Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
G A Lopez Dec 2019
Ang sabi ng mga madla
Madaya ang tadhana
Iibig ka na sa maling tao pa.
Ngunit tadhana nga ba ang madaya
O tayong mga tao lang talaga?

Kay damot ng tadhana
Ang taong gusto mo'y hindi makuha
Bakit iyong iba wala namang ginagawa
Samantalang ako'y halos umiyak na ng isang baldeng luha
Hindi ka pa rin makuha

Hanggang ngayo'y hinahangaan ka pa rin sa malayo
Malabo mang mapansin mo
Hindi mo man pansin ang presensya ko
Narito lamang ako,
Ipagdarasal ang kapakanan mo.

Sana'y madali lang ipagsigawan
Ang aking nararamdaman
Ngunit alam kong tututol ang mundo
Ilalayo ka sa akin ng mga tao
Masasaktan lamang tayong pareho.

Ang daya daya ni tadhana
Ako ang unang nakahanap sa'yo
Ngunit mas pinili **** mapunta sa malayo
Nagkamali ako
Lahat ng aking mga paratang ay hindi totoo

Ikaw ang madaya
Inibig kita ngunit sinira mo ako
Nilisan mo ako at sumama ka sa malayo
Iniwan mo ang kalahati ng puso ko
Ang iba'y na sa iyo.

Kaya madaya ka!
Narito ako't balisa
Habang ika'y nagpapakasaya
Sa yakap ng iba.
Madaya ka!

Libo libong alala
Ang naging sandigan ko
Upang ika'y bumalik at magmakaawa
Magmakaawa na bigyan pa kita
Bigyan ng pagkakataon na muli pang magsasama

Naghintay ako ng iyong pagparito
Ngunit malamig na hangin lamang
Ang sumalubong sa akin.
Hindi ka na maaaring bumalik pa!
Bakit pa ako umaasa?

Madaya ka!
Random Guy Oct 2019
Ang kwento natin ay binuo sa gitna ng maling sitwasyon at maling pagkakataon.

High school.

Magkaibigan tayo noon.
Nagsasabihan ng problema, umiiyak sa isa't isa.
Kabisado mo ako, at kabisado na rin kita.
Tantya ko ang birong magpapatawa sayo at tantya ko rin naman ang tamang kiliti upang mawala ang galit mo.

Nakahanap tayo sa isa't isa ng kanlungan at hingahan sa nakakasulasok na mundo.

Lumapit at patuloy pang napalapit ang loob ko sa'yo, at ikaw sa akin. Hindi ko na rin namalayan na mahal na pala kita. Taguan ng nararamdaman ang nilaro natin ng ilang buwan. Totoo, laking gulat ko rin sa sarili ko kung paano ako nahulog sa'yo. Dahil ang katulad mo ay isang dyosa na hindi ko dapat lapitan, hagkan, o kahit hawakan man lang. Hanggang ang simpleng tingin ay naging mga titig, mga haplos lang dapat sa kamay ay naging mga kapit, at magkatabi lamang ngunit iba ang dikit.

Napuno ang puso ko ng pagmamahal at umabot na ito sa pagsabog. Naglahad ng nararamdaman, nagbabakasakaling pareho ang 'yong nadarama.

Pero mas laking gulat ko nang sabihin **** mahal mo rin ako. At isa 'yon sa pinaka masayang araw ng buhay ko.

Simula noon ay araw araw nang hawak ang iyong kamay, inaamoy ang iyong buhok, nagpapalitan ng mga mensahe, kinakantahan; ginagawa ang lahat upang mapakita lang sayo.. na mahal kita. Pero higit sa mga pinakita natin sa isa't isa ay mas tumimbang ang mga hindi natin pinakita ngunit pinadama.

Hawak ko ang buwan at ang mga bituin kapag kasama kita ngunit bakit ba kapag tayo'y masaya ay talagang lungkot ang susunod.

