Hello Poetry
Submit your work and get some sparkles! Create free account
"swart" poems
Three weeks gone and the combatants gone returning over the nightmare ground we found the place again, and found the soldier sprawling in the sun. The frowning barrel of his gun overshadowing. As we came on that day, he hit my tank with one like the entry of a demon. Look. Here in the gunpit spoil the dishonoured picture of his girl who has put: Steffi. Vergissmeinnicht. in a copybook gothic script. We see him almost with content, abased, and seeming to have paid and mocked at by his own equipment that's hard and good when he's decayed. But she would weep to see today how on his skin the swart flies move; the dust upon the paper eye and the burst stomach like a cave. For here the lover and killer are mingled who had one body and one heart. And death who had the soldier singled has done the lover mortal hurt.
0
7.6k
Vergissmeinnicht
Trek my siel uit met swart onlogiese krapmerke op my pick n pay strokie. Breek my fingers af op n hout skryf blad en hou die honde naby vir die bene wat spat. Vermergel dan my vellies en gooi dit op n graf en se dis vir al die girlys -dis van papers wat smag. Edel en opreg is die regter se kaf. Heilig is die helde van die bars van die nag. Ons onthou die spoke van Oranje stad, Ons kleef aan hulle woorde soos n tros vol kak. Ons hou van die serries en die doef van Jak, En moenie met my stry nie ek sal jou in pak. Melodie jou wysie met ewige tone, mengel mooi jou woordtjies met jou oulike drome. Hou die fort van veiligheid en nasionalisme, Wees n patriot en vermoor Anglisisme. Beskerm jou mother language teen n kombuis taal. Daar is niks in hierdie wereld wat die taal mag vaal.
0
Jan 25, 2010
Jan 25, 2010 at 8:55 PM UTC
Die Digter -Afrikaans
die wolke word swart     en vol water        tot hulle bars             met donder en                                       weerlig ek staan in die reen        van die storm                 papnat                       ek lag                       ek huil                       ek dans deur die storms van die lewe the clouds         become black              and full of water                   they burst                       with thunder and                                                     lightning i stand in the       rain of the storm             soaking wet                  i laugh                  i cry                  i dance through the storms of life
0
Dec 15, 2011
Dec 15, 2011 at 2:17 AM UTC
storms van die lewe
Though life should come With all its marshalled honours, trump and drum, To proffer you the captaincy of some Resounding exploit, that shall fill Man’s pulses with commemorative thrill, And be a banner to far battle days For truths unrisen upon untrod ways, What would your answer be, O heart once brave? Seek otherwhere; for me, I watch beside a grave. Though to some shining festival of thought The sages call you from steep citadel Of bastioned argument, whose rampart gained Yields the pure vision passionately sought, In dreams known well, But never yet in wakefulness attained, How should you answer to their summons, save: I watch beside a grave? Though Beauty, from her fane within the soul Of fire-tongued seers descending, Or from the dream-lit temples of the past With feet immortal wending, Illuminate grief’s antre swart and vast With half-veiled face that promises the whole To him who holds her fast, What answer could you give? Sight of one face I crave, One only while I live; Woo elsewhere; for I watch beside a grave. Though love of the one heart that loves you best, A storm-tossed messenger, Should beat its wings for shelter in your breast, Where clung its last year’s nest, The nest you built together and made fast Lest envious winds should stir, And winged each delicate thought to minister With sweetness far-amassed To the young dreams within— What answer could it win? The nest was whelmed in sorrow’s rising wave, Nor could I reach one drowning dream to save; I watch beside a grave.
