"tibay" poems - Hello Poetry

Ang tauhang ito ay kung lumisan sa mundo—mananatili na lamang ang mga salita, ngunit walang kahulugan ang buhay o hindi alam ang kahulugan ng buhay. 'Walang pag-iral ang tao sa lipunan hangga't 'di kailangan ng lipunan ang tao.' Ang bulong ng tauhan kasunod ang buntunghininga na nasa kawalan na. Tumigil lamang ang tauhan upang pagmasdan ang kumukurap-kurap na liwanag sa rurok ng poste. 'Kahit anong tatag at tibay nito, kung ang liwanag nito sa rurok ay pawala na—wala rin.' Ang bulong muli ng tauhan sa sarili. Biglang bumuhos ang lakas ng ulan habang pinagmamasdan ng tauhan ang poste. Sa lakas ng lagatik ng ulan, ngumiti lamang ang tauhan. Ngumiti lamang sa kabila ng buhos ng ulan sabay tumawa. Sa mga sandaling iyon nasa kawalan ang tauhan—nasa kawalan ng ngiti—nasa kawalan ng ulan. Umuwi lamang ng may ngiti ang tauhan sa kabila ng buhos ng ulan. Madilim at liblib ang kuwarto ng tauhan katulad na lamang ng damdamin at pag-iisip ng tauhan. Sa pagitan ng bintana't pinto. Kumuha ng lubid at upuan ang tauhan. Inilagay sa pagitan ng bintana't pinto ng liblib na kuwarto ang upuan. Tumungtong ang tauhan habang hawak ang lubid, itinali kung saan dapat itali. Itinali sa sarili—iginapos ang katapusan sa leeg—ipiniid ang mga mata. Tumalon na lamang ang tauhan sa upuan sa pagitan ng bintana't pintuan ng liblib na kuwarto. Pumanaw na lamang ang tauhan ng buhay, ngunit may taning. Sa ganoong paraan, nalaman ng buong lipunan na kabilang sa lipunan ang tauhan. Nalaman muli ng lipunan ang pag-iral ng tauhan, ngunit nang pumanaw na ito. Kabilang na muli ang tauhan sa lipunan, ngunit kabilang sa mga pumanaw.

0

Oct 4, 2018

Oct 4, 2018 at 10:59 AM UTC

liberatovincent

Ang buhay, ngunit may taning

Ang tauhang ito ay kung lumisan sa mundo—mananatili na lamang ang mga salita, ngunit walang kahulugan ang buhay o hindi alam ang kahulugan ng buhay. 'Walang pag-iral ang tao sa lipunan hangga't 'di kailangan ng lipunan ang tao.' Ang bulong ng tauhan kasunod ang buntunghininga na nasa kawalan na. Tumigil lamang ang tauhan upang pagmasdan ang kumukurap-kurap na liwanag sa rurok ng poste. 'Kahit anong tatag at tibay nito, kung ang liwanag nito sa rurok ay pawala na—wala rin.' Ang bulong muli ng tauhan sa sarili. Biglang bumuhos ang lakas ng ulan habang pinagmamasdan ng tauhan ang poste. Sa lakas ng lagatik ng ulan, ngumiti lamang ang tauhan. Ngumiti lamang sa kabila ng buhos ng ulan sabay tumawa. Sa mga sandaling iyon nasa kawalan ang tauhan—nasa kawalan ng ngiti—nasa kawalan ng ulan. Umuwi lamang ng may ngiti ang tauhan sa kabila ng buhos ng ulan. Madilim at liblib ang kuwarto ng tauhan katulad na lamang ng damdamin at pag-iisip ng tauhan. Sa pagitan ng bintana't pinto. Kumuha ng lubid at upuan ang tauhan. Inilagay sa pagitan ng bintana't pinto ng liblib na kuwarto ang upuan. Tumungtong ang tauhan habang hawak ang lubid, itinali kung saan dapat itali. Itinali sa sarili—iginapos ang katapusan sa leeg—ipiniid ang mga mata. Tumalon na lamang ang tauhan sa upuan sa pagitan ng bintana't pintuan ng liblib na kuwarto. Pumanaw na lamang ang tauhan ng buhay, ngunit may taning. Sa ganoong paraan, nalaman ng buong lipunan na kabilang sa lipunan ang tauhan. Nalaman muli ng lipunan ang pag-iral ng tauhan, ngunit nang pumanaw na ito. Kabilang na muli ang tauhan sa lipunan, ngunit kabilang sa mga pumanaw.

