Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"dela" poems
Sutla ang iyong kutis, Ilang inches na heels iPad ang hawak Ayan pa’t naka-Rayban Kahit taglamig – Ganyan dito sa abroad Pasyal dito pasyal doon Higit sa lahat Hindi barya ang sahod. Padala sa Pinas, Lahat ay winaldas Dami pang pasakalye Datong din pala Palaman ng inyong mensahe. Aba’t bida pala si bunso Sa tropa’t sa eskwela Hindi ba’t astig? Pang-party nila’y Siya ang laging taya! Ang binata ko’y Malaki na talaga Kapapanganak lang daw Ng bespren nya Anak, tanong lang ba’t sa handa nila’y Ikaw ang itinoka? Ang ilaw ng tahanan Na siyang aking iniirog Sabay sa uso Nakasisilaw ang alahas Inubos ata ang bawat perlas Buti’t nakaahon pa’t Ayan, kay kumpare pa Siya’y nakakapit! At ang nararapat Na panglamang-tiyan Kulang pa pala Kanyang sinapupunan May bagong buhay Mahal, saan siya nanggaling? Puso ko’y nalurak Ako’y inahas na Pinagsamantalahan pa Akala nila’y ok lang Akala ko’y may babalikan pa Yung totoo, Lata’y hiyang-hiya na Humihikbi ito Makatikim lamang ng barya Wala na ang sahod, Awitin ko’y “Palimos.” (12/2/13 @xirlleelang)
0
May 27, 2014
May 27, 2014 at 10:20 PM UTC
Ang Pakikipagsapalaran ni Juan Dela Cruz: Abroad Version
Na neblina abafada Dentre as árvores, dentre algas Sentir a água Ouvir os cantos Cintilante Suas mãos quentes tocaram meu tornozelo Seu coração frio tocou o meu Oh, Deus, Se realmente estou apaixonado Me faça não querer deixa-la Os corações que já quebrei, não se comparam ao dela Deixe-me ficar Se realmente estou apaixonado, me diga se ela corresponde Seu canto entrou em meus ouvidos Uma sintonia aveludada, salgada, com uma pitada de perigo O som dos pingos de água se rebatendo Venha comigo, vamos viver juntos Seja minha esposa. Presa por algemas de areia Se rebatia enquanto suas mãos puxavam as minhas Delicada. Uma beleza agoniante Oh, Deus, O que será de mim? Um vida fria terei caso não ficar com ela. Me trazendo para a água Sussurrando feitiços e me deixando cego pelo amor Meu corpo logo estará submerso Estou indo Ofegante Coração frio, mãos quentes, beleza agoniante Vendo a escuridão Cego por um amor planejado Um coração antes sujo, fora iludido por olhos vibrantes e pele cintilante O coração quente fora apagado, sentindo amor. Oh, Deus, diga-me, terminarei sendo enganado?
0
Apr 28, 2015
Apr 28, 2015 at 6:55 PM UTC
Sailor vs Mermaid
Aniversari ng Mag-jowa Mansari ng Mag-jowa, Valentayns Dey Sa loob ng bartolina. May wan en onli, Kahapon kaututan ko si Bebot, Nakaposas ang mga kamay at 'di makakilos Nakatali ang mga paa sa kadenang May bolang bakal, Si Bebot ay matitigok na. Nagkaututan kami sa gawing madilim, Tangan ang Gud Morning, Pamunas ng luha. Humahagulhol dahil kay Dok Puti, Hinahanda na nito Ang kanyang kahahantungan, Said na said ang mga hikbi; Pinid na pinid ang mga kagalakan, Gustong pahintuin ang bawat saglit. Di mapigil ang hatol, Nasa dulo ng karayom Nakasalalay ang lahat; Unti-unting naniningkit si Bebot, Ginagapos na siya ni Dok Puti sa katre; Walang sinuman ang makakaampat Sa naturang likido. Kahapon, kaututan ni Dok Puti si Bebot. "Lav, sapitin mo nawa ang iyong katahimikan." Sa Valentayns Dey, kahit sinong mag-jowa. - Juan Dela Cruz, M.D. P.S. Alay sa bawat magkasintahang pinagtagpo't pinaglayo ng pagkakataon.
