"relo" poems - Hello Poetry

Natandaan ko yung sinabi ng kaibigan ko Noong nalaman niya yung isa kong kaibigan wala pang assignment Sabi niya, “May umaga pa.” Oo, tama siya. Kasi kalagitnaan pa lamang daw iyon ng linggo Dahil alas-nuebe pa lamang ng gabi At halos 8 kilometro ang layo namin sa mga bahay namin At kaya pa naming magising ng alas-siyete ng umaga Tama nga siya Kasi iikot pa daw ang mundo at tayo’y makakakita pa ng pagsikat ng araw At maliliwanagan sa realidad ng buhay Buhay na hindi naman natin ninais ngunit inaayos Tama nga rin siya Dahil wala naman sinabing makulimlim nung mga araw na iyon O Ni-isang patak ng ulan ang bababa sa aspalto ng mga sirang kalsada At buong araw natin masisilayan ang sinag ni haring araw Tama nga siya Dahil may 3 pang araw pa bago matapos ang isang linggo Dahil nakikita na sa kalendaryo niya Oo, nakita niya lahat. Alam niya ang nangyayari sa paligid Bawat numero Bawat halaga Bawat detalye ng tinitirhan naming planeta Ngunit, magkaiba kami ng mundo Oo, Sabi nga niya May oras pa May bukas pa May umaga pa Pero paano na ako? Paano na ako? Ang aking orasan ay tila hindi na gumagalaw At ang mga numero nito’y kupas na? Paano na ang kalendaryo ko Na ang taon ay nasa taon pa rin ng aking kamatayan? Paano na ang pag-dating ng umagang inaasahan ko Kung ang ulan ay halos araw-araw na lamang At ang langit ay puno ng alapaap? Paano na ako? Isang taong pinili na lamang mabulag ng pessimismo At tuluyan nang hindi masilawan ng optimismo? Kaya ito ako ngayon Bumili ako ng bagong mga salamin Binilhan ko ng baterya ang aking orasan Bumili ako ng bagong kalendaryo Binuksan ko din ang aking bintana Nasilayan ko ang sinasabi niyang umaga Naramdaman ko ang init ang araw Gumagalaw na ang aking relo Nasa tamang taon na ang aking kalendaryo Oo, tama nga siya May umaga pa nga Pero paano mo makikita ang umaga Kung sa pagsikat ng araw ay ang mga mata mo’y nakapikit pa? Bumangon ka Maganda ang araw ngayon Huwag **** sasayangin Hanggang hapon lang iyon.

0

Jul 13, 2017

Jul 13, 2017 at 9:41 AM UTC

plumangnatuyo

"may umaga pa"

Natandaan ko yung sinabi ng kaibigan ko Noong nalaman niya yung isa kong kaibigan wala pang assignment Sabi niya, “May umaga pa.” Oo, tama siya. Kasi kalagitnaan pa lamang daw iyon ng linggo Dahil alas-nuebe pa lamang ng gabi At halos 8 kilometro ang layo namin sa mga bahay namin At kaya pa naming magising ng alas-siyete ng umaga Tama nga siya Kasi iikot pa daw ang mundo at tayo’y makakakita pa ng pagsikat ng araw At maliliwanagan sa realidad ng buhay Buhay na hindi naman natin ninais ngunit inaayos Tama nga rin siya Dahil wala naman sinabing makulimlim nung mga araw na iyon O Ni-isang patak ng ulan ang bababa sa aspalto ng mga sirang kalsada At buong araw natin masisilayan ang sinag ni haring araw Tama nga siya Dahil may 3 pang araw pa bago matapos ang isang linggo Dahil nakikita na sa kalendaryo niya Oo, nakita niya lahat. Alam niya ang nangyayari sa paligid Bawat numero Bawat halaga Bawat detalye ng tinitirhan naming planeta Ngunit, magkaiba kami ng mundo Oo, Sabi nga niya May oras pa May bukas pa May umaga pa Pero paano na ako? Paano na ako? Ang aking orasan ay tila hindi na gumagalaw At ang mga numero nito’y kupas na? Paano na ang kalendaryo ko Na ang taon ay nasa taon pa rin ng aking kamatayan? Paano na ang pag-dating ng umagang inaasahan ko Kung ang ulan ay halos araw-araw na lamang At ang langit ay puno ng alapaap? Paano na ako? Isang taong pinili na lamang mabulag ng pessimismo At tuluyan nang hindi masilawan ng optimismo? Kaya ito ako ngayon Bumili ako ng bagong mga salamin Binilhan ko ng baterya ang aking orasan Bumili ako ng bagong kalendaryo Binuksan ko din ang aking bintana Nasilayan ko ang sinasabi niyang umaga Naramdaman ko ang init ang araw Gumagalaw na ang aking relo Nasa tamang taon na ang aking kalendaryo Oo, tama nga siya May umaga pa nga Pero paano mo makikita ang umaga Kung sa pagsikat ng araw ay ang mga mata mo’y nakapikit pa? Bumangon ka Maganda ang araw ngayon Huwag **** sasayangin Hanggang hapon lang iyon.