0
3.8k
A Grave
Though life should come With all its marshalled honours, trump and drum, To proffer you the captaincy of some Resounding exploit, that shall fill Man’s pulses with commemorative thrill, And be a banner to far battle days For truths unrisen upon untrod ways, What would your answer be, O heart once brave? Seek otherwhere; for me, I watch beside a grave. Though to some shining festival of thought The sages call you from steep citadel Of bastioned argument, whose rampart gained Yields the pure vision passionately sought, In dreams known well, But never yet in wakefulness attained, How should you answer to their summons, save: I watch beside a grave? Though Beauty, from her fane within the soul Of fire-tongued seers descending, Or from the dream-lit temples of the past With feet immortal wending, Illuminate grief’s antre swart and vast With half-veiled face that promises the whole To him who holds her fast, What answer could you give? Sight of one face I crave, One only while I live; Woo elsewhere; for I watch beside a grave. Though love of the one heart that loves you best, A storm-tossed messenger, Should beat its wings for shelter in your breast, Where clung its last year’s nest, The nest you built together and made fast Lest envious winds should stir, And winged each delicate thought to minister With sweetness far-amassed To the young dreams within— What answer could it win? The nest was whelmed in sorrow’s rising wave, Nor could I reach one drowning dream to save; I watch beside a grave.
Continue reading...
43
I praise Thee, God, whose rays upstart beneath the Bright and Morning Star: Nowit asali fardh salat assobhi allahu akbar. I praise Thee, God, the fierce and swart; at noon Thou ridest forth to war! Nowit asali fardh salat assohri allahu akabr. I praise Thee, God, whose arrows dart their royal radiance o'er the scar: Nowit asali fardh salat asasri allahu akabr. I praise Thee, God, whose fires depart, who drivest down the sky thy car: Nowit asali fardh salat al maghrab allahu akabr. I praise Thee, God, whose purple heart is hidden in the abyss afar: Nowit asali fardh salat al asha allahu akabr.
0
3.1k
The Five Adorations
i. O' Timely Apricity; ii. Mayest thou Warm, and blanketeth Me; as a neonate, as Thou shalt gorgonize Me, from within the space, Ourn embracing is a cataract, Of heavied chime-together laced. iii. Thine speak is comely, Concord To mine earshot; the copse is Surrounding, none manor Needed, just the coney's, With the delightful tree's, veneering ourn cot. iv. Exhaling all ourn woes And sorrow's, as if none Tommorrow; None haste, And none distaste, house- Leeks groweth whilst the Flaxen colored roses follow. v. O' oriental Apricity I'm cold mine lass, I'm freezing fast; This winter day Hath chilled mine Soul, I needeth thine Fire-place, to heateth these bones. Though far-flung, away on stretched water's. I'm awaiting for thee, mine queen, O' Apricity, I'm awaiting O' queen, mine swart of the sea, thou holdeth the lock, tis I hath the key, here thou goeth amour', open it up, flyeth on through-setteth me free. ©Brandon Nagley ©Earl Jane Nagley dedicated ( Filipino rose) ©Lonesome poet's poetry
0
Jan 14, 2016
Jan 14, 2016 at 5:02 PM UTC
O' timely Apricity
Dig silwer linte dans na die maan in wolkpluime wat na die strerre toe maan ek is weer hartseer weer stukkend gebreek daarom nog 'n siggaret toestaan an my mense bestaan ek beaam my met die kwale van 'n ongebonde wereld wat pleit om liefde en genade wat soene soek in suikersoet wat drome droom so swart soos roet wat binne die lyne bly en so ook verlossing by hul neuse in lei want meisies is net slette as hulle saam die verkere perd saal of die slippie laat val na hul vir die aborsies betaal en seuns is net moffies as hul sukkel om 'n rugby bal te vang vergeet van die agsteman wat gretig na die flank se balle verlang vloek en laster bring God se toorn werk an jou eie vokken balk en los my doring dalk is jou masker meer heel as die van my... maar met elke krakie... is ek darem 'n krakie meer vry - as jy
0
Apr 29, 2014
Apr 29, 2014 at 8:19 PM UTC
Vryheid in die krake
Son of the old Moon-mountains African! Chief of the Pyramid and Crocodile! We call thee fruitful, and that very while A desert fills our seeing's inward span: Nurse of swart nations since the world began, Art thou so fruitful? or dost thou beguile Such men to honour thee, who, worn with toil, Rest for a space 'twixt Cairo and Decan? O may dark fancies err! They surely do; 'Tis ignorance that makes a barren waste Of all beyond itself. Thou dost bedew Green rushes like our rivers, and dost taste The pleasant sunrise. Green isles hast thou too, And to the sea as happily dost haste.
