"pabaon" poems - Hello Poetry

Mayroong yakap na mahigpit; mayroong yakap na magaan. May mabigat, may parang nasa ere't may parang walang laman. May luhang dugo't pawis, may luhang sampal sa nakaraan at luhang mitsa ng pagbangon. May ngiting tinuwid, may ngiting dyamante sa langit pero tinampo't itinapon ng pagkakataon. Oo, kayhirap amuhin; parang berdeng buhangin. May mga katauhang iniibig, kahit di ka perpekto't kulang din sa pag-ibig. Piniling umibig, hindi pinihit -- Hindi pinilit na umibig. Bagkus, Siyang katapatan ng Langit, Siyang patas, Siya nga namang tapat. Kaya naman katapata'y naging patas; ni walang ganti, ni walang pag-imbot. Dalisay ang pag-ibig, luha'y salok sa gabi't Siyang Perlas na pabaon sa umaga.

0

Mar 18, 2016

Mar 18, 2016 at 10:14 AM UTC

psalmiseta

Berdeng Buhangin

Mayroong yakap na mahigpit; mayroong yakap na magaan. May mabigat, may parang nasa ere't may parang walang laman. May luhang dugo't pawis, may luhang sampal sa nakaraan at luhang mitsa ng pagbangon. May ngiting tinuwid, may ngiting dyamante sa langit pero tinampo't itinapon ng pagkakataon. Oo, kayhirap amuhin; parang berdeng buhangin. May mga katauhang iniibig, kahit di ka perpekto't kulang din sa pag-ibig. Piniling umibig, hindi pinihit -- Hindi pinilit na umibig. Bagkus, Siyang katapatan ng Langit, Siyang patas, Siya nga namang tapat. Kaya naman katapata'y naging patas; ni walang ganti, ni walang pag-imbot. Dalisay ang pag-ibig, luha'y salok sa gabi't Siyang Perlas na pabaon sa umaga.

23

#021716 Babalik akong hindi mala-dayuhan, Pagkat ikaw ang aking Bayan. Hindi ko titipirin ang pag-ibig Gaya noong tila latak na lang sa iyong pandama. Hindi sapat ang isang araw, Kahit tunay at tapat ang pagsuyo. Sisikat ang araw, ako'y samid sa distansya At tanging pangako Sayo Siyang pabaon sa takipsilim. Sayo ang pito kong araw; Hayaan **** iukit ko ang sistema ng puso Na may tema ng panahon at oras. Hindi na ako mangingibang-bayan, Sinta. Tahan na, ako'y palapit na sa aking Tahanan.

0

Feb 17, 2016

Feb 17, 2016 at 8:49 PM UTC

psalmiseta

Tahanan

#021716 Babalik akong hindi mala-dayuhan, Pagkat ikaw ang aking Bayan. Hindi ko titipirin ang pag-ibig Gaya noong tila latak na lang sa iyong pandama. Hindi sapat ang isang araw, Kahit tunay at tapat ang pagsuyo. Sisikat ang araw, ako'y samid sa distansya At tanging pangako Sayo Siyang pabaon sa takipsilim. Sayo ang pito kong araw; Hayaan **** iukit ko ang sistema ng puso Na may tema ng panahon at oras. Hindi na ako mangingibang-bayan, Sinta. Tahan na, ako'y palapit na sa aking Tahanan.

