"ogen" poems
I close my eyes
Silently I listen
A voice that's vanished
That will sound forever
The voice that will always slingshot
The poetic words
Of the nightingale
Into the world
For a second I start to dream
I forget
What I saw
When my eyes were still open
Ik sluit mijn ogen
Zwijgend luister ik
Een stem die is weggestorven
Die voor eeuwig zal klinken
De stem die voor altijd
De poëtische woorden
Van de zanger
De lucht inslingerd
Even droom ik weg
Vergeet ik
Wat ik zag
Toen mijn ogen nog open waren
Feb 2, 2015
Feb 2, 2015 at 4:08 PM UTC
begrijpend lezen
met ogen dicht
als braille op je huid
streel ik je
verhalen tot het geluid
je lippen verlaat
en verraadt
wat men niet kan zeggen
het zal me vertellen
zonder spraak
vloeiend op de vibraties
in de lucht
zuchtend van geluk en zaligheid
verspreiden de teksten
naar plekken
die alleen de tong bereiken
als muziek
verdovend spelen met tonen
klimmend in hoogtes
waar octaven
worden gehaald in
namen
vereeuwigd in bevrediging
tot weer terug beneden
zachtjes bevend
dalen naar aarde
precies hier
waar gevoel deelt
en met geen woord beschrijft
*** eenheid voelt
*** de sterren stralen in liefde
de puurheid
omschrijft
van het ervaren
van kosmische frequenties
dat je pas begrijpt
wat het gefluister is
dat achter blijft hangen
als oeroude poëzie
omgetoverd in universele talen
met een orgastisch bereik
—————
gesproken in tijd
gedeeld met jou
—————
Nov 16, 2018
Nov 16, 2018 at 3:57 AM UTC
Iemand reikt me een hand
Als ik verstar
verdwijnt de hand opnieuw in de schaduw
Twijfelend blijf ik staan
Ik tast in het duister ..
Niets
Net als ik me omdraai
verschijnt de hand opnieuw
Deze keer neem ik ze zonder aarzelen in de mijne
En als de schaduw wegtrekt
kijk ik recht in twee hemelsblauwe ogen
en wil ik nooit meer loslaten
Apr 21, 2020
Apr 21, 2020 at 7:51 PM UTC
Ze kijkt op
Alleen haar ogen verraden
Dat niets is wat het lijkt
Dat van alle woorden die ze spreken
Alleen die ene haar bereikt
En ze huilt
Zonder snikken, zonder tranen
Maar met wanhoop in haar blik
Omdat tussen al die mensen
Eenzaamheid haar verstikt
En ze zwijgt
En met gebalde vuisten
Verbijt ze al de pijn
En vraagt zich af *** het
Zonder haar zou zijn
Jun 17, 2012
Jun 17, 2012 at 11:16 AM UTC
*keer op keer
telkens weer
vlak voor zonsopgang
hoevaak nog wakker te worden
met een steen in mijn buik
hoevaak nog betraande ogen te openen
in het holst van de nacht
in de stilte na de storm
als een zwarte koude wind
je neemt me steeds weer
eventjes
mee
naar een plek waar ik niet wil zijn
nee
het is er niet fijn
het doet pijn
keer op keer
een geschaden vertrouwen
wanneer laat je me met rust
dit is wat het doet met een vrouw
jij, geschaden vertrouwen
ik wantrouw jou*
Aug 15, 2017
Aug 15, 2017 at 11:36 PM UTC
*soms een erg tegenstrijdig gevoel
gelukkig zijn
terwijl je weet hoeveel mensen
er wegkwijnen van de pijn
medeleven, empathie
houden mijn lach nu tegen
heeft niks te maken met verlegen
of depressie
nee, het zijn al deze andere levens
die ik altijd maar dichtbij voel, zie
een gift zou je zeggen?
als iemand de zwaarte ervan begreep
als ik het nu eens op tafel kon leggen
mijn medemens heb ik tot egoïst bekroond
omdat men in mijn ogen
te weinig interesse in elkaar toont
kijken alleen naar zichzelf of scherm
zoemen rustig mee in de zwerm
tot ik mijn mond open trek
verschijnt er plotseling een blinde vlek
noemen ze me gek..