0
2.6k
To The Nile
Old Meg she was a Gipsy, And liv'd upon the Moors: Her bed it was the brown heath turf, And her house was out of doors. Her apples were swart blackberries, Her currants pods o' broom; Her wine was dew of the wild white rose, Her book a churchyard tomb. Her Brothers were the craggy hills, Her Sisters larchen trees-- Alone with her great family She liv'd as she did please. No breakfast had she many a morn, No dinner many a noon, And 'stead of supper she would stare Full hard against the Moon. But every morn of woodbine fresh She made her garlanding, And every night the dark glen Yew She wove, and she would sing. And with her fingers old and brown She plaited Mats o' Rushes, And gave them to the Cottagers She met among the Bushes. Old Meg was brave as Margaret Queen And tall as Amazon: An old red blanket cloak she wore; A chip hat had she on. God rest her aged bones somewhere-- She died full long agone!
0
2.3k
Meg Merrilies
My vingers jeuk om iets te skryf My hart bloei storms Maar my vingers jeuk My gemoed eb en vloei Maar my vingers jeuk om iets te skryf My siel hammer verwoed teen my ribbekas En my vingers jeuk om te skryf My pen hunker om te vloek Die swart ink wil die wit vel breek en skree My polse wil huil My longe wil verteer En my nek wil omhels word met n tou Maar my vingers jeuk om te skryf Ék kan nie díe jeuk krap nie. Dít klou aan mý wese En dít krap mý verstand En ek bloei waansin En ek wil skree vir die maan En ek wil vloek tenoor die son. My vingers jeuk on te skryf En ek gee in tot die demoon Wat honger na n stem. Iewers sal my woorde weer N lee papier vind... En dan kan ek sy lastergille tem.
0
Feb 18, 2017
Feb 18, 2017 at 12:53 PM UTC
Beduiweld
Jou woorde is ń vlak graf Wat doodluiters Op my pad gevly lê En wag en lê en lag. Ek wat onder daglig dommel , verlore in die uitspansel Wat uit jou hoop lumier, Val vinnig vir jou vangwip. Verval in die verkeerde tydstip. Thenatos, finato , finaal. Jy wou nog altyd agter Jou swart kuil wegkwyn, En die waarheid en seerkry En skande ontduik. Bely jy jou donker aan my? Ag timmer tog jou naam In my steun en vergeet nie Jou pedantriese woorde nie. *** anders dan nou sal ek Met engelstem die Uitloop besing van pederastie. Onthou my vir my Donquichoterie, Want jy is nie regtig Lief vir my nie.
0
May 24, 2014
May 24, 2014 at 3:06 PM UTC
Dood van ń idealis
Thrashed interminably to find a Death like this, Death like this; digs d           e             e                p                  , to make      room,      for you: that obdurate;                     swart;                                gelid;                                merry-go-round. In the centre of                     maelstrom; tranquility lives, as 393 echos evaporate                                  amid Amaranth                                  & Hibiscus,                                  Amen.
0
Mar 28, 2016
Mar 28, 2016 at 7:03 PM UTC
393 echos
Nog net een trekkie dan nip ek hom nou. Ek belowe voor skemer sal ek ook ophou. Ophou wat? Ophou bid? Ophou smeek? Ophou om die maan te krater -te breek? Nee man net nog ene voor sy kom. Die maan en haar blinkers en haar pikgiet swart blom. Die rokie streel my kolle en strepe ,- my seer. Dan kan ek lekker slaap. Nog een tretjie voor die nag my kom haal. Nog net een tretjie voor ek moet besin oor die moeilike tye en vir my sondes betaal. Die nag wat ons almal op die highway van die lewe kaap. Nog 'n ou entjie voor ek ook gaan slaap.