5

Maligayang bati, Sa aking pagsilang, Walang bakas ng gunita, Walang alaala ng nasabing araw. Nagdaan ang mga taon, Namulat sa katotohanan, Na hindi marunong magpatawad ang mundo, At hindi ito titigil na para lang sayo. Nagdaan ang mga taon, Ilang kaarawan ang lumipas, Andiyan ang pancit, At ang keyk na nakahanda, Sa hapag kainan para pagsaluhan, Mga ngiting di mabakas, Nagpapasalamat sa biyaya. Ngunit ito ang unang taon, Kung saan maghahanda ako, Hindi para sa iba, Kundi para sa sarili ko. At aanyayahan ko kayo, Nawa'y sana'y makadalo, Habang unti unti kong inilalapag, Sa ating hapag, upang ating pagsaluhan. Maghahanda ako, Ihahanda ko ang sarili ko, Na ang puso ko'y tatayuan ko ng pader, Na papalibot dito, Dahil pagod na kong masaktan, At nahahapo na ang aking katawan. Maghahanda ako, Na ibaon ang bawat alaala. Ang tamis nang bawat halik, Ang kuryenteng dumadaloy sa aking katawan, Mga labing bumubuhay nang aking kamalayan. Ihahanda ko din, Ang aking sarili, Na unti unti nang humakbang, Papalayo sa nakasanayan, Kung ano ang aking kinamulatan, Sa loob nang mga taong pinagsamahan. Mga umagang iyong mukha ang bumubungad, Sa aking mga mata, Habang ika'y pinagmamasdan, Sa taimtim **** paghihimlay, Habang ako'y nagninilay nilay, Eto na ba ang pagibig na hinihintay? Kaya mahal sa aking kaarawan, Kasabay ng pagihip ko nang kandila, Magpapaalam na ako sayo, Paalam na sa mga gabing kayakap kita, Sa mga sandaling magkakapit bisig tayo sa ilalim nang mga bitwin, Na kung saan langit ang saksi sa ating pagmamahalan, Sa mundong tayo lang ang nagkakaintindihan. Pipikit ako, At uulit ulitin ko ang mga salitang; "Handa na ako" At hihiling ng lakas ng loob, At tibay ng sikmura, Bibilang ako ng tatlo, Isa, dalawa, Tatlo, At sa aking pagdilat, Hihipan ko ang kandila, At magpapaalam na sayo.

0

May 12, 2016

May 12, 2016 at 11:25 AM UTC

ace-jhan-de-vera

Handa sa aking kaarawan

Maligayang bati, Sa aking pagsilang, Walang bakas ng gunita, Walang alaala ng nasabing araw. Nagdaan ang mga taon, Namulat sa katotohanan, Na hindi marunong magpatawad ang mundo, At hindi ito titigil na para lang sayo. Nagdaan ang mga taon, Ilang kaarawan ang lumipas, Andiyan ang pancit, At ang keyk na nakahanda, Sa hapag kainan para pagsaluhan, Mga ngiting di mabakas, Nagpapasalamat sa biyaya. Ngunit ito ang unang taon, Kung saan maghahanda ako, Hindi para sa iba, Kundi para sa sarili ko. At aanyayahan ko kayo, Nawa'y sana'y makadalo, Habang unti unti kong inilalapag, Sa ating hapag, upang ating pagsaluhan. Maghahanda ako, Ihahanda ko ang sarili ko, Na ang puso ko'y tatayuan ko ng pader, Na papalibot dito, Dahil pagod na kong masaktan, At nahahapo na ang aking katawan. Maghahanda ako, Na ibaon ang bawat alaala. Ang tamis nang bawat halik, Ang kuryenteng dumadaloy sa aking katawan, Mga labing bumubuhay nang aking kamalayan. Ihahanda ko din, Ang aking sarili, Na unti unti nang humakbang, Papalayo sa nakasanayan, Kung ano ang aking kinamulatan, Sa loob nang mga taong pinagsamahan. Mga umagang iyong mukha ang bumubungad, Sa aking mga mata, Habang ika'y pinagmamasdan, Sa taimtim **** paghihimlay, Habang ako'y nagninilay nilay, Eto na ba ang pagibig na hinihintay? Kaya mahal sa aking kaarawan, Kasabay ng pagihip ko nang kandila, Magpapaalam na ako sayo, Paalam na sa mga gabing kayakap kita, Sa mga sandaling magkakapit bisig tayo sa ilalim nang mga bitwin, Na kung saan langit ang saksi sa ating pagmamahalan, Sa mundong tayo lang ang nagkakaintindihan. Pipikit ako, At uulit ulitin ko ang mga salitang; "Handa na ako" At hihiling ng lakas ng loob, At tibay ng sikmura, Bibilang ako ng tatlo, Isa, dalawa, Tatlo, At sa aking pagdilat, Hihipan ko ang kandila, At magpapaalam na sayo.

