Notre Dame, de museus nacionais e ainda mais Bebendo em seus chás As águas dos rios que assistiram secar
0
Apr 16, 2019
Apr 16, 2019 at 10:07 PM UTC
Chamas
No todo se puede lograr, siempre habrá situaciones en la que el falle llegará, en donde dos personas forzar a estar unidos no se podrá, porque no importa lo que tú y los demás piensen, el destino ya está hecho, puede ser triste y doloroso el saber que por causa de ello ella y yo no pasara más que solo ser una persona más, la vida no entiendo, mucho menos mi ser, que el saber que la amo y nunca la podré tener, podría ser lo mejor nunca unidos estar, pero como vivir con un corazón tan dañado y negativo el pensamiento que solo me hace llorar.
0
Jul 3, 2017
Jul 3, 2017 at 2:19 AM UTC
Untitled
Ya caen las hojas. Se alejan volando,                                                 Temblores de oro. En las calles desiertas del parque Hojas, más hojas, y lodo.  Gris el estanque.  El crepúsculo                                                 Amarillo y brumoso. Damas con trajes oscuros que pasan Casi oculto entre pieles el rostro....                                                 Organillo que suenas                                                 Debajo del olmo,                                                 Toca, toca la triste                                                 Canción del Otoño! Verlaine!   Tus violones                     Ya oigo,                     Y en los áureos                     Y rojos                     Boscajes Los largos sollozos Que arrullaron tu ensueño Con lánguido canto monótono... ¡Que me arrulle también en la tarde La triste canción del Otoño! Remolinos y danza de hojas.... ¿En dónde las novias y novios? Retretas en tardes de estío, Desierto está el quiosco. Estudiantes ¿a dónde partisteis? Midinetas de labios muy rojos                         Y grandes ojeras, ¿Recordáis que en el hombro De vuestros galanes En plácidos sueños absortos, Amorosas, la frente inclinabais Y brillaban de amor vuestros ojos? Las manos unidas entonces Y unidos los labios al pie de los troncos... Bancos, tristes senderos del parque, ¿Qué fue del antiguo alborozo?.... La tarde se apaga.  Detrás de los vidrios Se encienden las luces.  El cielo, de plomo. Sombras pasan, y pasan ligeras.                                     Todo                                     Se borra, se borra                                     Brumoso...                                     Violones De son melancólico,                                     Violones                                     Monótonos,                                     Violones                                     De otoño... ¡El parque, en la sombra,                                     Ya solo!
0
506
La canción del otoño
Ya caen las hojas. Se alejan volando,                                                 Temblores de oro. En las calles desiertas del parque Hojas, más hojas, y lodo.  Gris el estanque.  El crepúsculo                                                 Amarillo y brumoso. Damas con trajes oscuros que pasan Casi oculto entre pieles el rostro....                                                 Organillo que suenas                                                 Debajo del olmo,                                                 Toca, toca la triste                                                 Canción del Otoño! Verlaine!   Tus violones                     Ya oigo,                     Y en los áureos                     Y rojos                     Boscajes Los largos sollozos Que arrullaron tu ensueño Con lánguido canto monótono... ¡Que me arrulle también en la tarde La triste canción del Otoño! Remolinos y danza de hojas.... ¿En dónde las novias y novios? Retretas en tardes de estío, Desierto está el quiosco. Estudiantes ¿a dónde partisteis? Midinetas de labios muy rojos                         Y grandes ojeras, ¿Recordáis que en el hombro De vuestros galanes En plácidos sueños absortos, Amorosas, la frente inclinabais Y brillaban de amor vuestros ojos? Las manos unidas entonces Y unidos los labios al pie de los troncos... Bancos, tristes senderos del parque, ¿Qué fue del antiguo alborozo?.... La tarde se apaga.  Detrás de los vidrios Se encienden las luces.  El cielo, de plomo. Sombras pasan, y pasan ligeras.                                     Todo                                     Se borra, se borra                                     Brumoso...                                     Violones De son melancólico,                                     Violones                                     Monótonos,                                     Violones                                     De otoño... ¡El parque, en la sombra,                                     Ya solo!
Continue reading...
51