"naubusan" poems - Hello Poetry

Bakit ba Ganito sa pinas Kung saan masyado tayong tutok sa tamang landas Landas na di naman natatahak Pagkat lahat ng pangako ng mga naging pangulo ay puro palpak Ano nga ba ang tamang landas Palagi na lamang itong bukambibig ng mga taong malalaki ang bibig ngunit maliliit at malalamig naman ang mga puso. Wagas kung makapagsabi ng tamang landas Kailan ba magwawakas ang pagpapatag sa tamang landas Tila masyado nang nabigyang importansya ang paghahanda sa tamang landas Na naaaksya na ang pera ng ating mga probinsya Ang mga pangakong napako Ang mga pulitkong napako na sa pagtahak sa landas na ito Na tila nakakalimutan na nilang isama ang sambayanan sa pagtahak nito Ang mga mamamayang pilipino na naubusan na ng lakas Pagkat wala na halos mailagay sa hapagkainan na bigas Sa walang katapusang pag taas ng tax upang mabuo at mapatag lang ang sinasabing tamang landas Mga pukitikong Masyado nang naging overly attached sa tamang landas Na tila konting lubak lang kuha agad sa kaban ng bayan... Sa pera ng mga mamamayan.. Upang magpagawa ng bagong daan. Mas matuwid na daan. Wow. Gusto nyo ba ng sapak? Bakit hindi nalang hayaan ang malubak na daan? Bakit hindi nalang hayaan ang konting baluktot sa daan? Basta siguraduhin lang natin na tama ang ating pupuntahan. Na pagdating natin sa ating paroroonan, paglingon natin ay wala na tayong babalikan dahil wala na tayong naiwan. Magkaroon man ng galos sa paglalakbay, ang sakit ay kayang pawiin ng haplos ng kapwa pilipinong naging kasama mo sa pagtahak ng daan na tnahak ng bawat pilipino. Ang kailangan namin ay isang pinuno Hindi pangulo na ituturo lamang ang tamang daan habang nakasakay sa kanyang mamahaling sasakyan at hindi na namamalayan na kanya na palang naiwan ang mga mamamayan.

0

Oct 18, 2015

Oct 18, 2015 at 12:19 AM UTC

ZT

Bakit ganito sa Pinas? (TAGALOG)

Bakit ba Ganito sa pinas Kung saan masyado tayong tutok sa tamang landas Landas na di naman natatahak Pagkat lahat ng pangako ng mga naging pangulo ay puro palpak Ano nga ba ang tamang landas Palagi na lamang itong bukambibig ng mga taong malalaki ang bibig ngunit maliliit at malalamig naman ang mga puso. Wagas kung makapagsabi ng tamang landas Kailan ba magwawakas ang pagpapatag sa tamang landas Tila masyado nang nabigyang importansya ang paghahanda sa tamang landas Na naaaksya na ang pera ng ating mga probinsya Ang mga pangakong napako Ang mga pulitkong napako na sa pagtahak sa landas na ito Na tila nakakalimutan na nilang isama ang sambayanan sa pagtahak nito Ang mga mamamayang pilipino na naubusan na ng lakas Pagkat wala na halos mailagay sa hapagkainan na bigas Sa walang katapusang pag taas ng tax upang mabuo at mapatag lang ang sinasabing tamang landas Mga pukitikong Masyado nang naging overly attached sa tamang landas Na tila konting lubak lang kuha agad sa kaban ng bayan... Sa pera ng mga mamamayan.. Upang magpagawa ng bagong daan. Mas matuwid na daan. Wow. Gusto nyo ba ng sapak? Bakit hindi nalang hayaan ang malubak na daan? Bakit hindi nalang hayaan ang konting baluktot sa daan? Basta siguraduhin lang natin na tama ang ating pupuntahan. Na pagdating natin sa ating paroroonan, paglingon natin ay wala na tayong babalikan dahil wala na tayong naiwan. Magkaroon man ng galos sa paglalakbay, ang sakit ay kayang pawiin ng haplos ng kapwa pilipinong naging kasama mo sa pagtahak ng daan na tnahak ng bawat pilipino. Ang kailangan namin ay isang pinuno Hindi pangulo na ituturo lamang ang tamang daan habang nakasakay sa kanyang mamahaling sasakyan at hindi na namamalayan na kanya na palang naiwan ang mga mamamayan.

27

080416 Ilang beses na akong sumusulat ng tula, Nagbilang ng talatang puno ng metapora, At naglaan ng kuwit sa humihingal na mga pangungusap. Ilang beses na akong humukay ng alaala, Mabigyang buhay lamang ang reporma ng katha, Makaniig lamang ng puso ang mga mambabasa. Ilang beses na akong nagtapon ng papel, Naubusan ng tinta't napurulan ng panulat. Ilang beses ko nang sinabi saking sariling "Hihinto na ako sa sa pagsusulat." Bagkus sa bawat pintig ng puso'y Tanging Ikaw ang pamagat. At sa bawat pagsalin ng lenggwahe ng damdami'y Ni hindi masilayan ang binagtas ng pusong marupok na. Ilang beses na akong nagtula, Pero paulit-ulit ang tugma, Ikaw at Ikaw pa rin ang pamagat.

