"dumaloy" poems - Hello Poetry

Walang sukat ang damdamin at wala rin itong tugma, Ang wagas na pag-ibig o nagbabagang galit ay walang ritmo, Lahat ng ito ay dapat na lumaya. Sumabog na tulad sa bulkan Kung kinakailangan o di kaya ay dumaloy na tulad sa agos ng ilog. Ganito ang malayang taludturan na aking tinatangkilik, oo alagad ako Ni Walt Whitman at hindi ko ito ikinakahiya. Hindi ko kinakailangan na bumilang ng mga araw, lingo at buwan, Hindi ko kailangan na pagandahin ang mga salitang isusulat ko. Totoo na gusto ko ring sumikat at makilala ng balana ang maging tanyag Na tulad ng iba. Subalit wala akong balak na itakwil ang aking tunay na Saloobin, hindi ko isasakripisyo ang aking nararamdaman para lang Tanggapin at kilalanin ng iba. Minsan mala-sutala pero mas madalas ay magaspang na tulad sa sako Ang mga salitang ginagamit ko. Hindi ako nanunuyo sa halip madalas ako’ng Nagmumura at nang-uusig. ‘Pagkat yan ang laman ng aking dibdib at hindi Ko ito ikinakahiya. Malaya ako na tulad sa malayang tauldturan na itinataguyod ko. Putang-ina ko man kahit hindi ako ma-publish gagawin ko parin ito. Hindi ko pakikinisin ang magaspang na katotohanan, hindi ko pababanguhin Ang nangangalingasaw na kaganapan ang isusulat ko ay ang tunay lamang. Magiging tapat ako sa aking damdamin, hindi ko uulolin ang aking sarili at hindi Ako mag-iinarte sapagkat hindi naman ako artista. Hindi ito Sunugan o Flip Top ito ang Tunay na ako na s’yang nagsasalita. Hindi ko kailangan na magpatawa. Ang tunay na makata ay naglalahad ng katotohanan hindi ng mga salitang Gustong mapakinggan lamang ng mga taong bumabasa ng kanyang mga tula. Walang sukat at walang tugma ganito ang tunay na demokrasya. Damdamin ko Ang magdidikta, ito ang panginoon ng aking panulat.

0

Dec 2, 2017

Dec 2, 2017 at 7:08 AM UTC

makabagongmakata69

WALANG SUKAT AT WALANG TUGMA

Walang sukat ang damdamin at wala rin itong tugma, Ang wagas na pag-ibig o nagbabagang galit ay walang ritmo, Lahat ng ito ay dapat na lumaya. Sumabog na tulad sa bulkan Kung kinakailangan o di kaya ay dumaloy na tulad sa agos ng ilog. Ganito ang malayang taludturan na aking tinatangkilik, oo alagad ako Ni Walt Whitman at hindi ko ito ikinakahiya. Hindi ko kinakailangan na bumilang ng mga araw, lingo at buwan, Hindi ko kailangan na pagandahin ang mga salitang isusulat ko. Totoo na gusto ko ring sumikat at makilala ng balana ang maging tanyag Na tulad ng iba. Subalit wala akong balak na itakwil ang aking tunay na Saloobin, hindi ko isasakripisyo ang aking nararamdaman para lang Tanggapin at kilalanin ng iba. Minsan mala-sutala pero mas madalas ay magaspang na tulad sa sako Ang mga salitang ginagamit ko. Hindi ako nanunuyo sa halip madalas ako’ng Nagmumura at nang-uusig. ‘Pagkat yan ang laman ng aking dibdib at hindi Ko ito ikinakahiya. Malaya ako na tulad sa malayang tauldturan na itinataguyod ko. Putang-ina ko man kahit hindi ako ma-publish gagawin ko parin ito. Hindi ko pakikinisin ang magaspang na katotohanan, hindi ko pababanguhin Ang nangangalingasaw na kaganapan ang isusulat ko ay ang tunay lamang. Magiging tapat ako sa aking damdamin, hindi ko uulolin ang aking sarili at hindi Ako mag-iinarte sapagkat hindi naman ako artista. Hindi ito Sunugan o Flip Top ito ang Tunay na ako na s’yang nagsasalita. Hindi ko kailangan na magpatawa. Ang tunay na makata ay naglalahad ng katotohanan hindi ng mga salitang Gustong mapakinggan lamang ng mga taong bumabasa ng kanyang mga tula. Walang sukat at walang tugma ganito ang tunay na demokrasya. Damdamin ko Ang magdidikta, ito ang panginoon ng aking panulat.