65

Ako lang ba? Yung laging nakakaramdam ng lungkot Lalo na ng pagkabagot? Oo, dapat lahat ng problemay ibaon sa limot Pero paano? Bawat taoy may problema Problema mo nalang kung pano mo maiiwasan ang nadarama Kailan kaya madadama Tunay na galak at kasiyahan Laging tanong sa isipan Anong dahilan ng ating kalungkutan Dahil ba may nais kalimutan? O nais matanggap at maintindihan Anong mang sagot sa tanong Problema nati'y hayaan Problema moy pabayaan Harapin ang problema ng makatamnan ang tunay na kasiyahan Maniwala at magtiwala sa Diyos Sa Panginoon makakatamnan ang kasiyahang lubos Lahat ng problema'y may dahilan Ito ay pagsubok lang kaya tatandaan Marami pang kabanata ang haharapin Pagkatao moy susukatin Kaya kung mamarapatin Maging malakas at mahandain Tatagtag at tibay ang gamitin.

0

Jan 16, 2019

Jan 16, 2019 at 7:57 PM UTC

parecious_ann

Problema

Ako lang ba? Yung laging nakakaramdam ng lungkot Lalo na ng pagkabagot? Oo, dapat lahat ng problemay ibaon sa limot Pero paano? Bawat taoy may problema Problema mo nalang kung pano mo maiiwasan ang nadarama Kailan kaya madadama Tunay na galak at kasiyahan Laging tanong sa isipan Anong dahilan ng ating kalungkutan Dahil ba may nais kalimutan? O nais matanggap at maintindihan Anong mang sagot sa tanong Problema nati'y hayaan Problema moy pabayaan Harapin ang problema ng makatamnan ang tunay na kasiyahan Maniwala at magtiwala sa Diyos Sa Panginoon makakatamnan ang kasiyahang lubos Lahat ng problema'y may dahilan Ito ay pagsubok lang kaya tatandaan Marami pang kabanata ang haharapin Pagkatao moy susukatin Kaya kung mamarapatin Maging malakas at mahandain Tatagtag at tibay ang gamitin.

26

Wika ko ay siya ring wika mo Tayo ay mga kapwa katutubo, Pilipino ang ating sinisimbolo Ano man ang ating kulay at anyo. Wika ay pagkakaisa ng bawat isa Pinagbuklod-buklod ang puso’t diwa, Bukambibig ng maraming dila Sa pagkakaintindihan siya’y itinakda. Wika natin ay dapat na mahalin Hindi natin dapat alipustahin, Ito ay karapat-dapat na galangin Ating ipagmalaki at ating tangkilikin. Wika ay siyang sagisag ng ating bansa Na binuo ng mga mamamayang bihasa, Dilang bihasa sa paggamit ng wika At mahilig sa mabulaklaking salita. Wika ko ay siya ring wika mo Bumubuhay sa ating pagka Pilipino, Pinapatatag ang ating hukbo ‘Yan ang tibay ng Filipino!

0

Jul 9, 2019

Jul 9, 2019 at 1:38 AM UTC

wizmorrison

WIKANG FILIPINO

Wika ko ay siya ring wika mo Tayo ay mga kapwa katutubo, Pilipino ang ating sinisimbolo Ano man ang ating kulay at anyo. Wika ay pagkakaisa ng bawat isa Pinagbuklod-buklod ang puso’t diwa, Bukambibig ng maraming dila Sa pagkakaintindihan siya’y itinakda. Wika natin ay dapat na mahalin Hindi natin dapat alipustahin, Ito ay karapat-dapat na galangin Ating ipagmalaki at ating tangkilikin. Wika ay siyang sagisag ng ating bansa Na binuo ng mga mamamayang bihasa, Dilang bihasa sa paggamit ng wika At mahilig sa mabulaklaking salita. Wika ko ay siya ring wika mo Bumubuhay sa ating pagka Pilipino, Pinapatatag ang ating hukbo ‘Yan ang tibay ng Filipino!

