"umintindi" poems - Hello Poetry

*parang pag mamahal ko sayo walang "end point" hindi ko alam kung bakit pero kailangan **** gumawa ng kababalaghan para magkaroon ng end point ang bilog kong pagmamahal sayo bakit? hindi pa ba sapat sayo ang tapat at buo kong pagmamahal? hindi pa ba sapat ang walang end point kong pagmamahal para sayo kaya mo nagawang mag sinungaling sakin? katulad mo, pagod na din ako pagod na akong umintindi kahit gusto kong pilitin, ayoko na sayangin oras ko dahil binigyan kita ng second chance pero hindi mo pinahalagahan oo, life is full of second chances pero hindi ako yung tipong tao na sobrang bait na mas pipiliin bigyan ng isa pang pagkakataon ang ibang tao para lang mapasaya sila sa punto na alam naman niya na hindi siya masaya sa magiging desisyon niya simula palang ng relasyon natin, ikaw inuna ko lagi isipin bago sarili ko kahit may mga oras na gusto ko bumitaw, inisip ko muna mararamdaman mo kahit nahihirapan na ako intindihin ka pero may faith at tiwala ako sayo na magbabago ka, na magiging tapat ka sakin, na ang ibibigay mo lamang sakin ay wala kundi ang katotohanan pero nagkamali ako nagkamali ako na pinagkatiwalaan kita nagkamali ako na nagkaroon pa ako ng faith sayo lagi ko tinatanong sa sarili ko nun "dapat pa ba kitang pagkatiwalaan?" sagot ko laging oo, dahil ang pagmamahal ko sayo ay lamang sa mga pagkakamali mo pero pinatunayan mo na mali ang sagot ko kahit alam ko pagkatao mo, binigay ko sayo buo kong tiwala pero sinira mo wasak na wasak sa landas na hindi na kita kayang balikan dahil ayoko pumasok sa isang relasyon kung wala akong tiwala sa isang tao pagod ka na? mas pagod ako nasaktan ka? mas nasaktan ako binigay ko sayo buong puso ko pero binalik mo ng durog salamat salamat sa pag pasok sa buhay ko at nag silbi kang isang aral sakin salamat sa masasayang araw natin na parang kaya ko pa bilangin sa aking mga daliri.*

0

Feb 29, 2016

Feb 29, 2016 at 7:25 AM UTC

irlomak

Bilog

*parang pag mamahal ko sayo walang "end point" hindi ko alam kung bakit pero kailangan **** gumawa ng kababalaghan para magkaroon ng end point ang bilog kong pagmamahal sayo bakit? hindi pa ba sapat sayo ang tapat at buo kong pagmamahal? hindi pa ba sapat ang walang end point kong pagmamahal para sayo kaya mo nagawang mag sinungaling sakin? katulad mo, pagod na din ako pagod na akong umintindi kahit gusto kong pilitin, ayoko na sayangin oras ko dahil binigyan kita ng second chance pero hindi mo pinahalagahan oo, life is full of second chances pero hindi ako yung tipong tao na sobrang bait na mas pipiliin bigyan ng isa pang pagkakataon ang ibang tao para lang mapasaya sila sa punto na alam naman niya na hindi siya masaya sa magiging desisyon niya simula palang ng relasyon natin, ikaw inuna ko lagi isipin bago sarili ko kahit may mga oras na gusto ko bumitaw, inisip ko muna mararamdaman mo kahit nahihirapan na ako intindihin ka pero may faith at tiwala ako sayo na magbabago ka, na magiging tapat ka sakin, na ang ibibigay mo lamang sakin ay wala kundi ang katotohanan pero nagkamali ako nagkamali ako na pinagkatiwalaan kita nagkamali ako na nagkaroon pa ako ng faith sayo lagi ko tinatanong sa sarili ko nun "dapat pa ba kitang pagkatiwalaan?" sagot ko laging oo, dahil ang pagmamahal ko sayo ay lamang sa mga pagkakamali mo pero pinatunayan mo na mali ang sagot ko kahit alam ko pagkatao mo, binigay ko sayo buo kong tiwala pero sinira mo wasak na wasak sa landas na hindi na kita kayang balikan dahil ayoko pumasok sa isang relasyon kung wala akong tiwala sa isang tao pagod ka na? mas pagod ako nasaktan ka? mas nasaktan ako binigay ko sayo buong puso ko pero binalik mo ng durog salamat salamat sa pag pasok sa buhay ko at nag silbi kang isang aral sakin salamat sa masasayang araw natin na parang kaya ko pa bilangin sa aking mga daliri.*