0
Jun 6, 2014
Jun 6, 2014 at 1:09 PM UTC
Nog een ... 'n semi-kaapse suicide note
How can I then return in happy plight That am debarred the benefit of rest? When day’s oppression is not eased by night, But day by night, and night by day oppressed? And each, though enemies to either’s reign, Do in consent shake hands to torture me, The one by toil, the other to complain How far I toil, still farther off from thee. I tell the day, to please him, thou art bright And dost him grace when clouds do blot the heaven; So flatter I the swart-complexioned night, When sparkling stars twire not thou gild’st the even. But day doth daily draw my sorrows longer, And night doth nightly make grief’s length seem stronger.
0
1.3k
Sonnet 028: How Can I Then Return In Happy Plight
Stilgebore in afwagting op 'n môreson uit die legendes. Die hoopswyg net voor aanvarding , wanneer selfs vader tyd verboureerd bly staan. Die onvoldoende doods-uur Tussen die hap van n gifgoue appel En die val van onskuld en skoonheid. Die tingel in die vingers van die Engel in swart, nóg genoeg om te gryp -Nóg genoeg om te los , net genoeg om in die huiwer te dros Dus dood wat geduldig die venster bewasem. Trek drogbeelde uit skadu's Soos n laaste asem... Dis nog hier, nog daar- Nog vals, nog waar En ons almal is n kat in n doos - wandelend in beide lewe en dood , want die verskeie dimensies Is maar eintlik grensloos. Die paradoks van einste bestaan Word gekonsentreer in n tydstip Van alles verstaan.
0
Dec 5, 2014
Dec 5, 2014 at 12:00 PM UTC
Schrodinger
1917 1920 1930 1940 1950 1960 1970 1980 1990 2000 2013 short life to make an impact on this trivial human existence long enough to pull rivers of tears from my unexpecting eyes Waarom zijn je huilen? Ik weet het niet. Ik hou van jou.
0
Jun 4, 2013
Jun 4, 2013 at 1:29 AM UTC
Cornelius Willem Swart, mijn opa
Want die more bring die goue die nuwe , hitte , dag en wind wat deur die takke skeur die dood wat huil ;n kind wat lag en twyfel sypel deur die huurglas soos tik , of sandstorms bring die tyd ook wroegings van interne euforie en donker oorskry die norms geen meer swart en wit geen meer ja , nee reg, verkeerd ek weet nie ek weet nie meer nie elke dag bring heldersiendheid met eerste oogoplsag maar elke more twyfel ek terwyl Janus vir my lag... terwyl 'n amper skynbare keuse op 'n defnitiewe antwoord wag
0
Sep 2, 2014
Sep 2, 2014 at 9:39 AM UTC
As tyd nie leer nie
Op hierdie aarde, groen en blou Met torings wat die lug uit grou In elke huis waar mens dalk bly Sal ek nooit weer iemand kry soos jy In wye winkels en krom kerke In nommers en vergete merke Waar ryk sweef en arm lei Sal ek nooit weer iemand kry soos jy In stede, woude, see en woestyn In alles, geen, grof en fyn In luuks, skaars, bont en plein Sal ek nooit weer iemand kry soos jy In winter, lente, somer, herfs Met albei vuur en skadu bederf Waar ook al maan en son mag skyn Sal ek nooit weer iemand kry soos jy Waar sterre sing en sonne lag Omring met komberse van die nag Waar ou gode en planete gly Sal ek nooit weer iemand kry soos jy In ou legendes en sprokies verhale In dooie sang en in lewende tale In woorde wat die hart oop sny Sal ek nooit weer iemand kry soos jy In gister se groot verlate vlug In môre se onmeetbare sug In die nou wat ons so graag vermy Sal ek nooit weer iemand kry soos jy In slaap te dig en drome swart In die wandel en wonder van die hart In seer, troos, kwaad en bly Sal ek nooit weer iemand kry soos jy
0
Aug 4, 2019
Aug 4, 2019 at 5:17 PM UTC
Iemand soos jy
Bo op 'n berg Met my bobbejaan gedagtes wat terg Die eggo van my mania skree terug Wat soek jy hier? Ek drink uit die rivier Ek sink my oë in die rooi son Ek **** alweer Die donker wolke Die reën wat kom Ek laat my gedagtes so dans Plek tot plek Gras van Kees En mens en vlees Sny deur my Woede en naaktheid Die lag van 'n sekere malheid En die sagtheid van jou moeder ken En dan meer bring ek twee Van my na die tafel in 'n oop gesprek Met my leemtes en my onbeheerbare Soeke na wat ek herken binne my donker gate Ek dwaal verlate In riviere van die samelewing Die masjien wat liggies trap op ligte wat skyn en verdwyn In die strate van spoed en bloed Die woorde uit die bek van die dier Die ongetemde kwaad van primate Wat stoei met homself en sy produk en sy bestaan en sy wêreld en sy alles Tot hy verval en wegkwyn Verdwyn agter 'n swart gordyn bedoel vir die son en sterre Waarheid en verlossing Waar vind ek die antwoord vir alles?