20

Tinatahi ko ang tubig sa'king kamay Pinapanuot ang gayelong lamig. Sa paghampas ng alon; Habang binabagtas ang di malirip na kalawakan, Sinisikap kong ilarawan ka. At sinusubukan kong hanapan ng letra Ang tubig-alat na nagpapalunod sa'king puso Napagtanto kong sa pagpalaot Sa gitna ng kalawakan at kalaliman Habang ako'y iginigiya ng mga alon Hahayaan kong dalhin ng hangin ang 'king layag, Magtitiwala sa tibay ng katig Mamamangka sa gitna ng kainitan ng araw Hahalik sa'yong daluyong ng kalayaan

0

May 31, 2015

May 31, 2015 at 6:15 AM UTC

katrina-paula

sa pagpalaot

Tinatahi ko ang tubig sa'king kamay Pinapanuot ang gayelong lamig. Sa paghampas ng alon; Habang binabagtas ang di malirip na kalawakan, Sinisikap kong ilarawan ka. At sinusubukan kong hanapan ng letra Ang tubig-alat na nagpapalunod sa'king puso Napagtanto kong sa pagpalaot Sa gitna ng kalawakan at kalaliman Habang ako'y iginigiya ng mga alon Hahayaan kong dalhin ng hangin ang 'king layag, Magtitiwala sa tibay ng katig Mamamangka sa gitna ng kainitan ng araw Hahalik sa'yong daluyong ng kalayaan

14

Iyak. Iyak ng isang kobrang nakadikit sa dingding na kaya kong patahanin unti-unti sa bawat pihit. Sa bawat patak ng luha nitong humahalik sa aking noo na dahan-dahang dumadausdos papunta sa aking mga pisngi. Sa aking mga pisnging halos magkapasa na sa madalas **** pagpapaligo rito ng mga kurot. Ang iyong mga kurot na siya namang nagpapahiwatig na hinding hindi ka magsasawa sa pagmumukhang ito. Noon. Hindi na ngayon. Patuloy ang paggapang ng mga patak na maligamgam papunta sa aking mga labi na hindi pinalagpas ang pagkakataong ipaalala sa akin na ang mga labi ito ay minsan nang nabigyan ng pagkakataong iwika ang kung ano mang hindi kayang maipahiwatig nang sapat ng aking mga haplos. Ang mga labi kong minsan nang natikman ang tamis ng iyong gayuma. Ni hindi pinatawad ang lasa ng tsisburger o ng kung ano man ang iyong kinain sa araw na iyon. Ang mga patak na ngayo’y lumalakad na nang tahimik sa kahabaan ng aking leeg na siyang nagdurugtong ng aking ulo na kumukulong sa aking utak sa aking dibdib na naglalaman ng aking puso. Ang puso kong bumulong nang paulit-ulit na para bang sirang plaka at nagsabing may pag-asa pa. Ang kumulit sa akin na maniwala sa tibay ng ating pagmamahalan. Ang aking utak na nagsabing wala itong patutunguhan na tila’y totoo sapagkat ang ating mga kamay ay hindi makapagkokomunika nang mahabang panahon at may posibilidad pang hindi na muling magkatampo kahit pa ang mga ito’y kulu-kulubot na. Ang karibal ng aking puso na aking pinakinggan. Sayang. Para bang ako ang paboritong manika ng kapalaran. Ang kanyang manikang paulitulit na pinaiikot sa isang tugtog na di ko kayang sabayan. Siya na tuwang-tuwa na makita akong naghihikahos sa pagbugbog ng bawat pagsubok. Awat na. Pihit. Ayoko nang maalala pa ang pait na ipinapaalala ng bawat patak. Pihit pa. Tila'y isang patak na lamang ang ibubuga. Ang bawat halik ng tubig sa baldosadong sahig na lumilikha ng malungkot na tunog na “tik… tik… tik…” Isang pihit nalang. Isang pihit nalang at titigil na ang tila duet na paghugulgol ng ahas na nakadikit sa dingding na baldosa rin at ng ngayon ko lang napansin na umaapaw kong mga mata na kanina pa pala sumasabay sa agos ng tubig na dumadaloy sa aking mukha. Tama na. Tahan na. /e.m/