16

040120 Hinga, buga Hinga, buga Ganyan nga Langhapin mo ang sariwang hanging pabaon Ko sayo, Kasama ng mga pangakong kalasag at kalakasan mo, Mga pangakong magsisilbihing pahingahan mo, Mga pangakong ilaw mo sa dilim Na mas maliwanag pa sa Buwan at mga bituin Mas maliwanag kaysa sa mga alitaptap Na sinusundan mo ng tingin. Na sa tuwing tiyak ang ligaya o lungkot **** taglay Ay napapawi nito ang sakit Ang hikbi ng puso **** walang ginawa kundi umiyak Ang bilis ng tibok na puso **** paulit ulit na kinakabahan — Kinakabahan na mahuli ang iyong kamalian At hindi tanggapin at akayin ng kahit na sinuman. At habang pasan mo, tagumpay man o kabiguan Ay matikman mo rin na hindi ka lang basta-basta Hindi Basta-bastang buhay lamang At nagtatago sa dilim. Hindi ko hinayang madala ka ng dilim Hindi kita dinala sa dilim para ikay maging sakim At mapuno ng kirot ang kawalan mo ng pag-ibig. Huminga ka na may gayak, Huminga ka nang May pag-asa. Hinga, buga Hinga, buga Ganyan, paulit ulit hanggang sa makuha mo ang tamang tiyempo Nang masabayan mo ang binabato kong mga ritmo Ibuga mo ang iyong mga kamalian Ibuga mo ang iyong mga kasalanan — Mga kasalanang tila isang kumunoy na humahatak sayo Pabalik sa kadiliman Mga kasalanang minsan mo nang iniwan Tama na ang paghinga sa walang kasiguraduhan, Tama na ang pagsambit na kasalanan mo naman Tama na ang paulit-ulit na bersyon mo ng “Ayoko na ng kasalanan at gusto ko na tong iwan,” Ngunit nariyan ka pa rin, Humihinga ka pa rin sa iskwater na minsang ika’y parang sardinas na nakasiksik Tama na, tama na Anak. Hinga, buga Hinga buga, Naghihingalo ka na At paulit-ulit **** nasasaktan ang iyong sarili kahit Sabi Kong tama na Naghihikahos ka na — Ngunit wag **** isiping napapagod ako Na sa tuwing nakikita kita sa iyong kahinaan Ay napapagod na rin akong gamutin ka. Pagkat hindi ako nagsasawang mahalin ka, Na sa tuwing sinasabi ko sayong Umuwi ka sa akin ay naghihintay ako sa pagbabalik mo Na hindi ako nagsasawang maghintay sa pagsabi **** “Ama, narito na ako.” Hinga, buga, Hinga, buga Malayo pa Lang ay nakikilala ko na maging ang iyong anino Ang iyong pagsisisi buhat sa iyong paglisang makasarili Ngunit buo ang aking pagpatawad At ang pag-ibig ko’y dalisay at wagas Na sa Krus ay dumanak ang dugo ng bugtong kong anak Ang Anak ko si Hesus na nagpalaya sa iyo At nagbigay sayo ng daan patungo sa katiyakan Naririnig ko na Ang mga padyak **** sabik sa aking paglambing Ang mga pandinig **** naghihintay sa aking mga Salita Na pinuno ko ng siksik, liglig at umaapaw kong pag-ibig Maging ang pagtambol ng puso mo sa kaba Nakikilala ko ang lahat sayo at sana alam **** Sanang alam **** Matagal nang bukas ang ating pintuan para sayo, Oo ating pintuan at hindi pintuan Ko lamang. Tahan na Anak, tahan na at nakauwi ka na Nakauwi ka na sayong tahanan. Hinga, buga, Hinga, buga Tayo na anak, Sa akin ka na mamahinga.