37

Mahal, kailan mo ba napansing hindi mo na ako mahal? Kailan ba nagsimulang mamuo ang lamat— ang tipak sa dingding ng panahon Na nabuo mula sa iisang hibla Na lumawak at nagmistula nang mga sanga ng puno ngayon Mahal, kailan mo ba napansing hindi mo na ako mahal? Saan ba nagsimula ang sigalot na kahit anong gawin ay hindi ko mahanapan ng kakalásan— Hindi matakasan ilang bukas man ang daanan Gaya ng Ang Probinsyano sa telebisyon na inabot na ng ilang taong Naging saksi na rin sa pag-inog ng mundo kong patuloy man sa pag-ikot ay parang hindi naman makausad sa pag-atras Pabalik sa nakaraan nating ayaw magparaya Ayaw magpalimot, Ayaw magpaawat, Ayaw magpatawad Nasira ko yata ang pinaplano kong 𝘢𝘳𝘳𝘢𝘯𝘨𝘦𝘮𝘦𝘯𝘵 sa umpisa, mahal Gaya ng wala naman talaga tayo sa 𝘱𝘭𝘢𝘯𝘰 Ng kahit kanino sa ating dalawa Ngunit, heto na, nangyari na At nagkasakitan na Nang higit pa sa kayang pasanin ng puso At ngayon, gusto ko lang malaman: Mahal, kailan mo ba napansing hindi mo na ako mahal? Ano ba ang simula ng gulo nating parang islang lulubog-lilitaw— Paparoon at paparito, hindi makadiretso Gaya ng mga alon na nakikipaglaro sa dalampasigan Masaya naman tayo... 𝘮𝘪𝘯𝘴𝘢𝘯 Masaya naman tayo minsan Masaya naman tayo minsan At minsan, nakakalimutan ko ring hindi mo na nga pala ako mahal Mahal, kailan mo ba napansing hindi mo na ako mahal? Masyado nang matagal Ang paghihintay ko ng sagot sa mga tanong na paulit-ulit ko mang bigkasin Ay hindi naririnig ng utak **** ayaw umintindi At ng puso **** ayaw magsisi At nakakatawang isipin na ako ang naghahabol ng kaliwanagan, Nag-aasam ng kaayusan Kung sa ating dalawa, ikaw naman talaga ang nagkulang Paano ko ba tatapusin ito, mahal? Sana tayo na lang ang tinapos mo matagal na.

0

Mar 26, 2022

Mar 26, 2022 at 7:36 AM UTC

derailed-trains

Mahal, kailan mo ba napansing hindi mo na ako mahal?

Mahal, kailan mo ba napansing hindi mo na ako mahal? Kailan ba nagsimulang mamuo ang lamat— ang tipak sa dingding ng panahon Na nabuo mula sa iisang hibla Na lumawak at nagmistula nang mga sanga ng puno ngayon Mahal, kailan mo ba napansing hindi mo na ako mahal? Saan ba nagsimula ang sigalot na kahit anong gawin ay hindi ko mahanapan ng kakalásan— Hindi matakasan ilang bukas man ang daanan Gaya ng Ang Probinsyano sa telebisyon na inabot na ng ilang taong Naging saksi na rin sa pag-inog ng mundo kong patuloy man sa pag-ikot ay parang hindi naman makausad sa pag-atras Pabalik sa nakaraan nating ayaw magparaya Ayaw magpalimot, Ayaw magpaawat, Ayaw magpatawad Nasira ko yata ang pinaplano kong 𝘢𝘳𝘳𝘢𝘯𝘨𝘦𝘮𝘦𝘯𝘵 sa umpisa, mahal Gaya ng wala naman talaga tayo sa 𝘱𝘭𝘢𝘯𝘰 Ng kahit kanino sa ating dalawa Ngunit, heto na, nangyari na At nagkasakitan na Nang higit pa sa kayang pasanin ng puso At ngayon, gusto ko lang malaman: Mahal, kailan mo ba napansing hindi mo na ako mahal? Ano ba ang simula ng gulo nating parang islang lulubog-lilitaw— Paparoon at paparito, hindi makadiretso Gaya ng mga alon na nakikipaglaro sa dalampasigan Masaya naman tayo... 𝘮𝘪𝘯𝘴𝘢𝘯 Masaya naman tayo minsan Masaya naman tayo minsan At minsan, nakakalimutan ko ring hindi mo na nga pala ako mahal Mahal, kailan mo ba napansing hindi mo na ako mahal? Masyado nang matagal Ang paghihintay ko ng sagot sa mga tanong na paulit-ulit ko mang bigkasin Ay hindi naririnig ng utak **** ayaw umintindi At ng puso **** ayaw magsisi At nakakatawang isipin na ako ang naghahabol ng kaliwanagan, Nag-aasam ng kaayusan Kung sa ating dalawa, ikaw naman talaga ang nagkulang Paano ko ba tatapusin ito, mahal? Sana tayo na lang ang tinapos mo matagal na.