0

Jan 29, 2016

Jan 29, 2016 at 4:18 PM UTC

elle-manabat

Hilamos ng Alaala

Iyak. Iyak ng isang kobrang nakadikit sa dingding na kaya kong patahanin unti-unti sa bawat pihit. Sa bawat patak ng luha nitong humahalik sa aking noo na dahan-dahang dumadausdos papunta sa aking mga pisngi. Sa aking mga pisnging halos magkapasa na sa madalas **** pagpapaligo rito ng mga kurot. Ang iyong mga kurot na siya namang nagpapahiwatig na hinding hindi ka magsasawa sa pagmumukhang ito. Noon. Hindi na ngayon. Patuloy ang paggapang ng mga patak na maligamgam papunta sa aking mga labi na hindi pinalagpas ang pagkakataong ipaalala sa akin na ang mga labi ito ay minsan nang nabigyan ng pagkakataong iwika ang kung ano mang hindi kayang maipahiwatig nang sapat ng aking mga haplos. Ang mga labi kong minsan nang natikman ang tamis ng iyong gayuma. Ni hindi pinatawad ang lasa ng tsisburger o ng kung ano man ang iyong kinain sa araw na iyon. Ang mga patak na ngayo’y lumalakad na nang tahimik sa kahabaan ng aking leeg na siyang nagdurugtong ng aking ulo na kumukulong sa aking utak sa aking dibdib na naglalaman ng aking puso. Ang puso kong bumulong nang paulit-ulit na para bang sirang plaka at nagsabing may pag-asa pa. Ang kumulit sa akin na maniwala sa tibay ng ating pagmamahalan. Ang aking utak na nagsabing wala itong patutunguhan na tila’y totoo sapagkat ang ating mga kamay ay hindi makapagkokomunika nang mahabang panahon at may posibilidad pang hindi na muling magkatampo kahit pa ang mga ito’y kulu-kulubot na. Ang karibal ng aking puso na aking pinakinggan. Sayang. Para bang ako ang paboritong manika ng kapalaran. Ang kanyang manikang paulitulit na pinaiikot sa isang tugtog na di ko kayang sabayan. Siya na tuwang-tuwa na makita akong naghihikahos sa pagbugbog ng bawat pagsubok. Awat na. Pihit. Ayoko nang maalala pa ang pait na ipinapaalala ng bawat patak. Pihit pa. Tila'y isang patak na lamang ang ibubuga. Ang bawat halik ng tubig sa baldosadong sahig na lumilikha ng malungkot na tunog na “tik… tik… tik…” Isang pihit nalang. Isang pihit nalang at titigil na ang tila duet na paghugulgol ng ahas na nakadikit sa dingding na baldosa rin at ng ngayon ko lang napansin na umaapaw kong mga mata na kanina pa pala sumasabay sa agos ng tubig na dumadaloy sa aking mukha. Tama na. Tahan na. /e.m/

27

Pinanday ka ng panahon May tapang na hindi basta sumusuko, sa lahat ng laban wala kang inuurungan, Agimat mo ay katapangan na umagaw mula sa kalaban. Buo at tibay ng iyong loob ano man ang iyong sagupain walang di kakayanin. laban mo’y hindi biro Una kami sa iyong puso Bago ang iyong pagkatao Karamay ka, sa bawat along bumubugso. Ikaw ang bagong bayani ng ating lipi na nagbabalik ng kulay at sigla bitbit ang bandila na may kisig at buong katapangan.

0

Apr 27, 2020

Apr 27, 2020 at 3:17 AM UTC

jon-jubail-b-aquino

BAGONG BAYANI

Pinanday ka ng panahon May tapang na hindi basta sumusuko, sa lahat ng laban wala kang inuurungan, Agimat mo ay katapangan na umagaw mula sa kalaban. Buo at tibay ng iyong loob ano man ang iyong sagupain walang di kakayanin. laban mo’y hindi biro Una kami sa iyong puso Bago ang iyong pagkatao Karamay ka, sa bawat along bumubugso. Ikaw ang bagong bayani ng ating lipi na nagbabalik ng kulay at sigla bitbit ang bandila na may kisig at buong katapangan.

20

*Hi miss Pwedeng pakiss Namimiss na kasi kita Ang tagal mo na kasing wala Hinihila pa din kasi ako Ng lubid na itinali ko sa puso mo Ayaw maputol sa sobrang tibay Ilang beses ko nang sinubukan pero sablay Kung sabagay rurupok din yan pag tagal Mauubos din yang lubid ng pagmamahal Matagal pero kakayanin yan Naniniwala ako na hindi ito suntok sa buwan Larawan natin ay isa isa ko nang nabura Ngunit na-aalala pa rin ang maganda **** mukha Oo dukha na ako Kasi naghihirap ako makalimutan lang ang mga panahong naging tayo*