0

Apr 11, 2020

Apr 11, 2020 at 2:50 AM UTC

psalmiseta

PaHINGAhan

040120 Hinga, buga Hinga, buga Ganyan nga Langhapin mo ang sariwang hanging pabaon Ko sayo, Kasama ng mga pangakong kalasag at kalakasan mo, Mga pangakong magsisilbihing pahingahan mo, Mga pangakong ilaw mo sa dilim Na mas maliwanag pa sa Buwan at mga bituin Mas maliwanag kaysa sa mga alitaptap Na sinusundan mo ng tingin. Na sa tuwing tiyak ang ligaya o lungkot **** taglay Ay napapawi nito ang sakit Ang hikbi ng puso **** walang ginawa kundi umiyak Ang bilis ng tibok na puso **** paulit ulit na kinakabahan — Kinakabahan na mahuli ang iyong kamalian At hindi tanggapin at akayin ng kahit na sinuman. At habang pasan mo, tagumpay man o kabiguan Ay matikman mo rin na hindi ka lang basta-basta Hindi Basta-bastang buhay lamang At nagtatago sa dilim. Hindi ko hinayang madala ka ng dilim Hindi kita dinala sa dilim para ikay maging sakim At mapuno ng kirot ang kawalan mo ng pag-ibig. Huminga ka na may gayak, Huminga ka nang May pag-asa. Hinga, buga Hinga, buga Ganyan, paulit ulit hanggang sa makuha mo ang tamang tiyempo Nang masabayan mo ang binabato kong mga ritmo Ibuga mo ang iyong mga kamalian Ibuga mo ang iyong mga kasalanan — Mga kasalanang tila isang kumunoy na humahatak sayo Pabalik sa kadiliman Mga kasalanang minsan mo nang iniwan Tama na ang paghinga sa walang kasiguraduhan, Tama na ang pagsambit na kasalanan mo naman Tama na ang paulit-ulit na bersyon mo ng “Ayoko na ng kasalanan at gusto ko na tong iwan,” Ngunit nariyan ka pa rin, Humihinga ka pa rin sa iskwater na minsang ika’y parang sardinas na nakasiksik Tama na, tama na Anak. Hinga, buga Hinga buga, Naghihingalo ka na At paulit-ulit **** nasasaktan ang iyong sarili kahit Sabi Kong tama na Naghihikahos ka na — Ngunit wag **** isiping napapagod ako Na sa tuwing nakikita kita sa iyong kahinaan Ay napapagod na rin akong gamutin ka. Pagkat hindi ako nagsasawang mahalin ka, Na sa tuwing sinasabi ko sayong Umuwi ka sa akin ay naghihintay ako sa pagbabalik mo Na hindi ako nagsasawang maghintay sa pagsabi **** “Ama, narito na ako.” Hinga, buga, Hinga, buga Malayo pa Lang ay nakikilala ko na maging ang iyong anino Ang iyong pagsisisi buhat sa iyong paglisang makasarili Ngunit buo ang aking pagpatawad At ang pag-ibig ko’y dalisay at wagas Na sa Krus ay dumanak ang dugo ng bugtong kong anak Ang Anak ko si Hesus na nagpalaya sa iyo At nagbigay sayo ng daan patungo sa katiyakan Naririnig ko na Ang mga padyak **** sabik sa aking paglambing Ang mga pandinig **** naghihintay sa aking mga Salita Na pinuno ko ng siksik, liglig at umaapaw kong pag-ibig Maging ang pagtambol ng puso mo sa kaba Nakikilala ko ang lahat sayo at sana alam **** Sanang alam **** Matagal nang bukas ang ating pintuan para sayo, Oo ating pintuan at hindi pintuan Ko lamang. Tahan na Anak, tahan na at nakauwi ka na Nakauwi ka na sayong tahanan. Hinga, buga, Hinga, buga Tayo na anak, Sa akin ka na mamahinga.

78

082021 Nabibilang lamang sa aking mga daliri Ang mga buwan na tiniklupan ng mga ulap Nang sa’king mga bisig, Ang yakap mo’y nagmistulang kumot Sa balat kong sumisigaw sa alat At anghang ng aking pakiramdam. Sa titig mo’y ako’y nakalilimot Na ang pangalan ko’y nagbagong bihis na rin. At kasabay ng paglilipat silid at bubongan, Ay ang paglisan ko sa unang tahanang Humagkan sa aking pagkakakilanlan At bumuhos sa akin nang di masukat na pagmamahal. Ang mga ngiti **** pumapawi sa’king paghihintay Sa maghapong masuklian naman Ang pansamantala kong pangungulila’y Nagsisilbing matatamis na tsokolateng Hindi naman pala nakamamatay. At sa ganitong pagpatak ng mga segundo Na parang mga barya sa alkansya mo, Ang tanging hangad ko na tunay na pag-aaruga’y Iyong pabaon na araw-araw kong sasalubungin at pagbubuksan. Nakalimutan ko na rin atang humanap pa ng iba Di gaya ng panata ko noon sa mga rehas Kung saan gusto kong kumawala. Pagkat sa’yo pa lamang ay abot-langit na Ang aking mga ngiti’t pagsintang Lulan ng iyong mga hagkan At walang pag-imbot na pag-aalaga’t pagkukusa. Kung kaya ko lamang pigilan ang sarili Buhat sa pagtikom ng aking bibig Ay nais ko sanang ipagsigawan Sa apat na sulok ng ating tahanan Ang pangalan **** ni minsa’y hindi ko naintindahan. Bagamat sa bawat pagkilos mo’y Hindi ko maipagkakailang Ako’y tunay mo ngang mahal at pinakaiingatan. Hindi na ako manlilimos pa, Ng pagmamahal o atensyon sa mga tauhang Lilisan sa kani-kanilang panahon at kagustuhan. At pipiliin kong masanay na makipagsayawan Sa mga mata **** tanging lilim ang laan sa akin. At kung ito man ang una’t huling sulat Na ikaw mismo ang pumataw ng mga kahulugan Ay hayaan mo ring masambit kong Sa araw-araw, ikaw ang nanaisin ko pang makapiling.