0
Sep 18, 2019
Sep 18, 2019 at 5:40 PM UTC
Bobbejaan Gedagtes
Looking far into raw green Lay the things I’ve never seen: There’s bright matter and pure hart, Magic, chemistry and swart. Clean vibration, complex smile, Almost lingers for a while, That it blows into a song Molecules of right and wrong. Then it hits me with despair: How small am I? Do they care? Have they noticed what they’ve done? No… They haven’t… Life Goes on.
0
Feb 26, 2011
Feb 26, 2011 at 12:08 AM UTC
Green
Here I stay A world mine, it is. This abyss, A  garden of swart. With graves of lost dreams. And I Like a raven on carrion, Plunge into the black Consumed by its ***** allure, a lunatic. Never once tasting the light. And then it came, Shattering my sombre walls. A shimmer of hope With wings of white Emerging from the charcoal blue. I embrace this rarity, A soothing warmth. A caress; With arms of mine callous. “This is my redemption”. My hold turns stiff The white starts to fade. Slipping away from my world Leaving me void. Here I wait. World mine, it is. A garden of swart. A soul of grey. Lingering for the white……
0
Mar 15, 2015
Mar 15, 2015 at 12:40 PM UTC
Here I Stay...
Kleurlose reënboog draai binne diepste Ongesiene vanuit donkerste draai vanuit swart Sonder om te verfraai word sowaar eers minste Volkleurspektrum vloei langsaam oppad na hart Briljante rooi illumineer oranje geel en groen Kannie wag vir die skitter verskyn *** van goud Bestraal spier deur die verhewe wit spektraal Hierdie krag straal mag maak klein benoud Kannie begin verwoord minder vertaal Vertrou die vloei maak bloei onstoflik stout Besig om jou verlede en toekoms te herskryf Einste imponderabele elektriese, elektriese spiraal!
0
Jul 28, 2020
Jul 28, 2020 at 5:08 AM UTC
Imponderabele Elektriese Spiraal
Jy moet daardie swart hond binne jou beveg Voordat hy oorneem Staan teen hom op en wys vir hom wie is baas Maar hy kan so oordonderend blaf sê jy Met tye maak hy jou eie stem stil Hy lieg baie vir jou Vertel jou dinge wat jy vrees Hy speel op jou gevoelens Hy ken jou swakhede Hy byt waar dit die seerste maak Maak stil daardie verdomde hond Jy gee hom te veel kos   Hy teer op jou gedagtes Hy's deel van jou Jy wil ontsnap Maar net waar jy gaan Daar is hy ook Soos 'n skaduwee wat volg Jou enigste wapen is jou gedagtes Di's al wat jy het om hom te oorwin Verander jou gedagtes Verander *** jy **** Verander dit nou 26-Sept-2024 Sean Achilleos
0
Sep 26, 2024
Sep 26, 2024 at 5:23 AM UTC
Swart Hond