"gaanong" poems - Hello Poetry

Napapagod na akong tumingin sa Facebook ko. Sa dingding ng mga masasayang larawan ng mga kaibigan, katrabaho Sa dingding ng mga opinyon na nagdudulot ng masalimuot na pagtatalo Sa dingding ng mga tagumpay na nakamit mo sa pagsusumikap mo Sa dingding ng mga narating **** lugar na sobra na ang layo Sa dingding ng mga video ng pagbigkas mo ng tula sa harap ng maraming tao Sa dingding ng mga sandaling iginapos mo para ipamukha sa akin na ang buhay ko ay pagkabaho. Salamat sa mga larawan ng masasayang sandali kasama ng iyong kabiyak ng inyong matamis na pagmamahalan, na sa sobrang tuwa gusto mo nang umiyak Nang matuloy kayo sa simbahan, oo na, marami na ang nagagalak Eto na ang puso ko, wag ka nang mahiya, tuhugin mo na ng itak. Salamat sa mga opinyon mo tungkol sa paborito **** kandidato Wala ka na atang ibang ginawa kung hindi halughugin ang Internet para sa bawat artikulo Para isulat sa dingding mo kadikit ng mga opinyon **** walang humihingi, kahit na sino Para kang teacher ko na may dalang nutri-bun na isinasaksak pilit sa akin kahit sukang-suka na ako. Salamat sa mga salita ng pasasalamat na binibigkas mo kung gaano kadaming biyaya ang ipinagkaloob ng Bathala sa iyo Sa bawat tagumpay na nakamtan mo sa napili **** trabaho Naitatanim ko tuloy sa aking isip, kung bakit ang layo mo gayong sabay lang tayo? Pasensya na, malamang sa inyo ay may natatamaan ako Wala akong planong durugin ang kahit na anong ugnayan ko sa inyo Gusto ko lang banlawan, langgasin ang nalalasong utak at puso ko na pinapatay ng Facebook sa tuwing titignan ko ang mga dingding ninyo. Kung gaanong ipinararamdam sa akin na sa paninindigan ako ay wala Na hindi ko kaya maglahad ng opinyon kasi walang papansin, walang maniniwala Dahil maraming beses na akong naging tapat noong ako ay nasa highschool pa Wala akong naging kaibigan. Narinig mo? Wala akong kwenta. Kung gaanong ipinararamdam sa akin na hindi na ako makakarating kahit saan pa. Kasi pinili kong manatili, kahit mainit, kumpara sa ibang bansa Dahil nanuot sa aking dila na hindi ko kayang makipag-usap sa kahit na sinong banyaga Kasi palpak ang Ingles ko. Narinig mo? Wala akong kwenta. Kung gaanong ipinararamdam sa akin na mamamatay akong mag-isa Na hindi ako magkakaroon ng pagkakataong lumigaya Dahil sa pinalagpas kong sandali, ay hindi na mauulit pa Dahil wala akong kwentang lalaki. Narinig mo? Wala akong kwenta. Sobrang baba na ng pagtingin ko sa sarili ko. Ang tanikalang gamit sana para makipagugnayan sa mga kakilala ay tila naging isang angkla na humihila sa mga paa ko pailalim sa karagatang puno ng mga pusong natalo Nabigo sa pag-ibig, sa buhay, at sa kahit na ano. Kaya lalayo na ako sa mga dingding ninyo. Hindi na ako papayag na manatiling tumatanggap na lang ng kahit na anong ipapaskil mo. Tatakas ako sa mga rehas na nilikha ng mga masasaya ninyong minuto Magtatayo ako ng sarili kong dingding. Bubuuin ko ang aking pagkatao mula sa pagkakapira-piraso.

0

May 24, 2016

May 24, 2016 at 8:55 PM UTC

dorkcereals

Dingding

Napapagod na akong tumingin sa Facebook ko. Sa dingding ng mga masasayang larawan ng mga kaibigan, katrabaho Sa dingding ng mga opinyon na nagdudulot ng masalimuot na pagtatalo Sa dingding ng mga tagumpay na nakamit mo sa pagsusumikap mo Sa dingding ng mga narating **** lugar na sobra na ang layo Sa dingding ng mga video ng pagbigkas mo ng tula sa harap ng maraming tao Sa dingding ng mga sandaling iginapos mo para ipamukha sa akin na ang buhay ko ay pagkabaho. Salamat sa mga larawan ng masasayang sandali kasama ng iyong kabiyak ng inyong matamis na pagmamahalan, na sa sobrang tuwa gusto mo nang umiyak Nang matuloy kayo sa simbahan, oo na, marami na ang nagagalak Eto na ang puso ko, wag ka nang mahiya, tuhugin mo na ng itak. Salamat sa mga opinyon mo tungkol sa paborito **** kandidato Wala ka na atang ibang ginawa kung hindi halughugin ang Internet para sa bawat artikulo Para isulat sa dingding mo kadikit ng mga opinyon **** walang humihingi, kahit na sino Para kang teacher ko na may dalang nutri-bun na isinasaksak pilit sa akin kahit sukang-suka na ako. Salamat sa mga salita ng pasasalamat na binibigkas mo kung gaano kadaming biyaya ang ipinagkaloob ng Bathala sa iyo Sa bawat tagumpay na nakamtan mo sa napili **** trabaho Naitatanim ko tuloy sa aking isip, kung bakit ang layo mo gayong sabay lang tayo? Pasensya na, malamang sa inyo ay may natatamaan ako Wala akong planong durugin ang kahit na anong ugnayan ko sa inyo Gusto ko lang banlawan, langgasin ang nalalasong utak at puso ko na pinapatay ng Facebook sa tuwing titignan ko ang mga dingding ninyo. Kung gaanong ipinararamdam sa akin na sa paninindigan ako ay wala Na hindi ko kaya maglahad ng opinyon kasi walang papansin, walang maniniwala Dahil maraming beses na akong naging tapat noong ako ay nasa highschool pa Wala akong naging kaibigan. Narinig mo? Wala akong kwenta. Kung gaanong ipinararamdam sa akin na hindi na ako makakarating kahit saan pa. Kasi pinili kong manatili, kahit mainit, kumpara sa ibang bansa Dahil nanuot sa aking dila na hindi ko kayang makipag-usap sa kahit na sinong banyaga Kasi palpak ang Ingles ko. Narinig mo? Wala akong kwenta. Kung gaanong ipinararamdam sa akin na mamamatay akong mag-isa Na hindi ako magkakaroon ng pagkakataong lumigaya Dahil sa pinalagpas kong sandali, ay hindi na mauulit pa Dahil wala akong kwentang lalaki. Narinig mo? Wala akong kwenta. Sobrang baba na ng pagtingin ko sa sarili ko. Ang tanikalang gamit sana para makipagugnayan sa mga kakilala ay tila naging isang angkla na humihila sa mga paa ko pailalim sa karagatang puno ng mga pusong natalo Nabigo sa pag-ibig, sa buhay, at sa kahit na ano. Kaya lalayo na ako sa mga dingding ninyo. Hindi na ako papayag na manatiling tumatanggap na lang ng kahit na anong ipapaskil mo. Tatakas ako sa mga rehas na nilikha ng mga masasaya ninyong minuto Magtatayo ako ng sarili kong dingding. Bubuuin ko ang aking pagkatao mula sa pagkakapira-piraso.