58

Gusto kong pahintuin ang oras Ngunit hindi ko alam kung paano magagawa. Hihiling ba ako sa nasa itaas? Muli ba akong maniniwala sa himala? Hindi ko kayang pahintuin ang lahat Kaya mahal, Sa oras na ito Pakinggan mo ako ng husto Kakalimutan ko munang maging makata Kapalit ng muling pagdadaop palad nating dalawa. Kakalimutan ko muna ang mga bolpen at papel Kapalit ng paghawak sa mukha **** mala anghel. Mahal pabigyan mo ako sa oras na ito. Kakalimutan ko muna kung paano tumula, Kapalit ng kaligayahan at saya kahit na may iba ka na. Mahal, kakalimutan ko lahat ng matalinghagang salita Kapalit ng ilan segundo muli kang makasama. Susulitin ko ang segundong ito Hihintaying muling umikot ang relo Tapos kakalimutan na kita. Kapalit ng pagbabalik ng ngiti sa aking mata.

0

Mar 26, 2017

Mar 26, 2017 at 11:59 AM UTC

Snow

Oras

Gusto kong pahintuin ang oras Ngunit hindi ko alam kung paano magagawa. Hihiling ba ako sa nasa itaas? Muli ba akong maniniwala sa himala? Hindi ko kayang pahintuin ang lahat Kaya mahal, Sa oras na ito Pakinggan mo ako ng husto Kakalimutan ko munang maging makata Kapalit ng muling pagdadaop palad nating dalawa. Kakalimutan ko muna ang mga bolpen at papel Kapalit ng paghawak sa mukha **** mala anghel. Mahal pabigyan mo ako sa oras na ito. Kakalimutan ko muna kung paano tumula, Kapalit ng kaligayahan at saya kahit na may iba ka na. Mahal, kakalimutan ko lahat ng matalinghagang salita Kapalit ng ilan segundo muli kang makasama. Susulitin ko ang segundong ito Hihintaying muling umikot ang relo Tapos kakalimutan na kita. Kapalit ng pagbabalik ng ngiti sa aking mata.

20

Ang matamis na lunggati Debosyon sa dapithapon Ang pagkurap ng liwanag na kuyad-kuyad ay sinapupo ang emosyon Sa paglakad ng relo - bilog na mayroong guhit ng oras Gabing panaginip ay umimbulog Sa malamayang tanawin Naka sambalilo nang nanood Nang natawid ang gabi't araw Nasilayan ang bagong buhay Regalo ng Panginoon Sa bintana hinintay ang muling pag-ahon ng ilaw Sa pagtutungka na parang lango Wari'y gumapang sa kalawakan Pagawpaw ng pangarap Di maabot kahit sa panaginip man lang Nakasalubong si Dessa ngunit kagyat nang lumisan Ang kanyang mabuhaghag na buhok humahaba nang malubay, medyo pakulot Naniniwala kahit sa kalagimlagim na sandali Na ang mga nakaraan ay maalala muli

0

Jan 22, 2019

Jan 22, 2019 at 9:52 PM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #58

Ang matamis na lunggati Debosyon sa dapithapon Ang pagkurap ng liwanag na kuyad-kuyad ay sinapupo ang emosyon Sa paglakad ng relo - bilog na mayroong guhit ng oras Gabing panaginip ay umimbulog Sa malamayang tanawin Naka sambalilo nang nanood Nang natawid ang gabi't araw Nasilayan ang bagong buhay Regalo ng Panginoon Sa bintana hinintay ang muling pag-ahon ng ilaw Sa pagtutungka na parang lango Wari'y gumapang sa kalawakan Pagawpaw ng pangarap Di maabot kahit sa panaginip man lang Nakasalubong si Dessa ngunit kagyat nang lumisan Ang kanyang mabuhaghag na buhok humahaba nang malubay, medyo pakulot Naniniwala kahit sa kalagimlagim na sandali Na ang mga nakaraan ay maalala muli