Nalaman ng mga magulang mo kung ano ang meron tayo. Hindi ko noon inasahan na ang mga susunod na mga linggo at buwan ay ang pinaka madilim na parte ng buhay ko. Dahil ang kwento natin ay binuo sa gitna ng maling sitwasyon at maling pagkakataon.

Papasok ka sa eskwela ng mapula ang mata at may pasa sa braso. Ngunit ang mas pumapatay sa akin ay ang ngiti sa labi mo. Mga ngiting hindi ko masabing peke dahil totoo. Dahil ba masaya kang makita ako kahit na ang sakit na nararamdaman mo ay dahil sa pagmamahal ko? Hindi nanlamig ang pagmamahal natin dahil sa kung ano mang ginawa natin sa loob ng relasyon. Kundi ang lamig ng pataw ng galit ng mas nakatatanda sa atin. At ang mas masakit ay hindi pa natin kayang lumaban.

Ang hindi mo alam ay walang lumipas na araw na hindi rin ako umiyak sa harap ng ating mga kaibigan, sa harap ng salamin, sa harap ng isang ****, sa harap ng mga matang nangungusap at ang sabi ay...

"may isang pagmamahalan na naman ang namatay."

Pinatay sa gitna ng saya, pinatay sa gitna ng ligaya, pinatay sa gitna ng magandang paglago.

Pinatay tayo ng tadhana. Pinatay tayo ng mga taong walang tiwala. Pinatay tayo ng mga taong ang  tingin sa atin ay mga isip-bata. Oo, tayo'y mga bata pa noon ngunit alam ko, alam ko na ang pag-ibig na 'yon ay totoo.

Nagsimula ka ng hindi pumasok sa eskwela. At kung ilang oras kitang hindi nakita sa iyong upuan ay ganon ding haba ng oras ng aking pagiyak sa likod ng silid. Sinisisi ang sarili sa kung bakit ganito at bakit ganyan. Bakit ganito ang tadhana? Bakit ganyan ang pag-ibig? At makikita nila sa mga luha ko na lumuluha na rin ito dahil sa patuloy na pagpatak, bagsak sa kahoy na upuan. At mas lalong bumabagsak ang luha ko dahil hindi ko alam kung anong nangyayari sayo. Sinasaktan ka ba? Umiiyak ka rin ba? Mahal mo pa ba ako? Kung pwede lang hugasan ng luha ang mga tanong ay kakayanin, dahil sa dami ay kayang anurin ang mga ito.

Ilang linggo pa ay hindi na tayo nakapag usap, pumapasok ka ngunit ang kaya lang nating gawin ay maghawak ng kamay. Dahil kalakip ng mga salita ay patak ng luha. Kaya tinakpan natin lahat ng ito ng hawak sa kamay, patong ng ulo sa balikat, yakap. At hindi ko inasahan na huli na pala 'yon. Dahil tapos na ang taong 2011-2012 ng eskwela. At hindi na kita nakita; ni anino, ni bagong larawan mo, sa loob ng maraming taon.

Ang meron lang ako ay ang manila paper na binigay mo sa kaibigan natin para ibigay sa akin. Na nagpaisip sa akin na sana, sana man lang ay nakita kita bago mo inabot ang pinaka mahabang mensahe na nabasa ko, mula sa pagiibigang pinilit na pinapatay.

Pagkatapos ng mga tagpong iyon, nalaman kong lilipat ka na ng eskwela sa susunod na taon. At parang 'yon na ang nagpa manhid sa pusong meron ako noon. O kung meron pa ba ako non noon. Dahil sa ilang linggo at buwan ng pinaka madilim na parte ng buhay ko ay unti-unti na pala itong nabasag, nawala, at nadurog.

Ilang taon rin bago ito nabuo o nabuo nga ba talaga ito. Ilang taon din akong nagmahal ng walang puso, dahil utak ang ginamit ko. Doon ko nasabi na ang pagmamahal ko sayo ay ang unang pagmamahal ko sa una kong puso.