0

Aug 4, 2016

Aug 4, 2016 at 9:17 PM UTC

psalmiseta

Ikaw pa rin ang Pamagat

080416 Ilang beses na akong sumusulat ng tula, Nagbilang ng talatang puno ng metapora, At naglaan ng kuwit sa humihingal na mga pangungusap. Ilang beses na akong humukay ng alaala, Mabigyang buhay lamang ang reporma ng katha, Makaniig lamang ng puso ang mga mambabasa. Ilang beses na akong nagtapon ng papel, Naubusan ng tinta't napurulan ng panulat. Ilang beses ko nang sinabi saking sariling "Hihinto na ako sa sa pagsusulat." Bagkus sa bawat pintig ng puso'y Tanging Ikaw ang pamagat. At sa bawat pagsalin ng lenggwahe ng damdami'y Ni hindi masilayan ang binagtas ng pusong marupok na. Ilang beses na akong nagtula, Pero paulit-ulit ang tugma, Ikaw at Ikaw pa rin ang pamagat.

18

Kamusta kana? Ilang taon na ang nagdaan nuong ika'y aking nakilala. Mahigit kumulang na rin ang luhang lumabas sa aking mga mata Nuong ako'y iniwan **** nag-iisa. Nuon pag ika'y naaalala nagwawala dahil sa nadarama. Ngayon ako'y napapangiti na lamang sa twina. Akala ko dati ay di ko makakaya, ngunit heto unting unting sumasaya kahit wala ka. Mahirap sa umipsa, Pero nakaya Mahirap sa umpisa, oo Parang nilibing at hinampas ng troso. Ako'y litong lito hindi alam kung bakit ganito Kung bat nilisan mo... "Sana pala pinigilan kita para ngayon para ika'y kasama parin at nasa tabi ko padin." Yan ang aking hiling sa unang linggong ika'y hindi kapiling. Ako'y humihiling sa bituin na sana ika'y bumalik sa akin Ngunit tila ba'y hangin ang sumagot at hindi ako pinansin. Mahal wag mag-alala kasi kaya ko na ang mag-isa at wala ka. Mas malakas na ako kaysa sa dating nakilala mo. Hindi na ako umiiyak pagnag-iisa Mas kaya ko na. Alam mo minsan ang ang tanong sa sarili ko "paano kaya ikaw parin ay nandito?" "Magiging kompleto kaya ang araw ko?" Pero ang sagot ng isip at puso "Mas mabuting ika'y nilisan kaysa minahal sa kasinungalingan. Naging malakas ka nang ikaw ay iniwan. Naging makata ka paminsan minsan." Kaya alam ko sa sarili na mas maayos na na ako'y iyong binabayaan Pero mas masaya at buo parin ang aking puso kong hindi mo iniwan sa kadiliman. Sana, iyong malaman na ika'y aking minahal ng lubusan, "Huwag **** pabayaan ang iyong kalusugan" Aking huling habilin bago ka lumisan. Tinanong ko parin ang aking sarili minsan, "Ako ba'y may pagkukulang? O sadyang ako lang ang nagmahal sa aming pag-iibigan?" Maraming tanong ang tumatakbo sa aking isipan pag alaala ay naalala paminsan-minsan. Ngunit lahat ng yon ay di mo masasagot at aking na lamang dinagdag sa tulaan. Lahat na ata'y aking nakwento sa tulang ito. Ito, itong tula na ito ang tanging paraan upang malaman mo Ang pagdurusang pinagdaanan ko nang mawala ka sa piling ko. Ang mga pangakong binitawan mo para bang naglaho Pero kahit masakit ang ginawa mo Hindi kita masisisi sa pagkukulang nagawa ko Hindi ko masisi ang tadhana kung hindi tayo para sa dulo. Kahit na ganito, ikaw ang nagparamdaman ng pagmamahal Kaya hindi ko kita malimut-limutan kahit tila ba'y ako ay sinasakal. Sadyang ikaw lamang ay minahal kahit na isang malaking sampal na ako'y iyong iniwang luhaan at puso'y nagdurugo sa daan na kahit pa'y ikaw ay may iba ng mahal kahit pa na naubusan na ang luha at letra sa aking isipan. At heto ako ipinagdiriwang ang ating kaarawan kung saan nagsimula ang ating pagmamahalan. Sana'y iyong malaman, na ako'y hindi nakakalimot sa ating tagpuan at mga kasiyahan. Sana rin iyong malaman, ang pangalan ng ating anghel ay Adrian.