23

Sabayan mo ako sa pagbigkas nito, Nakakapagpabagabag, Pitumput-pitong puting pating, Minikaniko ni Monico ang makina ni Monica, Ang relo ni Leroy ay Rolex Bumili ako ng bituka ng butiki sa butika. Eto ang mga pampilipit dila na naalala at kinalakihan ko Ang saya bigkasin, Kasi alam ko na ang bawat pantig, ang tamang pagsambit At tuwang-tuwa ako bigkasin sa harap ng mga kaibigan ko Ipinagmamalaki kasi kaya kong sabihin ng diretso, at hindi nauutal Siyempre, noong una, pumilipit ang aking dila Ilang beses pinaulit-ulit, hanggang sa masabi nang tama At ayun, kinaya kong sabihin Pero sa lahat ng narinig at nabasa kong pampilipit dila Tila bang 'di ko pa rin kayang sabihin sa sa'yo ang mga salitang Mahal, kita. Gusto, kita. Na para bang sila ang mga salitang pinakamahirap bigkasin, Kahit siguro ilang beses ko ulit-ulitin hanggang sa masabi ko nang tama Parang hindi ko pa din kakayanin. Siguro mas kaya ko pang sabihin sa sa'yo ang mga pampilipit dila na naaalala ko, Nakakapagpabagabag Nakakapagpabagabag ka sa pagtulog ko Kakaisip kung anong mangyayari kung sinabi ko sa'yong gusto kita. Kung anong mangyayari, pag nanligaw ako o pag naging tayo na. Handa akong protektahan ka sa pitumput-pitong puting pating. Alam mo ba ang relo ni Leroy ay Rolex? Sana alam din niya ang oras ng uwi mo, para maihatid kita, Sana alam din niya na tumitigil ang oras tuwing nagkakasalubong ang ating mga mata Sana alam niya ang tamang oras kung kailan ko ba dapat sabihin sa'yo na mahal kita Nauutal sa apat na pantig, Na hindi ko naman alam kung gusto mo bang marinig Mahal kita, mahal kita, mahal kita. Ilang beses inulit-ulit bigkasin habang papunta sa'yo Baka sakaling masabi ko pagdating ko sa harap mo Pero nang nakita ka na, Para bang nabura mo ang lahat ng bokabularyo na alam ko, Nakalimutan ang tamang balarila, Nakalimutan kung paano mag-salita At nang lumampas ka, Nanghinayang. Sayang. Tatanggapin ko na lang na Siguro hindi lahat ng pampilipit dila ay kaya kong bigkasin Mas-mabuti na lang siguro na, Hindi sumubok, hanggang sa makalimutan ko nang sabihin sa'yo At mag-aantay na lang muli ng isang taong hindi pipilipit ang aking dila Kapag sinabi kong, Mahal na mahal kita.

