"naglalaho" poems - Hello Poetry

"naglalaho" poems

Nasaan ka? nasaan ka aking kabataan? tila hangin na naglalaho sa bilis ng ikot ng panahon at paglipas ng bawat minuto masasabi ko bang ako ay natuto? Nasaan ka, aking kabataan? lumulubog at lumilitaw malimit ako ay nalilito, malimit ako ay naliligaw habang ako ay unti unting nilalamon ng mga pahina ng kalendaryo Nabuhay sa panahon ng mga kritiko at relihiyoso naglalakad sa gitna ng manipis na espasyo ng kamalayan nagmamasid at nanahimik nagbibilang ng mga sandaling malabong maulit huwag masyadong matulin at baka matinik ng malalim Nasaan ka aking kabataan? mga kinagisnan ay iyo nang iniwan niyapos ng modernong mundo binuksan ang pinto sa pagbabago sa huli, kilala mo pa ba ako? Nasaan ka aking kabataan? ang iyong katahimikan ay nakakabingi sabi nila ang pagsisisi ay laging nasa huli Nasaan na, nasaan na? kabataan ko, gising ka pa ba?

0

Feb 6, 2014

Feb 6, 2014 at 3:24 AM UTC

Nasaan Ka, aking Kabataan?

Nasaan ka? nasaan ka aking kabataan? tila hangin na naglalaho sa bilis ng ikot ng panahon at paglipas ng bawat minuto masasabi ko bang ako ay natuto? Nasaan ka, aking kabataan? lumulubog at lumilitaw malimit ako ay nalilito, malimit ako ay naliligaw habang ako ay unti unting nilalamon ng mga pahina ng kalendaryo Nabuhay sa panahon ng mga kritiko at relihiyoso naglalakad sa gitna ng manipis na espasyo ng kamalayan nagmamasid at nanahimik nagbibilang ng mga sandaling malabong maulit huwag masyadong matulin at baka matinik ng malalim Nasaan ka aking kabataan? mga kinagisnan ay iyo nang iniwan niyapos ng modernong mundo binuksan ang pinto sa pagbabago sa huli, kilala mo pa ba ako? Nasaan ka aking kabataan? ang iyong katahimikan ay nakakabingi sabi nila ang pagsisisi ay laging nasa huli Nasaan na, nasaan na? kabataan ko, gising ka pa ba?

Continue reading...

Natandaan ko ang mga tawa **** ‘di natatapos, At ang mga pang-aasar **** ‘di maubos. Naiinis ako pero, “haha. Tawa na lang.” Hindi ko naman inaasahang May muling bubulaklak ulit sa aking puso. Noong hinahawakan mo pa ako, Lagot na naman ang aking damdamin. Ikaw na ang laging nasa isipin. Pero... May minamahal na rin ako. Bakit ngayon may lungko’t galit ka? Sila ba ang rason at sa susunod ay ako. Sorry kung ako ang naging dahilan. Hindi ko sinasadya, iiyak-iyak ka na. Aaminin kong hindi ako sanay ‘Di ko rin man lang matanong kung, “Huy. Okay ka lang ba?” Halata naman sa mga mata mo Na hindi mo na talaga kaya. Ewan ko ba, ngiti mo lang ang hinahanap ko. ‘Di ko rin alam na iyon ang kailangan ko. Kaibigan lang naman pero bakit iba? Gusto kita patawanin ng patawanin... Para tumigil ang pagwawasak ng iyong damdamin. Kaibigan kong malakas at matapang, Alam kong lalaki ka pero hindi mo tinago, Ang mga damdamin **** ‘di naglalaho. Alam ko na baka isumbong mo ako, Sa aking lalaking iniirog. Pero kung alam ko lang ang rason ng mga tawa mo, Sigurado akong naibigay ko na iyon sa’yo. Yung mga pang-aasar mo para sa’kin na ‘di mo malimot, Nasa ulo ko, pinagtatawanan kong paikot-ikot. Malamang ay pinagtatawanan mo rin At sigurado akong gusto **** balikan. Magiging baliw ako, mapatawa ka lang, Nagugustuhan (na) kitang makasama, Pero mas maganda pang kaibigan na lang. Kasi pag nalaman **** “oo. Gusto kita,” Hala heto na naman... Aalis at iiwas ka na. Minsan ay nakakapagod rin maghabol Ng mga taong sa huli’y mabibigay ng hatol. Pero ‘di tayo aabot sa ganoon. Kalimutan mo na ang aking sinulat. Ito ay kabilang sa pagkakamali ng kahapon. Kahit “kuya” lang? Okay na. Haha. Kaibigan lang? Okay na. O lalaki kong best friend? Sapat na. Tandaan mo na lang na narito ako lagi, Para subukan na mapatawa ka kahit minsan. Sapat na, hanggang kaibigan lang.

0

Feb 28, 2018

Feb 28, 2018 at 6:10 AM UTC

Natandaan ko ang mga tawa **** ‘di natatapos, At ang mga pang-aasar **** ‘di maubos. Naiinis ako pero, “haha. Tawa na lang.” Hindi ko naman inaasahang May muling bubulaklak ulit sa aking puso. Noong hinahawakan mo pa ako, Lagot na naman ang aking damdamin. Ikaw na ang laging nasa isipin. Pero... May minamahal na rin ako. Bakit ngayon may lungko’t galit ka? Sila ba ang rason at sa susunod ay ako. Sorry kung ako ang naging dahilan. Hindi ko sinasadya, iiyak-iyak ka na. Aaminin kong hindi ako sanay ‘Di ko rin man lang matanong kung, “Huy. Okay ka lang ba?” Halata naman sa mga mata mo Na hindi mo na talaga kaya. Ewan ko ba, ngiti mo lang ang hinahanap ko. ‘Di ko rin alam na iyon ang kailangan ko. Kaibigan lang naman pero bakit iba? Gusto kita patawanin ng patawanin... Para tumigil ang pagwawasak ng iyong damdamin. Kaibigan kong malakas at matapang, Alam kong lalaki ka pero hindi mo tinago, Ang mga damdamin **** ‘di naglalaho. Alam ko na baka isumbong mo ako, Sa aking lalaking iniirog. Pero kung alam ko lang ang rason ng mga tawa mo, Sigurado akong naibigay ko na iyon sa’yo. Yung mga pang-aasar mo para sa’kin na ‘di mo malimot, Nasa ulo ko, pinagtatawanan kong paikot-ikot. Malamang ay pinagtatawanan mo rin At sigurado akong gusto **** balikan. Magiging baliw ako, mapatawa ka lang, Nagugustuhan (na) kitang makasama, Pero mas maganda pang kaibigan na lang. Kasi pag nalaman **** “oo. Gusto kita,” Hala heto na naman... Aalis at iiwas ka na. Minsan ay nakakapagod rin maghabol Ng mga taong sa huli’y mabibigay ng hatol. Pero ‘di tayo aabot sa ganoon. Kalimutan mo na ang aking sinulat. Ito ay kabilang sa pagkakamali ng kahapon. Kahit “kuya” lang? Okay na. Haha. Kaibigan lang? Okay na. O lalaki kong best friend? Sapat na. Tandaan mo na lang na narito ako lagi, Para subukan na mapatawa ka kahit minsan. Sapat na, hanggang kaibigan lang.

Continue reading...