0

Oct 6, 2018

Oct 6, 2018 at 1:31 PM UTC

HAN1004

ADRIAN

Kamusta kana? Ilang taon na ang nagdaan nuong ika'y aking nakilala. Mahigit kumulang na rin ang luhang lumabas sa aking mga mata Nuong ako'y iniwan **** nag-iisa. Nuon pag ika'y naaalala nagwawala dahil sa nadarama. Ngayon ako'y napapangiti na lamang sa twina. Akala ko dati ay di ko makakaya, ngunit heto unting unting sumasaya kahit wala ka. Mahirap sa umipsa, Pero nakaya Mahirap sa umpisa, oo Parang nilibing at hinampas ng troso. Ako'y litong lito hindi alam kung bakit ganito Kung bat nilisan mo... "Sana pala pinigilan kita para ngayon para ika'y kasama parin at nasa tabi ko padin." Yan ang aking hiling sa unang linggong ika'y hindi kapiling. Ako'y humihiling sa bituin na sana ika'y bumalik sa akin Ngunit tila ba'y hangin ang sumagot at hindi ako pinansin. Mahal wag mag-alala kasi kaya ko na ang mag-isa at wala ka. Mas malakas na ako kaysa sa dating nakilala mo. Hindi na ako umiiyak pagnag-iisa Mas kaya ko na. Alam mo minsan ang ang tanong sa sarili ko "paano kaya ikaw parin ay nandito?" "Magiging kompleto kaya ang araw ko?" Pero ang sagot ng isip at puso "Mas mabuting ika'y nilisan kaysa minahal sa kasinungalingan. Naging malakas ka nang ikaw ay iniwan. Naging makata ka paminsan minsan." Kaya alam ko sa sarili na mas maayos na na ako'y iyong binabayaan Pero mas masaya at buo parin ang aking puso kong hindi mo iniwan sa kadiliman. Sana, iyong malaman na ika'y aking minahal ng lubusan, "Huwag **** pabayaan ang iyong kalusugan" Aking huling habilin bago ka lumisan. Tinanong ko parin ang aking sarili minsan, "Ako ba'y may pagkukulang? O sadyang ako lang ang nagmahal sa aming pag-iibigan?" Maraming tanong ang tumatakbo sa aking isipan pag alaala ay naalala paminsan-minsan. Ngunit lahat ng yon ay di mo masasagot at aking na lamang dinagdag sa tulaan. Lahat na ata'y aking nakwento sa tulang ito. Ito, itong tula na ito ang tanging paraan upang malaman mo Ang pagdurusang pinagdaanan ko nang mawala ka sa piling ko. Ang mga pangakong binitawan mo para bang naglaho Pero kahit masakit ang ginawa mo Hindi kita masisisi sa pagkukulang nagawa ko Hindi ko masisi ang tadhana kung hindi tayo para sa dulo. Kahit na ganito, ikaw ang nagparamdaman ng pagmamahal Kaya hindi ko kita malimut-limutan kahit tila ba'y ako ay sinasakal. Sadyang ikaw lamang ay minahal kahit na isang malaking sampal na ako'y iyong iniwang luhaan at puso'y nagdurugo sa daan na kahit pa'y ikaw ay may iba ng mahal kahit pa na naubusan na ang luha at letra sa aking isipan. At heto ako ipinagdiriwang ang ating kaarawan kung saan nagsimula ang ating pagmamahalan. Sana'y iyong malaman, na ako'y hindi nakakalimot sa ating tagpuan at mga kasiyahan. Sana rin iyong malaman, ang pangalan ng ating anghel ay Adrian.

65

Sa bawat paggalaw ng mga kamay sa orasan Naitatala nito ang takdang oras. Ito ang mga kamay na sumusukat sa bawat Segundo, minuto at oras sa bawat araw na lumilipas. Ngayong araw na ito, tila sadyang nagmamadali ang yaring mga kamay na parang bang may hinahabol. Hindi naman sila mga paa Ngunit sila’y parang kumakaripas ng takbo Sa aking pagtingin sa mga mabibilis na kamay, nabagabag ako sa pagkaripas nilang ito. Na kung sila’y magkakabuhay lamang Ay aking itatanong, “’Hindi pa ba kayo napapagod?” Akala ko ba’y Bilog man o parisukat ang hugis ng orasan Ay ito’y patuloy na tatakbo? Tatakbo at tatakbo. Tatakbo lamang sa lugar na iniikutan nito at hindi lalayo. Iikot ng iikot. Tulad ng ating mundo na hindi naiisip na tumigil. Liban na lamang kung mayroong sadyang pipigil, kung sadyang naubusan ng batirya, kung nawalan ng dahilan para hindi pumalya. Ngunit sa isang saglit na pagpikit ng aking mga mata, 'Di ko nabatid kung isang panaginip o isang realidad na nga ba ang aking narating. Ang mga kamay na laging kumakaripas ng pagtakbo ay bigla na lamang huminto. Ang pagkumpas ng oras ay nabigo. Ang panahon natin ay naglaho.

0

Dec 2, 2016

Dec 2, 2016 at 12:44 PM UTC

claeciello

Sa ikalawa ng Disyembre

Sa bawat paggalaw ng mga kamay sa orasan Naitatala nito ang takdang oras. Ito ang mga kamay na sumusukat sa bawat Segundo, minuto at oras sa bawat araw na lumilipas. Ngayong araw na ito, tila sadyang nagmamadali ang yaring mga kamay na parang bang may hinahabol. Hindi naman sila mga paa Ngunit sila’y parang kumakaripas ng takbo Sa aking pagtingin sa mga mabibilis na kamay, nabagabag ako sa pagkaripas nilang ito. Na kung sila’y magkakabuhay lamang Ay aking itatanong, “’Hindi pa ba kayo napapagod?” Akala ko ba’y Bilog man o parisukat ang hugis ng orasan Ay ito’y patuloy na tatakbo? Tatakbo at tatakbo. Tatakbo lamang sa lugar na iniikutan nito at hindi lalayo. Iikot ng iikot. Tulad ng ating mundo na hindi naiisip na tumigil. Liban na lamang kung mayroong sadyang pipigil, kung sadyang naubusan ng batirya, kung nawalan ng dahilan para hindi pumalya. Ngunit sa isang saglit na pagpikit ng aking mga mata, 'Di ko nabatid kung isang panaginip o isang realidad na nga ba ang aking narating. Ang mga kamay na laging kumakaripas ng pagtakbo ay bigla na lamang huminto. Ang pagkumpas ng oras ay nabigo. Ang panahon natin ay naglaho.

