"selda" poems - Hello Poetry

Lilingon-lingon upang makakuha Ng isang sulyap, isang silip Hanggang sa tinalikuran mo na ng Tuluyan Ang kalayaan At hinayaan mo ang sarili mo Na bumalik Sa selda na iyong pinanggalingan, nakasanayan Pero hintay, hinto! Hindi kita papayagan na magkaganito Hayaan mo na yakapin kita ng mahigpit At pawiin ang mga luha sa iyong pisngi Wala akong mga karanasan at payo na pwedeng ibahagi Pero susubukan ko na Baliktarin ang iyong simangot sa isang ngiti Makatulungan sana nang kahit kaunti Sa mga sugat mo na humahapdi Ilagay mo ang iyong mga kamay Sa akin Ikaw ay aking hahawakan, Hinding-hindi ka bibitawan Ikaw ay sasamahan lakarin Ang nakatakdang landas Na kailangan **** tahakin Sa dami ng mga lubak at lindol Siguradong tayo'y madadapa rin Pero huwag mo na 'yun isipin Kasi anumang mangyari Kahit kailan, kahit saan Ikaw ay aking iibigin

0

Dec 12, 2013

Dec 12, 2013 at 7:03 AM UTC

marge-redelicia

Kaibigan

Lilingon-lingon upang makakuha Ng isang sulyap, isang silip Hanggang sa tinalikuran mo na ng Tuluyan Ang kalayaan At hinayaan mo ang sarili mo Na bumalik Sa selda na iyong pinanggalingan, nakasanayan Pero hintay, hinto! Hindi kita papayagan na magkaganito Hayaan mo na yakapin kita ng mahigpit At pawiin ang mga luha sa iyong pisngi Wala akong mga karanasan at payo na pwedeng ibahagi Pero susubukan ko na Baliktarin ang iyong simangot sa isang ngiti Makatulungan sana nang kahit kaunti Sa mga sugat mo na humahapdi Ilagay mo ang iyong mga kamay Sa akin Ikaw ay aking hahawakan, Hinding-hindi ka bibitawan Ikaw ay sasamahan lakarin Ang nakatakdang landas Na kailangan **** tahakin Sa dami ng mga lubak at lindol Siguradong tayo'y madadapa rin Pero huwag mo na 'yun isipin Kasi anumang mangyari Kahit kailan, kahit saan Ikaw ay aking iibigin

30

Pinas na minamahal Lugar na aking sinilangan Bansang kayraming yaman Ngunit buhay ang kapalit Nang sumigaw upang marinig Pagkat nanlaban kaya dugo ang kapalit Laban nga ba sa droga o laban sa bayan? Ang tanging tanong na binabatid Ang tanong na di mawala sa isip. Ang yaman ng bayan naglalahong parang bula Sa bulsa ng pamahalaan makikita Bilihin na nagmamahal Sa bibig na lang ng presidente ang mura Sa atin pa ba ang bayan? O kabilang na sa mga estado ng tsina at amerika Mga kababayan na lumuluwas sa bayan Makamit lamang ang kaginhawaan Dugo, pawis at buhay ang naging kapalit Ang kabataan nga ba ang pag-asa ng bayan? Pagkat sila’y sa selda makikita imbis na sa paaralan Sambit nila’y kulang daw sa disiplina at pagsisikap Habang sila’y nagbubulag bulagan at nag-bibingi-bingibingian Ano na nga ba ang katotohanan? Saan na nga ba nakabase ang tama at mali? Susunod ba sa pamahalaan o sumigaw para sa ating kinabukasan?

0

Dec 12, 2018

Dec 12, 2018 at 4:17 AM UTC

Jsscjnz

Philippines

Pinas na minamahal Lugar na aking sinilangan Bansang kayraming yaman Ngunit buhay ang kapalit Nang sumigaw upang marinig Pagkat nanlaban kaya dugo ang kapalit Laban nga ba sa droga o laban sa bayan? Ang tanging tanong na binabatid Ang tanong na di mawala sa isip. Ang yaman ng bayan naglalahong parang bula Sa bulsa ng pamahalaan makikita Bilihin na nagmamahal Sa bibig na lang ng presidente ang mura Sa atin pa ba ang bayan? O kabilang na sa mga estado ng tsina at amerika Mga kababayan na lumuluwas sa bayan Makamit lamang ang kaginhawaan Dugo, pawis at buhay ang naging kapalit Ang kabataan nga ba ang pag-asa ng bayan? Pagkat sila’y sa selda makikita imbis na sa paaralan Sambit nila’y kulang daw sa disiplina at pagsisikap Habang sila’y nagbubulag bulagan at nag-bibingi-bingibingian Ano na nga ba ang katotohanan? Saan na nga ba nakabase ang tama at mali? Susunod ba sa pamahalaan o sumigaw para sa ating kinabukasan?