Ang istorya nati’y parang liham... Sisimulan ko sa panimulang pagbati. Ito yung mga panahong bago palang tayong magkakilala. Yung mga panahong kaibigan palang ang turing natin sa isa’t isa. Dito ko nakita ang ‘yong nagniningning na mga mata, at may nakita akong nakakabighani sayo na hindi nakikita ng iba. Ito yung mga panahong nagkakakilala palang tayo. Mga panahong wala pa tayo sa puntong “Tayo”, at ang pinakaimportante sa lahat, Panimulang Pagbati. Dito nagsimula ang lahat. Nagsimula sa simpleng chat, na nagsasabing: “Ikaw lang ang gusto ko sa lahat.”, at mula noo’y nagbago ang lahat. Ito na yung susunod... Katawan. Ito yung mga panahong masaya tayong nagmamahalan. Araw-araw tayong nagtetext at nagtatawanan, sa mga corny pero sweet nating banatan. Buong araw, buong gabi, na parang wala nang katapusan. Ito yung mga panahong patay na patay tayo sa isa’t isa. Mga panahong lumabas ang pagka-clingy nating dalawa. Halo-halong mga emosyon ang ating nadarama, yung tipong gulong gulo ka na’t wala ka nang maisip kundi siya. Sa panahong ito’y napakasaya nating dalawa, ngunit... ngunit parte ng katawan ay ang konklusyon. Ito yung mga panahong paunti-onti nang naglalaho ang “Tayo”. Mga masasayang emosyon ay nawala nalang sa dako, at ang mga masasayang araw ay paunti-onti naring naglalaho, hanggang sa dumating na sa puntong... Ito na ang huling pagbati. Ngunit... Ngunit may isa pang parte ng liham na dapat hindi natin balewalain... Ang Lagda. Sapagkat ito ay simbolo. Simbolo na tapos na ang lahat, at tinalo na ng emosyon ang ating lakas, at isa rin itong uri ng pag-uulat, na parang liham, kung merong simula’y meron ring wakas.

0

May 16, 2019

May 16, 2019 at 8:22 AM UTC

Ang istorya nati’y parang liham... Sisimulan ko sa panimulang pagbati. Ito yung mga panahong bago palang tayong magkakilala. Yung mga panahong kaibigan palang ang turing natin sa isa’t isa. Dito ko nakita ang ‘yong nagniningning na mga mata, at may nakita akong nakakabighani sayo na hindi nakikita ng iba. Ito yung mga panahong nagkakakilala palang tayo. Mga panahong wala pa tayo sa puntong “Tayo”, at ang pinakaimportante sa lahat, Panimulang Pagbati. Dito nagsimula ang lahat. Nagsimula sa simpleng chat, na nagsasabing: “Ikaw lang ang gusto ko sa lahat.”, at mula noo’y nagbago ang lahat. Ito na yung susunod... Katawan. Ito yung mga panahong masaya tayong nagmamahalan. Araw-araw tayong nagtetext at nagtatawanan, sa mga corny pero sweet nating banatan. Buong araw, buong gabi, na parang wala nang katapusan. Ito yung mga panahong patay na patay tayo sa isa’t isa. Mga panahong lumabas ang pagka-clingy nating dalawa. Halo-halong mga emosyon ang ating nadarama, yung tipong gulong gulo ka na’t wala ka nang maisip kundi siya. Sa panahong ito’y napakasaya nating dalawa, ngunit... ngunit parte ng katawan ay ang konklusyon. Ito yung mga panahong paunti-onti nang naglalaho ang “Tayo”. Mga masasayang emosyon ay nawala nalang sa dako, at ang mga masasayang araw ay paunti-onti naring naglalaho, hanggang sa dumating na sa puntong... Ito na ang huling pagbati. Ngunit... Ngunit may isa pang parte ng liham na dapat hindi natin balewalain... Ang Lagda. Sapagkat ito ay simbolo. Simbolo na tapos na ang lahat, at tinalo na ng emosyon ang ating lakas, at isa rin itong uri ng pag-uulat, na parang liham, kung merong simula’y meron ring wakas.

Continue reading...

Ito ba'y sa tingin ng miyopia na sandangkal ang layo, gusto na kabigin? Pananaw na malabo, di malirip? O himig na kaagaw-agaw pandinig Musika sa katahimikang pandaigdig na lumilikha ng espasyo sa katotohanang di ibig? Paraan ng pagdarama sa mga bagay na umiiba? Pagkaganyak sa karaniwang obra maestra? Isang sulyap sa ningning ng maririkit na bituin na mapangrahuyo sa mga mata? Panggagaway sa sangkatauhan na walang makapag-aalis Payak subalit gumaganap nang paulit-ulit? Ito ba'y tumatawid sa dakong paglubog tungo sa pagsikat ng araw hilaga hanggang timog? Gumagabay sa paglikha ng sining ng mga pantas at pintor na inspirasyon ang guhit? Tumatalunton sa kinabukasan, lumalakbay sa kawalan hanggan tila mas matayog pa sa pag-asa? Ito ba ang matamis na kabiguan na ninais maranasan? Ginawang bagay na di alam ang kahihinatnan? O piling mga salita na nasnaw sa bibig, bulong sa hangin ng makatang nagtitiis? Kumukurap na liwanag sa karimlan na kung pagmasdan parang mamatay datapwat di kailanman naglalaho? Saglit na galak tulad ng mga nasa yaong pagdiriwang mapagbunyi ngunit di mapagmataas?

0

Feb 24, 2019

Feb 24, 2019 at 8:03 PM UTC

Ano ang Pag-ibig

Ito ba'y sa tingin ng miyopia na sandangkal ang layo, gusto na kabigin? Pananaw na malabo, di malirip? O himig na kaagaw-agaw pandinig Musika sa katahimikang pandaigdig na lumilikha ng espasyo sa katotohanang di ibig? Paraan ng pagdarama sa mga bagay na umiiba? Pagkaganyak sa karaniwang obra maestra? Isang sulyap sa ningning ng maririkit na bituin na mapangrahuyo sa mga mata? Panggagaway sa sangkatauhan na walang makapag-aalis Payak subalit gumaganap nang paulit-ulit? Ito ba'y tumatawid sa dakong paglubog tungo sa pagsikat ng araw hilaga hanggang timog? Gumagabay sa paglikha ng sining ng mga pantas at pintor na inspirasyon ang guhit? Tumatalunton sa kinabukasan, lumalakbay sa kawalan hanggan tila mas matayog pa sa pag-asa? Ito ba ang matamis na kabiguan na ninais maranasan? Ginawang bagay na di alam ang kahihinatnan? O piling mga salita na nasnaw sa bibig, bulong sa hangin ng makatang nagtitiis? Kumukurap na liwanag sa karimlan na kung pagmasdan parang mamatay datapwat di kailanman naglalaho? Saglit na galak tulad ng mga nasa yaong pagdiriwang mapagbunyi ngunit di mapagmataas?

Continue reading...