0
Oct 6, 2013
Oct 6, 2013 at 9:06 AM UTC
Lav Leter (Isang Malayang Taludturan) Ni: P.T. Simon
Dragon – a reference to government or a leader with such great powers. Economics can determine the future? The decision making, which can force millions to abide to the law established by government, can determine the future. That’s it. An extension of affluence for all, But where is the long term? Poverty and high unemployment, Now an argument? With two years to educational progress, Juan Dela Cruz drew back and recoil. Humankind’s race, With such declining economies.. A need for taxation of the working classTo stay number one, or should I say, the Top 10? For those capable to success, No full-time salaries.. No livable wage.. A further education.. Would it be worth it when a full-time was offered? For the move of the dragon, Is there a downgrade forecast for the nation? GDP has been calculated, water dragon may not be drown.. Meagre realm’s tyro – for their incomes deduction. (4/2/12 @xirlleelang)
0
May 27, 2014
May 27, 2014 at 9:29 PM UTC
Philippines, Is There A Hope for the Year of the Water Dragon?
When I die, don't be afraid to show how you feel, Shed a tear or grab a beer. Believe me I will be somewhere near. Whisper to the wind the words I long to hear, Weep to the ocean all regrets there is, Until the waves wash it all away. Climb to the top of the mountain and shout your heart out, When the load gets light, Seeing you being real from a far would make it all bearable on my part Wishing it is the same for you. And when the light drifts away, the night creeps in, Together with the cool breeze that blows chills on your nape, You'll be sure I am at your back, Hugging you tight, kissing you the sweetest goodnight. JP dela Paz_Philippines_May 2015
0
Feb 24, 2016
Feb 24, 2016 at 5:18 PM UTC
Cordillera Obscured
My dear friend,               I know, In the desert, we have been friends. Under the burden of the sun, in such sweltering design,                            The chorus of reason has failed to reach us. We have seen each other look for the same spot,               The exact same place. Where neither the searing heat Of the storms, nor a hundred dunes can still our voices. Where your love for your wife will forever resound in its perpetual longing               To be,                          And where without heat or sand, there My voice will finally hold still. Is it not disappointing that in every question with even the slightest Tinge of profundity, the only answer that pleases                         The truth of our deepest insight                                                                               is yes and no? The desert is unflinching in being barren, all the waters,               Few and far between, Are only images of those which are not desert. You strike to spell love, but where will you keep it As to let it hide from the light of the sun and the howling of harrowing sand? My friend,               It only piles up and up     and up. And when it can no longer go up, pray tell, How does it feel to view the horizon and see only more desert, vast and infinite? How would it be like to look down and know                                      That even now you are no safer?
0
Jul 13, 2012
Jul 13, 2012 at 12:45 AM UTC
An Open Letter to a Friend, Bedan Poet Charlz Dela Cruz
My dear friend,               I know, In the desert, we have been friends. Under the burden of the sun, in such sweltering design,                            The chorus of reason has failed to reach us. We have seen each other look for the same spot,               The exact same place. Where neither the searing heat Of the storms, nor a hundred dunes can still our voices. Where your love for your wife will forever resound in its perpetual longing               To be,                          And where without heat or sand, there My voice will finally hold still. Is it not disappointing that in every question with even the slightest Tinge of profundity, the only answer that pleases                         The truth of our deepest insight                                                                               is yes and no? The desert is unflinching in being barren, all the waters,               Few and far between, Are only images of those which are not desert. You strike to spell love, but where will you keep it As to let it hide from the light of the sun and the howling of harrowing sand? My friend,               It only piles up and up     and up. And when it can no longer go up, pray tell, How does it feel to view the horizon and see only more desert, vast and infinite? How would it be like to look down and know                                      That even now you are no safer?
Continue reading...