25

011521 Iaalay ko ang aking katha Sa mga sumusubok sa landas na kayhirap pasukin At ang sigaw nila'y kalayaan sa pagpili Kung saan ba ang kani-kanilang tatahakin. Malayang pagpili -- Pagpili sa hindi lamang gusto, Ngunit pagpili sa kung ano nga ba Ang tunay na nararapat. Kaakibat ng pagpili, Ay ang pagtimbang sa kung ano bang Makabuluhan sa panglahat na kapakanan. Hindi tayo pipili dahil tayo'y makasarili, Bagkus tayo'y pipili dahil ito'y ating pinag-isipan. Bakit ba gusto nating tahakin kung nasaan Naroon na ang lahat? At ang lipon ng bawat kulay ng bahaghari Ay sama-samang pumoprotesta Sa kani-kanilang adhikain. Minsan, gusto nating matahimik.. Tahimik na lumalaban Hindi gaya ng mga nasa lansangan At itinatali ang sarili Sa kanilang nasanayang batas. Tayo'y hahalili sa kahapong nagtapos na henerasyon, O baka nalimot mo na ring tayo'y demokrasya na ngayon Ngunit mga alipin ng baluktot na administrasyon noon.. Ano nga ba ang malinis na konsensya Sa bayan kong dinungisan na ng pawis Ng iba'ibang ganid na mga bansa? O minsan nga'y masakit pa pala ang malaman Na tayo rin mismo ang sumira At lumaspangan sa bandila nating Noo'y dugo ang nasa itaas. Sakim ang ating mga sarili Pagkat tayo'y nauuhaw pa Sa pansarili nating kalayaan. Tayo'y walang ipinag-iba Sa mga pailalim na bigayan At pagsalo sa kaso ng iba, Pagtalikod sa karapatang ipinaglalaban Ng mga naging bihag sa selda. Habang ang iba'y naghahalakhakan At pawang mga hangal Sa kanilang pagbalot sa sarili Patungo sa bukas Na hihimlay sa kani-kanilang mga hukay. Susuong ka pa ba? Kaya mo pa bang magbulag-bulagan? Pero sa buhay na iyong pipiliin, Piliin mo sana ang daang matuwid. At paano mo nga malalaman Ang mas higit sa timbangan Kung ang iyong pamantayan Ay sirang orasan at papel na ginintuan.. Nasayo ang hatol Ang hatol kung saan ka lulusong Kung saan ka makikiuso..

0

Jan 15, 2021

Jan 15, 2021 at 12:29 AM UTC

psalmiseta

Kalye

011521 Iaalay ko ang aking katha Sa mga sumusubok sa landas na kayhirap pasukin At ang sigaw nila'y kalayaan sa pagpili Kung saan ba ang kani-kanilang tatahakin. Malayang pagpili -- Pagpili sa hindi lamang gusto, Ngunit pagpili sa kung ano nga ba Ang tunay na nararapat. Kaakibat ng pagpili, Ay ang pagtimbang sa kung ano bang Makabuluhan sa panglahat na kapakanan. Hindi tayo pipili dahil tayo'y makasarili, Bagkus tayo'y pipili dahil ito'y ating pinag-isipan. Bakit ba gusto nating tahakin kung nasaan Naroon na ang lahat? At ang lipon ng bawat kulay ng bahaghari Ay sama-samang pumoprotesta Sa kani-kanilang adhikain. Minsan, gusto nating matahimik.. Tahimik na lumalaban Hindi gaya ng mga nasa lansangan At itinatali ang sarili Sa kanilang nasanayang batas. Tayo'y hahalili sa kahapong nagtapos na henerasyon, O baka nalimot mo na ring tayo'y demokrasya na ngayon Ngunit mga alipin ng baluktot na administrasyon noon.. Ano nga ba ang malinis na konsensya Sa bayan kong dinungisan na ng pawis Ng iba'ibang ganid na mga bansa? O minsan nga'y masakit pa pala ang malaman Na tayo rin mismo ang sumira At lumaspangan sa bandila nating Noo'y dugo ang nasa itaas. Sakim ang ating mga sarili Pagkat tayo'y nauuhaw pa Sa pansarili nating kalayaan. Tayo'y walang ipinag-iba Sa mga pailalim na bigayan At pagsalo sa kaso ng iba, Pagtalikod sa karapatang ipinaglalaban Ng mga naging bihag sa selda. Habang ang iba'y naghahalakhakan At pawang mga hangal Sa kanilang pagbalot sa sarili Patungo sa bukas Na hihimlay sa kani-kanilang mga hukay. Susuong ka pa ba? Kaya mo pa bang magbulag-bulagan? Pero sa buhay na iyong pipiliin, Piliin mo sana ang daang matuwid. At paano mo nga malalaman Ang mas higit sa timbangan Kung ang iyong pamantayan Ay sirang orasan at papel na ginintuan.. Nasayo ang hatol Ang hatol kung saan ka lulusong Kung saan ka makikiuso..