35

013017 Hindi ako humihingi ng bago sayo Pero inabutan mo ako ng blangkong papel Siguro nga, siguro nga wala kang sinabing magsulat ako Pero heto ako't isinasatitik pa rin ang bawat tulang naging misteryo sa puso ko. Hindi ako humingi ng espayo sayo Pero binigyan mo ako ng patlang -- Mga patlang na hanggang ngayo'y walang sagot Mga patlang na hindi ko alam kung laan ba sakin O sinadyang ipadaan lamang sa mga kamay ko Para lang may maisulat ako ngayon. Hindi nawalan ng tinta ang panulat ko Pero tila naubusan ito ng dahilan para magsulat sa mas marami pag mga pahina -- Mga pahinang hindi ko alam kung pinunit mo na rin ba Hindi ko alam kung ginusot mo na ba O baka naman ipinadaan mo na sa apoy At oo, natupok na ang lahat Pero sariwa pa rin sa akin ang bawat linya ng talata Siguro nga, siguro nga hindi ko kabisado Sa kung papaano ako nagsimula O paano ako nagtapos sa piyesang iyon Pero ang alam ko -- ayoko na. Ayoko na -- ayoko nang bumalik sa umpisa At halukayin na naman ang nakaraan Yung katulad ng dating magmumukmok ako sa sulok Sasabay ang luha sa pagpatak ng ulan Sasabay ang takot sa kulog Sasabay ang galit sa kidlat At wala -- wala na naman ako. Ngayon, naisip kong sa dulo magsimula -- Sa dulo kung saan ay bago na ang lahat Oo, hindi naman nabubura ang sakit Pero kaya itong lagpasan Malalagpasan kasi pinalipas na ang panahon At hinilom na ang lahat -- Oo, napatawad na kita. Sabi nila, nasaktan na raw ako ng sobra Wag ko na raw balikan kasi nga baka di ko na kayanin Tama na raw, kasi nakakaawa na raw ako Ano raw bang meron sayo na minahal kita May mas magmamahal pa raw sa akin Mapapagod lang daw ako Sasaktan mo lang daw ako. Pero alam mo, iba ang sabi Niya -- Na patawarin kita Na binura Niya na ang lahat ng sakit sa puso ko Na wag akong magtanim ng sama ng loob Na pinalaya Niya na ako Na higit na magtiwala ako sa Kanya Na muli akong magtiwala sayo Na wag akong matakot magmahal muli Na wag akong matakot masaktan Na lagi kitang ipanalangin. Sa totoo lang, hindi ko alam Hindi ko alam kung saan ako kukuha ng dahilan Kasi pag tinanong mo ako kung ba't kitang mahal, Wala akong masasagot sayo -- Basta, basta mahal kita At mas mahal ko Siya -- Doon Niya tayo ipinagbuklod ng pag-ibig Niya.

0

Jan 30, 2017

Jan 30, 2017 at 9:10 AM UTC

psalmiseta

Walang Dahilan

013017 Hindi ako humihingi ng bago sayo Pero inabutan mo ako ng blangkong papel Siguro nga, siguro nga wala kang sinabing magsulat ako Pero heto ako't isinasatitik pa rin ang bawat tulang naging misteryo sa puso ko. Hindi ako humingi ng espayo sayo Pero binigyan mo ako ng patlang -- Mga patlang na hanggang ngayo'y walang sagot Mga patlang na hindi ko alam kung laan ba sakin O sinadyang ipadaan lamang sa mga kamay ko Para lang may maisulat ako ngayon. Hindi nawalan ng tinta ang panulat ko Pero tila naubusan ito ng dahilan para magsulat sa mas marami pag mga pahina -- Mga pahinang hindi ko alam kung pinunit mo na rin ba Hindi ko alam kung ginusot mo na ba O baka naman ipinadaan mo na sa apoy At oo, natupok na ang lahat Pero sariwa pa rin sa akin ang bawat linya ng talata Siguro nga, siguro nga hindi ko kabisado Sa kung papaano ako nagsimula O paano ako nagtapos sa piyesang iyon Pero ang alam ko -- ayoko na. Ayoko na -- ayoko nang bumalik sa umpisa At halukayin na naman ang nakaraan Yung katulad ng dating magmumukmok ako sa sulok Sasabay ang luha sa pagpatak ng ulan Sasabay ang takot sa kulog Sasabay ang galit sa kidlat At wala -- wala na naman ako. Ngayon, naisip kong sa dulo magsimula -- Sa dulo kung saan ay bago na ang lahat Oo, hindi naman nabubura ang sakit Pero kaya itong lagpasan Malalagpasan kasi pinalipas na ang panahon At hinilom na ang lahat -- Oo, napatawad na kita. Sabi nila, nasaktan na raw ako ng sobra Wag ko na raw balikan kasi nga baka di ko na kayanin Tama na raw, kasi nakakaawa na raw ako Ano raw bang meron sayo na minahal kita May mas magmamahal pa raw sa akin Mapapagod lang daw ako Sasaktan mo lang daw ako. Pero alam mo, iba ang sabi Niya -- Na patawarin kita Na binura Niya na ang lahat ng sakit sa puso ko Na wag akong magtanim ng sama ng loob Na pinalaya Niya na ako Na higit na magtiwala ako sa Kanya Na muli akong magtiwala sayo Na wag akong matakot magmahal muli Na wag akong matakot masaktan Na lagi kitang ipanalangin. Sa totoo lang, hindi ko alam Hindi ko alam kung saan ako kukuha ng dahilan Kasi pag tinanong mo ako kung ba't kitang mahal, Wala akong masasagot sayo -- Basta, basta mahal kita At mas mahal ko Siya -- Doon Niya tayo ipinagbuklod ng pag-ibig Niya.