Ilang taon akong nagpagaling, nakahanap ng kanlungan sa iba, kasayahan, kakumpletuhan, kabuuan.

Sa likod ng aking isip ang tanong na, "Nasaan na kaya s'ya?"

Hindi naaalis sa mga inuman ng barkada ang mga tanong na, "Saan na s'ya? Nakita mo na ba 'yon ulit?" Alam kong ramdam din nila, na kahit ano ang isagot ko ay may marka 'yon sa puso ko.

"Nakita ko s'ya sa Fatima ah."

"Nakakasalubong ko 'yon ah."

At kahit ilan pang pahapyaw ng mga tropa ang magpaalala ng ikaw ay may sakit pa rin. Kahit hindi ko ipakita, ramdam.

Walong taon.

Walong taon ang lumipas ng muli tayong magusap.
Kamusta?
Maayos naman,
Ikaw?
Okay lang din.

At para bang binalot muli ang puso ko ng muling pagkawasak mula noong umpisa.

At tila ba hindi pa pala natapos ang istorya natin sa nakalipas na walong taon, hindi pa pala namatay ang 2012 na bersyon ng mga sarili natin.

Nagusap tayo. Pero 'yon pala ang mali natin. Na kaya pala hindi na tayo nagusap hanggang sa mga huling sandali ng pagkikita natin ay alam nating ang mga salita ay katumbas ng luha, at ang mga salita ay katumbas ng sakit, at ang mga salita ay katumbas ng muling pagwawakas.

Apat na libo tatlong daan at walumput tatlong milya ang layo natin sa isa't isa. Muli, ang parte ng kwentong ito ay nabuo na naman sa gitna ng maling sitwasyon at maling pagkakataon.

At ang pinaka masakit sa lahat at ang punit sa kwento nating dalawa ay meron na akong iba. Dahil alam kong hindi kita nahintay, at sana malaman **** hindi ka rin naman nagparamdam. Ang kwento nating dalawa ay masyadong naging komplikado dahil sa iba't ibang kamalian ng sitwasyon at pagkakataon.

At alam kong sa pagkakataon na ito ay hindi na dapat natin ito sisihin, dahil ang kamalian ay nasa atin nang dalawa. Kung paanong naging sobrang huli na pala, o sobrang aga pa pala.

Ang kwento nating dalawa ay maaaring dito na matatapos ngunit ayoko naman ding magsalita ng tapos, kagaya ng nangyari matapos ang walong taon, biglang nabuksan ang kwento. At hindi ko alam kung ilang taon ulit, o talagang tapos na.

Pero kagaya nga ng sabi mo, ito ang ang paborito **** kwento sa lahat, at oo, ako rin. Ang kwentong ito ay magsasalin salin pa sa inuman, sa kwentuhan, sa simpleng halinghingan, kwentong bayan; na may isang lalaki at babae na nagmahalan kahit pa pinilit itong patayin at makipag patayan. Isang kwentong puno ng kawasakan, at patuloy na pinaglaruan ng tadhana. Tapos na nga ba ang pahina? Muli, kagaya ng nakalipas na walong taon, ang sagot ay oo. Ngunit ang kwento ay buhay pa, at patuloy na mabubuhay pa sa puso ko.
giggletoes
Random Guy Oct 2019
kay dami nang salita
letra
pasadya
na ang paksa ay tadhana
kung paanong sinira
binuo ulit
at sinira
ngunit binuo ulit
nito ang aking buhay
parang isang laro
na walang nakakaintindi ng panuntunan
o meron nga ba
parang isang lugar na puro ulan
o puro init
walang katamtaman
dahil hindi nito alam ang salitang katamtaman
ang alam lang nito
ay pagtagpuin ang mga taong hindi naman pala para sa isa't isa
o pagtagpuin sa maling lugar
maling oras
maling pangyayari
maling edad
maling sitwasyon
dahil hindi nito alam ang salitang katamtaman
ang alam nito ay katindihan
tindi sa nagmamahalang magkaiba ng relihiyon
tindi sa nagmamahalang di mabigyan ng pagkakataon
tindi sa nagmamahalang nasayang ang ilang taon
tindi sa nagmamahalang bata pa noon
tindi sa nagmamahalang di pa alam ang ganitong sitwasyon
dahil ang tadhana ay hindi alam ang salitang katamtaman
dahil kung alam nya
edi sana walang nasayang na mga sana
rant lang
Random Guy Oct 2019
bawat tadhana ng isang tao ay kakabit ng isa
kahit pa
ilang taong hindi nagusap
ay babalik pa rin sa kung anong trato sa isa't isa
kaya ngayong nagparamdam ka
ay mas naguluhan ako kaysa noong unang umalis ka
Random Guy Oct 2019
bawat tadhana ng isang tao ay kakabit ng isa
parang natutulog na magkasintahang nagpapalitan ng hininga
kaya nung maghiwalay tayo
ay mas nawalan ako ng tulog sa pagbabakasakaling babalik ka pa
Random Guy Oct 2019
bawat tadhana ng isang tao ay kakabit ng isa
parang tali na may buhol
kaya nung maghiwalay tayo
ay mas humigpit ang paniniwala ko
na sa akin ka pa rin sa huli
unnamed Jul 2019
dear,
today i have decided: i am setting you free.