59

Meron akong labing-isang daliri Ilang beses kong binilang noong bata pa ako, sinigurado kung labing-isa nga ba talaga at nagtataka, nagtatanong kung bakit may sobra pang isa. Meron akong labing-isang daliri May kanya-kanya silang mga kwento. Labing-isa, Hindi ko alam kung biyaya ba 'to o sumpa Hindi ko alam kung bakit ako naiiba Hindi ko alam kung paano ko ba 'to itatago sa mga tao Sabi nila, suwerte daw 'to, magiging mapalad daw ang buhay pag-ibig ko, yayaman daw ako. Sabi nila, okay lang daw maging iba Sampu, Nakilala ko ang pagaalinlangan at inggit, Umupo sila sa magkabilang balikat ko, Hindi na sila umalis simula noon, Hindi ko sila pinaalis. Halos buong buhay ko, nanatili ako sa katahimikan, Hindi ako magsasalita hangga't walang kakausap sa akin, Hindi ko itataas ang kamay ko sa klase kahit alam ko ang sagot. Maghihintay ako na tawagin ang pangalan ko, na may pumansin sa akin, Maghihintay na may pupuno ng katahimikan ko. Kung sisiyasatin mo ang utak ko, Mabibingi ka sa dami ng boses na hindi ko napalaya. Nakakulong, sa kani-kanilang mga selda, Kanilang susi ay nawala na, Umaasa na sila'y mahanap at magamit para masabi ang mga dapat nasabi Siyam, Tsaka ko lang nalaman ang halaga ng mga salita, Kung gaano sila katalim, Kung gaano sila katamis, Kung gaano sila kapait. Kung gaano sila nakakapagpabago ng isang tao. Walo, Wala pa ring tumatawag ng pangalan ko. Wala pang pumupuno ng katahimikan. Pito, Hindi ko na alam kung may tatawag pa ba, Kung may makakapuno pa ba, kung ilang salita pa ang makukulong hangga't sa buong katawan ko'y maging selda ng sigaw, pait, inggit, pagmamahal, rason, at galit. Anim, Sinubukan kong unang mag salita, Magkwento tungkol sa buhay ko, sa nararamdaman ko. Pero parang walang nakarinig. Hindi ko alam kung mahina ba boses ko o hindi lang nila ako napansin, o kung pinili ba nilang hindi ako pansinin o kaya wala lang talaga silang **** Simula noon, nakinig na lang ako. Kaya ikaw, oo ikaw na may storya Ikwento mo yung mga naaalala **** nangyari sa'yo noong bata ka pa Yung mga bangungot mo, yung pinakanakakahiyang, pinakamasaya at pinakamalungkot na mga sandali ng buhay mo, yung una **** naramdaman ang kiliti sa puso mo noong naintindihan mo kung ano ang pag-ibig, Ituring mo akong talaarawan mo, Pakawalan mo yung mga salitang tinago mo nang nagalit ka. Iiyak mo sa akin lahat ng luha na hindi mo nailuha nang iniwan ka. Itatago ko 'to sa pagsara mo, at papakinggan kita muli sa pagbukas. Papakinggan kita. Papakinggan kita. Sana pakinggan mo din ako Lima, Nananahimik at nakikinig pa din ako. Apat, Mananahimik na lang ako. Tatlo, Sa katahimikan ko, Nakalimutan ko na kung paano magkwento, Nakalimutan ko na kung paano umiyak Nakalimutan ko na din yata kung paano magsalita. Dalawa, ... Isa, Natuto ako sumulat ng tula, Nakahanap ng makukwentuhan, Naramdaman ang saya nang makatapos ng isang piyesang may parte ng mga salitang nakulong at nakalaya muli. Nagkaroon ako ng matatakbuhan sa katahimikan. Nagbabakasakali na maalala ko ulit kung paano umiyak, kung paano magkwento muli, na may makikinig na sana sa akin. Nagbabakasakaling maalala ko ulit kung paano magsalita. Meron akong labing-isang daliri, Hindi ko pa rin alam kung biyaya pa rin ba 'to o sumpa.