39

Paano kaya? Mahal ko ang pilipinas. Sobra. Mahal ko ang bansang aking kinalakhan. Mahal ko ang aking pinanggalingan. Kung saan ako nag aral, san tumira, saan nagsisimba. Kung saan naliligo, umiihi, tumatae, Mahal ko! Pero paano ko kaya matatanggap ang nangyayari sa aking bansa? Paano ko kaya tatanggapin ang mga basura sa daan. Ang mga binebentang damit na sinuot muna nila. Ang mga piniritong fish ball na kahapon pa ang mantika. Paano kaya? Sa jeep, na para na kayong sardinas na pinagkasya sa isang lata. Sa lrt, natumaas man ang bayad. Dama mo parin ang mga pagong na kumikilos at mga amoy na gugustuhin mo na lang amuyin. Sa paaralan, titiisin ang sira sirang mga silid aralan para sa pangarap na mahirap abutin. Paano kaya? Sa pilipiling lugar, na kapag nakakita ng umiilaw na iphone ay parang hokage na mabilis na mang aagaw. Sa ilalim ng tulay, kapag napadaan kay makikita ang pamilyang walang makain na nakahiga sa kamang matigas at ngunit hindi mabigat dalhin kung saan saan. Paano kaya? Ang mga kalsadang pinipilit tapusin kahit mas una pang tinapos ang perang inilaan ng sang katauhan. Paano kaya? Ang mga taong halos mamatay sa pagod na tila butas ang bulsa at hindi malagyan ng laman. Paano kaya? Sinubukan kong alamin kung saan ito nagsimula. Kung sino ang gumawa? Kung kailan? Kung paano? Kung bakit nandito? Hanggang napatunayan ko, na kahit ganito ang tinuturi kong bansa. Alam kong katangi tangi parin ito. Hindi man kami tulad ng iniisip nyong bansa. Ang bansang ito ang pinaka mapagmahal ra lahat. Kayang makipag kaibigan sa kahit sinong tao. Kayang umintindi ng kapwa. marunong makisama. Mapagbigay. Higit sa lahat sa kabila ng mga nangyayari sa amin, kahit wala nang kakainin, kahit nag aaway na kayo, kahit madami ng problema at kahit may taning na ang buhay. MASAYA pa rin. Ang mga ngiti, galak, at tuwang ito ang hindi nila matutumbasan ng iba.