43

Ang monasteryo ay pugad ng dasal ng maya Nasa tono ang plawta, umiirog na nota Ang natatanaw na inakalang bukang-liwayway ay magandang kasintahan Harana ng kalawakan, nakakabinging bulong alulong ng multo na nanahan Sundin ang pagkabigo Sapagkat ang harmonya'y bihasa sa pagbibilanggo Ang kinikimkim na rosas ay lumulubo Ngunit nakagapos ang mga ugat Nakapanlulumo man ito'y totoo Nabubuhay ang bulaklak sa hardin na nakatago Itigil ang kahibangan ng bahaghari Pagkatapos ng pag-iyak ng kalangitan puso'y nagdadalamhati Kahit gaanong tingkad ng kulay sa himpapawid Malaking imahinasyon lamang ang makisabay sa pana ng anghel Iwaksi ang pagtitibok Ang mga konstelasyon ang patunay Guhit ng relasyon sa hangin ialay Papalayo, hindi mamamatay paulit-ulit na mabibigo Ang samyo ng damuhan ay may kaluwalhatiang hatid Sa paraiso nakasandal ang mga balikat at pighati Malayang pag-iisip, paglalakbay ng diwa Lunas sa damdaming mahapdi

0

Dec 3, 2018

Dec 3, 2018 at 8:05 AM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #3

Ang monasteryo ay pugad ng dasal ng maya Nasa tono ang plawta, umiirog na nota Ang natatanaw na inakalang bukang-liwayway ay magandang kasintahan Harana ng kalawakan, nakakabinging bulong alulong ng multo na nanahan Sundin ang pagkabigo Sapagkat ang harmonya'y bihasa sa pagbibilanggo Ang kinikimkim na rosas ay lumulubo Ngunit nakagapos ang mga ugat Nakapanlulumo man ito'y totoo Nabubuhay ang bulaklak sa hardin na nakatago Itigil ang kahibangan ng bahaghari Pagkatapos ng pag-iyak ng kalangitan puso'y nagdadalamhati Kahit gaanong tingkad ng kulay sa himpapawid Malaking imahinasyon lamang ang makisabay sa pana ng anghel Iwaksi ang pagtitibok Ang mga konstelasyon ang patunay Guhit ng relasyon sa hangin ialay Papalayo, hindi mamamatay paulit-ulit na mabibigo Ang samyo ng damuhan ay may kaluwalhatiang hatid Sa paraiso nakasandal ang mga balikat at pighati Malayang pag-iisip, paglalakbay ng diwa Lunas sa damdaming mahapdi

24

Sayang, Magaling ka sana Kaya lang Wala kang itsura. Di ka kamangha-mangha tingnan sa unang tingin, Di ka nabiyayaan ng kagwapuhan, Di ka ka rin gaanong katangkad, Ang buhok mo'y gulo-gulo na para ka laging galing sa suntukan, Ang mga ngipin mo'y 'di pantay-pantay, Ang kamay mo'y kasing gaspang ng mga bato, Ang payat mo na halos kita na ang iyong mga buto, at mga ugat sa katawan mo na bakat na sa'yong balat at nagpupumilit lumabas sa katawan **** tila bang nanglalamya na sa buhay. Ang kulay ng iyong balat na sinunog ng araw dahil pinili **** maglaro sa labas habang tanghaling tapat. Huhusgahan kita, Huhusgahan kita kahit hindi kita kilala Kasi 'eto ang sinabi ng kaibigan ko, Eto ang sinabi ng mundo, Pagkat di ka libro na dapat basahin at intindihin Tao ka, Tao kang may balat at katawan na pwede kong pagdiskitahan. Magaling ka sana Kaya lang 'Di ka sapat 'Di ka sapat para paghangaan ng tao 'Di ka sapat para sa malupit na mundong 'to 'Di ka sapat sa kanya. Sayang, Mahal ka na din sana niya, kaya lang, ganyan ka lang kaibigan ka lang niya. Kaya diyan ka lang sa baba, Ibaon mo ang sarili mo kabilang ang panghihinayang Kasi kahit kailan man, 'Di ka magiging sapat. Sa mundo at sa kanya.