27
Avisala! Halina sa TED ng CapSU-Dumarao o Encapsudia Kahawig nito ang Lireo sa Encantadia Elemento ay hangin, sagisag ay bughaw Lireo na kanlungan nina Danaya, Amihan, Pirena at Alena TED na kanlungan nina Dela Cruz, Arriola, Penson at Araneta Avisala! Halina sa Crim ng CapSU-Dumarao o Encapsudia Katulad nito ang Hathoria sa Encantadia Elemento ay apoy, sagisag ay pula Hathoria na naghari dahil sa lakas at dami Crim na naghari din kung pag-uusapan ay dami Avisala! Halina sa Agri ng CapSU-Dumarao o Encapsudia Kapareho nito ang Sapiro sa Encantadia Elemento ay lupa, sagisag ay dilaw Sapiro na sagana sa yaman ng lupa Agri na nakatutok sa pagpapayaman ng lupa Avisala! Halina sa Vet.Med ng CapSU-Dumarao o Encapsudia Kamukha nito ang Adamya sa Encantadia Elemento ay tubig, sagisag ay berde Adamya na kapiranggot na alaga ng brilyante ng tubig Vet.Med. na kakaunti na alagang hayop ang hilig Avisala! Halina sa Computer ng CapSU-Dumarao o Encapsudia Kawangis nito ang Etheria sa Encantadia Elemento ay kuryente, sagisag ay lila Etheria na nasa gitna at naglaho na Computer na nasa gitna rin at wala na. -05/19/2017 * a tribute to CapSU-Dumarao and Encantadia, written this day of final airing of Encantadia 2016
0
Sep 28, 2019
Sep 28, 2019 at 10:04 PM UTC
Encapsudia: Ang Kambal ng Encantadia
Or,  The Poor Man's Bread Three pieces Of pandesal to begin a day. Where’s the salt in here? I ask. Then came three beads of sweat Trailing my face after a walk On three streets: Valero, Leviste and Dela Costa. I climb on the 9th Floor, Of Liberty Centre Building, To make salt.
0
Jun 15, 2016
Jun 15, 2016 at 8:34 PM UTC
Pandesal
Quando eu vejo as suntuosas flores Eu penso dela Quando eu leio as cartas de amor de os grandes autores Eu penso dela Quando eu me perco no céu azul Eu penso dela Se eu trabalho,ela é quem eu trabalho pela De todos os meus assuntos, o seu amor é o cônsul Você tem as chaves de meu sorriso não posso ser feliz sem você Mais de quo o ar, eu te preciso Porque sem ti minha vida é tolice
0
Jan 28, 2013
Jan 28, 2013 at 7:45 AM UTC
Saudade
Geografia I Quando a Vila Jaiara era do mundo O centro vital; se mais longe houvesse, Lá chegara, aos saltos, de susto tomado Em mim mesmo; silente rezava o missal. Corria pelos campos – a savana, cerrado. O medo do sistema heliocêntrico Ainda não perdera: o medo de ser Só. Eu vivia com meus irmãos e irmãs – Éramos uma centena de bichinhos Em torno de nossa mãe adotada, A quem chamávamos de Senhora. E em torno dela, tudo girava, girava... Os grandes mandavam-nos, sorrateiros, Andar pelo cerrado em busca de tudo: Gabirobas, cajuzinhos, goiabas ... Na Vila Jaiara havia tanta coisa mais. A casa de Helena; de deuses onde doces. Que à caminhada tornava clara para nós. Centro luminoso em que a ceia do Senhor. Não havia São Paulo ou Rio de Janeiro – No máximo: Belo Horizonte, Araxá Povoavam nossos sonhos. E talvez Ouro Preto e Divinópolis – Onde Dora reinava... - Goiânia, São Petersburgo e Tegucigalpa – só no Atlas. Anápolis era outra estória: a cidade, o comércio longe demais... Ali na Jaiara estava o centro de tudo e no centro de tudo o amor: Laíde Epifânia me nomeara “Maninho”. Naquele tempo, na nossa vila, não passava um rio. Mas havia a fábrica de tecidos, onde Jorge – Noivo de minha irmã – tecia a união e afeto E me ensinava a andar de bicicleta. Do Vietnã,  só soube no ginásio. ./.