Tahimik at tila nawalan na ng ganang huminga ang mundo Nakasarado ang mga labing to pero alam kong punong puno ng mga sigaw ng mga hagulgol ng mga mura na pinipilit na hindi makawala Dahil alam ko na kahit ang boses ay maubos hanggang sa tuluyan nang mapaos Hindi mo pa rin pakikinggan Dinadaan nalang ang mga sakit na naipon sa pagsulat sa basang pahinang pinipilit mang pagtagpiin ay tuluyan nang napupunit Gawa ng mga luhang kumakawala sa mga matang bulag Marahang pinapahid dahil sa namamagang pisngi Katulad ng pag-iibigan natin Sa pahinang ito Tuluyan nang nawasak at paunti unti nang naglalaho Nabura na ang tinta at naging malabo na ang mga salitang Mahal na mahal kita Ipipikit nalang ang mga mata para tumigil na Kasabay ang paghaplos sa nanlalamig na espasyo Sa bandang kaliwa ng ating kama Dito dating nakahimlay ang isang nilalang na nagbigay halaga sa kalawakan Ang nagparamdam ng tunay na kahulugan ng buhay at pagmamahal Pinapaniwalang ang pag-iibigan ay tunay at magtatagal Pero mahal Bakit ang mga halik ay napalitan ng mga mura Ang mga yakap ay napalitan ng mga sampal At ang mga matamis na ngiti ay napalitan na ng matalim na mata Nasaan na ang pinangakong walang hanggan? Alam ko kung gaano kasakit ang mawalan Alam ko kung paano mawasak ang mundo ng isang iniwan Pero alam mo ba kung ano yung pinakamasakit? Magkatabi tayo at magkadikit ang mga balikat Walang matitirang espasyo sa gitna dahil sa liit ng higaan Pero hindi ko maramdaman na nariyan ka Mali.. Alam kong andiyan ka pero alam ko rin na ang pagmamahal mo ay naglaho na Sabi nila masakit makita ang mahal **** may kasamang iba o hanggang kaibigan lang ang tingin niya o wala na siyang ibang nabanggit kundi ang isang taong ayaw sa kanya Putang ina Hindi nila alam na mas masakit ang nararamdaman ng isang tangang katulad ko Na pinipilit pinapaniwala ang sariling mahal mo pa ako Mas masakit yun Mahal hindi mo ba nakikita ang mga mapuputlang labi na minsan mo nang nahagkan? Hindi mo ba naririnig ang mga hikbi na pinipilit kong itago pero hinihila pa rin palabas ng pighati? Hindi mo ba nararamdaman kung gaano kita kamahal, kung gaano ako kahangal? Gusto ko lang naman pakinggan mo ako Gusto kong malaman mo na ayoko na Na kahit ayoko na ay ayoko pa Ayoko pang bumitaw Dahil natatakot akong maligaw Sa paniniwalang ang iyong palad ang gabay sa mundo kong minsan nang naging bughaw Ayoko pang mawalay sayo Ayoko pang ako’y iwan mo Tawagin mo na akong tanga, gaga, boba Pero Mahal kita Pero Ayoko na Ayoko na sana Sana pigilan mo ako sa pagtangka kong pagbitaw Pigilan mo sa pagsulat muli sa mga basang pahina dahil huli na to Halikan ang mga nakasaradong labi nang mapalitan ang mga mura ng mahal Mahal kita Oo na hanggang sa huli Kahit matagal nang sinasabi ng mga mata, labi at puso ko At nakasulat sa huling basang pahina na ito Na Ayoko pa, mahal ayoko na.

0

Jan 26, 2018

Jan 26, 2018 at 10:07 AM UTC

Huling Basang Pahina

Tahimik at tila nawalan na ng ganang huminga ang mundo Nakasarado ang mga labing to pero alam kong punong puno ng mga sigaw ng mga hagulgol ng mga mura na pinipilit na hindi makawala Dahil alam ko na kahit ang boses ay maubos hanggang sa tuluyan nang mapaos Hindi mo pa rin pakikinggan Dinadaan nalang ang mga sakit na naipon sa pagsulat sa basang pahinang pinipilit mang pagtagpiin ay tuluyan nang napupunit Gawa ng mga luhang kumakawala sa mga matang bulag Marahang pinapahid dahil sa namamagang pisngi Katulad ng pag-iibigan natin Sa pahinang ito Tuluyan nang nawasak at paunti unti nang naglalaho Nabura na ang tinta at naging malabo na ang mga salitang Mahal na mahal kita Ipipikit nalang ang mga mata para tumigil na Kasabay ang paghaplos sa nanlalamig na espasyo Sa bandang kaliwa ng ating kama Dito dating nakahimlay ang isang nilalang na nagbigay halaga sa kalawakan Ang nagparamdam ng tunay na kahulugan ng buhay at pagmamahal Pinapaniwalang ang pag-iibigan ay tunay at magtatagal Pero mahal Bakit ang mga halik ay napalitan ng mga mura Ang mga yakap ay napalitan ng mga sampal At ang mga matamis na ngiti ay napalitan na ng matalim na mata Nasaan na ang pinangakong walang hanggan? Alam ko kung gaano kasakit ang mawalan Alam ko kung paano mawasak ang mundo ng isang iniwan Pero alam mo ba kung ano yung pinakamasakit? Magkatabi tayo at magkadikit ang mga balikat Walang matitirang espasyo sa gitna dahil sa liit ng higaan Pero hindi ko maramdaman na nariyan ka Mali.. Alam kong andiyan ka pero alam ko rin na ang pagmamahal mo ay naglaho na Sabi nila masakit makita ang mahal **** may kasamang iba o hanggang kaibigan lang ang tingin niya o wala na siyang ibang nabanggit kundi ang isang taong ayaw sa kanya Putang ina Hindi nila alam na mas masakit ang nararamdaman ng isang tangang katulad ko Na pinipilit pinapaniwala ang sariling mahal mo pa ako Mas masakit yun Mahal hindi mo ba nakikita ang mga mapuputlang labi na minsan mo nang nahagkan? Hindi mo ba naririnig ang mga hikbi na pinipilit kong itago pero hinihila pa rin palabas ng pighati? Hindi mo ba nararamdaman kung gaano kita kamahal, kung gaano ako kahangal? Gusto ko lang naman pakinggan mo ako Gusto kong malaman mo na ayoko na Na kahit ayoko na ay ayoko pa Ayoko pang bumitaw Dahil natatakot akong maligaw Sa paniniwalang ang iyong palad ang gabay sa mundo kong minsan nang naging bughaw Ayoko pang mawalay sayo Ayoko pang ako’y iwan mo Tawagin mo na akong tanga, gaga, boba Pero Mahal kita Pero Ayoko na Ayoko na sana Sana pigilan mo ako sa pagtangka kong pagbitaw Pigilan mo sa pagsulat muli sa mga basang pahina dahil huli na to Halikan ang mga nakasaradong labi nang mapalitan ang mga mura ng mahal Mahal kita Oo na hanggang sa huli Kahit matagal nang sinasabi ng mga mata, labi at puso ko At nakasulat sa huling basang pahina na ito Na Ayoko pa, mahal ayoko na.

Continue reading...

Bakit nga ba? Bakit nga ba ang hirap sumagot sa bawat tanong, sa bawat tanong na pilit na binubulong? May mga sagot nga sa mga tanong, ngunit ito naman ay nakukulong Bakit nga ba nagmamahal, nagmamahal sa taong di kamahal mahal Bakit nga ba sa umpisa lang ang kiligan tas habang tumatagal naglalaho naman Bakit nga ba kailangan muna masaktan, kailangan muna masaktan bago natin malaman bago natin malaman na hindi siya yung "right one" hindi siya yung "right one" para sa puso nating baka maging ewan Bakit nga ba ang sakit sakit, ang sakit kapag tayo'y pinagpapalit Ginawa mo na lahat pero di parin sapat? di parin ba sapat na minahal mo siya ng tapat? Bakit nga ba ang daming paasa akala natin tayo nga ay may pagasa Sila tong nagbibigay motibo tapos sa huli tayo naman ay naloloko Bakit nga ba ang hirap tanggapin ang hirap tanggapin na hindi ikaw yung pinili Ginawa mo na lahat para sa kanya, pati na ang maging alipin pero wala rin, sa huli siya parin ang pinili Bakit nga ba Paulit ulit na bakit nga ba Pasensiya na ako'y nangangamba Naghahanap lang naman ako ng sagot sa mga tanong na bakit nga ba...

