Submit your work, meet writers and drop the ads. Become a member
HYA Nov 2017
Ikaw.
Yung unang lalaki na sa akin ay nagpatili
Ikaw.
Yung unang lalaking nanatili sa aking tabi
Ikaw.
Ang unang lalaki na nagpasagot sa aking ng 'oo. '
Ikaw.
Ang unang lalaking nagpasabi sa'kin ng 'father,  yes I do.'

Kaya bakit naman kita makakalimutan?
Sa aking isip at damdamin,  hinding-hindi ka mapapalitan
Sa iyo ko naramdaman ang sensasyong akala ko'y imposible
Sa iyo ko nalaman na merong mga bagay pala na pwedeng mangyari

Kapag tayo'y magkasama
Higit pa ang aking saya
Minsan nga lang ay nalulungkot
Ngunit napapatawa rin naman sa iyong pag-utot

Hanggang sa pagputi ng ating mga buhok
Hanggang sa pagkalbo ng lahat ng bundok
Hanggang sa aking huling salita
Tandaan na ang iyong pangalan pa rin ang isasamba

Ikaw.
Ikaw lang ang kinakailangan.
Kinakailangang maglapat ng labi sa akin.
Ang pwedeng sumigaw upang ako'y gisingin.
Ang maaaring yumakap sa mahinang bewang
Kahit na parang nababali na ang noo'y masiglang balakang

Ikaw.
Ikaw lang ang aking hahanapin.
Sa aking pagtulog hanggang sa paggising
Sa pagpikit ng mga matang ikaw lamang ang nakikita
Sa pagdilat ng mundong puno ng pagkakasala.

Sa ating pagtanda,
Tayo pa rin ang magsasama
Magkahawak kamay at ngingiti sa isa't isa.
Ako'y iyo at ika'y akin
Mga pangako'y di na dapat bawiin.

Sana,  ikaw din ang huli
Na sa akin ay magpapatili
Ikaw din ang huli
Na mananatili sa aking tabi
Pangako,  hanggang sa dulo ng aking 'oo'
Hindi maglalaho sa alaala ang iyong mga katagang ako lamang ang iyong gusto.

Sa ating pagtanda,
Alalahanin mo sana
Na ikaw ang mahuhuli sapagkat ikaw din nauna.
Wis and I wrote this for our grandparents. STAY STRONG!
Se ve ya en el horizonte el celeste del cielo
Como las blusas de mi uniforme blanco y azul
Como las manitos llenas de pintura azul en Jardin
Y en las caras de mis companeros, los chibolitos sonrientes
AUGUST Sep 2018
margaret

Langit ang nagbigay biyaya nang ambon ay dinilig
Ang aking hiling sa panginoon ay biglang nadinig
Pinadala ang anghel na sa mundo ko’y yayanig
Tinawag ng ng kanyang tinig, at Napatulala sa mga Titig

Maari bang malaman ang yong pakay sa akin
Kung ikaw ba ay pasakit at tuluyan na akong wawasakin?
Laging kong tanong kung ano ba ang dapat kong gawin
Kung ang kahulugan mo ay kabiguan patuloy pa ba kitang iibigin?

Nagtatanong kay Bathala, Paano ko ba mapapaliwanag ang  hiwaga
Nitong pagmamahal na kung bakit sa puso kumapit ka ng kusa
Ako’y nagtataka’t di maka paniwala Bakit ito ang yong ginawa
Sa bigay **** biyaya, Ano ba ang kasalanan ko  para isinumpa

Gaano ba kita pinapahalagahan? Alam mo ba ang dahilan?
Hiling ko lang ay sanay iyong maunawaan itong nararamdaman
Kaya ang paliwanag ko ay simple nalang
Masikip dito sa loob ko, kaya ang kasya ay ikaw lang

Alaalang bitbit pano ko makakalimutan
Kung Sa puso koy nakaukit  ang yong pangalan
Ibinalot ng tatag ng loob para ika’y ipaglalaban
Di kita hahayaang lumuha lagi kang aalagaan.