0

May 29, 2016

May 29, 2016 at 2:42 AM UTC

jramos

Labing-Isa

Meron akong labing-isang daliri Ilang beses kong binilang noong bata pa ako, sinigurado kung labing-isa nga ba talaga at nagtataka, nagtatanong kung bakit may sobra pang isa. Meron akong labing-isang daliri May kanya-kanya silang mga kwento. Labing-isa, Hindi ko alam kung biyaya ba 'to o sumpa Hindi ko alam kung bakit ako naiiba Hindi ko alam kung paano ko ba 'to itatago sa mga tao Sabi nila, suwerte daw 'to, magiging mapalad daw ang buhay pag-ibig ko, yayaman daw ako. Sabi nila, okay lang daw maging iba Sampu, Nakilala ko ang pagaalinlangan at inggit, Umupo sila sa magkabilang balikat ko, Hindi na sila umalis simula noon, Hindi ko sila pinaalis. Halos buong buhay ko, nanatili ako sa katahimikan, Hindi ako magsasalita hangga't walang kakausap sa akin, Hindi ko itataas ang kamay ko sa klase kahit alam ko ang sagot. Maghihintay ako na tawagin ang pangalan ko, na may pumansin sa akin, Maghihintay na may pupuno ng katahimikan ko. Kung sisiyasatin mo ang utak ko, Mabibingi ka sa dami ng boses na hindi ko napalaya. Nakakulong, sa kani-kanilang mga selda, Kanilang susi ay nawala na, Umaasa na sila'y mahanap at magamit para masabi ang mga dapat nasabi Siyam, Tsaka ko lang nalaman ang halaga ng mga salita, Kung gaano sila katalim, Kung gaano sila katamis, Kung gaano sila kapait. Kung gaano sila nakakapagpabago ng isang tao. Walo, Wala pa ring tumatawag ng pangalan ko. Wala pang pumupuno ng katahimikan. Pito, Hindi ko na alam kung may tatawag pa ba, Kung may makakapuno pa ba, kung ilang salita pa ang makukulong hangga't sa buong katawan ko'y maging selda ng sigaw, pait, inggit, pagmamahal, rason, at galit. Anim, Sinubukan kong unang mag salita, Magkwento tungkol sa buhay ko, sa nararamdaman ko. Pero parang walang nakarinig. Hindi ko alam kung mahina ba boses ko o hindi lang nila ako napansin, o kung pinili ba nilang hindi ako pansinin o kaya wala lang talaga silang **** Simula noon, nakinig na lang ako. Kaya ikaw, oo ikaw na may storya Ikwento mo yung mga naaalala **** nangyari sa'yo noong bata ka pa Yung mga bangungot mo, yung pinakanakakahiyang, pinakamasaya at pinakamalungkot na mga sandali ng buhay mo, yung una **** naramdaman ang kiliti sa puso mo noong naintindihan mo kung ano ang pag-ibig, Ituring mo akong talaarawan mo, Pakawalan mo yung mga salitang tinago mo nang nagalit ka. Iiyak mo sa akin lahat ng luha na hindi mo nailuha nang iniwan ka. Itatago ko 'to sa pagsara mo, at papakinggan kita muli sa pagbukas. Papakinggan kita. Papakinggan kita. Sana pakinggan mo din ako Lima, Nananahimik at nakikinig pa din ako. Apat, Mananahimik na lang ako. Tatlo, Sa katahimikan ko, Nakalimutan ko na kung paano magkwento, Nakalimutan ko na kung paano umiyak Nakalimutan ko na din yata kung paano magsalita. Dalawa, ... Isa, Natuto ako sumulat ng tula, Nakahanap ng makukwentuhan, Naramdaman ang saya nang makatapos ng isang piyesang may parte ng mga salitang nakulong at nakalaya muli. Nagkaroon ako ng matatakbuhan sa katahimikan. Nagbabakasakali na maalala ko ulit kung paano umiyak, kung paano magkwento muli, na may makikinig na sana sa akin. Nagbabakasakaling maalala ko ulit kung paano magsalita. Meron akong labing-isang daliri, Hindi ko pa rin alam kung biyaya pa rin ba 'to o sumpa.

84

#042416 Pumipiglas sa kadena, Nagwawalang may pagbubusina. Walang-wala siya sa datus Ng iskandalong panglaman-tiyan. Kilay ay naagnas Bunsod ng galit na mapagmataas. Mag-iiskandalo ang ugat sa magaspang na balat, Siyang bulkan pala ng naghihimutok na alamat. Lambat ng kahapon, isasaboy sa dagat Huli'y kaawa-awa sa dinamitang kagat-kagat. Sisisid kahit di akma ang tono ng tubig, Lulusong muli't paghihiganti'y bukambibig. Gamit ang sinulid ng tinapyas na bungangkahoy, Matutukso ng talim, siya nga palang abuloy. Istoryang tigang, nginuyang may malasakit, Paru-paro't bulaklak sa kutsilyo ang kapit. Kalawang ang uubos sa kadena, Sa ilang pagpihit ng litratong may ordinansa. Patay-sindi kaya't pondido ang ilaw, Pipihitin ang kable't ahas ang tutuklaw. Ang trono'y walang manggas at naantala, Pinilihan ng mga oportunistang kanya ring katiwala. Sapilitang makikipagniig sa kaharian, Batas ay iluluklok, pantawid sa katuwiran. Siya'y naghihimagsik sa haliging walang sabit, Langis ay tagas ng sikmurang kumakalabit. Gaya ng kahapong titulado ng dilim, Babagsik ang leong minsang karima-rimarim.

0

Apr 25, 2016

Apr 25, 2016 at 12:54 AM UTC

psalmiseta

Selda

#042416 Pumipiglas sa kadena, Nagwawalang may pagbubusina. Walang-wala siya sa datus Ng iskandalong panglaman-tiyan. Kilay ay naagnas Bunsod ng galit na mapagmataas. Mag-iiskandalo ang ugat sa magaspang na balat, Siyang bulkan pala ng naghihimutok na alamat. Lambat ng kahapon, isasaboy sa dagat Huli'y kaawa-awa sa dinamitang kagat-kagat. Sisisid kahit di akma ang tono ng tubig, Lulusong muli't paghihiganti'y bukambibig. Gamit ang sinulid ng tinapyas na bungangkahoy, Matutukso ng talim, siya nga palang abuloy. Istoryang tigang, nginuyang may malasakit, Paru-paro't bulaklak sa kutsilyo ang kapit. Kalawang ang uubos sa kadena, Sa ilang pagpihit ng litratong may ordinansa. Patay-sindi kaya't pondido ang ilaw, Pipihitin ang kable't ahas ang tutuklaw. Ang trono'y walang manggas at naantala, Pinilihan ng mga oportunistang kanya ring katiwala. Sapilitang makikipagniig sa kaharian, Batas ay iluluklok, pantawid sa katuwiran. Siya'y naghihimagsik sa haliging walang sabit, Langis ay tagas ng sikmurang kumakalabit. Gaya ng kahapong titulado ng dilim, Babagsik ang leong minsang karima-rimarim.