0

Jul 31, 2016

Jul 31, 2016 at 10:58 AM UTC

jramos

Panghihinayang

Sayang, Magaling ka sana Kaya lang Wala kang itsura. Di ka kamangha-mangha tingnan sa unang tingin, Di ka nabiyayaan ng kagwapuhan, Di ka ka rin gaanong katangkad, Ang buhok mo'y gulo-gulo na para ka laging galing sa suntukan, Ang mga ngipin mo'y 'di pantay-pantay, Ang kamay mo'y kasing gaspang ng mga bato, Ang payat mo na halos kita na ang iyong mga buto, at mga ugat sa katawan mo na bakat na sa'yong balat at nagpupumilit lumabas sa katawan **** tila bang nanglalamya na sa buhay. Ang kulay ng iyong balat na sinunog ng araw dahil pinili **** maglaro sa labas habang tanghaling tapat. Huhusgahan kita, Huhusgahan kita kahit hindi kita kilala Kasi 'eto ang sinabi ng kaibigan ko, Eto ang sinabi ng mundo, Pagkat di ka libro na dapat basahin at intindihin Tao ka, Tao kang may balat at katawan na pwede kong pagdiskitahan. Magaling ka sana Kaya lang 'Di ka sapat 'Di ka sapat para paghangaan ng tao 'Di ka sapat para sa malupit na mundong 'to 'Di ka sapat sa kanya. Sayang, Mahal ka na din sana niya, kaya lang, ganyan ka lang kaibigan ka lang niya. Kaya diyan ka lang sa baba, Ibaon mo ang sarili mo kabilang ang panghihinayang Kasi kahit kailan man, 'Di ka magiging sapat. Sa mundo at sa kanya.

37

080216 Ayoko sanang sagutin Pero gusto kitang marinig. Naiinis ako Pagkat nilalampaso ang puso ko. Pagkat wala lang sayo, Pero heto ako't tila iniibig ka pa rin. "Hello" Sa tagal ng panaho'y Ngayon lamang ulit. Natatameme ako pagkat walang masambit. Tangan ko ang matatamis na alaala, Subalit dumadampi ang sakit Tumatagos higit pa sa damdamin, Ang iyong walang paalam na paglisan. Yung boses **** tila walang emosyon, At doon tumigil ang tibok ng puso. Hindi ko alam ba't hinahayaan ka Ba't ako'y tila umaasang Baka may pangalawang pagkakataon pa. Alam ko namang iba na ngayon, Walang malalim na dahilan. Wala kang dahilan Bagkus puso ko'y tila naghihintay. Nagtataka ako sa mga tanong mo Nagtataka ako sa pag-uusisa mo. Natatakot akong mahulog sayo, Pagkat alam ko kung gaanong sakit na ang natamo At sa ngayo'y hindi ko na ata kakayanin pang muli.

0

Aug 2, 2016

Aug 2, 2016 at 9:36 AM UTC

psalmiseta

Call

080216 Ayoko sanang sagutin Pero gusto kitang marinig. Naiinis ako Pagkat nilalampaso ang puso ko. Pagkat wala lang sayo, Pero heto ako't tila iniibig ka pa rin. "Hello" Sa tagal ng panaho'y Ngayon lamang ulit. Natatameme ako pagkat walang masambit. Tangan ko ang matatamis na alaala, Subalit dumadampi ang sakit Tumatagos higit pa sa damdamin, Ang iyong walang paalam na paglisan. Yung boses **** tila walang emosyon, At doon tumigil ang tibok ng puso. Hindi ko alam ba't hinahayaan ka Ba't ako'y tila umaasang Baka may pangalawang pagkakataon pa. Alam ko namang iba na ngayon, Walang malalim na dahilan. Wala kang dahilan Bagkus puso ko'y tila naghihintay. Nagtataka ako sa mga tanong mo Nagtataka ako sa pag-uusisa mo. Natatakot akong mahulog sayo, Pagkat alam ko kung gaanong sakit na ang natamo At sa ngayo'y hindi ko na ata kakayanin pang muli.

30

Kamusta? Okay ka lang ba? Tagal na din nung huli kitang makita. Ngayon heto ka nakangiti saakin, At kita ko sa mata mo na may nais kang sabihin. Kasi... Chorus: Parang may mali, parang may nagkukunwari Parang may nagbago, at may nag-iba sayo Di gaya ng dati, ngayon di na gaanong totoo Di mo ako maloloko, sa mga pekeng ngiti mo. Ngiting mapanlinlang, Mata ang nagsasabi ng katotohanan, Matang umiiyak gabi-gabi, Nagsilbing panyo ang kumot at unan sa tabi Kalungkutang itinatago ng ngiti sa mga labi. Dahil... [Repeat chorus.] Sige na, ilabas mo na. Sige na sabihin mo na Wag nang magkunwari pa Totoon ngiti ang ipakita. Parang may mali, parang may nagkukunwari Parang may nagbago, at may nag-iba sayo Di gaya ng dati, ngayon di na gaanong totoo Di mo ako maloloko, Kasi di mo ako maloloko sa mga pekeng ngiti mo.

0

Oct 25, 2018

Oct 25, 2018 at 10:29 AM UTC

llanerarjay

Pekeng ngiti mo.

Kamusta? Okay ka lang ba? Tagal na din nung huli kitang makita. Ngayon heto ka nakangiti saakin, At kita ko sa mata mo na may nais kang sabihin. Kasi... Chorus: Parang may mali, parang may nagkukunwari Parang may nagbago, at may nag-iba sayo Di gaya ng dati, ngayon di na gaanong totoo Di mo ako maloloko, sa mga pekeng ngiti mo. Ngiting mapanlinlang, Mata ang nagsasabi ng katotohanan, Matang umiiyak gabi-gabi, Nagsilbing panyo ang kumot at unan sa tabi Kalungkutang itinatago ng ngiti sa mga labi. Dahil... [Repeat chorus.] Sige na, ilabas mo na. Sige na sabihin mo na Wag nang magkunwari pa Totoon ngiti ang ipakita. Parang may mali, parang may nagkukunwari Parang may nagbago, at may nag-iba sayo Di gaya ng dati, ngayon di na gaanong totoo Di mo ako maloloko, Kasi di mo ako maloloko sa mga pekeng ngiti mo.