Nagaabang ng sasakyan para dalhin sa langit, iwan ang mundo
Nakikiusap Pagbigyan sana Hiling makamit, Anghel na sundo
Saan nga ba tayo patungo? Byaheng langit sa impyerno,
Sa isipan kong magulo, Kasinungalingan ka ba o Totoo?

Linalaro sa panaginip ang dakilang pagsuyo
Tuluyang Hinamon Ang matapang na puso
Sayo napalapit at ayaw nang lumayo
Ang silakbo ay di na kaya, kayang isuko

kahit ano dito sa lupain ay handa kong ialay
Pagkat ang langit sa akin ay una mo nang binigay
Ang halaga mo sa akin ay Walang katumbas na materyal
Dahil Di kayang sukatin kung gano kita kamahal
Para sa taong minahal ko ng minsan, ito ang tulang di ko naiparating sa kanya.

Ngayon alam ko na kung gaano siya kahalaga, kung kailan wala na.
Monica Nov 2015
Wala Akong Magawa

Nagsimula lahat ito noong nabasa ko ang sulat mo
Unti-unti kong binasa ang bawat letra na sinasambit mo
Ramdam ko ang sakit, pagmamahal at panghihinayang na iyong nararamdaman
Pero wala akong magawa dahil ako ay may kasalanan.

Akala ko sa una lang to pero bakit habang tumatagal ay lalong bumabaon sa aking puso.
Ang hirap kalimutan ang mga panahon na tayo'y pinagtagpo
Lagi kung pinagdarasal na balang araw ay mapatawad mo ako
Pero ito ay iyong tatandaan, gagawin ko ang lahat para matupad ang aking pangako.
Many fuels create the heat,
  but one temperature reigns supreme

Many fuels create the heat
  —but one temperature frees the light

(Villanova Pennsylvania: March, 2019)
Donall Dempsey Oct 2018
A NATION OF ONE

her hair a golden banner
flung out behind her
proclaiming the country of herself

UNA NAZIONE DI UNO

I suoi capelli - una bandiera d'oro
gettata alle sue spalle dietro lei
proclamano la sua patria
M Suárez Jan 2012
Piensas en el ayer
El ayer en diamante
Lágrimas de oro
Anhelos de piedras preciosas
La voz diurna
Las miradas suicidas
El olor centelleante
El tacto preciso
El gusto con la lengua seca
Y crees que fue una pesadilla
Un amargo café al que olvidaste,
- sin querer - ponerle azúcar
Un olor a quemado,
de una fuente imprecisa,
pero cercana.
Los dedos entumecidos,
de tanto cansancio.
La vista nublada, perenne, constante
sin significado alguno.
La garganta irritada, rasposa,
de no ahorrar las palabras.
Eres un espejismo para tus ojos
No existes
Solo piensas que tal vez
Una vez más
**Viviste.
¡Gracias a Héctor por ayudarme con el título!
everly May 13
the heavens looking down see
black ominous umbrellas
scurrying about- the animals we are
seeking refuge beneath cornerstore quality umbrellas
flimsy like the faith i had in you
but may you prove me wrong, loved one
in this cluttered concrete jungle

familiarity
conformity
unoriginal-ality but in reality we
all have places to be and why stand out in the rain?

uninvited water droplets from sky
******* pantyhose and
the window plants of overpriced brownstones
the allure of rain by all natural individuals
see nourishment soon to unfold
beauty in baby’s toes stomping in mud
fishing for worms that wriggle with discomfort
gardener of words
rain or shine
she knew how to put a feeling into
gentle yet tasteful prose.
Yala May 11
existo en caso de que lo hayas olvidado
do I ask for much?
am I being selfish
for wanting to exist?

nevermind.
Nat Lipstadt Aug 2013
What poem will you wear, when first we meet?