29

“The purpose of life is to live it, to taste experience to the utmost, to reach out eagerly and without fear for newer and richer experience.” ― Eleanor Roosevelt May mga gabi na puno ng lumbay kung saan mapapait at puno ng lungkot ang mga ala-alang hatid nito. Madalas na hindi ka nito pinapatulog. May mga umaga naman na nagpapagunita sa mga dalita at mabibigat na salita. Minsan kahit sa init ng katanghalian ay nararamdaman mo ang matinding lamig – ang panlalamig na dulot ng takot, takot na harapin ang kawalang katiyakan ng bukas na darating. Malaya kaba’ng talaga o baka naman nakatago lang ang iyong mga tanikala? Bumabangon sa umaga’t naghahanda para pumasok sa opisina na isa ring selda. Kumakain pero walang nalalasahan, tumatawa nga pero ang totoo ay nalulungkot, nabubuhay pero talo pa ang isang bangkay pagkat walang kabuhay-buhay. Nakikipagtalik ang katawan na hindi marunong tumangkilik. Paano nga ba ang mabuhay nang wasto at hustong-husto? Yung puno ng pag-ibig at walang ligalig na sadyang matatag katulad sa isang kamalig. Nadidinig mo pa ba ang huni ng kuliglig sa ‘twing sasapit ang hapon? Ang buhay ng tao ay sadyang maligalig. Ang panaghoy ng mga walang kayang lumaban sa dagok ng malupit na kapalaran ay laging naririnig sa ‘twing kumakagat ang dilim. Hindi lang minamasdan ang mga bulaklak, kailangan mo rin itong samyuin para mo mapahalagahan. Paano mo malalaman ang lalim ng dagat kung hindi mo ito sisisirin at ano’ng saysay ng taas ng bundok kung hindi mo ito aakyatin? Hindi sapat na sabihin na s’ya ay iyong iniibig, kailangan mo rin s’yang yakapin at halikan. Ganito mo dapat na ipagdiwang ang buhay. Pero hindi ito magawa ng isang tulad mo na alipin ng takot at sama ng loob. Kailangan kumawala ka sa anino ng nakaraan at ‘wag mabuhay sa hinaharap. ‘Hwag kang makipagtalik sa multo ng nakaraan dahil hindi ka lalabasan, puro luha lang ang tiyak na papatak sa iyong mga mata. Maging makasaysayan at makabuluhan ito ang dapat na maging layunin. Kalimutan ang kabiguan at maging masigasig, yakapin sa’yong bisig ang ngayon. Hawiin ang lambong ng gabing tumatakip sa paningin sapagkat ito’y nakakabulag.

0

Nov 12, 2017

Nov 12, 2017 at 9:54 PM UTC

makabagongmakata69

HAWIIN ANG LAMBONG

“The purpose of life is to live it, to taste experience to the utmost, to reach out eagerly and without fear for newer and richer experience.” ― Eleanor Roosevelt May mga gabi na puno ng lumbay kung saan mapapait at puno ng lungkot ang mga ala-alang hatid nito. Madalas na hindi ka nito pinapatulog. May mga umaga naman na nagpapagunita sa mga dalita at mabibigat na salita. Minsan kahit sa init ng katanghalian ay nararamdaman mo ang matinding lamig – ang panlalamig na dulot ng takot, takot na harapin ang kawalang katiyakan ng bukas na darating. Malaya kaba’ng talaga o baka naman nakatago lang ang iyong mga tanikala? Bumabangon sa umaga’t naghahanda para pumasok sa opisina na isa ring selda. Kumakain pero walang nalalasahan, tumatawa nga pero ang totoo ay nalulungkot, nabubuhay pero talo pa ang isang bangkay pagkat walang kabuhay-buhay. Nakikipagtalik ang katawan na hindi marunong tumangkilik. Paano nga ba ang mabuhay nang wasto at hustong-husto? Yung puno ng pag-ibig at walang ligalig na sadyang matatag katulad sa isang kamalig. Nadidinig mo pa ba ang huni ng kuliglig sa ‘twing sasapit ang hapon? Ang buhay ng tao ay sadyang maligalig. Ang panaghoy ng mga walang kayang lumaban sa dagok ng malupit na kapalaran ay laging naririnig sa ‘twing kumakagat ang dilim. Hindi lang minamasdan ang mga bulaklak, kailangan mo rin itong samyuin para mo mapahalagahan. Paano mo malalaman ang lalim ng dagat kung hindi mo ito sisisirin at ano’ng saysay ng taas ng bundok kung hindi mo ito aakyatin? Hindi sapat na sabihin na s’ya ay iyong iniibig, kailangan mo rin s’yang yakapin at halikan. Ganito mo dapat na ipagdiwang ang buhay. Pero hindi ito magawa ng isang tulad mo na alipin ng takot at sama ng loob. Kailangan kumawala ka sa anino ng nakaraan at ‘wag mabuhay sa hinaharap. ‘Hwag kang makipagtalik sa multo ng nakaraan dahil hindi ka lalabasan, puro luha lang ang tiyak na papatak sa iyong mga mata. Maging makasaysayan at makabuluhan ito ang dapat na maging layunin. Kalimutan ang kabiguan at maging masigasig, yakapin sa’yong bisig ang ngayon. Hawiin ang lambong ng gabing tumatakip sa paningin sapagkat ito’y nakakabulag.