i’m writing this from a small house in the Bay, that overlooks the sea. the sun is setting in the valley, bright orange sinking into the ocean. i am surrounded by palm trees and lush green foliage. your favorite color.

on my first day i thought about how much you’d love it here. i was blasting your favorite song through my new favorite city earlier, cause i guess i wanted you to feel the peace i get from breathing in this town’s cool breeze. i wish i could tell you about my uncle and cousins, about the whole conversation we had about (swt) إن شاء الله  - and what a beautiful word that is. beautiful like your soul. your mind. your face that i may never get to see again.

kahit magsikat ang araw, at maglipas ang gabi, hindi ibig sabihin na babalik ka rin sa akin. at siguro tinatanggap ko na yan.

(there’s something about closure that only ones native tongue can provide. it helps me understand what otherwise cannot be comprehended. i’m sure it’s the same for you.
but i digress.)

i desire for you, so badly, to fit into the fabric of my life. to let me into your deepest fears. to laugh with me when i need to be reminded that life is full of joy as much as sorrow.
even now, i wish you were sitting with me in this house by the sea. but the truth is that you’re not. you’re two thousand, three hundred miles away. even further is your heart from mine.

because the truth is that i tore you from the fabric of my heart. and i’m sorry. i know that no apology could ever bring you back. but i want you to know i am. i’m sorry i overstepped your boundaries. i’m sorry i broke your heart.

(every person i meet now knows this. they may never know your name. but they will know the imprint you left on my skin the night you hugged me in the study room, when you said you weren’t rejecting me but redirecting me for something better. and i tear up remembering your words. cause every person that knows me knows you, from the way i ask them where i should draw the line. what boundaries do they need. what do they need from me.)

you knew it was best for you to leave. whether that is good for me, i still don’t know. but i want you to know that i want the best for you, and if the best thing for you is to not know me anymore, i accept that. i hope this distance is helping you heal.

what i do know is that right now, i am sitting in this house by the sea. watching the waves break over rocks. crashing into each other, too. my wave broke against your rock and retreated back into the ocean. and in the period when our waves superimposed, you reminded me that it’s okay to take a chance on love. that when i push people away with my vicious, vicious words, everyone gets hurt. including me. and maybe some people are not meant to love me forever. maybe some loves are just meant to pass by. but it doesn’t make them any less important.

i meant what i said, in the laundry room.
the first Saturday night.
“mahalaga ka.” you are important (to me). and you always will be. cause i may not love you like that anymore, maybe i just loved a version of you that doesn’t exist, but i’ll always be grateful that i got to know you. cause to know you is to love you. thank you for letting me know you. thank you for letting me witness the love you give to the people you love.