35

Lunes Siya ay tatlong-daang talampakan mula sa aking kinatatayuan Sa kanyang pinaroroonan ako ay patungo Sa dulo ng pasilyong ito siya'y taimtim na naghihintay Sinuway ko ang tawag ng kahayokan ng damdamin At hindi kumatok nang madatnan ang pintuan ng kanyang silid "Hahayaan ko na lang siyang umidlip." sambit sa sarili Martes Siya, isang panibagong habol ng paningin, sumenyas May ngiti siyang ipinakita bago dumiretso sa kasilyas Sa silong ng eskuwelahan kung saan ako nag-aaral Ako'y sumunod sa utos ng aking katigangan Sumunod sa estrangherong may kislap sa kanyang ngiti Ngunit dali-dali akong umalis nang mga mata ko'y nanlisik Miyerkules Ako ay nakaupo sa dulo ng bus, iniwan ng mga pasaherong inip Napaisip at nag-iisip na bumaba na ngunit May sumakay na lalaking marilag at ako'y nabihag Hindi ko naiwasang hindi tumitig habang siya'y nakangisi At sa kanyang pagtabi at mag-dikit ang mga biyas namin Agarang tinawag ko ang kundoktor at pinahinto ang sasakyan Huwebes Mag-isa sa aking silid, nakahilata sa kama, Luna sa aking mukha Ang diwa ay naglalakbay at may hinahabol na alaala Bigla kong naalala may mensahe sa aking selepono Isang hubad na larawan ng kausap ko nang wala pang limang araw Nandilat ang aking mga mata at nagising ang aking diwa Sa kalakhang kanyang ipinakita na aking di naman gaanong pinansin Biyernes Ikaw ay aking muling nasulyapan sa isang kainan Malapit sa iyong tinitirhan, may kausap sa iyo'y nakikipagtitigan O sa imahinasyon ko lang iyon? Ngunit hindi ko maiaalis sa puso ko ang masindak, Manlumo, malumbay na kaya **** mabuhay na wala Ang init ng mga balat nating nagtatagpo. Oh Diyos ko, Ako'y pagbigyan mo makasama siya kahit isang gabi lang Isang magdamagang nananaig ang kamunduan Na maglapat ang aming mga dila Na masubo ko ang kabuuan niya hanggang mabulunan Na malasap ang alat ng pawis sa kanyang balat Na mahila ko ang kanyang buhok sa gigil ng pagkasabik Na muling takpan niya ang aking bibig, pinipigilan akong umimik Sabado ng gabi may mensaheng bumungad sa'kin Kami raw ay mag-hapunan at kumain ng pang-himagas hanggang Linggo ng umaga At sa pagkakataong ito ay pumayag na ako.

0

Jul 21, 2016

Jul 21, 2016 at 5:12 AM UTC

BrixArtan

Araw-Araw

Lunes Siya ay tatlong-daang talampakan mula sa aking kinatatayuan Sa kanyang pinaroroonan ako ay patungo Sa dulo ng pasilyong ito siya'y taimtim na naghihintay Sinuway ko ang tawag ng kahayokan ng damdamin At hindi kumatok nang madatnan ang pintuan ng kanyang silid "Hahayaan ko na lang siyang umidlip." sambit sa sarili Martes Siya, isang panibagong habol ng paningin, sumenyas May ngiti siyang ipinakita bago dumiretso sa kasilyas Sa silong ng eskuwelahan kung saan ako nag-aaral Ako'y sumunod sa utos ng aking katigangan Sumunod sa estrangherong may kislap sa kanyang ngiti Ngunit dali-dali akong umalis nang mga mata ko'y nanlisik Miyerkules Ako ay nakaupo sa dulo ng bus, iniwan ng mga pasaherong inip Napaisip at nag-iisip na bumaba na ngunit May sumakay na lalaking marilag at ako'y nabihag Hindi ko naiwasang hindi tumitig habang siya'y nakangisi At sa kanyang pagtabi at mag-dikit ang mga biyas namin Agarang tinawag ko ang kundoktor at pinahinto ang sasakyan Huwebes Mag-isa sa aking silid, nakahilata sa kama, Luna sa aking mukha Ang diwa ay naglalakbay at may hinahabol na alaala Bigla kong naalala may mensahe sa aking selepono Isang hubad na larawan ng kausap ko nang wala pang limang araw Nandilat ang aking mga mata at nagising ang aking diwa Sa kalakhang kanyang ipinakita na aking di naman gaanong pinansin Biyernes Ikaw ay aking muling nasulyapan sa isang kainan Malapit sa iyong tinitirhan, may kausap sa iyo'y nakikipagtitigan O sa imahinasyon ko lang iyon? Ngunit hindi ko maiaalis sa puso ko ang masindak, Manlumo, malumbay na kaya **** mabuhay na wala Ang init ng mga balat nating nagtatagpo. Oh Diyos ko, Ako'y pagbigyan mo makasama siya kahit isang gabi lang Isang magdamagang nananaig ang kamunduan Na maglapat ang aming mga dila Na masubo ko ang kabuuan niya hanggang mabulunan Na malasap ang alat ng pawis sa kanyang balat Na mahila ko ang kanyang buhok sa gigil ng pagkasabik Na muling takpan niya ang aking bibig, pinipigilan akong umimik Sabado ng gabi may mensaheng bumungad sa'kin Kami raw ay mag-hapunan at kumain ng pang-himagas hanggang Linggo ng umaga At sa pagkakataong ito ay pumayag na ako.

46

di ko alam kung ako lang ang ganito o marami ring taong nahihirapan ang emosyon ay ipagtanto. nahihirapan isulat, ilagay sa kwaderno, buhatin ang lapis, at gumawa ng mga letrang bubuo sa isang kantang ikaw lang nakakarinig. isang kantang sumusigaw sa puso’t isipan isang boses na nagsasabing “ako’y pakinggan.” isang bugkos ng mga salita na di mo alam kung pag pinagtabi tabi mo na sa iyong papel ay magkakaroon ng kahulugan. oo. madalas akong ganito. na andaming gustong sabihin ng utak ko pero ni bibig ko o ang kamay ko ay di alam kung paano ito ibubuo. bakit ang dali magsulat? pero ang emosyon, hirap na hirap ibuklat? minsan, nananalangin ako na sana may taong lalapit dito para turuan akong sabihin kung ano nasa utak ko. ngunit kahit meron mang ganung tao, alam ko di parin niya makukuha ang aking gusto. dahil ang mga salita na galing sa utak ko, na para sa akin ay kumakanta ng napakagandang musika ay sa kanya naman, halos pareho, pero di gaanong tugma sa pagkanta. kaya oo. kahit hirap na hirap ako, na sabihin sa lahat ang emosyong sinisigaw ng mga piyesa sa utak ko, tuloy parin ako sa pagsulat kagaya nito. dahil onti onti kong naiintindihan na ang lungkot, saya, o mapa ano man, ay iba iba ang kahulugan sa tao. pero pare parehong ang dama ng nagagawa nito sa puso.