0

Jul 6, 2016

Jul 6, 2016 at 1:39 AM UTC

Dyiweeel

Sa Kabila

Paano kaya? Mahal ko ang pilipinas. Sobra. Mahal ko ang bansang aking kinalakhan. Mahal ko ang aking pinanggalingan. Kung saan ako nag aral, san tumira, saan nagsisimba. Kung saan naliligo, umiihi, tumatae, Mahal ko! Pero paano ko kaya matatanggap ang nangyayari sa aking bansa? Paano ko kaya tatanggapin ang mga basura sa daan. Ang mga binebentang damit na sinuot muna nila. Ang mga piniritong fish ball na kahapon pa ang mantika. Paano kaya? Sa jeep, na para na kayong sardinas na pinagkasya sa isang lata. Sa lrt, natumaas man ang bayad. Dama mo parin ang mga pagong na kumikilos at mga amoy na gugustuhin mo na lang amuyin. Sa paaralan, titiisin ang sira sirang mga silid aralan para sa pangarap na mahirap abutin. Paano kaya? Sa pilipiling lugar, na kapag nakakita ng umiilaw na iphone ay parang hokage na mabilis na mang aagaw. Sa ilalim ng tulay, kapag napadaan kay makikita ang pamilyang walang makain na nakahiga sa kamang matigas at ngunit hindi mabigat dalhin kung saan saan. Paano kaya? Ang mga kalsadang pinipilit tapusin kahit mas una pang tinapos ang perang inilaan ng sang katauhan. Paano kaya? Ang mga taong halos mamatay sa pagod na tila butas ang bulsa at hindi malagyan ng laman. Paano kaya? Sinubukan kong alamin kung saan ito nagsimula. Kung sino ang gumawa? Kung kailan? Kung paano? Kung bakit nandito? Hanggang napatunayan ko, na kahit ganito ang tinuturi kong bansa. Alam kong katangi tangi parin ito. Hindi man kami tulad ng iniisip nyong bansa. Ang bansang ito ang pinaka mapagmahal ra lahat. Kayang makipag kaibigan sa kahit sinong tao. Kayang umintindi ng kapwa. marunong makisama. Mapagbigay. Higit sa lahat sa kabila ng mga nangyayari sa amin, kahit wala nang kakainin, kahit nag aaway na kayo, kahit madami ng problema at kahit may taning na ang buhay. MASAYA pa rin. Ang mga ngiti, galak, at tuwang ito ang hindi nila matutumbasan ng iba.

28

‘Yung kayang manindigan kahit dumating ang puntong nahihirapan. Umuunawa’t hindi basta nangiiwan. Nananatili sa mga araw na hindi magaan. Nananatili dahil alam na ‘yun ang kailangan at sa puso'y nagpapagaan. Na kung sakali man dumating ang mga panahong lilipas na ang kisap ng samahan —hahanap ng paraan upang maibalik ang kilig, ang dating tinginan, ang nawawalang lambingan. Marunong tumanggap ng pagkakamali. May panahon lagi para umintindi. Na sa oras na magpakumbaba ka’t magsisi, yayakapin ng katulad ng dati. Hindi agad umaalis, hindi nagpapadala sa galit, sumasagot sa’yong mga bakit. Higit sa lahat, siyang naaawat ng salitang patawad. Dahil nararapat ang pag-ibig na sigurado. Hindi umaatras, hindi tumatakas. Hindi nagdadalawang-isip kung aalis o mananatili. Ako, na ang tingin sa’yo, ay pag-ibig na kapili-pili

0

Dec 16, 2020

Dec 16, 2020 at 1:51 PM UTC

mahiwaga

Ang pag-ibig na hindi nagdadalawang-isip.

‘Yung kayang manindigan kahit dumating ang puntong nahihirapan. Umuunawa’t hindi basta nangiiwan. Nananatili sa mga araw na hindi magaan. Nananatili dahil alam na ‘yun ang kailangan at sa puso'y nagpapagaan. Na kung sakali man dumating ang mga panahong lilipas na ang kisap ng samahan —hahanap ng paraan upang maibalik ang kilig, ang dating tinginan, ang nawawalang lambingan. Marunong tumanggap ng pagkakamali. May panahon lagi para umintindi. Na sa oras na magpakumbaba ka’t magsisi, yayakapin ng katulad ng dati. Hindi agad umaalis, hindi nagpapadala sa galit, sumasagot sa’yong mga bakit. Higit sa lahat, siyang naaawat ng salitang patawad. Dahil nararapat ang pag-ibig na sigurado. Hindi umaatras, hindi tumatakas. Hindi nagdadalawang-isip kung aalis o mananatili. Ako, na ang tingin sa’yo, ay pag-ibig na kapili-pili

16

Hindi mo na kailangang sabihin... "Lumayo ka na sa akin." Darating ang araw, mapapagod ang sarili-- Maghintay. Magmahal. Umintindi. Magbakasakali. Ako'y kusang hihinto. Pero hindi ang puso. (You don't have to utter words "Stay away from me." For someday I will grow weary Of waiting. Of loving. Of understanding. Of hoping. Myself, it will stop. But the heart won't.

0

Feb 7, 2015

Feb 7, 2015 at 6:45 AM UTC

iammissbrightside

Por favor

Hindi mo na kailangang sabihin... "Lumayo ka na sa akin." Darating ang araw, mapapagod ang sarili-- Maghintay. Magmahal. Umintindi. Magbakasakali. Ako'y kusang hihinto. Pero hindi ang puso. (You don't have to utter words "Stay away from me." For someday I will grow weary Of waiting. Of loving. Of understanding. Of hoping. Myself, it will stop. But the heart won't.