0

Aug 20, 2021

Aug 20, 2021 at 6:52 AM UTC

psalmiseta

Amo

082021 Nabibilang lamang sa aking mga daliri Ang mga buwan na tiniklupan ng mga ulap Nang sa’king mga bisig, Ang yakap mo’y nagmistulang kumot Sa balat kong sumisigaw sa alat At anghang ng aking pakiramdam. Sa titig mo’y ako’y nakalilimot Na ang pangalan ko’y nagbagong bihis na rin. At kasabay ng paglilipat silid at bubongan, Ay ang paglisan ko sa unang tahanang Humagkan sa aking pagkakakilanlan At bumuhos sa akin nang di masukat na pagmamahal. Ang mga ngiti **** pumapawi sa’king paghihintay Sa maghapong masuklian naman Ang pansamantala kong pangungulila’y Nagsisilbing matatamis na tsokolateng Hindi naman pala nakamamatay. At sa ganitong pagpatak ng mga segundo Na parang mga barya sa alkansya mo, Ang tanging hangad ko na tunay na pag-aaruga’y Iyong pabaon na araw-araw kong sasalubungin at pagbubuksan. Nakalimutan ko na rin atang humanap pa ng iba Di gaya ng panata ko noon sa mga rehas Kung saan gusto kong kumawala. Pagkat sa’yo pa lamang ay abot-langit na Ang aking mga ngiti’t pagsintang Lulan ng iyong mga hagkan At walang pag-imbot na pag-aalaga’t pagkukusa. Kung kaya ko lamang pigilan ang sarili Buhat sa pagtikom ng aking bibig Ay nais ko sanang ipagsigawan Sa apat na sulok ng ating tahanan Ang pangalan **** ni minsa’y hindi ko naintindahan. Bagamat sa bawat pagkilos mo’y Hindi ko maipagkakailang Ako’y tunay mo ngang mahal at pinakaiingatan. Hindi na ako manlilimos pa, Ng pagmamahal o atensyon sa mga tauhang Lilisan sa kani-kanilang panahon at kagustuhan. At pipiliin kong masanay na makipagsayawan Sa mga mata **** tanging lilim ang laan sa akin. At kung ito man ang una’t huling sulat Na ikaw mismo ang pumataw ng mga kahulugan Ay hayaan mo ring masambit kong Sa araw-araw, ikaw ang nanaisin ko pang makapiling.

46

Mga punong nagtataasan, mga katawang nangingitim. Hibla dati sa kahoy ngayo'y sa bato nagbibitin. Ang tangkad mo ay laging masarap gawing lilim. Mula noon hanggang ngayo'y di ako makapagpasalin, Ng mga kasalanan, kahit na iyon ang iyong kinain. Matagal na ang huling pagsala ko sa kanyang bituin. Baka't hindi ko na ito kailangang damdamin. Dahil tila nagkukulang na ang iyong hangin. Mga dahon **** lapad at kumikinang. Nanalamin sa lahat ng aninong dumadaan. Nagpapabahay parin sa iba't-ibang nilalang. May mararahas. tahimik, at mapaggalang. Parang ang nagbabagong kulay ng mga bunga **** nakahalang. May gamot at may lason, pero mayroong pagkaing pang-ahon. Mayroong pabaon ngunit parang ikaw na ang unti-unting lumalamon. Umuusbong na mga panahon. Nakita na ang bukas ay ang kahapon. Kitang-kita ang daloy ng alon. Nadating ika'y mahinahon. Ngayo'y ika'y tagahamon. Nag-iipon ng lakas at laman. Habang nagtatapon na ng basura't mangmang.