0

Sep 1, 2015

Sep 1, 2015 at 3:07 AM UTC

inggo

Hi miss

*Hi miss Pwedeng pakiss Namimiss na kasi kita Ang tagal mo na kasing wala Hinihila pa din kasi ako Ng lubid na itinali ko sa puso mo Ayaw maputol sa sobrang tibay Ilang beses ko nang sinubukan pero sablay Kung sabagay rurupok din yan pag tagal Mauubos din yang lubid ng pagmamahal Matagal pero kakayanin yan Naniniwala ako na hindi ito suntok sa buwan Larawan natin ay isa isa ko nang nabura Ngunit na-aalala pa rin ang maganda **** mukha Oo dukha na ako Kasi naghihirap ako makalimutan lang ang mga panahong naging tayo*

16

Kung ako ang siklab Tiyak ikaw ang dagitab Na buhay na buhay sa pinakamadilim na karimlan Na siyang nag-aangat sa mga anino na kay pino at may likas na talino Kung ako ang ningas Nararapat lamang ikaw ang hangin at simoy Hindi nabago at malaya na naging tanggulan... Dinuduyan ang kasanggulan. Para lamang malinang at kalingain Upang sa gayon ang naturang ningas ay magliyab at maging isang apoy ! Kung ako ang pagpapalitan at pagkakaisa At halos nga ay kapwa pawiin... Ikaw dapat ang gabay at kamay Na may tangan ng tiwala at paniniwala... Naghihintay ng sandali at tiyempo Upang maihanay ang iyong sarili sa ritmo at tono Nang sa gayon magagawa nating... Maipagpatuloy ang Pagputok ng sulong sinindihan hanggang sa maging ilaw. At muli magagawa nating... Balikan ang sinimulang paglalakbay pasulong kalakip ang tatag at tibay Mula sa gitna ng kadiliman Tayo nawa ang maging malinaw Gaya baga ng dulot ng kinabukasan. Hawak-kamay tayo, iyan ang kailangang mangibabaw... Sapagkat sa ating pagsusukob... At tanging sa ating pagsusukob, Tayo ay.... maliwanag na maliwanag . Manigong bagong taon sa lahat!!! *ryn's incandescent translated to tagalog by: solEmn oaSis

0

Jan 31, 2020

Jan 31, 2020 at 12:25 PM UTC

TanglawatPanglaw

_-_-_-_-_- walking ryn _-_-_-_-_-

Kung ako ang siklab Tiyak ikaw ang dagitab Na buhay na buhay sa pinakamadilim na karimlan Na siyang nag-aangat sa mga anino na kay pino at may likas na talino Kung ako ang ningas Nararapat lamang ikaw ang hangin at simoy Hindi nabago at malaya na naging tanggulan... Dinuduyan ang kasanggulan. Para lamang malinang at kalingain Upang sa gayon ang naturang ningas ay magliyab at maging isang apoy ! Kung ako ang pagpapalitan at pagkakaisa At halos nga ay kapwa pawiin... Ikaw dapat ang gabay at kamay Na may tangan ng tiwala at paniniwala... Naghihintay ng sandali at tiyempo Upang maihanay ang iyong sarili sa ritmo at tono Nang sa gayon magagawa nating... Maipagpatuloy ang Pagputok ng sulong sinindihan hanggang sa maging ilaw. At muli magagawa nating... Balikan ang sinimulang paglalakbay pasulong kalakip ang tatag at tibay Mula sa gitna ng kadiliman Tayo nawa ang maging malinaw Gaya baga ng dulot ng kinabukasan. Hawak-kamay tayo, iyan ang kailangang mangibabaw... Sapagkat sa ating pagsusukob... At tanging sa ating pagsusukob, Tayo ay.... maliwanag na maliwanag . Manigong bagong taon sa lahat!!! *ryn's incandescent translated to tagalog by: solEmn oaSis

31

Sa Isang Pitik ng Daliri Lahat ay para bang binawi Ang haliging pilit binuo Ng tapang, tibay at tipuno Sa paniwalang angking tatag Kahit kay kupido di natinag Sa isang pitik ng daliri Sa puso ko ikaw na'ng naghari Napuno na ng agam agam Aking isip at pakiramdam Sa utak ko'y hindi maaari Ngunit puso! Ano ang nagyari? O tadhana labis namang nagbiro Damdaming ito nais nang isuko Ngunit ngiti mo lang kahit palihim Labis nang pasalamat ng taimtim Bawat sulyap mo'y may bahid ng langit Naway sa sunod yakap mo'ng makamit Sa isang iglap ng orasan Ganap ngang d ko inasahan Tinanggap mo aking pag ibig Puso't isip walang maikabig Laman ka ng aking panaginip Sagot ka sa aking pagkainip Sa isang pitik ng daliri Panaginip...naging kakampi Panaginip ang tanging paraan Masilayan lang iyong daanan Sa panaginip, aking hiling Makasama ka sa aking piling