0

Apr 6, 2019

Apr 6, 2019 at 6:36 PM UTC

japheth

sulat

di ko alam kung ako lang ang ganito o marami ring taong nahihirapan ang emosyon ay ipagtanto. nahihirapan isulat, ilagay sa kwaderno, buhatin ang lapis, at gumawa ng mga letrang bubuo sa isang kantang ikaw lang nakakarinig. isang kantang sumusigaw sa puso’t isipan isang boses na nagsasabing “ako’y pakinggan.” isang bugkos ng mga salita na di mo alam kung pag pinagtabi tabi mo na sa iyong papel ay magkakaroon ng kahulugan. oo. madalas akong ganito. na andaming gustong sabihin ng utak ko pero ni bibig ko o ang kamay ko ay di alam kung paano ito ibubuo. bakit ang dali magsulat? pero ang emosyon, hirap na hirap ibuklat? minsan, nananalangin ako na sana may taong lalapit dito para turuan akong sabihin kung ano nasa utak ko. ngunit kahit meron mang ganung tao, alam ko di parin niya makukuha ang aking gusto. dahil ang mga salita na galing sa utak ko, na para sa akin ay kumakanta ng napakagandang musika ay sa kanya naman, halos pareho, pero di gaanong tugma sa pagkanta. kaya oo. kahit hirap na hirap ako, na sabihin sa lahat ang emosyong sinisigaw ng mga piyesa sa utak ko, tuloy parin ako sa pagsulat kagaya nito. dahil onti onti kong naiintindihan na ang lungkot, saya, o mapa ano man, ay iba iba ang kahulugan sa tao. pero pare parehong ang dama ng nagagawa nito sa puso.

31

nang dumating ako sa kalyeng puno ng alaala pinagmasdan ang kalsadang bagong gawa bakas pa rito ang pagdaan ng mga pison na pilit na pinapantay ang baku-bakong landas ng aking kinabukasan 'di pa gaanong tuyo ang itim na aspaltong kalalagay lang at sinusubukang takpan ang sementong 'di man lang nakatikim ng liwanag tulad ng aking puso ang aking pusong sa bawat tibok ay binubuhusan ng malagkit na aspalto ng pagkalimot at ang sementong balot na balot ng matigas at malutong na aspalto'y paulit-ulit na dinadaanan na tila walang pakialam sa kung gaano ba kasakit masagasaan nang paulit-ulit, paulit-ulit, paulit-ulit hanggang sa magkawatak-watak ang aspaltong kalasag ng semento mula sa liwanag at kung ito'y mangyari ay susubukan muling ayusin at bubuhusan ng mainit na aspalto upang takpan ang mga sugat at butas na sumisilip sa liwanag ngunit tulad ng pagdidilig sa patay na halaman o sa pagpilit na malimot ang minahal ay imposible at walang katuturan dahil ang nagagawa lamang ay baku-bakong kalsadang puno ng alaala at kung pagmamasdan ang kalyeng bagong gawa ay bakas ang paghihirap at pagpilit na ikubli ang itinatagong nakaraan

0

Dec 10, 2015

Dec 10, 2015 at 7:38 AM UTC

lance-cecilia

aspalto

nang dumating ako sa kalyeng puno ng alaala pinagmasdan ang kalsadang bagong gawa bakas pa rito ang pagdaan ng mga pison na pilit na pinapantay ang baku-bakong landas ng aking kinabukasan 'di pa gaanong tuyo ang itim na aspaltong kalalagay lang at sinusubukang takpan ang sementong 'di man lang nakatikim ng liwanag tulad ng aking puso ang aking pusong sa bawat tibok ay binubuhusan ng malagkit na aspalto ng pagkalimot at ang sementong balot na balot ng matigas at malutong na aspalto'y paulit-ulit na dinadaanan na tila walang pakialam sa kung gaano ba kasakit masagasaan nang paulit-ulit, paulit-ulit, paulit-ulit hanggang sa magkawatak-watak ang aspaltong kalasag ng semento mula sa liwanag at kung ito'y mangyari ay susubukan muling ayusin at bubuhusan ng mainit na aspalto upang takpan ang mga sugat at butas na sumisilip sa liwanag ngunit tulad ng pagdidilig sa patay na halaman o sa pagpilit na malimot ang minahal ay imposible at walang katuturan dahil ang nagagawa lamang ay baku-bakong kalsadang puno ng alaala at kung pagmamasdan ang kalyeng bagong gawa ay bakas ang paghihirap at pagpilit na ikubli ang itinatagong nakaraan

15

ayoko na sanang bigyan ka pa ng dahilan para mahalin ako para kapag dumating yung oras na maiwan man kita hinde ka gaanong masasaktan maalala mo man ang panahong sinusuyo pa kita ng higit sa iba patunay lang na hanggang sa huli,,,kapakanan mo pa rin ang nagingibabaw sa puso't isipan ko Lumalamig na ang simoy ng hangin at ikaw sana ang di ko gustong pigilin pero " KUNG PANO YON? " siguro kapag wala nang atraksyon!