60

Ang bawat salitang bibitawa’y Mistulang mga butil ng ulan. Dahan-dahang tutuksuhin ang damdaming Hindi mawari kung saan nga ba lulugar. At unti-unting magtatago at maglalaho, Gaya ng mga imahe sa panaginip Na minsa’y nagigising na lamang -- Kupas na ang mga alaala. Naglaho at nagbago, Tulad ng gabing mapanlinlang. Tulad ng pag-aalinlangan Kung bubuhos na ba ang unang patak ng ulan O mananatili’t makapaghihintay Kung sino ang taya; kung sino ang handa na. Hindi ko lubos maisip Na ang tadhana pala ay may katapusan, At ito’y matagal nang dumaong Sa kawalan ng tiwala. At gaya ng mapanuksong dahong Sumasalo sa luha ng langit, Siya rin pala'y bibigay at mapapagod -- Mapapagod at lilihis hanggang pangako'y mapako. Naubusan ang bawat katauhan Ng sandatang mas masakit pa sa ligaw na bala. Hindi na rin nila naggawang humanap ng paraan Para likumin ang minsang mga butil Na ngayo'y karagatan na. Naubusan na rin ng mga salitang maibibigkas Pero minsan din naman nilang sinambit, Na “ako’y handa na." Nagtuturuan at nagtutulakan, Kung sino ba ang may sala. Ang rosas na alaala, ngayo'y tinik na sinusuka. Humahampas ang agos ng nakaraan Sa mga pusong nanamlay habang naghihintay. Marahil, napagod nga sila O talagang naubos na ang alas Sa kani-kanilang mga baraha. Naulit nga lang ba ang nakaraan? O ito ang katapusan ng kanilang sumpaan? Pagkat minsan na ring nalumbay Buhat sa distansyang pumagitan sa kanila Ngunit sa pagitan ng “oo” at “hindi,” Hindi na nila nagawang sumabay. Ang bigat na kargo ng isa’y Hindi na kinayang pasanin ng isa pa. At sa sabay na pagtalikod Ay namutawi ang poot at tampo. Hanggang sa dulo ng sinasabi nilang “simula” Ay naging hangganan na. At naputol ang pulang lasong itinali nang sabay. Sabay nga silang nangarap, Ngunit sabay din silang naubos.

0

May 22, 2021

May 22, 2021 at 3:07 AM UTC

psalmiseta

Pulang Laso

Ang bawat salitang bibitawa’y Mistulang mga butil ng ulan. Dahan-dahang tutuksuhin ang damdaming Hindi mawari kung saan nga ba lulugar. At unti-unting magtatago at maglalaho, Gaya ng mga imahe sa panaginip Na minsa’y nagigising na lamang -- Kupas na ang mga alaala. Naglaho at nagbago, Tulad ng gabing mapanlinlang. Tulad ng pag-aalinlangan Kung bubuhos na ba ang unang patak ng ulan O mananatili’t makapaghihintay Kung sino ang taya; kung sino ang handa na. Hindi ko lubos maisip Na ang tadhana pala ay may katapusan, At ito’y matagal nang dumaong Sa kawalan ng tiwala. At gaya ng mapanuksong dahong Sumasalo sa luha ng langit, Siya rin pala'y bibigay at mapapagod -- Mapapagod at lilihis hanggang pangako'y mapako. Naubusan ang bawat katauhan Ng sandatang mas masakit pa sa ligaw na bala. Hindi na rin nila naggawang humanap ng paraan Para likumin ang minsang mga butil Na ngayo'y karagatan na. Naubusan na rin ng mga salitang maibibigkas Pero minsan din naman nilang sinambit, Na “ako’y handa na." Nagtuturuan at nagtutulakan, Kung sino ba ang may sala. Ang rosas na alaala, ngayo'y tinik na sinusuka. Humahampas ang agos ng nakaraan Sa mga pusong nanamlay habang naghihintay. Marahil, napagod nga sila O talagang naubos na ang alas Sa kani-kanilang mga baraha. Naulit nga lang ba ang nakaraan? O ito ang katapusan ng kanilang sumpaan? Pagkat minsan na ring nalumbay Buhat sa distansyang pumagitan sa kanila Ngunit sa pagitan ng “oo” at “hindi,” Hindi na nila nagawang sumabay. Ang bigat na kargo ng isa’y Hindi na kinayang pasanin ng isa pa. At sa sabay na pagtalikod Ay namutawi ang poot at tampo. Hanggang sa dulo ng sinasabi nilang “simula” Ay naging hangganan na. At naputol ang pulang lasong itinali nang sabay. Sabay nga silang nangarap, Ngunit sabay din silang naubos.