18

Today, i let myself cry hard over some stupid things. I was sooooo annoyed to the point na pag iyak nalang nagawa ko. It felt really heavy kaya bigla nalang nagburst out. Naawa ako sa sarili but at the same time mas nainis ako sa sarili ko kasi hinayaan kong ganunin ako at hinayaan ko sarili kong maramdaman yun when infact i know i am better than that. Kaso being the same usual me, mas pinili ko nalang manahimik, umintindi at umiyak. The feeling of Being taken for granted is sooo distressing. I always feel that way and believe me i super hate it but what i hate the most is the fact that i dont have the courage to stand for myself which led people around me to think that everything is okay with me. At times, I really want to be selfish and btch. Nakakapagod ding maging mabait. :(

0

Oct 21, 2019

Oct 21, 2019 at 10:25 AM UTC

moirae

Bad day today

Today, i let myself cry hard over some stupid things. I was sooooo annoyed to the point na pag iyak nalang nagawa ko. It felt really heavy kaya bigla nalang nagburst out. Naawa ako sa sarili but at the same time mas nainis ako sa sarili ko kasi hinayaan kong ganunin ako at hinayaan ko sarili kong maramdaman yun when infact i know i am better than that. Kaso being the same usual me, mas pinili ko nalang manahimik, umintindi at umiyak. The feeling of Being taken for granted is sooo distressing. I always feel that way and believe me i super hate it but what i hate the most is the fact that i dont have the courage to stand for myself which led people around me to think that everything is okay with me. At times, I really want to be selfish and btch. Nakakapagod ding maging mabait. :(

1

Pwede bang ako muna? Pwede bang sarili ko muna bago ikaw? Pwede bang ngiti ko muna bago ang luha? Pwede bang pagalingin ko muna ang aking sugat bago sumugal ulit? Pwede bang tumigil at namnamin muna ang sandali na aking hinintay? Gusto kong manatili pero kailangan kung huminga panandalian. Ayaw kung umabot sa punto na ang sandali ay magiging permanente. Ayaw kung sumuko pero kailangan ko munang dumistansya. Ayaw kung umabot sa punto na ako ang unang bibitaw . Napapagod din ako. Napapagod din akong umintindi pero hindi ako sumuko kailangan ko lang ng espasyo dahil hindi na kaya ng aking puso at isipan. Sana maiintindihan mo!

0

Feb 27, 2021

Feb 27, 2021 at 2:02 AM UTC

Unatnat03

Pwede bang ako muna?

Pwede bang ako muna? Pwede bang sarili ko muna bago ikaw? Pwede bang ngiti ko muna bago ang luha? Pwede bang pagalingin ko muna ang aking sugat bago sumugal ulit? Pwede bang tumigil at namnamin muna ang sandali na aking hinintay? Gusto kong manatili pero kailangan kung huminga panandalian. Ayaw kung umabot sa punto na ang sandali ay magiging permanente. Ayaw kung sumuko pero kailangan ko munang dumistansya. Ayaw kung umabot sa punto na ako ang unang bibitaw . Napapagod din ako. Napapagod din akong umintindi pero hindi ako sumuko kailangan ko lang ng espasyo dahil hindi na kaya ng aking puso at isipan. Sana maiintindihan mo!

11

Ipag paumanhin mo kung natatawa ako, dati kasi isa akong pulubi, Haha! sige tawanan mo muna ang aking sinabi, Habang umiinom ng coke para magka enerhiya, Nakasandal ako sa pader habang nagbibilang ng barya, Isa, dalawa tatlo kelan magiging kuntento?, Sapagkat hindi naman talaga barya ang binibilang ko, Kundi ang bawat pag patak ng segundo, Isa, dalawa tatlo "may halaga pa ba sayo?", Yung oras niya ang nililimos ko noon, Ngunit nagbago na ngayon. Naalala ko pa tumaya ako noon sa lotto, Isa't pangalawang taya ngunit ako parin ay talo, Muli akong tumaya sa pangatlong beses at sabi ko "Huli na to", Sa di ko inaasahan tumama na nga talaga ako dito. Ang lotto ay simbolo lamang ng pag-ibig, Yan ang nais kong ipahiwatig, Sayo ako nanalo, Sayo wala akong talo. Yan ang nagbago ngayon. Kinalimutan ko na ang noon. Napaka swerte kong hindi ko na kailangan mamalimos, Ng oras at atensyong naghihikahos, Sapagkat nariyan kana at handang magbigay, Handang umintindi at handang mag alay, Mag-alay ng pag-ibig na walang kapantay, Walang pag aalinlangan at walang hinihintay, Na ano mang kapalit na sayo'y ibibigay. Marapatin mo akong sumandal muli, Hindi sa pader, kundi sa balikat mo kahit sa isang sandali, Upang maipadama ko sayo kung gaano ako ka saya, Isa, dalawa tatlo ikaw ay mahalaga, Marapatin mo akong sumandal sa iyong tabi, At sa muling pagbibilang ng aking mga labi, Isa, dalawa, tatlo, Sayo ay kuntento.