0

Apr 4, 2017

Apr 4, 2017 at 4:41 AM UTC

mischievousssgirlll

Bakit nga ba? Bakit nga ba ang hirap sumagot sa bawat tanong, sa bawat tanong na pilit na binubulong? May mga sagot nga sa mga tanong, ngunit ito naman ay nakukulong Bakit nga ba nagmamahal, nagmamahal sa taong di kamahal mahal Bakit nga ba sa umpisa lang ang kiligan tas habang tumatagal naglalaho naman Bakit nga ba kailangan muna masaktan, kailangan muna masaktan bago natin malaman bago natin malaman na hindi siya yung "right one" hindi siya yung "right one" para sa puso nating baka maging ewan Bakit nga ba ang sakit sakit, ang sakit kapag tayo'y pinagpapalit Ginawa mo na lahat pero di parin sapat? di parin ba sapat na minahal mo siya ng tapat? Bakit nga ba ang daming paasa akala natin tayo nga ay may pagasa Sila tong nagbibigay motibo tapos sa huli tayo naman ay naloloko Bakit nga ba ang hirap tanggapin ang hirap tanggapin na hindi ikaw yung pinili Ginawa mo na lahat para sa kanya, pati na ang maging alipin pero wala rin, sa huli siya parin ang pinili Bakit nga ba Paulit ulit na bakit nga ba Pasensiya na ako'y nangangamba Naghahanap lang naman ako ng sagot sa mga tanong na bakit nga ba...

Continue reading...

Isang araw nang matanong kita Mahal mo ba talaga Isang tulad kong di naman masaya Nakakagulat pa nga't nandyan ka Laging nasa tabi Na kahit umaga man o gabi Pinapasaya ako Mga matang inakip ang buong isipan ko Kaakit akit na salita binitawan mo Nang di mo napapansi'y Madalas kitang isipin Kaylan ma'y di nagbago Pangakong tinago Mga kasalanang naglalaho Unti unting nagagago ng tadhanang di natin mabago-bago kaylangan bang pahirapan bago makuha ang gusto katulad ng simpleng pagharap sayo marinig ang salitaang oo o ano mang salitang pwedeng makuha Para masagot mo ng totoo

0

Nov 23, 2015

Nov 23, 2015 at 3:41 AM UTC

Totoong kaylangang malaman

Isang araw nang matanong kita Mahal mo ba talaga Isang tulad kong di naman masaya Nakakagulat pa nga't nandyan ka Laging nasa tabi Na kahit umaga man o gabi Pinapasaya ako Mga matang inakip ang buong isipan ko Kaakit akit na salita binitawan mo Nang di mo napapansi'y Madalas kitang isipin Kaylan ma'y di nagbago Pangakong tinago Mga kasalanang naglalaho Unti unting nagagago ng tadhanang di natin mabago-bago kaylangan bang pahirapan bago makuha ang gusto katulad ng simpleng pagharap sayo marinig ang salitaang oo o ano mang salitang pwedeng makuha Para masagot mo ng totoo

Continue reading...

#071816 #3:18PM #RobPalawan Muling mauutal ang puso Buhat sa naantalang pagtatapat. Ninais ko noong lisanin ang paghihintay At magbakasakaling Panahon na ng pag-ani ng pag-iibigan. Ni minsan, Hindi ka nagpadaig sa pana ni Kupido, pagkat marahil may lamat kanyang gintong palaso. Patuloy akong magbibilang ng bawat dahong nalalagas, Aaninag sa araw na siyang minsang pumipiglas, At sisenyas sa hanging hinahawi ang kawalan -- Kawalang hindi tunay, Pagkat pag-ibig, aking buhay. Ilalaan ko sa kalawakan Ang talatang tila walang saysay, Makikipagbalagtasan sa pagkitil Ng mga linyang nahihimbing. Ako'y saksi sa malawak at malalim Na mahikang di naglalaho, Sa eksperimentong walang kemikal Bagkus puro't siyang natural, Sa paglalambitin ng mga bombilyang Hindi papupundi, At mga tuldok na hindi katapusan. Yayariin ko ang klima ng pusong hindi kalmado, Bituin ng pagtatapat ay aangkinin, Pagkat halaga nito'y Wagas na pag-ibig. Hindi ako susuko, Tatagpiin nang kusa Ang liham ng sagrado kong pag-irog.

0

Jul 19, 2016

Jul 19, 2016 at 4:44 AM UTC

Puzzled Feelings

#071816 #3:18PM #RobPalawan Muling mauutal ang puso Buhat sa naantalang pagtatapat. Ninais ko noong lisanin ang paghihintay At magbakasakaling Panahon na ng pag-ani ng pag-iibigan. Ni minsan, Hindi ka nagpadaig sa pana ni Kupido, pagkat marahil may lamat kanyang gintong palaso. Patuloy akong magbibilang ng bawat dahong nalalagas, Aaninag sa araw na siyang minsang pumipiglas, At sisenyas sa hanging hinahawi ang kawalan -- Kawalang hindi tunay, Pagkat pag-ibig, aking buhay. Ilalaan ko sa kalawakan Ang talatang tila walang saysay, Makikipagbalagtasan sa pagkitil Ng mga linyang nahihimbing. Ako'y saksi sa malawak at malalim Na mahikang di naglalaho, Sa eksperimentong walang kemikal Bagkus puro't siyang natural, Sa paglalambitin ng mga bombilyang Hindi papupundi, At mga tuldok na hindi katapusan. Yayariin ko ang klima ng pusong hindi kalmado, Bituin ng pagtatapat ay aangkinin, Pagkat halaga nito'y Wagas na pag-ibig. Hindi ako susuko, Tatagpiin nang kusa Ang liham ng sagrado kong pag-irog.

Continue reading...

Di ko alam kung pano magsisimula Sa aking sasabihin,huwag sanang mabibigla Pero ang lahat ng maririnig **** salita Nagmula sa puso : sa puso kong sira Alam mo ba nung simula pa lang Sa puso ko ikaw na ang lamang Walang ibang hinihiling kundi ikaw Di ko nais na naaalis ka sa tanaw Oo , ikaw lang at walang iba Kase nga diba gusto kita? Sa puso kong ito, tunay kang nag-iisa Pero parang ang sakit sa pakiramdam Sa damdamin kong ito, walang nakakaalam Hanggang tingin lang lagi sa iyo, Minamasdan ko lahat ng kilos mo At kahit na ako'y nasasaktan, Sinong may **** Wala naman akong karapatan Kahit mamamatay na ako sa sobrang sakit, Kailangang kong tanggapin lahat ng pait Ganyan naman talaga pag nagmamahal, Sakripisyo ang kailangan para tumagal Hindi ko alam kung anong meron sa iyo, At ikaw ang tinitibok ng puso ko, Siguro nga tadhana na ang nagtakda Kaya sana iyo namang mahalata Pagkat ayokong pati ikaw ay mawala Ngunit ano nga bang magagawa? Kung sa landas ko unti - unti kang nawawala? Para kang bula na dahan - dahang naglalaho Parang ibong lumilipad na papunta sa malayo Habang ako dito ay nakatayo Minamasdan kang papalayo Madalas ako sa kanila'y naiinggit Pagkat sa iyo ,sila'y nakakalapit Madalas kayong nagkakausap At lagi mo sya sa akin hinahanap Oo, alam kong kahit di ko aminin Na pangalan mo pa rin ang sinisigaw ng damdamin, Malalaman mo rin yun balang araw Kaya mananahimik nalang at di ko na isisigaw Ano pa nga bang silbi na ipagsigawan ko? Wala ka rin namang **** sa nararamdaman ko Kaya't salamat nalang sa ala- alang iniwan Sa lahat ng araw ng masasayang kwentuhan Paalam na mahal,ayoko nang masaktan Kahit iyon ay akin nang nakasanayan Nakakapagod ding maging Tanga kaya't paalam na Sana maging masaya ka doon sa piling nya !