0

Apr 23, 2016

Apr 23, 2016 at 11:41 PM UTC

jramos

Pampilipit Dila

Sabayan mo ako sa pagbigkas nito, Nakakapagpabagabag, Pitumput-pitong puting pating, Minikaniko ni Monico ang makina ni Monica, Ang relo ni Leroy ay Rolex Bumili ako ng bituka ng butiki sa butika. Eto ang mga pampilipit dila na naalala at kinalakihan ko Ang saya bigkasin, Kasi alam ko na ang bawat pantig, ang tamang pagsambit At tuwang-tuwa ako bigkasin sa harap ng mga kaibigan ko Ipinagmamalaki kasi kaya kong sabihin ng diretso, at hindi nauutal Siyempre, noong una, pumilipit ang aking dila Ilang beses pinaulit-ulit, hanggang sa masabi nang tama At ayun, kinaya kong sabihin Pero sa lahat ng narinig at nabasa kong pampilipit dila Tila bang 'di ko pa rin kayang sabihin sa sa'yo ang mga salitang Mahal, kita. Gusto, kita. Na para bang sila ang mga salitang pinakamahirap bigkasin, Kahit siguro ilang beses ko ulit-ulitin hanggang sa masabi ko nang tama Parang hindi ko pa din kakayanin. Siguro mas kaya ko pang sabihin sa sa'yo ang mga pampilipit dila na naaalala ko, Nakakapagpabagabag Nakakapagpabagabag ka sa pagtulog ko Kakaisip kung anong mangyayari kung sinabi ko sa'yong gusto kita. Kung anong mangyayari, pag nanligaw ako o pag naging tayo na. Handa akong protektahan ka sa pitumput-pitong puting pating. Alam mo ba ang relo ni Leroy ay Rolex? Sana alam din niya ang oras ng uwi mo, para maihatid kita, Sana alam din niya na tumitigil ang oras tuwing nagkakasalubong ang ating mga mata Sana alam niya ang tamang oras kung kailan ko ba dapat sabihin sa'yo na mahal kita Nauutal sa apat na pantig, Na hindi ko naman alam kung gusto mo bang marinig Mahal kita, mahal kita, mahal kita. Ilang beses inulit-ulit bigkasin habang papunta sa'yo Baka sakaling masabi ko pagdating ko sa harap mo Pero nang nakita ka na, Para bang nabura mo ang lahat ng bokabularyo na alam ko, Nakalimutan ang tamang balarila, Nakalimutan kung paano mag-salita At nang lumampas ka, Nanghinayang. Sayang. Tatanggapin ko na lang na Siguro hindi lahat ng pampilipit dila ay kaya kong bigkasin Mas-mabuti na lang siguro na, Hindi sumubok, hanggang sa makalimutan ko nang sabihin sa'yo At mag-aantay na lang muli ng isang taong hindi pipilipit ang aking dila Kapag sinabi kong, Mahal na mahal kita.

50

Sa totoo lang ako'y nabigla hindi ko inaasahan ang biglaang pag galaw mo na halos pakiramdam ko sasabog ang puso sa sobrang bilis ng pag pintig nito na tila ba'y para akong mawawalan ng malay sapagkat hindi ko alam kung ano ang gagawin sa biglaang pagyakap para akong idinuduyan at pinapanalangin na sana'y tumagal at wala nang katapusan ang pagkakataong ito'y kay tagal kong inaasam pero bakit kahit anong hiling ko na tumigil ang mundo pansamantala'y tila ba mas bumilis pa ang bawat patak ng segundo sa relo nababaliw na ata ako sana naman naramdaman mo ang nanginginig kong mga kamay habang dahan dahan kang kumakalas ang puso ko'y unti unti din napipigtas at sa iyong paghakbang paalis at pagtalikod mo na sadyang ka'y bilis wala din akong nagawa kundi ang hayaan kang umalis at sa aking paghakbang paalis sa lugar na kung saan naging saksi ng iyong pagyakap at nakarinig ng mumunting dalangin ko sa maikling oras inaasahan ko na ako'y iyong tatawagin uli hanggang sa pagtulog mamayang gabi sana ay kahit sa panaginip pinapanalangin ko na mayakap kang muli

0

Jul 12, 2019

Jul 12, 2019 at 10:21 AM UTC

mellokeats93

Yakap

Sa totoo lang ako'y nabigla hindi ko inaasahan ang biglaang pag galaw mo na halos pakiramdam ko sasabog ang puso sa sobrang bilis ng pag pintig nito na tila ba'y para akong mawawalan ng malay sapagkat hindi ko alam kung ano ang gagawin sa biglaang pagyakap para akong idinuduyan at pinapanalangin na sana'y tumagal at wala nang katapusan ang pagkakataong ito'y kay tagal kong inaasam pero bakit kahit anong hiling ko na tumigil ang mundo pansamantala'y tila ba mas bumilis pa ang bawat patak ng segundo sa relo nababaliw na ata ako sana naman naramdaman mo ang nanginginig kong mga kamay habang dahan dahan kang kumakalas ang puso ko'y unti unti din napipigtas at sa iyong paghakbang paalis at pagtalikod mo na sadyang ka'y bilis wala din akong nagawa kundi ang hayaan kang umalis at sa aking paghakbang paalis sa lugar na kung saan naging saksi ng iyong pagyakap at nakarinig ng mumunting dalangin ko sa maikling oras inaasahan ko na ako'y iyong tatawagin uli hanggang sa pagtulog mamayang gabi sana ay kahit sa panaginip pinapanalangin ko na mayakap kang muli