0
Feb 7, 2016
Feb 7, 2016 at 5:28 PM UTC
Geography I
A vida, há não sei dizer quanto tempo, Tem-se mostrado uma interminável batalha. Conseguir ouvir a razão sem abafar o sentir Conseguir sentir sem por ele ser consumida Inteiramente. Não quero mais escrever poesia de guerra Nem fazer da poesia uma guerra de amor Só vale o que eu deixar que valha. E escrevo-o aqui, as desculpas de merda não valem Nem valeriam se fossem desculpas muitíssimo boas Se estou a perder a cabeça vou atrás dela e Encaixo-a de novo no pescoço e Bato com ela nas paredes até tornar a funcionar Não a ajudo a ir. Não. Não quero continuar a perguntar-me à noite O que raio é que estou a fazer Que vida é esta que escolho e não vivo Que não vivo por a escolher incessantemente. Não se pode querer paz e respostas E por ambas querer nenhuma tenho Só a mim e ao silêncio que não deixo existir. Não quero. Não sei o que quero mas Não quero isto. Querer isto não Me deixa querer mais nada. Nem a mim. Especialmente a mim. E tenho que me querer a mim Antes de querer qualquer outra coisa.
0
Jun 14, 2017
Jun 14, 2017 at 10:27 AM UTC
Poesia de Guerra
Parte do tempo percebemos que somos perfeito A maior parte não paramos de falar Eu seguro sua mão, você dá um sorriso A gente se beija no meio fio Meu corpo se mexe pra trás e pra frente Aqui está pra prefeitura, aqui está o bar que nos vende tequila Somos tão esquisitos que daria certo Os cartões de crédito dela me perdoaram Os cabelos enrolados me perdoaram Por que você não pode me perdoar? Somos tão esquisitos que daria certo O garoto de óculos escuros me deu um gole daquela ***** barata Você me deixou colocar a cabeça no seu ombro Quando fomos embora você me seguro no colo Somos tão esquisitos que daria certo Esquerda, direita, cima e baixo Só porque não temos joguinhos não quer dizer que não é certo Você vive dizendo que quer me ver Amo essa mescla de felicidade e receio Quando fico triste você faz uma dança engraçada Somos tão esquisitos que fica perfeito
0
Jul 30, 2013
Jul 30, 2013 at 1:35 AM UTC
Amantes Esquisitos
Se da água limpa dos rios o poeta alcança - incólume as fontes d'água viva... Oh, claro lume: dela bebe. Sedento à sanga clara colhe a água c'o as mãos. Na vertente rara, sequioso estro não se abaixa, à flor d'água, feito cão, lambendo a lótus n'água. É de Gideão soldado entre os trezentos. O que não lambe a água O que usa as mãos. Bebe e proclama: - Eis a água! Água da chuva sempre exata. Água da fonte sempre basta. Água que a todo fogo apaga, Limpa água que a sede mata.
