Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
Bianca Sep 2017
Para bang natangnan ko na rin ang langit,
Nang ating mga kamay ay nagkadikit.
Ga'no ba kalaki ang mga kamay mo,
At nahawakan mo ang buong mundo ko?
A poem from 10-20-2014
I remember who I made this for
Brent Aug 2017
nalaman ko lamang ngayon
na tayo ay di nababagay
sa takbo ng realidad
na ating kinabibilangan

sabi nila
kapag sila'y magkasama
humihinto ang oras
ngunit kapag ika'y kasama
patuloy na umaandar ang mga kamay sa aking relo

bibilangin ang bawat segundong pumapatak
habang dinaramdam ang haplos ng iyong palad sa aking kamay

at sa bawat minutong daraan
ay mamasdan ang iyong mga puwang sa gitna ng iyong mga daliri
at kung bakit tugma lamang kapag pinatong ko ang akin
tila ginawa ang iyong mga daliri upang punan ang mga puwang sa aking sarili

ngayo'y ako'y maglalakad
hawak ang iyong kamay
at mamumuhay sa taliwas na realidad
at ikaw ang aking karamay
I am now finding my words. Thank you.
Celaine Dec 2016
Sa bawat paggalaw ng mga kamay sa orasan
Naitatala nito ang takdang oras.
Ito ang mga kamay na sumusukat sa bawat
Segundo, minuto at oras sa bawat araw
na lumilipas.

Ngayong araw na ito,
tila sadyang nagmamadali ang
yaring mga kamay
na parang bang may hinahabol.
Hindi naman sila mga paa
Ngunit sila’y parang kumakaripas ng takbo

Sa aking pagtingin sa mga mabibilis na kamay,
nabagabag ako sa pagkaripas nilang ito.
Na kung sila’y magkakabuhay lamang
Ay aking itatanong,
“’Hindi pa ba kayo napapagod?”

Akala ko ba’y
Bilog man o parisukat ang hugis ng orasan
Ay ito’y patuloy na tatakbo?
Tatakbo at tatakbo.
Tatakbo lamang sa lugar na iniikutan nito
at hindi lalayo.
Iikot ng iikot.
Tulad ng ating mundo na hindi naiisip na tumigil.
Liban na lamang kung mayroong sadyang pipigil,
kung sadyang naubusan ng batirya,
kung nawalan ng dahilan para hindi pumalya.

Ngunit
sa isang saglit na pagpikit ng aking mga mata,
'Di ko nabatid kung isang panaginip
o isang realidad na nga ba ang aking narating.
Ang mga kamay na laging kumakaripas ng pagtakbo
ay bigla na lamang huminto.
Ang pagkumpas ng oras ay nabigo.
Ang panahon natin ay naglaho.
Habang aking isinusulat ang tula na ito, aking biglang sabi sa sarili,  "Dami **** time, girl. May research paper ka pa." HAHAHA how ironic
Paraluman Jul 2015
baka ika'y madapa
pero wag magalala
kung sakaling matuluyan nga
andito mga kamay kong
siguradong ibabangon ka
sa aspaltong magaspang na iyong kababagsakan.

Magingat ka
baka kako ika'y madapa
pero wag magalala
kung sakaling matuluyan nga
andito mga kamay kong
siguradong pupunasan
mga luhang manggagaling sa'yong mga mata.

Magingat ka
baka kako ika'y madapa
pero wag magalala
kung sakaling matuluyan nga
andito mga kamay kong
siguradong pagagalingin
mga gasgas sa tuhod **** ngayo'y nanginginig.

Magingat ka
baka kako ika'y madapa
pero wag magalala
kung sakaling matuluyan nga
andito mga kamay kong
siguradong handang
buhatin ka kung sakaling di na kayang maglakad pa.

Hindi ako magsasawang paalalahanang
magingat ka
na baka ika'y madapa
pero wag na wag magalala
kung sakaling matuluyan nga
andito ako hindi lang mga kamay ko
handang saluhin ka sa tuwing ikaw ay madadapa.
high school poem

— The End —