7

Ang kalayaang ipinagkait sa akin ng tadhana, ang kalayaang gumala na naglaho parang bula. Singlayo ng mga tala, hindi maabot, nawala dahil sa isang pagkakamali— isang pagkakamaling hindi sinasadya. Ngunit ang pagkakamaling iyon, nauwi sa paulit-ulit na pagkakasala, hanggang naging bahagi ng bawat araw. Dalawampung taon akong nabuhay sa mundong walang tiwala mula sa aking mga magulang. Ilang beses kong binalikan ang mga tanong, nagbabakasakaling hanapin ang sagot. O, kalungkutan, lubayan mo na ako! Naririnig ko ang ulap, umiiyak, pumapatak ang luha nito. Ang kanilang tingin sa akin— isang nilalang na walang halaga, isang pagkakamali na kailanman ay hindi mababawi. Hawak ko ang katotohanan— ang katotohanang natatakot akong tanggapin. Balang araw, tatawagin akong salot sa lipunan. Milyon-milyong mata, tenga, at bibig ang naghusga sa akin, tila alam ang bawat lihim ng aking pagkatao. Sa pagitan ng pag-alis at pagbalik, paaralan man o klinika ng espesyalista, ang paghihintay ay tila isang habambuhay. Limang taon kong idinalangin sa Diyos na tupdin ang aking hiling, at nangyari nga. Ngunit kahit nakakulong ka na, hindi ko magawang maging masaya. Pagkakamali nating dalawa ito, ngunit ikaw lamang ang pinarusahan. Ikaw ang naging katahimikan sa maingay kong mundo. Ngunit nang muli kitang makita, sa presinto, harap-harapan, tila apoy ang bumalot sa kapaligiran. Tanim na poot at galit ang bumalot sa aking puso. Sa pagtulog ko, rinig ko ang tiktak ng relo. Minsan, nilaro ako ng panaginip— kasama raw kita. Gising, natutulala ako, nalulunod sa lalim ng iniisip. Sa gitna ng pagbalik-tanaw, nananatili ako sa kama, hinihintay ang sagot sa mga tanong ng aking isipan. Sapagkat ang buhay, tulad ng gulong— minsan nasa itaas, minsan nasa ibaba.

0

Sep 16, 2020

Sep 16, 2020 at 9:28 AM UTC

eindeinnemoon

Selda ng Kahapon

Ang kalayaang ipinagkait sa akin ng tadhana, ang kalayaang gumala na naglaho parang bula. Singlayo ng mga tala, hindi maabot, nawala dahil sa isang pagkakamali— isang pagkakamaling hindi sinasadya. Ngunit ang pagkakamaling iyon, nauwi sa paulit-ulit na pagkakasala, hanggang naging bahagi ng bawat araw. Dalawampung taon akong nabuhay sa mundong walang tiwala mula sa aking mga magulang. Ilang beses kong binalikan ang mga tanong, nagbabakasakaling hanapin ang sagot. O, kalungkutan, lubayan mo na ako! Naririnig ko ang ulap, umiiyak, pumapatak ang luha nito. Ang kanilang tingin sa akin— isang nilalang na walang halaga, isang pagkakamali na kailanman ay hindi mababawi. Hawak ko ang katotohanan— ang katotohanang natatakot akong tanggapin. Balang araw, tatawagin akong salot sa lipunan. Milyon-milyong mata, tenga, at bibig ang naghusga sa akin, tila alam ang bawat lihim ng aking pagkatao. Sa pagitan ng pag-alis at pagbalik, paaralan man o klinika ng espesyalista, ang paghihintay ay tila isang habambuhay. Limang taon kong idinalangin sa Diyos na tupdin ang aking hiling, at nangyari nga. Ngunit kahit nakakulong ka na, hindi ko magawang maging masaya. Pagkakamali nating dalawa ito, ngunit ikaw lamang ang pinarusahan. Ikaw ang naging katahimikan sa maingay kong mundo. Ngunit nang muli kitang makita, sa presinto, harap-harapan, tila apoy ang bumalot sa kapaligiran. Tanim na poot at galit ang bumalot sa aking puso. Sa pagtulog ko, rinig ko ang tiktak ng relo. Minsan, nilaro ako ng panaginip— kasama raw kita. Gising, natutulala ako, nalulunod sa lalim ng iniisip. Sa gitna ng pagbalik-tanaw, nananatili ako sa kama, hinihintay ang sagot sa mga tanong ng aking isipan. Sapagkat ang buhay, tulad ng gulong— minsan nasa itaas, minsan nasa ibaba.