willen de waarheid niet onder ogen zien
ik zeg ze: je kan altijd meer geven of doen
al geef je miljoen keer die zelfde zoen
moet de waarde er dan vanaf gaan?
of kan men gewoon blijven genieten
in dit bestaan
meer dan 'normaal' aan elkaar geven
meer dan deze maatschappij
*** graag ik dat altijd al had willen beleven*
Jun 17, 2015
Jun 17, 2015 at 9:49 AM UTC
Jij bent een kat en ik niet,
je kijkt in het donker, terwijl ik niks zie.
Ik heb haar alleen op mijn hoofd,
en kijk naar buiten terwijl jij vogels rooft.
Je hebt vier poten en ik heb er twee,
Ik roep "kom" en je gaat met me mee.
Twee oren, twee ogen, dat hebben we allebei wel,
maar ik ren langzaam en jij kan heel snel.
Het grootste verschil is toch dat ik kan praten,
met woorden en letters, dat kan ik soms haten.
Sprak jij eens een zin daar,
dan ben ik benieuwd naar.
Wat zou je dan zeggen,
met mij overleggen?
Of hoef je geen woorden, maar gebruik je je mauw,
om zomaar te zeggen "ik hou ook van jou."
Jan 27, 2015
Jan 27, 2015 at 3:16 PM UTC
'k Zie u daar nog liggen
in uw doodsbed
Uw laatste woorden ben'k vergeten
en gij zijt blijven leven
Maar 'k zie u daar nog liggen
een schaduw van de vader die ik kende
En gij zijt blijven leven
maar de schaduw is gebleven
'k Zie u daar nog liggen
met ogen die het einde zien
en handen die *** grip verliezen
En gij zijt blijven leven
maar 'k zie u daar nog liggen
in uw doodsbed
Apr 9, 2024
Apr 9, 2024 at 10:05 AM UTC
VERS VOOR EEN PERS
De hemelzangers trekken allemaal
Naar de groene velden van Frankendael.
Onder de struiken bestaat geen rust
Voor het suffe brein, de sterke lust
En de schielijke ogen van Pluizenbaal.
Er is geen bevrijding zonder lijden.
O wanneer is het knarsend hart moe?
Wanneer geeft de krakende zetel toe?
Moet deze zomerdag echt verscheiden?
Wanneer zal de tijd voorgoed verglijden?
Jul 30, 2019
Jul 30, 2019 at 11:32 PM UTC
Leer van jouw ogen,
Zij zijn als boten welke altijd in goede conditie verkeren,
Zij zijn niet in staat te verdrinken door het water die haar binnenste opvult,
Verstrengeld als zij zijn, staan zij hoog terwijl de tranen die zij afscheiden zich naar het laagste punt wenden,
Blind of verblind, zij zullen altijd blijven werken - zij zijn op'gedragen.
Mijn geliefde peddelaar, waarom dwing jij je ziel dan te verdrinken in zeeën van gedachten welke het licht niet hebben gezien, noch de zoete smaak van zuurstof hebben geproefd?
Mar 7, 2021
Mar 7, 2021 at 2:25 PM UTC
Wat zijn mond vertelt, verschilt
van wat zijn ogen fluisteren.
Hij tracht daarmee te verduisteren
dat hij tijd aan anderen verspilt.
Een chirurg, een dokter, neuro-loog,
die met een verpleegster, echtgenote,
zonder het te zeggen, z’n vrouw bedroog.
In de gangen van het ziekenhuis
vertelt men dat ze tijdens pauzes echt genoten
Nu heeft zij het al gezegd, de hare wist het al,
hier was iets niet pluis.
Ze noemde hem haar zwijntje
maar hij hield haar aan het lijntje
Zij weet het nog niet, maar binnenkort
keert hij terug naar zijn eerste wal,
terwijl langzaamaan haar vrucht verdort,
zij, eenzaam, neerdaalt in het diepste dal.