How will I recognition-you,
when you transverse my land?
Unknown our faces, our voices,
Only silent words electronic exchanged

Will lantern, it be: one, if by land, two, if by sea?
Will your ID badge, passport stamped and state,
Your chest bear a witness-sign?

The Arrivals Board flashes:
                    une poétesse est arrivé
                    eine Dichterin ist angekomme
                    a poetess has arrived
                    una poetisa ha llegado

Will there be a haiku in your hair,
A limerick exposed by raucous grin,
Or just ten words
allotted for your entire visit?

Desperate to locate
Urgent to sensate
Matters I take
Into two cupped hands,
On the shoeshine stand
Climb and recite-shout

Know me by my words,
Know me by the lilt lyrical
Of my American accented,
Canadian Tongue of my mother

Know me by my words,
Carved by time on my forehead,
Poetry is the blood of this fool's soul,
Hear me, find me, look upon me slamming

Poems are the thorns in my palms,
See me crucified, bleeding stanzas
Upon my shoeshine stand cross
Recitation resuscitation welcoming:

Benedicting Gloria, Gloria, Gloria

But if this should fail your attention to secure,
Or the TSA unappreciate my second coming,
Look for the crowd gathered round,
A man of moderate height, in a tall hat,
Beard scraggly, looking sorrowful
Reciting the Gettysburg Address

Either way,
Should be easy peasy to find me,
Grab your bag, off to short-term parking

This is how an Americana poet meets n' greets
Arriving poetess from a foreign land

Is there any other way?
------------------------------
Postscipt
Alas, five years on and I know in my heart
that you are not coming...
Aug 2013
Donall Dempsey Nov 2018
"La vita è una scuola di probabilità."

I appear
to have fallen

out of myself
no longer the me I am

but as if I had become
the statue of my self.

A pigeon **** tear
runs down my granite cheek.

"La vita è una scuola di probabilità."
the pigeon perched upon my head announces.

"Probably..?" I answer.
More a maybe-perhaps.

I am now an actor
playing the part of myself

unsure of what is expected of me
"What's my motivation?" I ask the director.

But he has been taken off
this picture.

The Donall Dempsey I used to be
no longer exists.

Someone or something
has broken into my head

and stolen the me
I was.

I now have no dialogue
only a walk-on-part

in my own life
an unimportant footnote

somewhere on page
42.

"What will I do..?"
I whistle the Berlin tune

the pigeon flying off my head
taking my thoughts with it.
PJ Oct 2018
Ito na ang una't huli
ang una at huling tula
para sayo
sapagkat ang tagal na dapat
ko tung tinigil
Tinigal ang pag ka tanga ko.
Ang hirap diba
sa simula pa lng
para na akong sira
kasi sa simula pa lng
wala na akong magawa
bigla na lng ako nahulog sayo
at sa lahat ng iyng pinag gagawa
kahit maliit na mga bagay
ay napapansin ko
sa pag kumpas ng iyung mga kamay
sa matatamis **** mga ngiti
sa mapupungay **** mga mata
ako talaga ay na bighani
pero anu ba't
ang hirap talaga
pero sinabi ko na may paghanga ako sayo
ayun na ang pang gitna
nagkakilala tayo ng lubos
ang paghanga
ay naging pagmamahal
d mo naman ako binigo
minahal mo din ako
pero bakit ganun
d naging tayo?
ang hirap diba
kasi kahit ikaw
d mo yan nasagot
ilang taon din ako nag hintay
aking sinta
pero sa mga taong yun
hirap na hirap na ako
pero ako ay naghihintay parin
na parang tanga
umaasang may tayo parin sa huli
pero wala pala
kaya nag paalam ako
kasi d ko na kaya
nanliliit na ako sa sarili ko
bakit d kita mapa oo
tapos biglang sinabi mo
minahal mo talaga ako
akala mo makakahintay ako
kahit gaano katagal
sabi ko oo
kaya sana kitang hintayin
kahit gaano katagal
kung sana sa paghihintay ko
wala kang kasamang iba.
kaya
ito na ang una't huli
na tula
para sayo
kasi pagod na ako
sa paghihintay sa wala
salamat sa iyo
at nagising na ako.
gusto ko makawala lahat ng sakit , d ko naisip na ganito pala ang mag sulat para sayo buti na lng hanggang guhit lng ako. mas masakita pala pag naka sulat na kaysa mga larawan lng na aking mga napinta
The Anybodies Jul 2015
Esperar... ¿Cuánto?