0

Feb 16, 2016

Feb 16, 2016 at 5:24 AM UTC

sam-ishmael-nocum-cruz

Ang Gubat - The Forest

Mga punong nagtataasan, mga katawang nangingitim. Hibla dati sa kahoy ngayo'y sa bato nagbibitin. Ang tangkad mo ay laging masarap gawing lilim. Mula noon hanggang ngayo'y di ako makapagpasalin, Ng mga kasalanan, kahit na iyon ang iyong kinain. Matagal na ang huling pagsala ko sa kanyang bituin. Baka't hindi ko na ito kailangang damdamin. Dahil tila nagkukulang na ang iyong hangin. Mga dahon **** lapad at kumikinang. Nanalamin sa lahat ng aninong dumadaan. Nagpapabahay parin sa iba't-ibang nilalang. May mararahas. tahimik, at mapaggalang. Parang ang nagbabagong kulay ng mga bunga **** nakahalang. May gamot at may lason, pero mayroong pagkaing pang-ahon. Mayroong pabaon ngunit parang ikaw na ang unti-unting lumalamon. Umuusbong na mga panahon. Nakita na ang bukas ay ang kahapon. Kitang-kita ang daloy ng alon. Nadating ika'y mahinahon. Ngayo'y ika'y tagahamon. Nag-iipon ng lakas at laman. Habang nagtatapon na ng basura't mangmang.

22

Nangungusap ang mga mata Kasabay ng paglagas ng mga utal-utal na salita Walang kuwit, walang tuldok Pilit na binubuksan ang mga pusong nililok ng galit at tampo, Walang katapusan ang kani-kanilang mga pangungusap. Nababalot tayo ng hiwaga At ang ating mga puso'y napupuno ng mga lasong Sinulsi ng kirot ng kahapon. Lumipas na -- Nilipasan na tayo ng ilang mga umaga Napuno na tayo ng mga agiw sa paghihintay. Iniisip natin sa kung papaanong paraan ba Maihahayag ang mga palamuti sa ating imahinasyon. Paano ba natin masasabayan ang lumalagablab na galit? Na ibinubuhos sa atin gaya ng may kumukulong tubig sa takure. Paano nga ba tayo mananataling walang pakiramdam Hanggang matapos ang delubyo ng poot at paghihiganti? Umiiwas tayo sa hanging mapanakit Ngunit tila ba hinahabol tayo kahit tayo'y nakapikit na. Walang hikbi at walang kamalay-malay tayong minamanipula Ng mga pagkakataong tumutukso na tayo'y talunan na. Ngunit sa lahat-lahat ng mga ito'y Pipiliin nating tumayo pa rin Bitbit ang ating mga bandila At kahit pa sa ating pananahimik Ay kusang sisigaw ang mga tala para sa atin At mas magliliwanag pa ang mga ito. Ang mga makakapal na ulap Ay makakaya na nating hawiin At magsisilbi itong palatandaan Na tayo'y hindi magpapalupig Sa dikta ng tadhana at panahon. Pipiliin pa rin nating maging tama At ang lahat ng mga pasakit ng nakaraan Ay magsisilbing pabaon natin Sa kinabukasang henerasyon. Kaya ko, kaya mo -- Kakayanin natin, Kaya natin, kasama ang Panginoon!