0

Nov 15, 2015

Nov 15, 2015 at 6:42 AM UTC

TanglawatPanglaw

" COMPANION "

ayoko na sanang bigyan ka pa ng dahilan para mahalin ako para kapag dumating yung oras na maiwan man kita hinde ka gaanong masasaktan maalala mo man ang panahong sinusuyo pa kita ng higit sa iba patunay lang na hanggang sa huli,,,kapakanan mo pa rin ang nagingibabaw sa puso't isipan ko Lumalamig na ang simoy ng hangin at ikaw sana ang di ko gustong pigilin pero " KUNG PANO YON? " siguro kapag wala nang atraksyon!

15

Pag-ibig St. Alas nuebe na ng gabi at heto, Nasa lansangan pa rin at naghihintay ng pag-usad ng trapiko. Malamig na ang hangin at madilim na ang langit, Pagal ang katawan kakaikot kung saan-saan at gusto ko na lamang makarating sa aking mahal na tahanan; Pero ang dami kasing nag-uunahan, Masyadong maingay at halos lahat ay handa nang magkasakitan- Walang pasintabi at mayroong sumisingit, Nananakit, Sumisitsit, O di kaya'y nagmumura na sa galit. Ayan na nga, Mag-aalas dyes na, Pero, heto pa rin sa lansangan; Sa parehong kalsada at parehong estado- Naghihintay na umusad ang trapiko. Sa liblib at masikip na kalyeng hindi gaanong pamilyar kaya naninibago- Pag-ibig St.

0

Apr 4, 2020

Apr 4, 2020 at 1:42 PM UTC

leonoah

Pag-Ibig St.

Pag-ibig St. Alas nuebe na ng gabi at heto, Nasa lansangan pa rin at naghihintay ng pag-usad ng trapiko. Malamig na ang hangin at madilim na ang langit, Pagal ang katawan kakaikot kung saan-saan at gusto ko na lamang makarating sa aking mahal na tahanan; Pero ang dami kasing nag-uunahan, Masyadong maingay at halos lahat ay handa nang magkasakitan- Walang pasintabi at mayroong sumisingit, Nananakit, Sumisitsit, O di kaya'y nagmumura na sa galit. Ayan na nga, Mag-aalas dyes na, Pero, heto pa rin sa lansangan; Sa parehong kalsada at parehong estado- Naghihintay na umusad ang trapiko. Sa liblib at masikip na kalyeng hindi gaanong pamilyar kaya naninibago- Pag-ibig St.

18

Hoy ikaw ! Oo ikaw! Ikaw na walang alam, Ikaw na walang pakiramdam Makinig ka! May sasabihin ako Sana pakinggan mo kasi minsan lang 'to Minsan lang ako gagawa ng isang tula, na alay sa isang tulad mo. Magsisimula ako sa umpisa Sa mga panahong wala pa akong gaanong nadarama Noong unang beses kitang nakilala At unang beses ko ring nakita, Kung paano ngumiti ang iyong mga mata At kung paano ito kumislap tulad ng mga tala Sa umaga Idagdag mo pa yung magandang kurba ng iyong mga labi At matamis **** mga ngiti Na kay sarap pagmasdan Na kay sarap titigan Nung mga oras na yun, Parang ayaw na kitang tigilan Pero hindi. Saglit lang. Ano to? Uulit na naman ako sa isang siklo ng katangahan? Hindi! Ayoko nang masaktan. Ayoko nang masaktan ng paulit ulit Pagod na kong makaranas ng sakit At syempre,matitinding inggit Kaya pinili kong itigil ang lahat At pigilan ang nararamdaman Nagtagumpay ako nung una Pero kinalaunan? nagpatuloy pa rin ang baliw kong puso Kaya nga kapag nakikita ka na, puso'y napapalukso Hinihiling na sana tumigil ang oras, Para nanjan ka lang. Pagkat ikaw lang ang tanging lunas Sa puso kong matinding lungkot ang dinaranas Hinilhiling na sana wag ka nang lumisan pa Dito ka lang sa harap ko. Yun bang tititigan hanggang kelan ko gusto? Pagmamasdan ang bawat paglabas nung dimples mo Hihintaying kahit minsan,mapatingin ka rina pwesto ko At kahit saglit, mapansin mo ako. At alam mo ba? Nagkaroon din ako ng dahilan sa pagpasok ng maaga Hiahabol ko kasi yung pagkakataong makasabay kita sa pila Syempre para ako yung unang makakita sayo Sa ganung paraan feel ko nakalamang ako Alam kong hindi pwede at walang pag - asa Kaya sige. Hahayaan na kita sa kanila Tahimik na lang kitang pagmamasdan mula sa malayo At papanoorin ang magandang mga ngiti mo. Sana dumating yung araw na hindi lang laging ikaw yung aking nakikita Mula sa malayong lugar na pinagtatanawan ko sayo. Alam kong matatapos din ang pantasyang ito. Sana lang dumating agad yung panahon na yun.

0

Oct 11, 2017

Oct 11, 2017 at 1:36 AM UTC

ChameleonInk

#18

Hoy ikaw ! Oo ikaw! Ikaw na walang alam, Ikaw na walang pakiramdam Makinig ka! May sasabihin ako Sana pakinggan mo kasi minsan lang 'to Minsan lang ako gagawa ng isang tula, na alay sa isang tulad mo. Magsisimula ako sa umpisa Sa mga panahong wala pa akong gaanong nadarama Noong unang beses kitang nakilala At unang beses ko ring nakita, Kung paano ngumiti ang iyong mga mata At kung paano ito kumislap tulad ng mga tala Sa umaga Idagdag mo pa yung magandang kurba ng iyong mga labi At matamis **** mga ngiti Na kay sarap pagmasdan Na kay sarap titigan Nung mga oras na yun, Parang ayaw na kitang tigilan Pero hindi. Saglit lang. Ano to? Uulit na naman ako sa isang siklo ng katangahan? Hindi! Ayoko nang masaktan. Ayoko nang masaktan ng paulit ulit Pagod na kong makaranas ng sakit At syempre,matitinding inggit Kaya pinili kong itigil ang lahat At pigilan ang nararamdaman Nagtagumpay ako nung una Pero kinalaunan? nagpatuloy pa rin ang baliw kong puso Kaya nga kapag nakikita ka na, puso'y napapalukso Hinihiling na sana tumigil ang oras, Para nanjan ka lang. Pagkat ikaw lang ang tanging lunas Sa puso kong matinding lungkot ang dinaranas Hinilhiling na sana wag ka nang lumisan pa Dito ka lang sa harap ko. Yun bang tititigan hanggang kelan ko gusto? Pagmamasdan ang bawat paglabas nung dimples mo Hihintaying kahit minsan,mapatingin ka rina pwesto ko At kahit saglit, mapansin mo ako. At alam mo ba? Nagkaroon din ako ng dahilan sa pagpasok ng maaga Hiahabol ko kasi yung pagkakataong makasabay kita sa pila Syempre para ako yung unang makakita sayo Sa ganung paraan feel ko nakalamang ako Alam kong hindi pwede at walang pag - asa Kaya sige. Hahayaan na kita sa kanila Tahimik na lang kitang pagmamasdan mula sa malayo At papanoorin ang magandang mga ngiti mo. Sana dumating yung araw na hindi lang laging ikaw yung aking nakikita Mula sa malayong lugar na pinagtatanawan ko sayo. Alam kong matatapos din ang pantasyang ito. Sana lang dumating agad yung panahon na yun.