52

Katorse de Agosto Ngayong kambal-taon kaganapan di na wasto para bang koraL sa taLon Pinigilan kong huwag humawak ng pLuma ngunit sadyang malapit sa akin ang tugma na tila ba regalo Lulan sa loob nitong papel de hapon Ako'y napasulat at tuluyang humugot sa mahiwagang kahon A-kinse na pala, akin ngang namalayan Alas-dos impunto nang relo aking tiningnan Bagamat nga dahil sa ang hapag-sulatan ko ay kapos na Hindi naman ito ang kataposan para sabihing ang tula ko ay tapos na... Makandadohan man tayo sa pintoan ng kapalaran At itrangka sa atin pati na ang bintana ng tadhana MagiLiw pa rin akong bumabati sa bawat isa na makababasa sa tulong nitong teknolohiya sa panahon ng pandemiya... Kamusta na po ba kayo? sa bagong normal na pamumuhay Ikaw, ako, siLa... Lahat tayo ! Gawin pa rin nawang pormal itong ating buhay Hindi man nga natin ngayon nakikita yaong kalaban... Kinikita pa rin naman maituturing nating kaibigan ! " Siya ang Liwanag, ang tamang daan sa katotohanan at ang B U H A Y " hanggang dito na lamang, hanggang sa muLi, nagmamahal... TULA~Y © 08/15/20 solEmn oaSis

0

Aug 25, 2020

Aug 25, 2020 at 10:54 PM UTC

TanglawatPanglaw

" bugso ... "

Katorse de Agosto Ngayong kambal-taon kaganapan di na wasto para bang koraL sa taLon Pinigilan kong huwag humawak ng pLuma ngunit sadyang malapit sa akin ang tugma na tila ba regalo Lulan sa loob nitong papel de hapon Ako'y napasulat at tuluyang humugot sa mahiwagang kahon A-kinse na pala, akin ngang namalayan Alas-dos impunto nang relo aking tiningnan Bagamat nga dahil sa ang hapag-sulatan ko ay kapos na Hindi naman ito ang kataposan para sabihing ang tula ko ay tapos na... Makandadohan man tayo sa pintoan ng kapalaran At itrangka sa atin pati na ang bintana ng tadhana MagiLiw pa rin akong bumabati sa bawat isa na makababasa sa tulong nitong teknolohiya sa panahon ng pandemiya... Kamusta na po ba kayo? sa bagong normal na pamumuhay Ikaw, ako, siLa... Lahat tayo ! Gawin pa rin nawang pormal itong ating buhay Hindi man nga natin ngayon nakikita yaong kalaban... Kinikita pa rin naman maituturing nating kaibigan ! " Siya ang Liwanag, ang tamang daan sa katotohanan at ang B U H A Y " hanggang dito na lamang, hanggang sa muLi, nagmamahal... TULA~Y © 08/15/20 solEmn oaSis

26

nalaman ko lamang ngayon na tayo ay di nababagay sa takbo ng realidad na ating kinabibilangan sabi nila kapag sila'y magkasama humihinto ang oras ngunit kapag ika'y kasama patuloy na umaandar ang mga kamay sa aking relo bibilangin ang bawat segundong pumapatak habang dinaramdam ang haplos ng iyong palad sa aking kamay at sa bawat minutong daraan ay mamasdan ang iyong mga puwang sa gitna ng iyong mga daliri at kung bakit tugma lamang kapag pinatong ko ang akin tila ginawa ang iyong mga daliri upang punan ang mga puwang sa aking sarili ngayo'y ako'y maglalakad hawak ang iyong kamay at mamumuhay sa taliwas na realidad at ikaw ang aking karamay

0

Aug 25, 2017

Aug 25, 2017 at 4:23 PM UTC

philosophically-proven-psycho

Taliwas

nalaman ko lamang ngayon na tayo ay di nababagay sa takbo ng realidad na ating kinabibilangan sabi nila kapag sila'y magkasama humihinto ang oras ngunit kapag ika'y kasama patuloy na umaandar ang mga kamay sa aking relo bibilangin ang bawat segundong pumapatak habang dinaramdam ang haplos ng iyong palad sa aking kamay at sa bawat minutong daraan ay mamasdan ang iyong mga puwang sa gitna ng iyong mga daliri at kung bakit tugma lamang kapag pinatong ko ang akin tila ginawa ang iyong mga daliri upang punan ang mga puwang sa aking sarili ngayo'y ako'y maglalakad hawak ang iyong kamay at mamumuhay sa taliwas na realidad at ikaw ang aking karamay