53

Nakalimot ako Kung paanong magsulat Ng isang akdang pampanitikan Hindi ko na muli alam kung papaanong Sisimulan o tatapusin o hahabiin Ang kalagitnaan ng walang katapusang salita Nakalimot ako Naubusan ako ng tinta dahil Nagmahal yata ng iba Wala na akong papel sa buhay mo O sa ibang taong Taon-taon na lamang sa simula ng taon Pinangarap kong makasama upang makita ang mga lumilipad na parol Nakalimot ako Sa nagdaang taon Paano ko nga ba ikinulong ang sarili sa isang kahon Nanatili roon ng mahabang panahon Nagdugo ng mga letra para sa kanyang patron Paano? Paano ko naalala ang maliliit na bagay na nagdulot ng hapdi At ibaling iyon sa papel na akala ko ay mayroon ako Nakalimot akong kalimutan ka at ang iyong alaalang wala naman talaga Kasi diba? Hindi naman tayo magkakilala Nakalimot ako kung sino ka Isang taong hindi ko na nais kilalanin pa.

0

Dec 31, 2016

Dec 31, 2016 at 11:19 AM UTC

AndieBonifacio

(M)Alala

Nakalimot ako Kung paanong magsulat Ng isang akdang pampanitikan Hindi ko na muli alam kung papaanong Sisimulan o tatapusin o hahabiin Ang kalagitnaan ng walang katapusang salita Nakalimot ako Naubusan ako ng tinta dahil Nagmahal yata ng iba Wala na akong papel sa buhay mo O sa ibang taong Taon-taon na lamang sa simula ng taon Pinangarap kong makasama upang makita ang mga lumilipad na parol Nakalimot ako Sa nagdaang taon Paano ko nga ba ikinulong ang sarili sa isang kahon Nanatili roon ng mahabang panahon Nagdugo ng mga letra para sa kanyang patron Paano? Paano ko naalala ang maliliit na bagay na nagdulot ng hapdi At ibaling iyon sa papel na akala ko ay mayroon ako Nakalimot akong kalimutan ka at ang iyong alaalang wala naman talaga Kasi diba? Hindi naman tayo magkakilala Nakalimot ako kung sino ka Isang taong hindi ko na nais kilalanin pa.

26

huli na nang malaman, ikaw pala ay bituin talagang lubhang naakit sa ningning na angkin lumipad nang napakalapit, nagningas ang bagwis naubusan ng hininga nang lumabas ng daigdig sa kawalan ng kalawakan, bumulusok nang kay bilis huli na nang malaman, ikaw pala ay bituin nakabibighani lamang sa malayong tingin

0

Dec 18, 2020

Dec 18, 2020 at 8:25 AM UTC

moonymonay

bituin

huli na nang malaman, ikaw pala ay bituin talagang lubhang naakit sa ningning na angkin lumipad nang napakalapit, nagningas ang bagwis naubusan ng hininga nang lumabas ng daigdig sa kawalan ng kalawakan, bumulusok nang kay bilis huli na nang malaman, ikaw pala ay bituin nakabibighani lamang sa malayong tingin

14

Matagal na panahong nilihim sa iyo Isang sikretong pasan ng mga balikat ko. Dinggin mo ako bagamat tila’y huli na, Pagbigkas ng mga katagang marinig mo pa sana. Halina’t sumilip sa kaibuturan ng aking puso Nagkadurug durog at hindi man buong buo Kailanma’y hindi naubusan ng dugo Na tuloy pa ring dumadaloy dulot ng alaala mo. Kailangan ko pa bang ipaliwanag ito Isang pangungumpisal at pagsusumamo Sa tinagal tagal ng ating pagsasama Ni minsan ba’y dumapo sa’yo na mahal na pala kita?

0

Jun 16, 2017

Jun 16, 2017 at 4:15 AM UTC

chwins

Bulong

Matagal na panahong nilihim sa iyo Isang sikretong pasan ng mga balikat ko. Dinggin mo ako bagamat tila’y huli na, Pagbigkas ng mga katagang marinig mo pa sana. Halina’t sumilip sa kaibuturan ng aking puso Nagkadurug durog at hindi man buong buo Kailanma’y hindi naubusan ng dugo Na tuloy pa ring dumadaloy dulot ng alaala mo. Kailangan ko pa bang ipaliwanag ito Isang pangungumpisal at pagsusumamo Sa tinagal tagal ng ating pagsasama Ni minsan ba’y dumapo sa’yo na mahal na pala kita?