0
Apr 21, 2016
Apr 21, 2016 at 10:44 AM UTC
ÁGUA LIMPA (ii)
The house that wind, and time tear down Watch the stories fall down It changes every time we come around Echos Rich dirt buried our memories We were once the seed were we once laid down little toys for something sweet and then beaten down to her knees Invoke the spirit onto this place Running in just to run away Beauty hidden in a shattered display This hole were the stoners play Casa Dela Morte The farmers dark secret is crippling the sadness left by the offspring Dancing with your ***** doll Every structure soon will fall Bringing out your demons within Question this was created from what sin Farmers shattered dark secret demons question crippling sin Invoke sweet toys. Rich dirt seed laid down. Echos every time we come around. memories sadness left by offspring. Every structure soon will fall. ****** to death against the wall. The shadows dance to distract from malevolent beast. To think this place is no more The'll be No more morbid rituals and stoner feast. The house that wind, and time tear down Watch the stories fall down It changes every time we come around Echos
0
Apr 14, 2016
Apr 14, 2016 at 3:56 AM UTC
House of The Dead
Se eu sou neste mundo a lua e tu o sol, Se tu és a estrela, que me ilumina o meu dia, Porque teme o sol a lua, se é dela o seu brilho? Aparecerei nos momentos da tua maior luz, Nos dias fantásticos de magia da tua alegria, Na beleza da continuidade dos teus dias, Na herança dos nossos corpos unidos, Eu, lua, estarei ali, junto de ti, quando deres à luz! Quando estiver eu no céu pela manha, Esperando que chegues aos meus braços, Estarei ali para brilhar junto contigo, O meu brilho será reflectido para ti, Apesar das voltas que dês no mundo, Eu, estarei ali, sempre esperando por ti! Quando nos dias perderes o brilho, Virei abraçar-te para te mostrar que estou contigo, Leva os dias comigo, preciso de ti como és, Nos teus momentos de alegria e tristeza, Porque só assim eu poderei amar-te, Fazer-te a surpresa da minha companhia, E dar-te a ti a força e manter o teu lindo brilho, Em tão poucos dias que tem a nossa eternidade, Nas voltas todas que deu o mundo sobre nós, És o centro do mundo minha estrela brilhante, Não é um acaso é uma certeza bem divina, Não é coincidência, para nós é evidência, Darei voltas sempre sobre ti e pela terra, Porque ela é a família que temos E aquela que um dia com o teu dar de luz faremos, Mas eu e a família que é nossa, Há tua volta com tua luz, viveremos. Te adoro muito mesmo, Liliana minha estrela! Autor: António Benigno Esta é a lógica do que fazemos
0
Aug 31, 2013
Aug 31, 2013 at 9:56 AM UTC
Porque agora o mundo é nosso
Sentado e descalço, sobe um banco de madeira preta, Pintei o quarto de verde vivo, igual ao vaso do quintal, Contrastando com a cor amarela da flor que parara de crescer! Queria ver aquela flor mais verde que o vaso que acabara de pintar. Apressado como de costume e porque admito é feitio meu, Pegava desajeitado e pouco reflectido com vontade de florir, O amarelo perdido daquela planta que me havia já esquecido, Não era tinta vazia, que ela queria, mas carinho de minhas mãos, Peguei nela caída, encostei-a a mim e disse-lhe que gostava dela, Suspirou-me ao ouvido e perguntou-me porque não a levava comigo, Encostei-a a mim trouce-a cuidadosamente ao colo para dentro de casa, Dei-lhe um copo de água e aconcheguei-lhe a terra do caule, O adubo que ela recebia de mim, em carinhos fizeram-na adormecer! Sentei-me no banco quase seco de tinta verde e pintei as calças, Adormecendo como que um pai olhando seu filho dormir! Sonhei pela noite fora e quando acordei, aquela flor amarela, Que eu havia trazido comigo, sorriu-me nos olhos estremunhados, Acordei feliz e cheio de alegria porque em seu olhar a flor vivia. Por vezes a vida descabida de pressa por coisas vazias, É tão bonita quando na calma do tempo um carinho te dá alento. E eu voltei a pintar todo dia e em cada dia que passava a flor crescia, O amarelo que lhe percorria o ser mudava de cor para a cor de esperança. A cada dia, eu dormia mais feliz, porque sentia seu cheiro chegar a mim. Essa flor um dia pegou-me nos olhos e pediu-me de novo carinho, E eu olhei-a, da maneira que sempre quis cheirá-la e encostei-a a mim, Enquanto dormia! Autor: António Benigno Dedico à minha vida que nem para nem anda!