56

Hindi gaanong galit at kasakiman Ay kung ano ang kailangan namin At higit pa sa serbisyo na totoo; Mas maraming lalaking magmamahal Ang watawat sa itaas At panatilihin itong una sa pagtingin. Hindi gaanong magyabang at magyabang Tungkol sa watawat, Higit na pananampalataya sa kung ano ang ibig sabihin nito; Higit pang mga ulo ng tuwid, Higit na paggalang sa sarili, Hindi gaanong pinag-uusapan ang mga makina ng giyera. Ang oras upang labanan Upang mapanatili itong maliwanag Ay hindi sa kahabaan ng paraan, Ni 'tawiran ang bula, Ngunit dito sa bahay Sa loob ng ating mga sarili ngayon. 'Dapat nating mahalin Ang watawat sa itaas Sa lahat ng aming lakas at pangunahing; Para sa aming mga kamay Hindi malayong lupain Darating ang mantsa ng pagkahiya. Kung ang watawat na maging Hindi pinasasalamatan, kami Hindi nagawa ang kalaban; Kung mahuhulog ito, Kami, una sa lahat, Kailangang hampasin ang hampas

0

Jan 25, 2021

Jan 25, 2021 at 6:35 PM UTC

racheal-rodriguez

Tungkulin sa ating watawat

Hindi gaanong galit at kasakiman Ay kung ano ang kailangan namin At higit pa sa serbisyo na totoo; Mas maraming lalaking magmamahal Ang watawat sa itaas At panatilihin itong una sa pagtingin. Hindi gaanong magyabang at magyabang Tungkol sa watawat, Higit na pananampalataya sa kung ano ang ibig sabihin nito; Higit pang mga ulo ng tuwid, Higit na paggalang sa sarili, Hindi gaanong pinag-uusapan ang mga makina ng giyera. Ang oras upang labanan Upang mapanatili itong maliwanag Ay hindi sa kahabaan ng paraan, Ni 'tawiran ang bula, Ngunit dito sa bahay Sa loob ng ating mga sarili ngayon. 'Dapat nating mahalin Ang watawat sa itaas Sa lahat ng aming lakas at pangunahing; Para sa aming mga kamay Hindi malayong lupain Darating ang mantsa ng pagkahiya. Kung ang watawat na maging Hindi pinasasalamatan, kami Hindi nagawa ang kalaban; Kung mahuhulog ito, Kami, una sa lahat, Kailangang hampasin ang hampas

30

Ilang buwan Ilang taon Gaanong panahon na ba Ang lumipas Simula noong Huli akong sumulat? Ilang buwan Ilang taon Gaanong panahon na ba Ang nagdaan Matapos ang gabing Itinigil ang paglathala? Ilang buwan Ilang taon Gaanong panahon na ba Ang lumipas Matapos maghilom Ang pusong nawasak? Ilang buwan Ilang taon Gaanong panahon na ba Ang lumipas Nang matapos ang luha Sa pagpatak? Dalawang buwan Isang taon Ganoong kahaba na Ang panahon na lumipas Itinigil ang pagtangis Pagtanggap pala ang siyang lunas

0

Aug 17, 2022

Aug 17, 2022 at 12:22 PM UTC

Ekzentrique

k a y t a g a l n a

Ilang buwan Ilang taon Gaanong panahon na ba Ang lumipas Simula noong Huli akong sumulat? Ilang buwan Ilang taon Gaanong panahon na ba Ang nagdaan Matapos ang gabing Itinigil ang paglathala? Ilang buwan Ilang taon Gaanong panahon na ba Ang lumipas Matapos maghilom Ang pusong nawasak? Ilang buwan Ilang taon Gaanong panahon na ba Ang lumipas Nang matapos ang luha Sa pagpatak? Dalawang buwan Isang taon Ganoong kahaba na Ang panahon na lumipas Itinigil ang pagtangis Pagtanggap pala ang siyang lunas