0

Mar 13, 2017

Mar 13, 2017 at 6:14 AM UTC

Di ko alam kung pano magsisimula Sa aking sasabihin,huwag sanang mabibigla Pero ang lahat ng maririnig **** salita Nagmula sa puso : sa puso kong sira Alam mo ba nung simula pa lang Sa puso ko ikaw na ang lamang Walang ibang hinihiling kundi ikaw Di ko nais na naaalis ka sa tanaw Oo , ikaw lang at walang iba Kase nga diba gusto kita? Sa puso kong ito, tunay kang nag-iisa Pero parang ang sakit sa pakiramdam Sa damdamin kong ito, walang nakakaalam Hanggang tingin lang lagi sa iyo, Minamasdan ko lahat ng kilos mo At kahit na ako'y nasasaktan, Sinong may **** Wala naman akong karapatan Kahit mamamatay na ako sa sobrang sakit, Kailangang kong tanggapin lahat ng pait Ganyan naman talaga pag nagmamahal, Sakripisyo ang kailangan para tumagal Hindi ko alam kung anong meron sa iyo, At ikaw ang tinitibok ng puso ko, Siguro nga tadhana na ang nagtakda Kaya sana iyo namang mahalata Pagkat ayokong pati ikaw ay mawala Ngunit ano nga bang magagawa? Kung sa landas ko unti - unti kang nawawala? Para kang bula na dahan - dahang naglalaho Parang ibong lumilipad na papunta sa malayo Habang ako dito ay nakatayo Minamasdan kang papalayo Madalas ako sa kanila'y naiinggit Pagkat sa iyo ,sila'y nakakalapit Madalas kayong nagkakausap At lagi mo sya sa akin hinahanap Oo, alam kong kahit di ko aminin Na pangalan mo pa rin ang sinisigaw ng damdamin, Malalaman mo rin yun balang araw Kaya mananahimik nalang at di ko na isisigaw Ano pa nga bang silbi na ipagsigawan ko? Wala ka rin namang **** sa nararamdaman ko Kaya't salamat nalang sa ala- alang iniwan Sa lahat ng araw ng masasayang kwentuhan Paalam na mahal,ayoko nang masaktan Kahit iyon ay akin nang nakasanayan Nakakapagod ding maging Tanga kaya't paalam na Sana maging masaya ka doon sa piling nya !

Continue reading...

Bonifacio Sinlamig ng gabi Ang tanikala sa aking kamay Habang nakahiga Sa aking hinimhimlayan Singtamihik ng gabi Ang aking paghabol ng hininga Unti-unting naglalaho Gaya ng kandila sa magdamag Babangon sa tunog ng yapak sa kalayuan Bawat yapak, dibdib ay bumibigat Bubukas, lalangitngit ang rehas Pipikit at lalaya ang hininga Di alintana ng naghihingalong katawan Ang sakit at lungkot na nalalasap Sapagkat wala ng mas kikirot pa Sa pagtamasa ng kamatayan sa sariling kadugo, katipan at kasama

0

Jul 2, 2015

Jul 2, 2015 at 12:18 PM UTC

jesson-tamondong

Bonifacio Sinlamig ng gabi Ang tanikala sa aking kamay Habang nakahiga Sa aking hinimhimlayan Singtamihik ng gabi Ang aking paghabol ng hininga Unti-unting naglalaho Gaya ng kandila sa magdamag Babangon sa tunog ng yapak sa kalayuan Bawat yapak, dibdib ay bumibigat Bubukas, lalangitngit ang rehas Pipikit at lalaya ang hininga Di alintana ng naghihingalong katawan Ang sakit at lungkot na nalalasap Sapagkat wala ng mas kikirot pa Sa pagtamasa ng kamatayan sa sariling kadugo, katipan at kasama

Continue reading...

I. Bakit ganun ang tadhana? Lahat na ata aking ginawa. Pero sakanya'y ito'y isang bula, Naglalaho na lamang bigla. II. Bawat araw sa kalendaryo ko Madiin kong iniekisan ang mga ito. Para bilangin ang mga araw Noong sa akin ikaw ay bumitaw. III. Bawat gabi humihikbi ako Pagkawala mo'y di ko matanggap ng buo. Ang amoy ng iyong damit, Sa puso ko'y patuloy na kumakapit. IV. Dumating ang araw na, pag-gising ko Nagpasya na ang puso’t isip ko, Na kalimutan ang isang tulad mo. Para makalaya na'ko sa pang-gagago mo. V. Sa wakas! Sa loob ng ‘sandaang araw Amoy mo'y sa puso ko'y bumitaw. Sinunog ko na rin ang kalendaryong Nagsilbing ala-alang saking pagiging tanga!

0

Jun 28, 2015

Jun 28, 2015 at 10:06 AM UTC

Isang Daang Araw ng Pagkalimot

I. Bakit ganun ang tadhana? Lahat na ata aking ginawa. Pero sakanya'y ito'y isang bula, Naglalaho na lamang bigla. II. Bawat araw sa kalendaryo ko Madiin kong iniekisan ang mga ito. Para bilangin ang mga araw Noong sa akin ikaw ay bumitaw. III. Bawat gabi humihikbi ako Pagkawala mo'y di ko matanggap ng buo. Ang amoy ng iyong damit, Sa puso ko'y patuloy na kumakapit. IV. Dumating ang araw na, pag-gising ko Nagpasya na ang puso’t isip ko, Na kalimutan ang isang tulad mo. Para makalaya na'ko sa pang-gagago mo. V. Sa wakas! Sa loob ng ‘sandaang araw Amoy mo'y sa puso ko'y bumitaw. Sinunog ko na rin ang kalendaryong Nagsilbing ala-alang saking pagiging tanga!

Continue reading...

Tuwing manunumbalik sa mundo Bawat sulok ng kwarto'y nalilito Mga litratong nakapako, isa isang naglalaho. Wala man lang makausap na nilalang Panay mga bulag na anino lamang Tila natitisod na mga ibon sa lansangan- Dulot ng sakit sa kalamnan Nanghihina, naninibago Napipilitang manatili sa sariling espasyo Sapagkat dito, kahit ako'y nagiisa mundo nati'y unti- unting ipinipinta

0

Mar 6, 2016

Mar 6, 2016 at 5:26 AM UTC

Tuwing manunumbalik sa mundo Bawat sulok ng kwarto'y nalilito Mga litratong nakapako, isa isang naglalaho. Wala man lang makausap na nilalang Panay mga bulag na anino lamang Tila natitisod na mga ibon sa lansangan- Dulot ng sakit sa kalamnan Nanghihina, naninibago Napipilitang manatili sa sariling espasyo Sapagkat dito, kahit ako'y nagiisa mundo nati'y unti- unting ipinipinta

Continue reading...

Sa maling akala, Doon tayo nawala, Na parang isang bula, Sa isang hinala, Na hindi ako yung may sala, Pero yun ang pinaniwalaan mo, Kaya tayo gumuho, Unting unti na naglalaho, Ang mga pinagsamahan natin, Hayaan mo at ako na ang aangkin, Para matapos ang sakit na iyong naramdaman, Huwag ka ng magalala sakin paglisan, Dahil ang puso ito’y di ka naman iniwan, Kahit anong oras ikaw pa rin.

0

Nov 25, 2017

Nov 25, 2017 at 10:58 PM UTC

strangekiddoofmnl

Sa maling akala, Doon tayo nawala, Na parang isang bula, Sa isang hinala, Na hindi ako yung may sala, Pero yun ang pinaniwalaan mo, Kaya tayo gumuho, Unting unti na naglalaho, Ang mga pinagsamahan natin, Hayaan mo at ako na ang aangkin, Para matapos ang sakit na iyong naramdaman, Huwag ka ng magalala sakin paglisan, Dahil ang puso ito’y di ka naman iniwan, Kahit anong oras ikaw pa rin.