0
Aug 31, 2013
Aug 31, 2013 at 4:58 AM UTC
As cores
Sentado e descalço, sobe um banco de madeira preta, Pintei o quarto de verde vivo, igual ao vaso do quintal, Contrastando com a cor amarela da flor que parara de crescer! Queria ver aquela flor mais verde que o vaso que acabara de pintar. Apressado como de costume e porque admito é feitio meu, Pegava desajeitado e pouco reflectido com vontade de florir, O amarelo perdido daquela planta que me havia já esquecido, Não era tinta vazia, que ela queria, mas carinho de minhas mãos, Peguei nela caída, encostei-a a mim e disse-lhe que gostava dela, Suspirou-me ao ouvido e perguntou-me porque não a levava comigo, Encostei-a a mim trouce-a cuidadosamente ao colo para dentro de casa, Dei-lhe um copo de água e aconcheguei-lhe a terra do caule, O adubo que ela recebia de mim, em carinhos fizeram-na adormecer! Sentei-me no banco quase seco de tinta verde e pintei as calças, Adormecendo como que um pai olhando seu filho dormir! Sonhei pela noite fora e quando acordei, aquela flor amarela, Que eu havia trazido comigo, sorriu-me nos olhos estremunhados, Acordei feliz e cheio de alegria porque em seu olhar a flor vivia. Por vezes a vida descabida de pressa por coisas vazias, É tão bonita quando na calma do tempo um carinho te dá alento. E eu voltei a pintar todo dia e em cada dia que passava a flor crescia, O amarelo que lhe percorria o ser mudava de cor para a cor de esperança. A cada dia, eu dormia mais feliz, porque sentia seu cheiro chegar a mim. Essa flor um dia pegou-me nos olhos e pediu-me de novo carinho, E eu olhei-a, da maneira que sempre quis cheirá-la e encostei-a a mim, Enquanto dormia! Autor: António Benigno Dedico à minha vida que nem para nem anda!
Continue reading...
28
Ontem descia a colina, pelos caminhos da natureza, Foi quem sabe o seu trilho, que me mostrou a beleza, Desde as plantas, ao ar que lá respirei, me maravilhei, Foi nessa viagem que descobri, que ali tudo eu farei! O cheiro a vida e os animais descascados de preconceitos, A paz que se sentia entrar nos seus ninhos, eram preceitos, De cores de luz ardente, onde o sol encoberto de folhas, Mostrava atos ou sentimentos que são nossas escolhas! Não escolho de quem posso gostar, mas escolho preservar, Não luto pelo amor, se não o posso cultivar, porque não ó é, Mas se eu escolher amar entre as folhas eu vou me mostrar, E se estiver por trás delas, alguém, também deixo brilhar. Pois é! É umas mistura de sons e tons, numa bebida alcoólica, Sente-se os cheiros e sabores, escorrendo pela goela, Percorrem-se os melhores encontros, gente acolita, Se não são seus valores, nem são dele, nem são dela! Porém, esta minha caminhada, vale escuro abaixo, Que entre o brilho da estrela do dia mais claro, Se perdi, porque vi, o que não guardei e encaixo, E já vale adentro, hoje teu abraço é o meu amparo! Autor: António Benigno Código do texto: 2013.07.21.02.07
0
Aug 31, 2013
Aug 31, 2013 at 5:09 AM UTC
Vale de segredos
Havia uma garota E um garoto eles eram melhores amigos Ele gostava de música boa Ela era nova e não sabia muito sobre muita coisa Ele vivia intensamente Ela mal sabia como beija Ele sofria muito, pois sabia demais Ela era feliz, pois era jovem Ele vivia em um mundo fechado Ela queria saber como era esse mundo Ele era muito fechado Ela era curiosa Ele resolveu se abrir com ela Ela ficou fascinada pela dor dele Ele deu a ela a confiança Ela se apaixonou por tudo sobre ele Mas ele só se abriu com ela E por mais que isso fosse algo grande Se abrir não era um código para paixão Era apenas o que era Ela guardou toda a dor dele dentro dela Fez daquela dor parte dela Descobriu as coisas Escutou música boa Dali então ela era quem mais sofria Pois tinha a dor dele, dela e do mundo inteiro E não havia ninguém para se abrir
0
Jun 29, 2013
Jun 29, 2013 at 11:56 PM UTC
Ele e Ela
Paso a Nuestro Amo y Señor andas, lienzo y candelabros. Paso a Nuestro Salvador el Señor de los Milagros. La calle es un río humano por cuyo cauce, la gente muy acompasadamente camina desde temprano. "Avancen, avancen hermanos, no estorben al cargador..." grita el Capataz Mayor que las cuadrillas comanda. "Paso, que vienen las andas, paso a Nuestro Amo y Señor..." Por las calles se desborda aquel torrente morado; gimen los pies maltratados, la Fe permanece sorda. La multitud que lo aborda da marco al rey de los cuadros: Caídas y descalabros en aquella mar mulata, y cual velero de plata andas, lienzo y candelabros. Una señora morena le ofrece todos sus hijos; una ciega de ojos fijos pídele Luz Nazarena; azota una Magdalena su vil cuerpo pecador. Al paso del Redentor doblan tristes las campanas "Avancen, avancen hermanas, paso a Nuestro Salvador..." Sobre el lienzo de Jesús la tarde pinta una sombra. Sobre las frentes se nombra señal dela Santa Cruz... Bajo un cirio -santa luz- A Ti, Señor, me consagro, y de tus perfiles magros venga a nos tu Redención que nunca negó perdón el Señor de los Milagros.