0

Aug 10, 2021

Aug 10, 2021 at 10:39 PM UTC

psalmiseta

Istatwa

Nangungusap ang mga mata Kasabay ng paglagas ng mga utal-utal na salita Walang kuwit, walang tuldok Pilit na binubuksan ang mga pusong nililok ng galit at tampo, Walang katapusan ang kani-kanilang mga pangungusap. Nababalot tayo ng hiwaga At ang ating mga puso'y napupuno ng mga lasong Sinulsi ng kirot ng kahapon. Lumipas na -- Nilipasan na tayo ng ilang mga umaga Napuno na tayo ng mga agiw sa paghihintay. Iniisip natin sa kung papaanong paraan ba Maihahayag ang mga palamuti sa ating imahinasyon. Paano ba natin masasabayan ang lumalagablab na galit? Na ibinubuhos sa atin gaya ng may kumukulong tubig sa takure. Paano nga ba tayo mananataling walang pakiramdam Hanggang matapos ang delubyo ng poot at paghihiganti? Umiiwas tayo sa hanging mapanakit Ngunit tila ba hinahabol tayo kahit tayo'y nakapikit na. Walang hikbi at walang kamalay-malay tayong minamanipula Ng mga pagkakataong tumutukso na tayo'y talunan na. Ngunit sa lahat-lahat ng mga ito'y Pipiliin nating tumayo pa rin Bitbit ang ating mga bandila At kahit pa sa ating pananahimik Ay kusang sisigaw ang mga tala para sa atin At mas magliliwanag pa ang mga ito. Ang mga makakapal na ulap Ay makakaya na nating hawiin At magsisilbi itong palatandaan Na tayo'y hindi magpapalupig Sa dikta ng tadhana at panahon. Pipiliin pa rin nating maging tama At ang lahat ng mga pasakit ng nakaraan Ay magsisilbing pabaon natin Sa kinabukasang henerasyon. Kaya ko, kaya mo -- Kakayanin natin, Kaya natin, kasama ang Panginoon!

39

Napansin ko lang, parang ilang gabi nang nahihirapan matulog. Malambot naman ang unan ko Maluwag naman sa kamang hinihigaan Makapal at mabango naman ang kumot Malamig at tahimik din ang kwarto Nasobrahan nanaman ba ko sa kape? Hindi naman siguro pero bakit? Antukin akong tao pero bakit ganito Pero sa kalagitnaan ng kalituhan, Sa ilalim ng mga bituin sa kalangitan Biglang sumagi sa isip ko, "Oo nga pala, wala naman ng ibang dahilan.." Kundi Ikaw. Ang bida ng walang katapusang kwento. Sa tuwing hihiga ako pagkatapos ng isang mahabang araw Na nakakapagod kahit wala naman masyadong nangyari at nagawa Muntik pang mapagalitan dahil gabi nanaman nakauwi Nagbihis at dali-daling inayos ang higaan Ayan na, sa wakas at dinadalaw na rin ako ng antok Ngunit ayan ka na din bigla nalang eeksena parang sa pelikula Bitbit ang mga pabaon **** ala-ala na nasa isang garapon At magsisimula kang kumatok ng kumatok sa puso kong marupok Sige na, papapasukin kita pero parang awa mo na Bigyan mo naman ako ng isang mahimbing at mahabang tulog Hayaan mo akong humiga, magpahinga at huminga Ipagpatuloy ang pananaginip habang naka-nganga Na kahit dito man lang, sa nilikhang mundo ay hindi tokis ang pag-ibig Hihintayin kang mapagod maglakbay at magpasikot-sikot sa isipan ko. Kahit na nakakainip. Pero wala, sanayan lang naman 'to. Sanay ng pangarapin at mapaginipan ka, Na hanggang pangarap lamang kita.

0

Jun 24, 2017

Jun 24, 2017 at 10:46 AM UTC

kahel

Antokis

Napansin ko lang, parang ilang gabi nang nahihirapan matulog. Malambot naman ang unan ko Maluwag naman sa kamang hinihigaan Makapal at mabango naman ang kumot Malamig at tahimik din ang kwarto Nasobrahan nanaman ba ko sa kape? Hindi naman siguro pero bakit? Antukin akong tao pero bakit ganito Pero sa kalagitnaan ng kalituhan, Sa ilalim ng mga bituin sa kalangitan Biglang sumagi sa isip ko, "Oo nga pala, wala naman ng ibang dahilan.." Kundi Ikaw. Ang bida ng walang katapusang kwento. Sa tuwing hihiga ako pagkatapos ng isang mahabang araw Na nakakapagod kahit wala naman masyadong nangyari at nagawa Muntik pang mapagalitan dahil gabi nanaman nakauwi Nagbihis at dali-daling inayos ang higaan Ayan na, sa wakas at dinadalaw na rin ako ng antok Ngunit ayan ka na din bigla nalang eeksena parang sa pelikula Bitbit ang mga pabaon **** ala-ala na nasa isang garapon At magsisimula kang kumatok ng kumatok sa puso kong marupok Sige na, papapasukin kita pero parang awa mo na Bigyan mo naman ako ng isang mahimbing at mahabang tulog Hayaan mo akong humiga, magpahinga at huminga Ipagpatuloy ang pananaginip habang naka-nganga Na kahit dito man lang, sa nilikhang mundo ay hindi tokis ang pag-ibig Hihintayin kang mapagod maglakbay at magpasikot-sikot sa isipan ko. Kahit na nakakainip. Pero wala, sanayan lang naman 'to. Sanay ng pangarapin at mapaginipan ka, Na hanggang pangarap lamang kita.