Continue reading...

gulong-gulo sa sistema nagbabagong mga klima nauubusan ng salitang maitugma sa gabing malamig, ikalabing-lima namamaalam, dating eksena eksenang nabuo sa pantasya binabalot ng tuwa't halina tuluyan nang dumidistansya tila'y pilit pinupuna sandaling naglalaho na tuwing nasisilayan binabalot ng iyak ng paglisan kumukupas na ang mundo memoryang nakakandado nawa'y mapagtanto nawa'y mapagtanto

0

Feb 11, 2020

Feb 11, 2020 at 8:26 PM UTC

gulong-gulo sa sistema nagbabagong mga klima nauubusan ng salitang maitugma sa gabing malamig, ikalabing-lima namamaalam, dating eksena eksenang nabuo sa pantasya binabalot ng tuwa't halina tuluyan nang dumidistansya tila'y pilit pinupuna sandaling naglalaho na tuwing nasisilayan binabalot ng iyak ng paglisan kumukupas na ang mundo memoryang nakakandado nawa'y mapagtanto nawa'y mapagtanto

Continue reading...

Mangangata ako sa madaling araw ng panggagalaiti, nang mga panahong mas malalim pa sa dagat, ang panghahaplos sa kaluluwa na kinulang sa pagpapahinga at sa wakas: makakapagpahinga. Ako, ang sisidlan ng kalatas na nagpaagos sa rumaragasang ilog pagkatapos ipasok sa isang bote, sa pag-asang makararating sa iyo ito. Ayaw ko nang bumalik ang kalatas na 'to, baka sa susunod na bumalik sa akin ito, ay naglalaman na ng bulgarang pagtugon ng pagkalas. Ayaw ko na. Manghihipo na lang ako sa gabi sa pamamagitan ng paggunita sa mga alaala para sundan ang anino na unti-unting nawawala sa kusina, sa kuwarto, sa kama, at sa hapag-kainan. Sandali, may idadagdag pa pala ako, hindi ko kakayaning tanggapin ang pagtanggap na namamalikmata lamang ako, habang naglalaho ang pangalan mo sa kuwaderno ko. Mawawala na lamang ang pagkamarahas ng prosa o tula ko. Isasantabi muna kita sa mga susunod na tula o prosa, painda-indayog ang paksa, pero binabalik-balikan ka sa masusing pagsusuri ng konteksto. Magiging humpak na lamang ang dating matunog na ikaw at ang dating laksa-laksang paglalarawan sa bawat pag-ikot at paggalaw mo, na maingat na sinusundan ng mga mata ko. Sa kabila ng pagpipigil sa pagkatapos ng isang nakakainsultong nakakapagod na araw ay magsisilakbo muli ang damdamin, at 'di magpapaawat ang pintig na parang bumabalik ang mga mata sa unang pag-angat ng mga titig. Mahal, mangangata na lamang ako hanggang umaga, habang nginangata ako ng panggagalaiti sa pagsapit ng umaga.

0

Feb 17, 2019

Feb 17, 2019 at 6:33 AM UTC

liberatovincent

Mangangata ako sa madaling araw ng panggagalaiti, nang mga panahong mas malalim pa sa dagat, ang panghahaplos sa kaluluwa na kinulang sa pagpapahinga at sa wakas: makakapagpahinga. Ako, ang sisidlan ng kalatas na nagpaagos sa rumaragasang ilog pagkatapos ipasok sa isang bote, sa pag-asang makararating sa iyo ito. Ayaw ko nang bumalik ang kalatas na 'to, baka sa susunod na bumalik sa akin ito, ay naglalaman na ng bulgarang pagtugon ng pagkalas. Ayaw ko na. Manghihipo na lang ako sa gabi sa pamamagitan ng paggunita sa mga alaala para sundan ang anino na unti-unting nawawala sa kusina, sa kuwarto, sa kama, at sa hapag-kainan. Sandali, may idadagdag pa pala ako, hindi ko kakayaning tanggapin ang pagtanggap na namamalikmata lamang ako, habang naglalaho ang pangalan mo sa kuwaderno ko. Mawawala na lamang ang pagkamarahas ng prosa o tula ko. Isasantabi muna kita sa mga susunod na tula o prosa, painda-indayog ang paksa, pero binabalik-balikan ka sa masusing pagsusuri ng konteksto. Magiging humpak na lamang ang dating matunog na ikaw at ang dating laksa-laksang paglalarawan sa bawat pag-ikot at paggalaw mo, na maingat na sinusundan ng mga mata ko. Sa kabila ng pagpipigil sa pagkatapos ng isang nakakainsultong nakakapagod na araw ay magsisilakbo muli ang damdamin, at 'di magpapaawat ang pintig na parang bumabalik ang mga mata sa unang pag-angat ng mga titig. Mahal, mangangata na lamang ako hanggang umaga, habang nginangata ako ng panggagalaiti sa pagsapit ng umaga.

Continue reading...

Ang aming salita ay unti unti nang naglalaho. Ang mga karanasan noong unang panahon ay hindi na nababasa. Ang mga masining na kultura´t tradisyon ay mistulang larawan na lamang ng nakaraan. Ang mga masasayang okasyon ay isa na lamang pangarap. Ang lahat ng ito ay nawala sa pagdating ng bago, Inay. Pilit ka man nilang palitan, ang dugo mo pa rin ang nananalaytay sa amin. Ang pagkaPilipino ay hinding hindi mapapalitan gaano man karaming lenggwahe, kagamitan o oportunidad ang dumating. Ako ay titindig at magsasalita pa rin ng lenggwaheng aking ipagmamalaki saanman sa mundo. Para sayo aking Inang Pilipinas, kami ay aasenso nang hindi nakakalimut sa nakaraan.

0

Nov 30, 2017

Nov 30, 2017 at 9:31 AM UTC

shesanothergirl

Ang aming salita ay unti unti nang naglalaho. Ang mga karanasan noong unang panahon ay hindi na nababasa. Ang mga masining na kultura´t tradisyon ay mistulang larawan na lamang ng nakaraan. Ang mga masasayang okasyon ay isa na lamang pangarap. Ang lahat ng ito ay nawala sa pagdating ng bago, Inay. Pilit ka man nilang palitan, ang dugo mo pa rin ang nananalaytay sa amin. Ang pagkaPilipino ay hinding hindi mapapalitan gaano man karaming lenggwahe, kagamitan o oportunidad ang dumating. Ako ay titindig at magsasalita pa rin ng lenggwaheng aking ipagmamalaki saanman sa mundo. Para sayo aking Inang Pilipinas, kami ay aasenso nang hindi nakakalimut sa nakaraan.

Continue reading...

Matalinhaga ang kahapon, ang nagdaang panahon: kapeng mainit na pinalalamig, hinihipan pero di malag-ok, nakakapaso sa lalamunan Tila alon sa dalampasigan itinataboy ng pampang ngunit bumabalik ang mga ala-alang pilit itinatapon, kinakalimutan. Mga tagpong akala’y isang dipa lamang tila ang pagitan ng lupa at kalangitan ngunit nang tatawirin na’y bangin pala ang kailaliman walang tulay na magdugsong sa sanlibong katanungan sa mga gumuhong moog at nadurog na diyos-diyosan. Sa sulok ng balintataw isang paslit ang natanaw tumatakbo’t humahabol, sumisigaw tinatawag niyang “Tatay!” iyong nakalagak, isang bangkay sa kabaong na ipapasok, ihihimlay sa nitsong pintado ng puting lantay - labi ng aking amang hinagilap na suhay Sa lamay ng patay, ang kapeng barako ay buhay bumubukal, walang humpay maalab ang pakikiramay, sawsawan ng tinapay Sa lamay ng patay nagsisikip man ang dibdib magkunwari’y kailangan nagdurugo man ang puso lakas-loob ang kaanyuan Habang umaagos ang litanya sa labì ng punong magdarasal pumapatak ang ulan ng luha walang puknat ang “Bakit?”, nag-uusisa Hindi napapahid ng panyong pinipiga ang hapdi ng sugat sa naulilang diwa lalo’t ang bayaning inakala ay pasang-krus pala ng inang dinakila Matalinhaga sadya ang kahapong nagdaan, pelikulang kulay sepya, kumupas na sa kalumaan: Lumamig na ang inuming sa burol ay itinungga Tahimik na silang nagtungayaw ng sumbat at sumpa Sa malayo’y kumakaway ang palaspas ng payapa Nagpahinga na rin ang ilaw na sa aki’y nagkalinga Sumisilip sa alapaap ang impit na sinag Naglalaho na ang mga bituin sa liwanag ng unti-unting pagsabog ng araw na papasikat At sa pagbangon, bagong umaga’y may pahayag Gigisingin akong lubos, tila tunog ng gong ng bagong-luto **** pagsalubong Isang lag-ok muli, aasa, susulong kung saan man hahantong . . .