¿A veces no has pensado que mis palabras son como cuchillos atravesando tu alma?
Porque no piensas que el tiempo no es cura para el dolor, menos remedio para el rechazo.
Es como susurrar contra tu propia sombra, qué tan solo te sientes.
Es a veces llenar el dolor con una falsa sonrisa, como gritar en un lugar donde nadie te escucha y estar solo para que nadie entienda cuánto sufres.

                                                        ­                 - Bryan Fuentes
w y n n e Nov 2016
18
Lahat naman tayo nakaramdam na ng lungkot
Lungkot na hindi mo alam kung saan nagmula
Lungkot na hindi mo alam kung ano ang dahilan
Lungkot na hindi mo alam kung ano ang kinahihinatnan
Pero ang pinaka-nakakalungkot sa lahat e yung puno ng tao sa isang kwarto
Puno ng tunog at salita
Puno ng biruan at tawanan
Pero ramdam **** maiiyak ka
Ramdam **** hindi ka nababagay sa lugar na naroon ka
Sa pagkakataong ito, hindi mo alam kung bakit hindi mo kayang makisali at magkunwaring masaya nalang
Kung sa mga nakaraang araw kinaya mo naman
Nakakapagod ano?
Nakakapagod magkunwaring masaya
Nakakapagod magkunwaring kaya mo pa
Pero alam naman natin
Eto yung pagod na hindi kayang gamutin ng pahinga
Eto yung pagod na hindi kayang idaan sa alak o ng yosi man lang
Eto yung pagod na hindi kayang idaan sa maghapong hilata sa kama
Eto yung pagod na hindi kayang gamutin o kahit dampi ng matinding menthol ng salonpas sa nangangalay na kasu-kasuan
Etong yung pagod na hindi kayang gamutin ng efficascent oil na suki ng buong pamilya
Eto yung pagod na dama ng kaibuturan at kaluluwa
Eto yung pagod na mahirap punan ng lunas kasi hindi mo alam kung bakit ang bigat sa pakiramdam
Iyong pag napabayaan o mali ang diagnosis mo e pwedeng lumikha ng sanga-sangangang maliit at mas komplikadong dahilan ng kapaguran
Kung pwede lang mapawi ang lungkot sa bawat malalim na buntong hininga ang ngalay na dama ng kaluluwa
Yung tuwang hatid damay lahat ng parte ng kabuuan
Isama mo pa pati yung sangkatutak na split ends mas lalo na ang mga pimples na ayaw kang lubayan
Alam ko,  pagod ka narin
Sadyang nakakapagod lang talagang gumising sa umagang walang kulay
Sa mundong malawak at mapaglaro
Sa mga tulang isinulat pero walang laman
Sa mga nasambit na salitang wala man lang naantig
Sa mga matang blanko na walang ningning
Sa mga patok na banat pero hindi naman nakinabang
Sa mga mensahe sa inbox na puro lang chain messages ang laman galing sa kakilala **** di na umahon sa pagiging jejemon
Sa mga text ni Baby aka 8888 na pinapaalala kang expired na pala ang iyong load pero syempre biro lang hindi ka naman nagpapaload, expired na pala sim mo kasi isang taon ka ng hindi nagpapaload
Talaga namang nakakapagod ang mundo
Minsan nga nakakagago
Itulog nalang natin 'to, ano?
Ayan tayo e, dinadaan sa tulog ang lahat
Pero malay mo nga naman, baka sakaling sa mahabang paglimot sa mundo, isang panaginip lang pala ang lahat ng sakit
Hindi lang siguro dahil tamad kaya natutulog pero eto na marahil yung senyales ng pagsuko sa laban
Sa pagpiling takasan panandalian ang buhay at baka sakaling sa panaginip matupad ang nais ng puso
Kasi sa totoong buhay ang hirap tanggapin ang bawat sampal ng pagkabigo
Yung bang dalawang klase ng pagkabigo
Yung todo bigay ka sa una pero bokya ka parin
At yung isa naman, yung natatakot ka ng sumunggab at tinikop ka na agad ng takot
Beterana na nga ata sa larangan ng pagiging olats
Nganga kung nganga
Nada kung nada
Itlog kung itlog
Pero hindi pa tapos ang kwento
Malayo pa ang lalakbayin
May natitira pa naman sigurong alas dyan na di pa naitataya
Positibo naman ako na sa negatibong sitwasyon makakaalpas din
Lahat naman ng bagay lumilipas, parang yung paboritong pantalon na sa kakasuot unti-unting kumukupas
Tulad ng chika ng karakter sa pinapanood kong korean nobela, Fighting daw!
Minsan may pakinabang din pala ang pagharap sa telebisyon sa ganitong pagkakataon
Ngayon, alas otso medya ng gabi sinusulat ang mga katagang nais ilabas ng puso
Habang wala pang tugon mula sa itaaas
Salamat sa oras na tibok ng puso
Kakapit muna ako kay Captain Yoo
Sa seryoso pero nakakakilig na ugali,
Sa swabe niyang mga the moves,
Sa grabehan niyang mga titig,
At sa mala-fairytale nilang storya,
Captain, ako nalang please!
Ang huling pagkapagod kong nais ireklamo
Siguro sa paghihintay na may isang Captain Yoo Shijin na darating, na kikiliti sa pagod kong puso at magbibigay ng rasong ipagpatuloy ang labang kinapusan na ng dahilan.
Jamie Riley Apr 2018
They look out from the terrace.