0

Dec 31, 2018

Dec 31, 2018 at 10:20 AM UTC

AgerMCab1970

ISANG PITIK

Sa Isang Pitik ng Daliri Lahat ay para bang binawi Ang haliging pilit binuo Ng tapang, tibay at tipuno Sa paniwalang angking tatag Kahit kay kupido di natinag Sa isang pitik ng daliri Sa puso ko ikaw na'ng naghari Napuno na ng agam agam Aking isip at pakiramdam Sa utak ko'y hindi maaari Ngunit puso! Ano ang nagyari? O tadhana labis namang nagbiro Damdaming ito nais nang isuko Ngunit ngiti mo lang kahit palihim Labis nang pasalamat ng taimtim Bawat sulyap mo'y may bahid ng langit Naway sa sunod yakap mo'ng makamit Sa isang iglap ng orasan Ganap ngang d ko inasahan Tinanggap mo aking pag ibig Puso't isip walang maikabig Laman ka ng aking panaginip Sagot ka sa aking pagkainip Sa isang pitik ng daliri Panaginip...naging kakampi Panaginip ang tanging paraan Masilayan lang iyong daanan Sa panaginip, aking hiling Makasama ka sa aking piling

30

"Gather ye rosebuds while ye may, Old Time is still a-flying; And this same flower that smiles today To-morrow will be dying. " Robert Herrick Ang buhay ng tao ay sadyang maiksi at walang tibay, katulad lang ito sa kastilyong buhangin na agad gumuguho sa hampas ng alon at ihip ng hangin. Kaya marapat lang na ito ay ating samantalahin habang may panahon pa, hindi dapat na masayang ang bawat sandali ‘pagkat hindi na ito muling magbabalik pa. Bakit ka nagsusumiksik sa isang tabi at nagmumukmok? Walang saysay ang maging malungkot sapagkat sandali lang itong ating buhay. Tumindig ka at gawin mo kung ano ang nararapat, piliin mo ang maging maligaya at kapakipakinabang. Tuklasin mo ang pilosopiya at kahulugan ng iyong sariling buhay nang hindi umaasa sa iba. Kumawala ka sa tanikala ng mga maling akala at walang kwentang panukala, ang mga patakaran ay mga paraan upang ang tao ay alipinin kaya hindi ito dapat na tanggapin. Maging hari ka at panginoon ng sarili **** buhay sa ganitong paraan ka lang magiging totoong hayahay. Huwag **** lingunin ng paulit-ulit ang kahapon dahil kahit anong gawin mo hindi na ito muling magbabalik pa, walang time machine na maghahatid saiyo pabalik sa nakaraan. Huwag mo rin masyadong tanawin ang malayong hinaharap pagkat baka nga hindi mo na makita ang bukas na iyong pinapangarap. Ang “ngayon” ang tanging panahon na iyong hawak at wala ka nang ibang mapanghahawakan pa. Ipagdiwang mo ang bawat ngayon na parang ito na ang huling araw mo. Huwag kang makinig sa mga sinasabi ng iba sa halip ang puso mo ang iyong sundin at umasa ka na hindi ka nito kailanman ililigaw, gamitin mo ito na ilaw **** gabay. At huwag **** sayangin ang nalalabi **** panahon, umahon ka mula sa iyong pagkakabaon at magsimula ka. Katulad sa mabango at magandang bulaklak na iyong nakikita ang buhay **** tunay ngang maikli ay malalanta at mawawalan rin ng sigla kaya’t bago ka pumanaw gawin **** makasaysayan ang iyong bawat ngayon.