0

Nov 16, 2017

Nov 16, 2017 at 9:43 AM UTC

Kapeng Barako IV

Matalinhaga ang kahapon, ang nagdaang panahon: kapeng mainit na pinalalamig, hinihipan pero di malag-ok, nakakapaso sa lalamunan Tila alon sa dalampasigan itinataboy ng pampang ngunit bumabalik ang mga ala-alang pilit itinatapon, kinakalimutan. Mga tagpong akala’y isang dipa lamang tila ang pagitan ng lupa at kalangitan ngunit nang tatawirin na’y bangin pala ang kailaliman walang tulay na magdugsong sa sanlibong katanungan sa mga gumuhong moog at nadurog na diyos-diyosan. Sa sulok ng balintataw isang paslit ang natanaw tumatakbo’t humahabol, sumisigaw tinatawag niyang “Tatay!” iyong nakalagak, isang bangkay sa kabaong na ipapasok, ihihimlay sa nitsong pintado ng puting lantay - labi ng aking amang hinagilap na suhay Sa lamay ng patay, ang kapeng barako ay buhay bumubukal, walang humpay maalab ang pakikiramay, sawsawan ng tinapay Sa lamay ng patay nagsisikip man ang dibdib magkunwari’y kailangan nagdurugo man ang puso lakas-loob ang kaanyuan Habang umaagos ang litanya sa labì ng punong magdarasal pumapatak ang ulan ng luha walang puknat ang “Bakit?”, nag-uusisa Hindi napapahid ng panyong pinipiga ang hapdi ng sugat sa naulilang diwa lalo’t ang bayaning inakala ay pasang-krus pala ng inang dinakila Matalinhaga sadya ang kahapong nagdaan, pelikulang kulay sepya, kumupas na sa kalumaan: Lumamig na ang inuming sa burol ay itinungga Tahimik na silang nagtungayaw ng sumbat at sumpa Sa malayo’y kumakaway ang palaspas ng payapa Nagpahinga na rin ang ilaw na sa aki’y nagkalinga Sumisilip sa alapaap ang impit na sinag Naglalaho na ang mga bituin sa liwanag ng unti-unting pagsabog ng araw na papasikat At sa pagbangon, bagong umaga’y may pahayag Gigisingin akong lubos, tila tunog ng gong ng bagong-luto **** pagsalubong Isang lag-ok muli, aasa, susulong kung saan man hahantong . . .

Continue reading...

Ang madaling nakuha, Madaling nawawala. Kaya't wag nang magtangka Na muling ibalik pa Ang dating pinagsamahan, Wala namang makakamtan. Kaya bakit pa?

0

Oct 14, 2012

Oct 14, 2012 at 12:51 PM UTC

Ang madaling nakuha, Madaling nawawala. Kaya't wag nang magtangka Na muling ibalik pa Ang dating pinagsamahan, Wala namang makakamtan. Kaya bakit pa?

Continue reading...

sa bawat umagang parating na tayo'y bumuo ng magagandang ala-ala na hindi pinapalipas ang bawat sandali ikaw at ako ay narito sa mundong nahahati ang pangarap nating dalawa na gagawing isa dahil sa mga oras na tayo'y magkakasama at magsasaya ng walang humpay sa pagtawa at halak-hak mula sa mga korning banat na hindi nagsasawa sa pakikinig sa isa't- isa pero kapag umabot tayo sa huling pahina na ikaw at ako ay unting-unti ng naglalaho sa mundong ating sinumulan wag sanang bumuhos ang luha dahil nagsimula tayo sa wala humiling tayo ng sabay sa mga tala na ginawa ng ating bathala kaya tayo ay magtiwala na hindi tayo mawawala.

0

Mar 30, 2018

Mar 30, 2018 at 8:12 AM UTC

strangekiddoofmnl

sa bawat umagang parating na tayo'y bumuo ng magagandang ala-ala na hindi pinapalipas ang bawat sandali ikaw at ako ay narito sa mundong nahahati ang pangarap nating dalawa na gagawing isa dahil sa mga oras na tayo'y magkakasama at magsasaya ng walang humpay sa pagtawa at halak-hak mula sa mga korning banat na hindi nagsasawa sa pakikinig sa isa't- isa pero kapag umabot tayo sa huling pahina na ikaw at ako ay unting-unti ng naglalaho sa mundong ating sinumulan wag sanang bumuhos ang luha dahil nagsimula tayo sa wala humiling tayo ng sabay sa mga tala na ginawa ng ating bathala kaya tayo ay magtiwala na hindi tayo mawawala.

Continue reading...

Hindi masakit Kahit sumusikip ang dibdib At mahirap nang huminga. Hindi malungkot Kahit ang luha ay 'di mapigilan At naglalaho ang kulay ng mundo. Masaya ako Kahit hindi na makangiti Na abot sa aking mga mata. Kunwari.

0

Jan 4, 2019

Jan 4, 2019 at 6:55 PM UTC

Hindi masakit Kahit sumusikip ang dibdib At mahirap nang huminga. Hindi malungkot Kahit ang luha ay 'di mapigilan At naglalaho ang kulay ng mundo. Masaya ako Kahit hindi na makangiti Na abot sa aking mga mata. Kunwari.

Continue reading...

Oh kay saya no'ng ikaw ay Makatagpo. Kay sarap sa pakiramdam na ika'y Makatabi. Pero ngayo'y gusto ko nang Makatago sa mga ngiti **** naglalaho, at Makatakas sa pakiramdam na parang winawaldas. at sana'y Makatakbo na rin papalayo.

0

Sep 12, 2019

Sep 12, 2019 at 9:24 AM UTC

jethro-nhero-cuizon

Oh kay saya no'ng ikaw ay Makatagpo. Kay sarap sa pakiramdam na ika'y Makatabi. Pero ngayo'y gusto ko nang Makatago sa mga ngiti **** naglalaho, at Makatakas sa pakiramdam na parang winawaldas. at sana'y Makatakbo na rin papalayo.

Continue reading...

(Ina) Lumipas ang mga buwan, ika’y di na nagparamdam, Pakiramdam ko’y lumalayo ka na ng tuluyan. Saan ka ba patutungo at ako’y iyo ng iiwan, Wala na bang halaga ang ating pinagsamahan? ‘Di na tayo tulad ng dati; Unti-unti nang naglalaho mga ngiti sa labi Sa isipa’y nagtatanong ano na ba ang nangyari? Kailan kaya kita makakasamang muli? Pag-ibig mo ba’y tuluyan ng naglaho? Na binura ng kahapon at tayo’y pinaglayo. Ako pa ba’y dapat umasa Na ika’y muling babalik pa? Hanggang kailan maghihilom ang sugatang puso, Na dulot ng nagdaang kahapon. Hanggang kailan maghihintay ang nangungulilang puso, Mga pira-pirasong puso na umaasang muling mabubuo?