29

112622 Balikan natin ang mga pahina ng kasaysayan Bagamat may iilang tekstong isinawalang-bahala na. Mga pahinang hindi na nagawaran Ng konkretong kalinawagan Bunsod sa kusang pagpapasakop natin Sa mga banyagang hayagang dumidikta Sa ating kultura maging adhikain. Hindi man natin nalimot Na tayo’y minsang nakipisan sa mga bahay kubo, Tayo pa rin ay tumawid sa lubid ng kamangmangan — Ilang ulit na‘t tila ba hindi na tayo natuto sa mga kamalian ng nakaraan Hindi lang tayo basta nabitag, Bagkus rehas ay atin pang ipinagtibay. Oo, tayo lang naman ang bumihag sa ating mga sarili Kusang sumiping at nagpatali Hanggang huli na nang mamalayang Hirap na pala tayong kumawala Sa mga buhol na tayo mismo ang may sulsi. Iniibig natin ang Pilipinas gamit ang ating bibig Ngunit ang bandilang ating iwinawagayway Ay hindi na pala ang sariling atin. Hindi masamang makisabay sa uso Ngunit wag nating kaligtaan na tayo’y mga Anak ng Bayan. Hindi rin mainam na tayo’y magpasakop Sa samu’t saring ideolohiyang inihahain sa atin. Pagkat hindi porket nasa hapag na’y Ito’y para sa ating upang nanamnamin. Wag kang hangal, Inang Bayan! Isinisiwalat natin na tayo’y tunay na mga kayumanggi Gamit ang mga sandatang hiram Ngunit sa ating pakikibaka’y Hindi ba sapat ang ating armas At kailangan pang umasa sa kanilang lunas? Pluma ang naging sandata noon Ngunit maging ang ating Bayani’y Hinayaan na nating maging pipi. Mga lata’y maiingay Sa araw-araw nating pakikipagkalakal. Kahit saan tayo sumipat, Tayo’y natutukso pa rin — Bumibigay at bumibitaw, nalilimot maging tapat. Aahon nang nakapikit, Maging lenggwahe’y pahiram na rin. At kung tayo ang huhusga Sa ating walang modong mga nagawa’y Linisin natin ang sarili nating mga dumi’t Wag nang hayaang maging pabigat sa iba. At Bandilang ginula-gulanit Ay sama-sama nating susulsihing muli Nang ang mga galos ng nakaraa’y Maging umaapaw na pabaon sa ating mga iiwan. Sa pamamagitan ng ating pagbubuklod, Tayo’y magiging isang buong Pamilya. At magbabalik ang sigla Na minsan nating hinayaang kainin ng mga bukbok At anay ng ating pagkawatak-watak.