58

Hinawan niya ang sarili Buhat sa duguang mga kamay. Ang amang pinipitaga’y N-a-p-a-t-i-r-a-p-a! Humahalik sa balkonaheng may agiw. Siya’y nangingilak ng barya sa lansangan May retasong kasuotan At latang kumakalansing pagka nagkalaman. Siya’y may mapungaw na mata, Musmos na kaawa-awa. Ang relikyang isinusumpong sa salamin, Panghilamos niya sa umaga’t Pampunas sa sugat Na hindi mahilum-hilom sa selda. Kinitil niya ang pagtutungyayaw At ang laso’y sinipat sa pagkatao. May ilaw na nakabubulag – Yapak ay sa entablado, Naroon ang susunod na paghuhukom.

0

Dec 18, 2015

Dec 18, 2015 at 3:19 AM UTC

psalmiseta

Hukuman

Hinawan niya ang sarili Buhat sa duguang mga kamay. Ang amang pinipitaga’y N-a-p-a-t-i-r-a-p-a! Humahalik sa balkonaheng may agiw. Siya’y nangingilak ng barya sa lansangan May retasong kasuotan At latang kumakalansing pagka nagkalaman. Siya’y may mapungaw na mata, Musmos na kaawa-awa. Ang relikyang isinusumpong sa salamin, Panghilamos niya sa umaga’t Pampunas sa sugat Na hindi mahilum-hilom sa selda. Kinitil niya ang pagtutungyayaw At ang laso’y sinipat sa pagkatao. May ilaw na nakabubulag – Yapak ay sa entablado, Naroon ang susunod na paghuhukom.

19

Tumilaok na ang manok Kasabay ng pilantik ng mga bibig Halika tayo'y maghanda sabayan mo ako sa almusal Pinakuluang Mura at paghiyaw huwag kang magalala hindi iyan hilaw sa katunayan tama lamang ang timpla Mapait pait at masakit sakit Minsa'y nakasasanay na rin Halika tayo'y maghanda Pupunta sa isang lugar na tila selda Kung saan bawat kilos ay nakalagda Mataas lamang ang marka kung ika'y masunurin at maganda Huwag kang magalala mababait sila Bawat ibigay mo ay susuklian nila ng lima Halika tayo'y maghanda Bawat minuto ay pagsubok bawat hininga ay pagkapit Kapit , lumapit upang hindi matangay ng agos Kung ang bawat pagyapos ay nakalalapnos Halika tayo'y maghanda teka, hindi pa ako handa ngunit Araw ay sisikat hindi ka na muli pang didilat malaya ka na;

0

Jun 15, 2019

Jun 15, 2019 at 9:45 PM UTC

Andeng

Tutuldok kuwit;

Tumilaok na ang manok Kasabay ng pilantik ng mga bibig Halika tayo'y maghanda sabayan mo ako sa almusal Pinakuluang Mura at paghiyaw huwag kang magalala hindi iyan hilaw sa katunayan tama lamang ang timpla Mapait pait at masakit sakit Minsa'y nakasasanay na rin Halika tayo'y maghanda Pupunta sa isang lugar na tila selda Kung saan bawat kilos ay nakalagda Mataas lamang ang marka kung ika'y masunurin at maganda Huwag kang magalala mababait sila Bawat ibigay mo ay susuklian nila ng lima Halika tayo'y maghanda Bawat minuto ay pagsubok bawat hininga ay pagkapit Kapit , lumapit upang hindi matangay ng agos Kung ang bawat pagyapos ay nakalalapnos Halika tayo'y maghanda teka, hindi pa ako handa ngunit Araw ay sisikat hindi ka na muli pang didilat malaya ka na;

26

Ang bawat tao may kai-kaibigan, Palaging magkasama at nagtutulungan, Handang makinig sa bawat problema, Hanggang sa ikulong nila tayo sa selda. Sa isang grupo o magkakaibigan, May isang maiiba at galing sa kadiliman, Kagaya ni Hudas na tuluyang nadulas, Hinalik si Kristo para kay Caiaphas. Kung sino pa ang iyong malapit na kaibigan, Sa huli, hindi ka rin niya matutulungan, Siya pa ang tutulak sayo sa bangin, At hahayaan nalang idakip ng hangin. Sa huli, laking galit mararamdaman, Pagkat ika'y kanyang sinaktan, Unti-unting may balak makawasak, Hanggang sa mukha ng ahas masapak.

0

Apr 11, 2020

Apr 11, 2020 at 2:36 PM UTC

Kenji

Taksil

Ang bawat tao may kai-kaibigan, Palaging magkasama at nagtutulungan, Handang makinig sa bawat problema, Hanggang sa ikulong nila tayo sa selda. Sa isang grupo o magkakaibigan, May isang maiiba at galing sa kadiliman, Kagaya ni Hudas na tuluyang nadulas, Hinalik si Kristo para kay Caiaphas. Kung sino pa ang iyong malapit na kaibigan, Sa huli, hindi ka rin niya matutulungan, Siya pa ang tutulak sayo sa bangin, At hahayaan nalang idakip ng hangin. Sa huli, laking galit mararamdaman, Pagkat ika'y kanyang sinaktan, Unti-unting may balak makawasak, Hanggang sa mukha ng ahas masapak.