0

Dec 19, 2019

Dec 19, 2019 at 7:50 AM UTC

(Ina) Lumipas ang mga buwan, ika’y di na nagparamdam, Pakiramdam ko’y lumalayo ka na ng tuluyan. Saan ka ba patutungo at ako’y iyo ng iiwan, Wala na bang halaga ang ating pinagsamahan? ‘Di na tayo tulad ng dati; Unti-unti nang naglalaho mga ngiti sa labi Sa isipa’y nagtatanong ano na ba ang nangyari? Kailan kaya kita makakasamang muli? Pag-ibig mo ba’y tuluyan ng naglaho? Na binura ng kahapon at tayo’y pinaglayo. Ako pa ba’y dapat umasa Na ika’y muling babalik pa? Hanggang kailan maghihilom ang sugatang puso, Na dulot ng nagdaang kahapon. Hanggang kailan maghihintay ang nangungulilang puso, Mga pira-pirasong puso na umaasang muling mabubuo?

Continue reading...

Nobita's Rainy Search for Joy Sa isang maulang umaga, si Nobita’y nag-iisa, Sa madilim na kwarto, ang puso’y nagluluksa, "Nasaan na kaya si Joy?" tanong sa isip na tila wala nang sagot, Umiiyak sa alaala ng tawanan, mga araw na puno ng liwanag, ngayon ay nag-iiwan ng sakit. "Kung may gadget si Doraemon," siya'y nag-iisip, "Makakapag-aral ako, at sa hirap ay magpapakatatag." Ngunit kahit anong gawin, tila siya'y nag-iisa, Sa bawat patak ng ulan, ang lungkot ay dumadaloy, tila wala nang pag-asa. Habang naglalakad, ang ulan ay patuloy na bumuhos, Kumakalat ang lamig, sa bawat hakbang ay bumibigat, "Joy, sana’y mamiss mo rin ako," sigaw niya sa hangin, Ang damdamin ay tila nag-aalab, galit sa lungkot, hirap na di matanggal. Nakita ang isang sabon, tumambad sa daan, "Anong ginagawa mo rito?" siya’y napatawa, "Parang ikaw, Joy! Laging nalilito, di ba?" Ngunit sa likod ng ngiti, may lungkot na nagkukubli, mga luha’y tila umuusok. "Isang taon na tayong hindi nagkikita," aniya sa sarili, "Naiwan ang aking puso, tila binihag ng takot at pagdududa." Sa bawat alaala ng saya, ng mga tawanan at ligaya, Ngayon ay naging alaala ng pagdududa, hinahanap ang ngiti sa dilim. Isang video ang naisip, tila nakakatawa, Nahulog sa putik, nag-aaral sa ulan ang puso’y bumibilis, "Maraming nanood, sana’y malaman mo, Sa gitna ng lahat, ikaw ang tanging hinahanap ko." "Kapag kasama kita, parang walang hanggan," Sana’y marinig mo, ang puso’y naglalakbay sa dilim, Ang mga kalokohan, ang mga pangarap, parang ulap na naglalaho, Ngunit ang sakit ay nananatili, sa bawat alaala’y may lungkot. Tumingin siya sa langit, nagdasal ng taimtim, "Joy, sa susunod na ulan, sana'y maging kasama ko'y ikaw." Sa ilalim ng madilim na ulap, ang mga bituin ay nagniningning, Ngunit ang pag-asa ay di naglalaho, kahit ang simoy ng hangin, sa akin ay lumalamig. At isang araw, sa paglalakbay, siya’y muling tatawa, Makakasama si Joy, sa hirap at saya. "Sa ilalim ng ulan, ang puso’y muling sasaya, Dahil ang tunay na pagmamahal, ay laging nagbabalik, kahit gaano pa kalayo ang mga alaala." Nobita’t Joy, sa dulo ng bawat kwento, Sa hirap at ginhawa, walang ibang dahilan kundi ang pag-ibig na totoo. Kahit anong ulan, kahit anong bagyo, Sa bawat patak, sa bawat tawanan, ang puso’y muling magsasaya kasama si Joy, sa mga pangarap na naglalakbay, sa pag-asa at pangungulila, sa bawat patak ng ulan.

0

Sep 21, 2024

Sep 21, 2024 at 11:26 AM UTC

Nobita's Rainy Search for Joy

Nobita's Rainy Search for Joy Sa isang maulang umaga, si Nobita’y nag-iisa, Sa madilim na kwarto, ang puso’y nagluluksa, "Nasaan na kaya si Joy?" tanong sa isip na tila wala nang sagot, Umiiyak sa alaala ng tawanan, mga araw na puno ng liwanag, ngayon ay nag-iiwan ng sakit. "Kung may gadget si Doraemon," siya'y nag-iisip, "Makakapag-aral ako, at sa hirap ay magpapakatatag." Ngunit kahit anong gawin, tila siya'y nag-iisa, Sa bawat patak ng ulan, ang lungkot ay dumadaloy, tila wala nang pag-asa. Habang naglalakad, ang ulan ay patuloy na bumuhos, Kumakalat ang lamig, sa bawat hakbang ay bumibigat, "Joy, sana’y mamiss mo rin ako," sigaw niya sa hangin, Ang damdamin ay tila nag-aalab, galit sa lungkot, hirap na di matanggal. Nakita ang isang sabon, tumambad sa daan, "Anong ginagawa mo rito?" siya’y napatawa, "Parang ikaw, Joy! Laging nalilito, di ba?" Ngunit sa likod ng ngiti, may lungkot na nagkukubli, mga luha’y tila umuusok. "Isang taon na tayong hindi nagkikita," aniya sa sarili, "Naiwan ang aking puso, tila binihag ng takot at pagdududa." Sa bawat alaala ng saya, ng mga tawanan at ligaya, Ngayon ay naging alaala ng pagdududa, hinahanap ang ngiti sa dilim. Isang video ang naisip, tila nakakatawa, Nahulog sa putik, nag-aaral sa ulan ang puso’y bumibilis, "Maraming nanood, sana’y malaman mo, Sa gitna ng lahat, ikaw ang tanging hinahanap ko." "Kapag kasama kita, parang walang hanggan," Sana’y marinig mo, ang puso’y naglalakbay sa dilim, Ang mga kalokohan, ang mga pangarap, parang ulap na naglalaho, Ngunit ang sakit ay nananatili, sa bawat alaala’y may lungkot. Tumingin siya sa langit, nagdasal ng taimtim, "Joy, sa susunod na ulan, sana'y maging kasama ko'y ikaw." Sa ilalim ng madilim na ulap, ang mga bituin ay nagniningning, Ngunit ang pag-asa ay di naglalaho, kahit ang simoy ng hangin, sa akin ay lumalamig. At isang araw, sa paglalakbay, siya’y muling tatawa, Makakasama si Joy, sa hirap at saya. "Sa ilalim ng ulan, ang puso’y muling sasaya, Dahil ang tunay na pagmamahal, ay laging nagbabalik, kahit gaano pa kalayo ang mga alaala." Nobita’t Joy, sa dulo ng bawat kwento, Sa hirap at ginhawa, walang ibang dahilan kundi ang pag-ibig na totoo. Kahit anong ulan, kahit anong bagyo, Sa bawat patak, sa bawat tawanan, ang puso’y muling magsasaya kasama si Joy, sa mga pangarap na naglalakbay, sa pag-asa at pangungulila, sa bawat patak ng ulan.

Continue reading...

Saksi ako Sa wagas na pagsuyo At sa tuwing pagdating mo sinta Panglaw sa puso’y dagling naglalaho Wala man katiyakan, Muling pagsasama Natutuhan ko nang mahalin Ang pangamba. 🤍

0

Mar 28, 2020

Mar 28, 2020 at 11:12 AM UTC

Ang sabi ng Pampang sa Alon

Saksi ako Sa wagas na pagsuyo At sa tuwing pagdating mo sinta Panglaw sa puso’y dagling naglalaho Wala man katiyakan, Muling pagsasama Natutuhan ko nang mahalin Ang pangamba. 🤍

Continue reading...