0

Nov 28, 2022

Nov 28, 2022 at 9:45 PM UTC

psalmiseta

Blazing Passion

112622 Balikan natin ang mga pahina ng kasaysayan Bagamat may iilang tekstong isinawalang-bahala na. Mga pahinang hindi na nagawaran Ng konkretong kalinawagan Bunsod sa kusang pagpapasakop natin Sa mga banyagang hayagang dumidikta Sa ating kultura maging adhikain. Hindi man natin nalimot Na tayo’y minsang nakipisan sa mga bahay kubo, Tayo pa rin ay tumawid sa lubid ng kamangmangan — Ilang ulit na‘t tila ba hindi na tayo natuto sa mga kamalian ng nakaraan Hindi lang tayo basta nabitag, Bagkus rehas ay atin pang ipinagtibay. Oo, tayo lang naman ang bumihag sa ating mga sarili Kusang sumiping at nagpatali Hanggang huli na nang mamalayang Hirap na pala tayong kumawala Sa mga buhol na tayo mismo ang may sulsi. Iniibig natin ang Pilipinas gamit ang ating bibig Ngunit ang bandilang ating iwinawagayway Ay hindi na pala ang sariling atin. Hindi masamang makisabay sa uso Ngunit wag nating kaligtaan na tayo’y mga Anak ng Bayan. Hindi rin mainam na tayo’y magpasakop Sa samu’t saring ideolohiyang inihahain sa atin. Pagkat hindi porket nasa hapag na’y Ito’y para sa ating upang nanamnamin. Wag kang hangal, Inang Bayan! Isinisiwalat natin na tayo’y tunay na mga kayumanggi Gamit ang mga sandatang hiram Ngunit sa ating pakikibaka’y Hindi ba sapat ang ating armas At kailangan pang umasa sa kanilang lunas? Pluma ang naging sandata noon Ngunit maging ang ating Bayani’y Hinayaan na nating maging pipi. Mga lata’y maiingay Sa araw-araw nating pakikipagkalakal. Kahit saan tayo sumipat, Tayo’y natutukso pa rin — Bumibigay at bumibitaw, nalilimot maging tapat. Aahon nang nakapikit, Maging lenggwahe’y pahiram na rin. At kung tayo ang huhusga Sa ating walang modong mga nagawa’y Linisin natin ang sarili nating mga dumi’t Wag nang hayaang maging pabigat sa iba. At Bandilang ginula-gulanit Ay sama-sama nating susulsihing muli Nang ang mga galos ng nakaraa’y Maging umaapaw na pabaon sa ating mga iiwan. Sa pamamagitan ng ating pagbubuklod, Tayo’y magiging isang buong Pamilya. At magbabalik ang sigla Na minsan nating hinayaang kainin ng mga bukbok At anay ng ating pagkawatak-watak.

57

Kung umabot man sayo ang tulang isinulat ko, pakatandaan mo sana ito. Hindi man maipinta ng mga salita ang nadarama o ni mabahiran ng tugma ang aking pagsinta, huwag mo sanang isiping ako'y sumuko na datapwat ang paghingi mo ng espasyo sa pagitan nating dal'wa ang nagbigay linaw n dapat pang ipaglaban ka! Pero kung masawi man sa digmaan, sinta, Itago mo sana ang pabaon kong dugo Patunay na inilaban kita hanggang dulo

0

Dec 8, 2022

Dec 8, 2022 at 1:32 PM UTC

AnakniLupe

DIGMA

Kung umabot man sayo ang tulang isinulat ko, pakatandaan mo sana ito. Hindi man maipinta ng mga salita ang nadarama o ni mabahiran ng tugma ang aking pagsinta, huwag mo sanang isiping ako'y sumuko na datapwat ang paghingi mo ng espasyo sa pagitan nating dal'wa ang nagbigay linaw n dapat pang ipaglaban ka! Pero kung masawi man sa digmaan, sinta, Itago mo sana ang pabaon kong dugo Patunay na inilaban kita hanggang dulo

10

siguro'y hindi ramdam sapagkat wala na ring nararamdaman. hindi na alam sa sarili kung ito'y totoo o kathang isip lamang siguro'y mag papaalam na upang ang sakit ay mawala na. lilikha ng panibagong mundo, tayo'y magiging malaya na pabaon ay ang tanging alaala.

0

Feb 15, 2019

Feb 15, 2019 at 7:07 PM UTC

ninnin

Lilikha ng bagong mundo

siguro'y hindi ramdam sapagkat wala na ring nararamdaman. hindi na alam sa sarili kung ito'y totoo o kathang isip lamang siguro'y mag papaalam na upang ang sakit ay mawala na. lilikha ng panibagong mundo, tayo'y magiging malaya na pabaon ay ang tanging alaala.

9