30

[isang pagsasalin sa Tagalog, batay sa orihinal na "When tomorrow starts without me" ni David Romano] Kapag nagsimula ang bukas na di ako kasama, at ako’y wala roon upang makita; Kung sisilayan ng araw ang iyong mga mata, na puno ng luhang para sa akin, Sinta; Labis kong nais na hindi ka lumuha, katulad ng sa araw na ito’y iyong ginawa, habang inaalala ang maraming bagay at salita, na hindi nasabi o hindi nawika. Batid ko kung gaanong kamahal mo ako, kasingsidhi ng pag-ibig kong tanging sa iyo, at sa tuwinang ako’y iisipin mo, Alam kong hahanap-hanapin mo ako; Subalit kung ang bukas ay magsimulang wala ako, nawa'y pakaunawain mo, na isang sugo ang dumating at tinawag ang aking ngalan, at ang kamay ko’y kanyang hinawakan, at wika’y handa na ang aking paglulugaran, sa malayo’t mataas na kalangitan, at kailangang lumisa’t talikdan, tanang sa aki’y mahal, lahat ay iiwan. Subalit pagtalikod kong palayo, Isang patak ng luha ko’y tumulo, pagkat buong buhay, lagi kong kinukuro, Ayokong mamatay. Maraming dahilan para ako’y mabuhay, maraming gagawin pang mga bagay, Tila imposible, hindi kailanman, na ikaw mahal ko’y iiwan. Bumalik sa ala-ala ko ang mga araw na nagdaan, ang masasaya’t ang mga kalungkutan, Pumuno sa isip ang pag-ibig nating pinagsaluhan, at lahat ng ating galak at kaligayahan. Kung sa kahapo’y mabubuhay akong muli, kahit man lamang kaunting sandali, Magpapaalam ako’t hahagkan ka at marahil, makikita kong ngingiti ka. Ngunit lubos kong napagtanto, na hindi na kailanman mangyayari ito, sapagkat pagkawala’t mga ala-ala na lamang, ang sa aki’y papalit at maiiwan. At nang maalala ko ang sa mundo’y mga kasayahan, na bukas ay di ko na matitikman, ikaw ang naging laman ng isipan, at puso ko’y napuno ng kalungkutan. Ngunit pagpasok ko sa pinto ng kalangitan, Ramdam ko’y ako’y nakauwi sa tahanan. Pagdungaw ng Bathala’t ako’y nginitian, mula sa kanyang gintong luklukan, Wika’y “Ito ang Walang Hanggan, at lahat ng pangakong sa ‘yo’y inilaan". Sa araw na ito, natapos ang buhay sa lupa, ngunit dito ngayon ang simula. Di ko ipapangako ang kinabukasan, ngunit ang ngayon ay magpakaylanman, at dahil bawat araw ay pareho lamang, ang nakaraa’y hindi na kasasabikan. Ngunit ikaw ay naging matapat at naniwala, tunay at totoo, lubos na nagtiwala. Kahit may panahong may mga hindi tama, na alam **** hindi dapat ginawa. Ngunit ikaw ay pinatawad na at ngayon sa wakas ay malaya na. Kaya’t kamay ko ba’y hindi mo hahawakan at sa buhay ko, ako’y sasamahan? Kaya pag sumulong na ang bukas at wala na ako, huwag **** iisiping nagkalayo tayo, dahil sa tuwinang iisipin mo ako, Nandito lang ako, diyan sa puso mo.

0

Jul 19, 2019

Jul 19, 2019 at 5:11 AM UTC

JunLit

Kapag nagsimula ang bukas na di ako kasama

[isang pagsasalin sa Tagalog, batay sa orihinal na "When tomorrow starts without me" ni David Romano] Kapag nagsimula ang bukas na di ako kasama, at ako’y wala roon upang makita; Kung sisilayan ng araw ang iyong mga mata, na puno ng luhang para sa akin, Sinta; Labis kong nais na hindi ka lumuha, katulad ng sa araw na ito’y iyong ginawa, habang inaalala ang maraming bagay at salita, na hindi nasabi o hindi nawika. Batid ko kung gaanong kamahal mo ako, kasingsidhi ng pag-ibig kong tanging sa iyo, at sa tuwinang ako’y iisipin mo, Alam kong hahanap-hanapin mo ako; Subalit kung ang bukas ay magsimulang wala ako, nawa'y pakaunawain mo, na isang sugo ang dumating at tinawag ang aking ngalan, at ang kamay ko’y kanyang hinawakan, at wika’y handa na ang aking paglulugaran, sa malayo’t mataas na kalangitan, at kailangang lumisa’t talikdan, tanang sa aki’y mahal, lahat ay iiwan. Subalit pagtalikod kong palayo, Isang patak ng luha ko’y tumulo, pagkat buong buhay, lagi kong kinukuro, Ayokong mamatay. Maraming dahilan para ako’y mabuhay, maraming gagawin pang mga bagay, Tila imposible, hindi kailanman, na ikaw mahal ko’y iiwan. Bumalik sa ala-ala ko ang mga araw na nagdaan, ang masasaya’t ang mga kalungkutan, Pumuno sa isip ang pag-ibig nating pinagsaluhan, at lahat ng ating galak at kaligayahan. Kung sa kahapo’y mabubuhay akong muli, kahit man lamang kaunting sandali, Magpapaalam ako’t hahagkan ka at marahil, makikita kong ngingiti ka. Ngunit lubos kong napagtanto, na hindi na kailanman mangyayari ito, sapagkat pagkawala’t mga ala-ala na lamang, ang sa aki’y papalit at maiiwan. At nang maalala ko ang sa mundo’y mga kasayahan, na bukas ay di ko na matitikman, ikaw ang naging laman ng isipan, at puso ko’y napuno ng kalungkutan. Ngunit pagpasok ko sa pinto ng kalangitan, Ramdam ko’y ako’y nakauwi sa tahanan. Pagdungaw ng Bathala’t ako’y nginitian, mula sa kanyang gintong luklukan, Wika’y “Ito ang Walang Hanggan, at lahat ng pangakong sa ‘yo’y inilaan". Sa araw na ito, natapos ang buhay sa lupa, ngunit dito ngayon ang simula. Di ko ipapangako ang kinabukasan, ngunit ang ngayon ay magpakaylanman, at dahil bawat araw ay pareho lamang, ang nakaraa’y hindi na kasasabikan. Ngunit ikaw ay naging matapat at naniwala, tunay at totoo, lubos na nagtiwala. Kahit may panahong may mga hindi tama, na alam **** hindi dapat ginawa. Ngunit ikaw ay pinatawad na at ngayon sa wakas ay malaya na. Kaya’t kamay ko ba’y hindi mo hahawakan at sa buhay ko, ako’y sasamahan? Kaya pag sumulong na ang bukas at wala na ako, huwag **** iisiping nagkalayo tayo, dahil sa tuwinang iisipin mo ako, Nandito lang ako, diyan sa puso mo.

70