0

Jul 15, 2022

Jul 15, 2022 at 6:30 PM UTC

josephfloreta

PASANDAL

Ipag paumanhin mo kung natatawa ako, dati kasi isa akong pulubi, Haha! sige tawanan mo muna ang aking sinabi, Habang umiinom ng coke para magka enerhiya, Nakasandal ako sa pader habang nagbibilang ng barya, Isa, dalawa tatlo kelan magiging kuntento?, Sapagkat hindi naman talaga barya ang binibilang ko, Kundi ang bawat pag patak ng segundo, Isa, dalawa tatlo "may halaga pa ba sayo?", Yung oras niya ang nililimos ko noon, Ngunit nagbago na ngayon. Naalala ko pa tumaya ako noon sa lotto, Isa't pangalawang taya ngunit ako parin ay talo, Muli akong tumaya sa pangatlong beses at sabi ko "Huli na to", Sa di ko inaasahan tumama na nga talaga ako dito. Ang lotto ay simbolo lamang ng pag-ibig, Yan ang nais kong ipahiwatig, Sayo ako nanalo, Sayo wala akong talo. Yan ang nagbago ngayon. Kinalimutan ko na ang noon. Napaka swerte kong hindi ko na kailangan mamalimos, Ng oras at atensyong naghihikahos, Sapagkat nariyan kana at handang magbigay, Handang umintindi at handang mag alay, Mag-alay ng pag-ibig na walang kapantay, Walang pag aalinlangan at walang hinihintay, Na ano mang kapalit na sayo'y ibibigay. Marapatin mo akong sumandal muli, Hindi sa pader, kundi sa balikat mo kahit sa isang sandali, Upang maipadama ko sayo kung gaano ako ka saya, Isa, dalawa tatlo ikaw ay mahalaga, Marapatin mo akong sumandal sa iyong tabi, At sa muling pagbibilang ng aking mga labi, Isa, dalawa, tatlo, Sayo ay kuntento.

34

Ilang beses ako nag tangkang sumulat ng tula ngayong araw na ‘to. Pero parang walang pumapasok sa ulo ko. Maraming gustong sabihin ang puso Pero parang hindi magawang i-proseso Mahusay akong umintindi ng ibang tao Sabi nila, isa daw yun sa aking talento Pero bakit pag dating sa sarili ko, Ako’y na ba-blanko? Wala naman akong problema Masaya naman ako, ata Okay lang naman, ata Hindi naman ako pagod, ata Burn out lang, ata Kaya ko pa, ata Minsan nakakapagod Madalas nakaka lungkot Ilang mundo pa ba ng dapat ilibot? Ganito na lang ba talaga ang ikot?

0

Nov 29, 2020

Nov 29, 2020 at 9:49 AM UTC

mahiwaga

Pwede na'to

Ilang beses ako nag tangkang sumulat ng tula ngayong araw na ‘to. Pero parang walang pumapasok sa ulo ko. Maraming gustong sabihin ang puso Pero parang hindi magawang i-proseso Mahusay akong umintindi ng ibang tao Sabi nila, isa daw yun sa aking talento Pero bakit pag dating sa sarili ko, Ako’y na ba-blanko? Wala naman akong problema Masaya naman ako, ata Okay lang naman, ata Hindi naman ako pagod, ata Burn out lang, ata Kaya ko pa, ata Minsan nakakapagod Madalas nakaka lungkot Ilang mundo pa ba ng dapat ilibot? Ganito na lang ba talaga ang ikot?

18