12

Ang buhay ay parang isang nobela, May mga karakter na papasok sa kwento mo, Meron silang layunin na gagampanan Pero hindi magtatagal, sila'y lilisan rin. Unang kabanata, nandyan na ba sila? Anong klaseng karakter kaya ang isinulat ng manunulat? Maisasama ko kaya sila sa kwento kong maulap? Pangalawang kabanata, meron pa pala. Anong klaseng aral kaya ang hatid nila? Hanggang dulo na ba sila? Pangatlong kabanata, ay dinagdagan pa pala niya. Hindi ka ba nauubusan ng iisipin, aking manunulat? Kailan ka kaya mapapagod? Pang-apat na kabanata, may bago ng pahina. Anong usapan kaya ang magbibigay kulay sa pahinang ito? Ikaw at ako, siguro. Pang-limang kabanata, dagdagan mo pa. Anong suliranin naman kaya ang maisusulat mo manunulat? Sana, wag mo akong pahirapan. Pang-anim na kabanata, kamusta ka na kaya? Maitutuloy mo pa kaya ang pahina? Tinatamad ka na bang magsulat? O naubusan ka na ng tinta? Pang-pitong kabanata, ang saya. Salamat manunulat sa pahinang ito, Patuloy mo pa kaya akong bibigyan ng biyaya? Para matuloy ang ligaya? Pang-walong kabanata, kay saya naman sa isang nobela Ang manunulat na ang bahala, Bahalang mag plano kung anong mangyayari sa kabanata. Pang-siyam na kabanata, nasa gitna na ba? Nasa simula pa ba tayo, manunulat? Kailangan ka kaya mapapagod sa pag-uulat? Pang-sampung kabanata, bakit naman ganon manunulat? Ang dami mo namang binigay na problema, Simple lang naman ang hiniling ko, Na wag mo akong pahirapan. Ikalabing-isang kabanata, may tutulong kaya? "Sino kaya ang tutulong sakin?" Napaisip ang karakter Manunulat, bibigyan mo pa ba siya ng ligaya? Ikalabing-dalawang kabanata, saan pa ba patungo ang nobelang ito? Lahat ng karakter ay lumilisan na, At nag-iisa na ang pangunahing karakter Maawa ka naman, aking manunulat. Ikalabing-tatlong kabanata, may katapusan pa ba ang nobelang ito? Napapagod na ako, aking manunulat Bigyan mo naman ako ng pahinga. Tama na, manunulat. Nagsusulat pa ba tayo dito ng nobela? Bakit lahat sila'y lumisan na? Akala ko ba, hanggang dulo na sila? Teka, nasa loob ba ako ng nobela? O sinasalamin ko lang ang sarili ko sa isang nobelang nabasa ko Tama nga ako, ang buhay ay parang isang nobela, May sarili itong simula, gitna at wakas Na akala natin ito'y patuloy na mag-uulat Naalala ko nga pala, Ako nga pala ang sarili kong manunulat Ako ang mag-uulat sa buhay kong maulap Naalala ko, tayo nga pala ang gumagawa sa sarili nating kahulugan. Hindi mo naman makikita ang kahulugan mo, Kung hindi mo bubuksan ang isip mo At kung hindi mo dadamdamin ang puso mo. Oh sige na aking manunulat, Ituloy mo na ang iyong pag ulat Sa karakter na nais **** bigyan ng kahulugan, Sa karakter na nais **** maulat. Sa iyong sariling nobela.

0

Dec 27, 2023

Dec 27, 2023 at 11:11 AM UTC

Bbyxx_zb

Nobela

Ang buhay ay parang isang nobela, May mga karakter na papasok sa kwento mo, Meron silang layunin na gagampanan Pero hindi magtatagal, sila'y lilisan rin. Unang kabanata, nandyan na ba sila? Anong klaseng karakter kaya ang isinulat ng manunulat? Maisasama ko kaya sila sa kwento kong maulap? Pangalawang kabanata, meron pa pala. Anong klaseng aral kaya ang hatid nila? Hanggang dulo na ba sila? Pangatlong kabanata, ay dinagdagan pa pala niya. Hindi ka ba nauubusan ng iisipin, aking manunulat? Kailan ka kaya mapapagod? Pang-apat na kabanata, may bago ng pahina. Anong usapan kaya ang magbibigay kulay sa pahinang ito? Ikaw at ako, siguro. Pang-limang kabanata, dagdagan mo pa. Anong suliranin naman kaya ang maisusulat mo manunulat? Sana, wag mo akong pahirapan. Pang-anim na kabanata, kamusta ka na kaya? Maitutuloy mo pa kaya ang pahina? Tinatamad ka na bang magsulat? O naubusan ka na ng tinta? Pang-pitong kabanata, ang saya. Salamat manunulat sa pahinang ito, Patuloy mo pa kaya akong bibigyan ng biyaya? Para matuloy ang ligaya? Pang-walong kabanata, kay saya naman sa isang nobela Ang manunulat na ang bahala, Bahalang mag plano kung anong mangyayari sa kabanata. Pang-siyam na kabanata, nasa gitna na ba? Nasa simula pa ba tayo, manunulat? Kailangan ka kaya mapapagod sa pag-uulat? Pang-sampung kabanata, bakit naman ganon manunulat? Ang dami mo namang binigay na problema, Simple lang naman ang hiniling ko, Na wag mo akong pahirapan. Ikalabing-isang kabanata, may tutulong kaya? "Sino kaya ang tutulong sakin?" Napaisip ang karakter Manunulat, bibigyan mo pa ba siya ng ligaya? Ikalabing-dalawang kabanata, saan pa ba patungo ang nobelang ito? Lahat ng karakter ay lumilisan na, At nag-iisa na ang pangunahing karakter Maawa ka naman, aking manunulat. Ikalabing-tatlong kabanata, may katapusan pa ba ang nobelang ito? Napapagod na ako, aking manunulat Bigyan mo naman ako ng pahinga. Tama na, manunulat. Nagsusulat pa ba tayo dito ng nobela? Bakit lahat sila'y lumisan na? Akala ko ba, hanggang dulo na sila? Teka, nasa loob ba ako ng nobela? O sinasalamin ko lang ang sarili ko sa isang nobelang nabasa ko Tama nga ako, ang buhay ay parang isang nobela, May sarili itong simula, gitna at wakas Na akala natin ito'y patuloy na mag-uulat Naalala ko nga pala, Ako nga pala ang sarili kong manunulat Ako ang mag-uulat sa buhay kong maulap Naalala ko, tayo nga pala ang gumagawa sa sarili nating kahulugan. Hindi mo naman makikita ang kahulugan mo, Kung hindi mo bubuksan ang isip mo At kung hindi mo dadamdamin ang puso mo. Oh sige na aking manunulat, Ituloy mo na ang iyong pag ulat Sa karakter na nais **** bigyan ng kahulugan, Sa karakter na nais **** maulat. Sa iyong sariling nobela.