At the borders of sight
live rocky hills behind brown
and golden and olive crop
under a cloudless sky.

Sun beams brighten motley roofs
on tessellations which blacken beige
in blurry air.



























BANG!





















An artificial cloud.

































“Look,” she points, “Let’s go!”

She takes him and they fly down stairs,
diving like sparrows
into the street.

Boys sprint across pavements and climb;
men vault over fences in time
for news to reach ears.

“They’re coming!
"¡Ya vienen!"

Excitement and fear.
The rattling of cow bells
and galloping nears.

Men bait and dodge horns
and escape through doors
and up and over
red wooden bars.

Sticks beat on the concrete ground
and drive the mute beasts's sounds.

Seconds away –
until the last,
he side steps into a house;

indoors,

apart,

he runs through the foyer
and up the stairs
around a corner.

Long strides

too fast to follow.

She chooses left and
sings soprano
when doors won't budge
and a beast crashed in.

She turns and the fear is paralysing.




"FERMIN!"







































­












He leaps down steps
and explodes
as it rams her
to and fro,
bashing her head
against the wall
where horns sin
and horns gore
cement and brick.

He grips the tail
heaving its hide from
side to side as
hooves smash
crates of wine,

he slips and slides
in fractured glass
and finds a horn
and yanks the head;

is yanked instead,
half dead before the men
arrive down stairs
to shout and kick it;
strike and stick it
smack and hit it;
'til it
fits and quits
and flees the foyer
fast and frantic
flying flustered
by the frenzy
finding the
pattering
of
pavement



petering



into





the











street.





"¿Que ha pasado?
  ¿Quien ha sido?
  ¡El Balbotin
  y la Chicha!
  ¡Que una vaca
  les ha pillado!"





His hands bleed
and flesh breathes.