19

Ang kalayaang ipinagkait sa akin ng tadhana, ang kalayaang gumala na naglaho parang bula. Singlayo ng mga tala, hindi maabot, nawala dahil sa isang pagkakamali— isang pagkakamaling hindi sinasadya. Ngunit ang pagkakamaling iyon, nauwi sa paulit-ulit na pagkakasala, hanggang naging bahagi ng bawat araw. Dalawampung taon akong nabuhay sa mundong walang tiwala mula sa aking mga magulang. Ilang beses kong binalikan ang mga tanong, nagbabakasakaling hanapin ang sagot. O, kalungkutan, lubayan mo na ako! Naririnig ko ang ulap, umiiyak, pumapatak ang luha nito. Ang kanilang tingin sa akin— isang nilalang na walang halaga, isang pagkakamali na kailanman ay hindi mababawi. Hawak ko ang katotohanan— ang katotohanang natatakot akong tanggapin. Balang araw, tatawagin akong salot sa lipunan. Milyon-milyong mata, tenga, at bibig ang naghusga sa akin, tila alam ang bawat lihim ng aking pagkatao. Sa pagitan ng pag-alis at pagbalik, paaralan man o klinika ng espesyalista, ang paghihintay ay tila isang habambuhay. Limang taon kong idinalangin sa Diyos na tupdin ang aking hiling, at nangyari nga. Ngunit kahit nakakulong ka na, hindi ko magawang maging masaya. Pagkakamali nating dalawa ito, ngunit ikaw lamang ang pinarusahan. Ikaw ang naging katahimikan sa maingay kong mundo. Ngunit nang muli kitang makita, sa presinto, harap-harapan, tila apoy ang bumalot sa kapaligiran. Tanim na poot at galit ang bumalot sa aking puso. Sa pagtulog ko, rinig ko ang tiktak ng relo. Minsan, nilaro ako ng panaginip— kasama raw kita. Gising, natutulala ako, nalulunod sa lalim ng iniisip. Sa gitna ng pagbalik-tanaw, nananatili ako sa kama, hinihintay ang sagot sa mga tanong ng aking isipan. Sapagkat ang buhay, tulad ng gulong— minsan nasa itaas, minsan nasa ibaba.

0

Sep 16, 2020

Sep 16, 2020 at 9:28 AM UTC

eindeinnemoon

Selda ng Kahapon

Ang kalayaang ipinagkait sa akin ng tadhana, ang kalayaang gumala na naglaho parang bula. Singlayo ng mga tala, hindi maabot, nawala dahil sa isang pagkakamali— isang pagkakamaling hindi sinasadya. Ngunit ang pagkakamaling iyon, nauwi sa paulit-ulit na pagkakasala, hanggang naging bahagi ng bawat araw. Dalawampung taon akong nabuhay sa mundong walang tiwala mula sa aking mga magulang. Ilang beses kong binalikan ang mga tanong, nagbabakasakaling hanapin ang sagot. O, kalungkutan, lubayan mo na ako! Naririnig ko ang ulap, umiiyak, pumapatak ang luha nito. Ang kanilang tingin sa akin— isang nilalang na walang halaga, isang pagkakamali na kailanman ay hindi mababawi. Hawak ko ang katotohanan— ang katotohanang natatakot akong tanggapin. Balang araw, tatawagin akong salot sa lipunan. Milyon-milyong mata, tenga, at bibig ang naghusga sa akin, tila alam ang bawat lihim ng aking pagkatao. Sa pagitan ng pag-alis at pagbalik, paaralan man o klinika ng espesyalista, ang paghihintay ay tila isang habambuhay. Limang taon kong idinalangin sa Diyos na tupdin ang aking hiling, at nangyari nga. Ngunit kahit nakakulong ka na, hindi ko magawang maging masaya. Pagkakamali nating dalawa ito, ngunit ikaw lamang ang pinarusahan. Ikaw ang naging katahimikan sa maingay kong mundo. Ngunit nang muli kitang makita, sa presinto, harap-harapan, tila apoy ang bumalot sa kapaligiran. Tanim na poot at galit ang bumalot sa aking puso. Sa pagtulog ko, rinig ko ang tiktak ng relo. Minsan, nilaro ako ng panaginip— kasama raw kita. Gising, natutulala ako, nalulunod sa lalim ng iniisip. Sa gitna ng pagbalik-tanaw, nananatili ako sa kama, hinihintay ang sagot sa mga tanong ng aking isipan. Sapagkat ang buhay, tulad ng gulong— minsan nasa itaas, minsan nasa ibaba.