in spite of our differences, we are so similar in so many ways. i see myself in all the ways that you are hurt, cause i have passed through those hurdles too. and that’s why i’m not too worried, cause for as stubborn as you are, you’ll find a way to make it through. and i’ll be silently rooting for you.

right now, i am sitting in this house by the sea. and the waves are breaking, sinking, crashing, rising. the way our own waves crashed and retreated. the way we broke - the way i broke you and that broke something in me - in between. maybe one day we’ll meet when we are both rising. all i know is that i hope we both take our time. you stitched your way into the fabric of my heart and my future lovers will always know, cause you are one of the people that first taught me how to love.
even if you never loved me back.

(it’s funny, how the people that don’t love us often teach us the most about love.)

take your time, dear. maybe one day i will be sitting in this house by the sea and you’ll be in my life again. but maybe you won’t. one day i’ll understand why your wave drifted into the harbor of my heart and sailed away, just like that. but i think i’m already beginning to understand that insha’Allah i will love again. and so will you.

i still pray for you every time i clasp the rosary beads that come from an olive tree in your home, because your God-fearing attitude has made me love and fear God even more. and i will visit one day, even if you won’t be around to hear all about it. who knows, maybe one day you’ll read all about it.

i hope you remember the word, tadhana. that we don’t meet people for an accident. meeting you was not an accident. cause you taught me so many lessons, which i’m determined not to have to learn again. i pray i never hurt someone the way i hurt you, ever again.

alam ng Diyos (LORD knows) there are so many things I have left to tell you. so many things about the places i get to visit and the people i’ll get to love. the people i will love better now, because i knew you; because i loved you first.

but because there is a chance that we are not fated to meet again in this life, i’ll save it for when i see you in the next one.

(or maybe we’ll party in heaven if i’m not sent to Jannah wallah.)

.إن شاء الله
أنا بحبك
and i always will

yours,
l.m.b.f.

P.S.
malaya ka na.
to a palestinian boy from dearborn, michigan, here are the last things a pilipina girl from metro manila wants you to know. if somehow this letter finds its way to you.
you know who you are.

sometimes we hurt the ones we love. and it tears us apart. and sometimes anything we try to do to fix it is “too little, too late.”
i was constructed by the desire to undo.



malaya-Filipino word meaning “free“
EU EU May 2019
Tila ako'y pinaglaruan ng tadhana
Nalulunod sa mga baka sakali
Bungad nito'y panandaliang tuwa sa una
At pangmatagalang pait at sakit sa huli

Unang yakap at halik mula sa kabiyak
Nagdulot ng pagluha dahil ang tayo'y malabo maging tiyak
Handa akong masaktan at bitawan ka
Mamahalin kita habang may oras pa
This is a poem I made when we decided to end our relationship in 5 months but now we are forever. ITS A CUTE AND LONG STORY HEHEHE
Hindi ako magsisinungaling, marami na akong nakilalang kagaya mo.
Kaya laging nagtatanong mga kaibigan ko,
"ano ba espesyal sa taong 'to?"
Hindi ko rin masagot.
Ano nga bang meron sa'yo?

Saan ba ko nahulog,
Sa mga ngiti **** di ko malimutan, sa kamay **** hirap akong bitawan, o sa boses **** araw-araw kong gusto marinig?
Sa'yo.
Sa'yo mismo, ikaw ang sagot.

Ikaw ang sagot sa mga tanong ko.
ngunit mananatili na lang na kulang kulang at may patlang ang pag-ibig na ito.

Itinadhana tayong magkakilala ngunit hindi tayo itinadhana para sa isa't isa.

Pero baka bukas, magbago ang mga bagay bagay.
Baka bukas, mag-iba ang ihip ng hangin.
sana na bukas, pag mulat ng aking mga mata
katabi ka na.
sana bukas, pag mulat ng aking mga mata,
akin ka na.

dumaan ang ilang bukas, may mahal ka nang iba.
Next page