"¿Estas bien?"

Dizzy, she tends to him
with searching hands,
and scolding words.
Men and women
fuss and frown,
always making sure.

"Podria haber sido peor"

Another story for the herd.
This poem is about an incident which happened to my Grandparents, Fermin Yanguas Ochoa and Raimunda Ramos Frias.

It was during a bull run in their village (Fitero) in Navarra, Northern Spain. 1972
RBWhite Jun 2018
Así,como la bruma del viento arenoso,
La sirena del desierto se despide,
Lo hace maldiciendo los recuerdos,
Sus caderas sinuosas,ojos claros,
Que una vez me imploraban piedad,
Y a la otra se resignaban al suplicio,
Me dejan para no volver,
Ella oye y baila sobre mis penas,
Cabellos de tormenta tropical,
Su voz tenáz y cruel,
No quiere que la siga,
Pero, ¿Cómo no?
Es lo único que he hecho,
Sus pasos son los propios,
Nunca ha habido diferencia,
Déjame entrar en tí una última vez,
Juro no hacerte llorar,
Ni abandonarte por el mar,
Aunque ya lo haya hecho,
Y me hayas perdonado cada vez,
Vuelve a mí, mi alma,
Sirena de mis mitos,
Crees en pecadores,
Pero nunca me pudiste perdonar,
He aquí un forastero sátiro,
Que no cree en nadie, ni en nada,
Pero consigue religión y sueños,
Cada vez que curas mis heridas,
Que me alimentas y acunas,
Que me enseñas y reprendes,
Que te entregas y me reclamas,
No conozco a más nadie,
¿Por qué irme?
Tengo a la muerte cerca,
Y quiero confesarme a tí,
Como lo he hecho constantemente,
Para escuchar tu dolor,
Hundirme en la miseria de no merecerte,
Eres mis ojos,
Eres mi sentir,
Sirena del amor,
Sirena dulce,
Sirena de la ternura invalorable,
Sirena de la melancolía,
Llévame contigo.
Marla May 22
Flores amarillas
Con un flan de coco.
Una botella de ron boricua
Y la taza de cafe cubano,
Las palmas tropicales
Por arriba sobre todo.
Te lo digo ahora,
Va ser una noche muy buena.

No te vayas temprano.
Si te vas,
Olvídate del chocolate.
Tenemos mucho para darte,
Pero eres tu que le hace falta
Llevar.

Entonces,
Sientate en la playa
Y con nosotros pasaras el rato.
Calmate por esta noche,
Que las que vienen van hacer
Del carajo.
For the love of god, don't google translate this.
Marla Dec 2018
Acostada contra una palma
Sobre la esquina habanera,
Había una mujer hermosa
Linda como era sincera.
De un solo momento
Se paró el tiempo-
Una lagrima solitaria
Tumbo en la acera.
"Llorando y llorando me voy a pasar la vida" ella dijo, disjustada.
"Más nunca me quitan esta lluvia de mi alma."
The Anybodies May 2015
¿Hace cuánto comenzó esto?
Ya perdí la noción del tiempo.
También estoy perdiendo la fé
pero te sigo amando.

Ya olvidé cuantas noches lloré
pero el dolor sigue allí.
Siento que los abrazos que me das,
que te doy
están más que fríos.

Porque podría encontrar demasiadas razones,
demasiadas excusas...
a la hora de querer dejarte
a la hora de querer olvidarte.

Fue tan efímero como una estrella fugaz.
No eran voces las que escuchaba
no eran besos los que me dabas.

Pero siempre hubo algo de sentimiento,
en cada gemido
en cada suspiro.

Descansaré en paz hasta verte revolotear de nuevo.
Me dejaré caer entre tus brazos
rendida
hasta que las vacas vuelen
hasta que las vacas vuelen, cariño.

Porque pude
puedo
y podré
encontrar muchas razones
para querer dejarte
para querer olvidarte.
Next page