67

060821 Namuo ang mga luhang walang awat na nagpararamdam, At sa kabila ng paghilot sa katauha'y Daragsa ang hindi maintindihang elementong bumabalot sa liwanag. Una, Nasilayan ko ang larawan ng mag-inang minsang naging kabahgi ng akingnakaraan, Kung saan naging bukas ang kanilang pintuan Para sa mga kung anu-anong okasyon, Mga pagpupulong na wala sa usapan, Mga tawanang walang kabuluhan. Ipinagkait ng pagkakataon ang paalam Na sana man lamang ay naging harap-harapan. At ang paalam na ito'y hindi malaman Kung kailan ang simula at katapusan. Pangalawa, Sa pagitan ng pag-aaral at paghahanapbuhay Ay namuti ang pangarap na lisanin ang kinasanayan. Ngunit sa mismong araw ng kanyang paglilitis Ay iba na pala ang nasa linya't nagbitaw ng mga salitang, "Wala na sya." Kinitil ang pangarap ng tadhana At tuluyang naglaho ang alaala ng kanyang katauhan. Pangatlo, Sa apat na sulok ng pag-uusig Ay naging bukas ang pagsalasat ng katotohanan buhat sa magkabilang panig. Ang kanilang mga hain ay higit pa sa poot Na may panghuhusgang bitbit at sigaw sa pula at sa puti. Naubusan sila ng mga salita at nagtapos sa paghihiwalay Ang kanilang mga ngitian at halakhakan, At ang minsang pagbubunyi ay naging palitan Ng liham ng paalam at katapusan. Pang-apat, Sa pagpunit ng bawat pahina ng kalendaryo Ay nagwakas na rin ang kanilang pagkikita Ang lihim ay idineklara't nagpaubaya na lamang sa Langit Ang dalamhating tugon sa pag-ibig Na sana'y may bukas at makalawa pa.

0

Nov 24, 2022

Nov 24, 2022 at 1:12 AM UTC

psalmiseta

Three Deaths

060821 Namuo ang mga luhang walang awat na nagpararamdam, At sa kabila ng paghilot sa katauha'y Daragsa ang hindi maintindihang elementong bumabalot sa liwanag. Una, Nasilayan ko ang larawan ng mag-inang minsang naging kabahgi ng akingnakaraan, Kung saan naging bukas ang kanilang pintuan Para sa mga kung anu-anong okasyon, Mga pagpupulong na wala sa usapan, Mga tawanang walang kabuluhan. Ipinagkait ng pagkakataon ang paalam Na sana man lamang ay naging harap-harapan. At ang paalam na ito'y hindi malaman Kung kailan ang simula at katapusan. Pangalawa, Sa pagitan ng pag-aaral at paghahanapbuhay Ay namuti ang pangarap na lisanin ang kinasanayan. Ngunit sa mismong araw ng kanyang paglilitis Ay iba na pala ang nasa linya't nagbitaw ng mga salitang, "Wala na sya." Kinitil ang pangarap ng tadhana At tuluyang naglaho ang alaala ng kanyang katauhan. Pangatlo, Sa apat na sulok ng pag-uusig Ay naging bukas ang pagsalasat ng katotohanan buhat sa magkabilang panig. Ang kanilang mga hain ay higit pa sa poot Na may panghuhusgang bitbit at sigaw sa pula at sa puti. Naubusan sila ng mga salita at nagtapos sa paghihiwalay Ang kanilang mga ngitian at halakhakan, At ang minsang pagbubunyi ay naging palitan Ng liham ng paalam at katapusan. Pang-apat, Sa pagpunit ng bawat pahina ng kalendaryo Ay nagwakas na rin ang kanilang pagkikita Ang lihim ay idineklara't nagpaubaya na lamang sa Langit Ang dalamhating tugon sa pag-ibig Na sana'y may bukas at makalawa pa.

37

ilang taon na ang nakalipas at wala akong naisulat na kahit na ano sa lahat ng nangyari, sa lungkot, sa ligaya, hindi ko magawan ng kahit simple lang na tula. parang naubusan ako, para bang naubos ako. pilit kong sinusubukan, ngunit napagod lamang ako. napagod piliting may maramdamang malalim, sa mga panahong pakiramdam ko hindi ako karapatdapat makaramdam ng kahit ano. ngayong sa aking pagbalik, nais kong makasalubong ang dating ako. sana sa panahong ito, mahanap ko muli ang sarili ko.

0

Apr 5, 2021

Apr 5, 2021 at 12:31 PM UTC

anaiyanana

part two

ilang taon na ang nakalipas at wala akong naisulat na kahit na ano sa lahat ng nangyari, sa lungkot, sa ligaya, hindi ko magawan ng kahit simple lang na tula. parang naubusan ako, para bang naubos ako. pilit kong sinusubukan, ngunit napagod lamang ako. napagod piliting may maramdamang malalim, sa mga panahong pakiramdam ko hindi ako karapatdapat makaramdam ng kahit ano. ngayong sa aking pagbalik, nais kong makasalubong ang dating ako. sana sa panahong ito, mahanap ko muli ang sarili ko.

10