16

Nahihirapan na ako makisalamuha sa ibang tao Kinakain na ng Duda ang sensitibong utak ko Bawat kilos, iniingatan ko ! Malaya ako ! (pero nakakulong naman ang tunay na mga paa ko sa loob ng kaluluwa ko!) Nais kong takasan ang mundong ito! May tahanan naman ako , bakit ako lilisan dito sa mundo? Duwag na ba ako? dahil di ko malutas ang problema Mahina na ba ako? dahil di ko na kayang lumaban sa gera Lumalala , lumuluha , kala ko tapos na Pansamantala lang pala ang sigla Mapang-akit ang kalungkutan "Pinagmukha ka lang malaya , maluwag ang selda" Mas nakakaawa pa nga ako , nasilayan ko ang awa sa mukha ninyo Sa sobrang maawain ko , kinunsumo ko lahat ng lungkot para mawala ang awa sa mukha nyo. Naglalaban na ang dalawang grupo sa utak ko , hilahan ng lubid , palarong lahi ang tema Palakasan nalang ng pwersa kung mapipigtal , aba mukhang balanse pa

0

Apr 21, 2020

Apr 21, 2020 at 10:53 AM UTC

Johnad

Maduming Isip

Nahihirapan na ako makisalamuha sa ibang tao Kinakain na ng Duda ang sensitibong utak ko Bawat kilos, iniingatan ko ! Malaya ako ! (pero nakakulong naman ang tunay na mga paa ko sa loob ng kaluluwa ko!) Nais kong takasan ang mundong ito! May tahanan naman ako , bakit ako lilisan dito sa mundo? Duwag na ba ako? dahil di ko malutas ang problema Mahina na ba ako? dahil di ko na kayang lumaban sa gera Lumalala , lumuluha , kala ko tapos na Pansamantala lang pala ang sigla Mapang-akit ang kalungkutan "Pinagmukha ka lang malaya , maluwag ang selda" Mas nakakaawa pa nga ako , nasilayan ko ang awa sa mukha ninyo Sa sobrang maawain ko , kinunsumo ko lahat ng lungkot para mawala ang awa sa mukha nyo. Naglalaban na ang dalawang grupo sa utak ko , hilahan ng lubid , palarong lahi ang tema Palakasan nalang ng pwersa kung mapipigtal , aba mukhang balanse pa

16

Isang bukod tanging espasyong maaliwalas, Kung saan dito ako nagkamalas-malas. Madalas ako ay napapabulong, Hanggang kelan ako makukulong. Aminadong dito sa loob ay nahihirapan, Sapagkat sarili ang kalaban. Malalim ang iniisip, Sa maliit na bintana’y napapasilip. Kalayaan kaya’y makakamit? O pag-asa ay ipagkait. Mga pangarap ang siyang naibaon, Mga oras at panahon ang siyang naitapon. Ngunit hindi rito matatapos Kahit na ako’y nakagapos Sapagkat naniniwala ako na may Diyos, Na tutulong upang pighati’y ang siyang matapos.

0

Aug 29, 2020

Aug 29, 2020 at 7:35 PM UTC

appmaezing

SELDA

Isang bukod tanging espasyong maaliwalas, Kung saan dito ako nagkamalas-malas. Madalas ako ay napapabulong, Hanggang kelan ako makukulong. Aminadong dito sa loob ay nahihirapan, Sapagkat sarili ang kalaban. Malalim ang iniisip, Sa maliit na bintana’y napapasilip. Kalayaan kaya’y makakamit? O pag-asa ay ipagkait. Mga pangarap ang siyang naibaon, Mga oras at panahon ang siyang naitapon. Ngunit hindi rito matatapos Kahit na ako’y nakagapos Sapagkat naniniwala ako na may Diyos, Na tutulong upang pighati’y ang siyang matapos.

16

Luha na pumapatak sa aking mga mata Katumbas nito Ang libo-libong ligaya. Pasyensya na ha kung nag kulang ako ng pag mamahal ko sayo Ibinigay ko nman Ang best ko para sau . Upang maramdaman mo namahalaga ka. Pero kahit ano gawin kowala paring halaga Nasa point na nga ako na gusto ko na kumawala na para bang ako'y nasa selda na WALANG bintana Pagod na pagod na ako sawakas at nag kalakas din akk ng loob na sabihin Ito sayo. Maraming salamat at. Napasaya mo ako kahit sa kaunting panahon na mag kasama tayo PAALAM MAHAL KO.

0

Jan 14, 2019

Jan 14, 2019 at 4:41 PM UTC

U728612

PAALAM

Luha na pumapatak sa aking mga mata Katumbas nito Ang libo-libong ligaya. Pasyensya na ha kung nag kulang ako ng pag mamahal ko sayo Ibinigay ko nman Ang best ko para sau . Upang maramdaman mo namahalaga ka. Pero kahit ano gawin kowala paring halaga Nasa point na nga ako na gusto ko na kumawala na para bang ako'y nasa selda na WALANG bintana Pagod na pagod na ako sawakas at nag kalakas din akk ng loob na sabihin Ito sayo. Maraming salamat at. Napasaya mo ako kahit sa kaunting panahon na mag kasama tayo PAALAM MAHAL KO.

10