Feb 28, 2019
Feb 28, 2019 at 4:38 PM UTC
Ge moet maar is proberen
om door een glazen wand
uw hand uit te steken
Of om uw oren te spitsen
en door een betonmolen te horen
waarover de mensen staan kletsen
Als ge wa zit rond te zweven
zonder te leven, in een zeepbel
zonder naald, zonder een stem
dan is er geen mens die erom zal geven
als ge zonder het te merken
heel voorzichtig en langzaamaan
doorzichtig wordt.
De zwaarte enkel te verlichten
door de leegte te inhaleren
in steeds grotere dosis
en steeds gretiger teugen
tot ge begint te geloven
dat het zo wel beter is
En al zout ge beloven
Uzelf te verplichten
uw ogen te openen
Ge zout het vergeten
en zonder het te weten
uw leven voorbij zien flitsen
Aug 16, 2019
Aug 16, 2019 at 12:08 PM UTC
Ik zie ze vallen, de vogels zijn bevroren.
*** kan een vorst zo snel bevriezen?
Vliegen naar de vrijheid richting verder.
Maar het noorden is koud en het zuiden verwoest.
Oost of west, thuis, draag ik een vest.
De kachel verliet mij. Waarom verliet hij mij?
Een heuvel probeert zijn piek te bevochtigen,
Maar niemand staat daar, dus hij blijft droog.
Alles rolt naar beneden, een diep en duister gat.
Wanneer krijg ik een reden? Mijn kin is nat.
Ik vraag mij af wanneer dooi zal wederkeren.
Ik vraag mij af wie er moet leren.
Zijn zij dood en leef ik voort?
Of is dit zoals het hoort?
Kleurenblind, dat ben ik, maar jij bent doof.
Jouw oren werken, graver des kloof.
Wil jij niet luisteren? Ben jij bang?
Laat mij jou koesteren met mijn gezang.
Jouw wonden, lik ze niet zo hard.
Voel je pijn, spreidt het vlees apart.
Ik ben daar, ik **** je kreet.
Jouw vervloeking, toch, ik grijp je beet.
Ooit op een dag, in verre tijd.
Mijn hart beantwoord; jouw spijt.
Open je ogen en druppel met mij mee
Vergiffenis en liefde, ons bootje op zee.
Mar 7, 2019
Mar 7, 2019 at 5:19 PM UTC
Al even durf ik niet te geloven,
onder ogen te zien,
wat er allemaal verschoven is.
Ik mis routine, moet mezelf terug
kunnen verliezen in zaken
om ze achter de rug te weten geraken.
Ik heb moeite met onzekerheden,
waarschijnlijk door gebeurtenissen
uit mijn overdreven, zacht verleden.
Enkel zo kan ik een voor een de dagen wissen,
de tijd van toen terug missen
kortom niet langer
mijn levenslust vergissen.
Nov 7, 2017
Nov 7, 2017 at 7:36 AM UTC
Door het uit te spreken
wordt het misschien weer wáár
Ik _moet_ het ook zeggen
dat is de stille afspraak
zwijgen
is nog erger
achter in je ogen flakkert wanhoop
die je zelf nog niet waarneemt
net op tijd
"ik ook van jou."
Apr 21, 2017
Apr 21, 2017 at 3:17 AM UTC
Duizelingwekkende pijn vertrekt vanuit mijn rug,
mijn ogen staan op barsten
zienderogen
zou ik het noodlot tarten,
had ik mezelf voorgelogen,
ik zou het allemaal wel oplossen
later
maar de leegte keerde steeds weer terug.
Mijn tanden knarsten,
vingers bogen,
het zwarte scherm speelde me te parten
levenloos en leeggezogen
wie kan mij verlossen
van al wat ik mezelf heb aange-
Daan.
Oct 14, 2017
Oct 14, 2017 at 9:32 PM UTC
Tekenen is mannelijk
gemakkelijker dan rekenen
in de les heb ik niet opgelet
maar wel wat moois op mijn papier gezet
wat heb ik dan geleerd
*** je met potloodkrassen
je maag omkeert
en met je gom dat allemaal weer wit kan wassen
Er zijn geen fouten op het blad
niet de pijn die ik bij falen had
en voelde, pijn die nogal kras
door mijn voorhoofd heen krioelde
Ik wilde enkele maar bedekken
wat ik maakte, wat ik zag
wat mij kraakte, met een lach
Ik wilde enkel maar verbergen
liet oordelende ogen mijn lieve leven tergen
Nu ben ik terug, de handdoek naast de ring
gesmeten, van mij afgebeten en gezegd
nee, joh, mijn tekeningen zijn niet slecht
Jouw reactie is niet waar het mij om ging.