0

Nov 8, 2017

Nov 8, 2017 at 10:19 PM UTC

makabagongmakata69

Carpe Diem

"Gather ye rosebuds while ye may, Old Time is still a-flying; And this same flower that smiles today To-morrow will be dying. " Robert Herrick Ang buhay ng tao ay sadyang maiksi at walang tibay, katulad lang ito sa kastilyong buhangin na agad gumuguho sa hampas ng alon at ihip ng hangin. Kaya marapat lang na ito ay ating samantalahin habang may panahon pa, hindi dapat na masayang ang bawat sandali ‘pagkat hindi na ito muling magbabalik pa. Bakit ka nagsusumiksik sa isang tabi at nagmumukmok? Walang saysay ang maging malungkot sapagkat sandali lang itong ating buhay. Tumindig ka at gawin mo kung ano ang nararapat, piliin mo ang maging maligaya at kapakipakinabang. Tuklasin mo ang pilosopiya at kahulugan ng iyong sariling buhay nang hindi umaasa sa iba. Kumawala ka sa tanikala ng mga maling akala at walang kwentang panukala, ang mga patakaran ay mga paraan upang ang tao ay alipinin kaya hindi ito dapat na tanggapin. Maging hari ka at panginoon ng sarili **** buhay sa ganitong paraan ka lang magiging totoong hayahay. Huwag **** lingunin ng paulit-ulit ang kahapon dahil kahit anong gawin mo hindi na ito muling magbabalik pa, walang time machine na maghahatid saiyo pabalik sa nakaraan. Huwag mo rin masyadong tanawin ang malayong hinaharap pagkat baka nga hindi mo na makita ang bukas na iyong pinapangarap. Ang “ngayon” ang tanging panahon na iyong hawak at wala ka nang ibang mapanghahawakan pa. Ipagdiwang mo ang bawat ngayon na parang ito na ang huling araw mo. Huwag kang makinig sa mga sinasabi ng iba sa halip ang puso mo ang iyong sundin at umasa ka na hindi ka nito kailanman ililigaw, gamitin mo ito na ilaw **** gabay. At huwag **** sayangin ang nalalabi **** panahon, umahon ka mula sa iyong pagkakabaon at magsimula ka. Katulad sa mabango at magandang bulaklak na iyong nakikita ang buhay **** tunay ngang maikli ay malalanta at mawawalan rin ng sigla kaya’t bago ka pumanaw gawin **** makasaysayan ang iyong bawat ngayon.

14

gaano man daw ang tatag at tibay ng isang bagay,, **wag na wag **** hihingiin,** kasi tiyak bibigay ! Sa aking paggising, tangi ko lang hiling di ko man marating hiwaga ng singsing maarok ko na rin sana ang mensahe mo at tanikala pagkat puso't diwa ko'y pinupukaw makulay **** imahe--napakalinaw [9 of 12 marked voices of a dozen clusters of letters © copyright 2015 - All Rights Reserved 4 DAYS until Christmas kaba ~~~ beat 4-letter word

0

Dec 21, 2015

Dec 21, 2015 at 7:24 AM UTC

TanglawatPanglaw

k a b a (4L)

gaano man daw ang tatag at tibay ng isang bagay,, **wag na wag **** hihingiin,** kasi tiyak bibigay ! Sa aking paggising, tangi ko lang hiling di ko man marating hiwaga ng singsing maarok ko na rin sana ang mensahe mo at tanikala pagkat puso't diwa ko'y pinupukaw makulay **** imahe--napakalinaw [9 of 12 marked voices of a dozen clusters of letters © copyright 2015 - All Rights Reserved 4 DAYS until Christmas kaba ~~~ beat 4-letter word

17

ang dami **** gusto lahat na lang pinapangarap. sana nga ay sapat ang panahon o 'di kaya'y sobra-sobra pa. mataas abutin pinipilit pa rin kung mababa naman, walang kagana-gana. nasa'n kaya 'yong tamang-tama? hindi na makuntento kahit kailan laging nag-aasam ng bago lalo na 'yong naiiba para bang moda na papalit-palit. hanggang saan kaya ang lakas na makakaya? upang itong mundo'y hubugin sa gusto at ayaw ng iyong sarili? masaklap kung minsan ang buhay na ito kaya kailangan ang tibay ng loob. umasa sa liwanag na dala ng pag-asa, konting tiis lang, umaga na naman.

0

Aug 8, 2020

Aug 8, 2020 at 10:17 PM UTC

kulapu

Yugto

ang dami **** gusto lahat na lang pinapangarap. sana nga ay sapat ang panahon o 'di kaya'y sobra-sobra pa. mataas abutin pinipilit pa rin kung mababa naman, walang kagana-gana. nasa'n kaya 'yong tamang-tama? hindi na makuntento kahit kailan laging nag-aasam ng bago lalo na 'yong naiiba para bang moda na papalit-palit. hanggang saan kaya ang lakas na makakaya? upang itong mundo'y hubugin sa gusto at ayaw ng iyong sarili? masaklap kung minsan ang buhay na ito kaya kailangan ang tibay ng loob. umasa sa liwanag na dala ng pag-asa, konting tiis lang, umaga na naman.

20