0
999
Al señor de los milagros
Hayaan na na giliwin kita Sapagkat hihintin sa hangin ang lahat At pumailanlang hanggang sa panganorin ang pangarap Walang saysay ang ibon kung nasa pugad Tumunghay sa pakpak na gulay-gulay Sa pagwasiwas ay di kaya umangat Munting maya sa aratiles ay kahabag habag nang di makalipad Ganyan ang aking pagsinta O Desiree Dawn Dela Peña musmusin at nasisikil Huwag sana husgahan Sinsisipon sa hamog Madaling manimdim Iibig ako sa sariling paraan Ngunit di gaya ng kaparangan na nakatiwangwang at hayag Kung ikumpara ay katulad ng liblib na halamanan Mabubuhay nang saglit at mamatay nang dahil walang nakakalusot ni banaag At kung masidhi na ang damdamin Magpaparinig ng aking hinanakit Gaya ng kulog na nauulinigan sa ibayo Umaalingawngaw doon sa ibang baryo
0
Sep 2, 2019
Sep 2, 2019 at 12:25 AM UTC
Ang Buhay sa Takipsilim #75
Vejam todos esses Cristãos, Se orgulham tanto de ir à Igreja, E não enxergam o próprio irmão. Que por aí ainda passando fome, Com medo, com frio e sem nome, Mais um excluído da sociedade. Vejam todos esses Cristãos, Celebrando o Natal com presentes, Se esquecendo do verdadeiro motivo, Da existência do Natal. Gastam, gastam, gastam, E esquecem que pelo mundo à fora, Muita gente queria só amor no Natal. Vejam estes cristãos, egocêntricos, Que são alguém na Igreja, E fora dela mudam tanto. Estes Cristãos perderam o amor, Perderam Jesus. Já não amam mais ao seu Deus, Mas sim a sua religião, Estão obcecados por uma instituição: A Igreja!
0
Dec 25, 2012
Dec 25, 2012 at 8:48 AM UTC
Hipocrisia Cristã
A vida é um mistério geral cheia de condolências, Os cínicos do costume que peneiraram na nossa vida, Das águas saloias consolidaram a nossa intimidade! Mas será que lá longe ainda o céu é distante, Ou gentes carentes procuram aliviar coisas irritantes? É, essa foi a verdade, numa historia idiota, Na procura de esquecer um amor ampliatório! Já eu não tão sóbrio, um perfeito idiota, Deixei que apreciassem de uma fraqueza minha! Lol. A solidão que eu tanto gostava, separei-me dela pela mentira! Mas são assim todos os idiotas como eu, Gostam, e aventuram-se no desconhecido de gentes bestiais, Desprovidos de tristeza e fortes em avareza! Aparentam o que não são e fazem-se vender mais caros! Mas e eu que sou um idiota puro e aventureiro, Não pensei que traria comigo no bolso as coordenadas De uma nova vida! Em segundos tudo mudou, A besta que me tornei é realmente feliz! Autor: António benigno Código de autor: 2012.02.12.01.01
0
Aug 30, 2013
Aug 30, 2013 at 1:54 PM UTC
Os mistérios da vida