May 17, 2019
May 17, 2019 at 6:47 AM UTC
Er zijn van die momenten waarop je wereld instort
De grond davert onder je voeten
De lucht wordt uit je longen gezogen
En het wordt zwart voor je ogen
Op die momenten besef je dat je alleen bent
in een wereld vol mensen,
dat iedereen vooruit gaat
terwijl jij vastzit
En met elke stap die je probeert te zetten,
vertel je jezelf dat je bent waar je moet zijn,
dat je daar thuishoort
Maar toch blijf je hopen
dat iemand voor je zal terugkeren,
je bij de hand neemt
en je vooruit trekt.
Maar elke dag zak je iets dieper in de grond
Tot je helemaal wordt opgeslokt
May 12, 2020
May 12, 2020 at 11:13 AM UTC
Iedereen danst
de ruimte is gevuld met muziek
overal **** ik gelach
mensen omarmen elkaar
en hopen dat de muziek nooit stopt
In een hoekje van de zaal zit ik
Ik ben niet gekomen om te dansen
Maar waarom dan wel?
Misschien hoopte ik toch
dat iemand me ten dans zou vragen
Mijn gedachten worden onderbroken
door twee glasheldere ogen die me hoopvol aankijken
Een hand vraagt me om te dansen
en ik neem ze dankbaar vast
We dansen de hele avond
en de hele nacht
zelfs als de muziek stopt
laten we elkaar niet los
Maar plots begin je te vervagen
en word ik weggerukt
Ik word wakker
en het enige wat er nog van je overblijft
is een vage herinnering
en voeten die moe zijn van het dansen
May 12, 2020
May 12, 2020 at 11:17 AM UTC
Loodzware gewapende poorten
weer toegeklapt op de dag
Onder druk van alles ontdoken
ver van rumoerig getij
Waterig geprikkelde ogen
enkel open voor de nacht
Aug 15, 2019
Aug 15, 2019 at 6:54 PM UTC
Wanneer mijn kin mijn handpalm raakt,
mijn ogen sluiten en mijn tong
een vreugdkreet slaakt,
voel ik me weer jong
en heeft het pintje mij gesmaakt.
Apr 10, 2019
Apr 10, 2019 at 12:45 PM UTC
Mijn handen weten niet wat te doen
Mijn lippen zijn onervaren
Mijn ogen weten niet waar kijken
En mijn hart heeft nog nooit geslagen
Mijn voeten hebben de jouwe nog niet verwarmd
Mijn rug heeft nog nooit jouw warmte gevoeld
Mijn armen kennen jouw gewicht nog niet
En mijn schouders hebben nog nooit jouw tranen opgevangen
Mijn vingers raakten nooit verstrengeld in jouw vingers
Mijn oren kennen je stem nog niet
Mijn lippen kwamen nog nooit zo dicht bij de jouwe
En mijn ogen zijn nog nooit zo verblind geweest
May 12, 2020
May 12, 2020 at 11:40 AM UTC
Astrologie en religie, goddelijke vaten
der, die, das hand en tand, die bijstaan
wanneer den mens niet plaatsen kan, die maan
en das zon niet zien meer kan,
de bomen niet meer wiegen en
je ervan houdt dat ze je voor je ogen ogenschijnlijk bedriegen.
Wat jullie doen is graven,
maakt het beeld niet beter,
kan je dorst niet laven,
raakt je voor geen extra meter.
Het is een grijpbaar en begrijpelijk
mechanisme om jezelf te beschermen
tegen de bedenking dat er rijkelijk
niets is om naar uit te kermen:
'Waarom ben ik hier?!!!'
Jul 25, 2019
Jul 25, 2019 at 8:20 PM UTC