58

Kung ito ang kahulugan Pag-ibig na matagalan Pangako'y panghahawakan Hanggang 'di na makalaban Ang damdaming lumiliyag Siya ang namamayagpag Tila narra na matatag 'Di kailanman matitinag Hawak-hawak pa ang relo Kahit maging isang yelo Hinding-hindi susuko Sa iyo, itong puso ko Mag-iba pa man ang mundo Ako'y hindi magbabago Sayang lamang kung hihinto Itataga ko sa bato Handang sayangin ang oras Sa pag-ibig **** kay wagas Panahon man ay lumipas Ngunit ito'y 'di kukupas

0

Aug 24, 2019

Aug 24, 2019 at 3:40 AM UTC

ezekshiiii

Paghihintay

Kung ito ang kahulugan Pag-ibig na matagalan Pangako'y panghahawakan Hanggang 'di na makalaban Ang damdaming lumiliyag Siya ang namamayagpag Tila narra na matatag 'Di kailanman matitinag Hawak-hawak pa ang relo Kahit maging isang yelo Hinding-hindi susuko Sa iyo, itong puso ko Mag-iba pa man ang mundo Ako'y hindi magbabago Sayang lamang kung hihinto Itataga ko sa bato Handang sayangin ang oras Sa pag-ibig **** kay wagas Panahon man ay lumipas Ngunit ito'y 'di kukupas

20

Nagpalit ang mga numero sa aking relo Bigla itong tumunog at nabahala ako Labing-isang minuto makalipas ang alas onse na Oras na para humiling na ika'y muling makita Lumipas na ang apat na buwan Mula nung aking sinimulan Pagtigil at pagpikit ng mga mata Nangangarap, humihiling na magkatotoo nga Ikaw, oo ikaw, ang rason kung bakit Isang minuto akong nakatingala sa langit Hiling na makasama ka kahit ilang sandali Makita ka lang ay kumukurba ang aking lahi Dumating ang panahong ikinalulungkot ko Kawalang pag-asa sa buhay ay naramdaman mo Dahil doon nag-iba ang aking hinihiling Sana'y maging masaya ka kahit ako'y wala sa 'yong piling Bawat hiling ko ay laging tungkol sa'yo Hindi na iisipin kung may lugar ako sa puso mo Sana naman hindi maaaksaya Hiniling ko sa langit na ika'y maging masaya na Lumipas ang ilang taon, ikaw pa rin talaga Ang tanging hinihiling na makasama Muli akong pumikit at humiling Pagkamulat ng mga mata'y ika'y dumating

0

May 29, 2017

May 29, 2017 at 10:16 AM UTC

ptrcmblng

11:11

Nagpalit ang mga numero sa aking relo Bigla itong tumunog at nabahala ako Labing-isang minuto makalipas ang alas onse na Oras na para humiling na ika'y muling makita Lumipas na ang apat na buwan Mula nung aking sinimulan Pagtigil at pagpikit ng mga mata Nangangarap, humihiling na magkatotoo nga Ikaw, oo ikaw, ang rason kung bakit Isang minuto akong nakatingala sa langit Hiling na makasama ka kahit ilang sandali Makita ka lang ay kumukurba ang aking lahi Dumating ang panahong ikinalulungkot ko Kawalang pag-asa sa buhay ay naramdaman mo Dahil doon nag-iba ang aking hinihiling Sana'y maging masaya ka kahit ako'y wala sa 'yong piling Bawat hiling ko ay laging tungkol sa'yo Hindi na iisipin kung may lugar ako sa puso mo Sana naman hindi maaaksaya Hiniling ko sa langit na ika'y maging masaya na Lumipas ang ilang taon, ikaw pa rin talaga Ang tanging hinihiling na makasama Muli akong pumikit at humiling Pagkamulat ng mga mata'y ika'y dumating

24