26

Lubhang mapanganib ang sinumang daig ng isang dayuhan umibig sa 'di sinilangang bayan. O, anong poot at sigalot ang kanyang itinanim sa Kaluntiang nagbigay-lilim sa kanyang murang katawan, Upang silaban at yurakan ang kabanalan ng kasarinlan Ang magkapatid ng pisi ay 'di dapat magtunggali, Ngunit ang isang bayaran ay masahol pa sa kawatan Kaya ako'y nananawagan sa maringal kong Haring Bayan, O, kanyang tipunin Mga anak ng Dakilang Lahi, Handang paglingkuran ang lupang kinamulatan Pagkat ang aking lupang kinamulatan ay isang makatang manunulat, Siya ay bukal ng kaluwalhatian, Angkan ng kayumangging balat Samakatuwid, bigyang pansin ang nagngangalit na damdamin ng Sinaunang Mandirigma, Sa awit ng himagsikan dumaloy ang himig ng dangal, At sa kalupkop ng kanyang sandata lumigwak ang kagitingan magpasahanggang kamatayan, Sa ngalan ng kalayaan iamthe_avatar ©2016

0

Oct 4, 2016

Oct 4, 2016 at 5:52 PM UTC

iamtheavatar

Mga Anak ng Haring Bayan

Lubhang mapanganib ang sinumang daig ng isang dayuhan umibig sa 'di sinilangang bayan. O, anong poot at sigalot ang kanyang itinanim sa Kaluntiang nagbigay-lilim sa kanyang murang katawan, Upang silaban at yurakan ang kabanalan ng kasarinlan Ang magkapatid ng pisi ay 'di dapat magtunggali, Ngunit ang isang bayaran ay masahol pa sa kawatan Kaya ako'y nananawagan sa maringal kong Haring Bayan, O, kanyang tipunin Mga anak ng Dakilang Lahi, Handang paglingkuran ang lupang kinamulatan Pagkat ang aking lupang kinamulatan ay isang makatang manunulat, Siya ay bukal ng kaluwalhatian, Angkan ng kayumangging balat Samakatuwid, bigyang pansin ang nagngangalit na damdamin ng Sinaunang Mandirigma, Sa awit ng himagsikan dumaloy ang himig ng dangal, At sa kalupkop ng kanyang sandata lumigwak ang kagitingan magpasahanggang kamatayan, Sa ngalan ng kalayaan iamthe_avatar ©2016

34

Ang pasan na krus ay simbolo ng walang humpay na pagmamalupit Nang naipako sa kahoy, sa timog dumaloy ang aurora Nagsilaglagan ang mataas na densidad na luha Nalusaw na esperansa ay hindi madadampot Nakakawala sa palad kung kuyumin Inipon ang likido na tumilamsik Sa bahay ay alumpihit Sino magsasagip kung patay na Ang kalansay ay huwag na galawin Aabot sa kabanata na malansag maging ang luningning at tumihaya sa burol ng pagrayos Ang siwang ng kahon ay singawan ng hinga Nalumbay ang pipit sa lilim ng Balete Nahira sa musika na inawit Hiningi na sumakabilang buhay na Inakala na may kasagutan sa mga tanong Sa kwentong ito ipinapakilala ang pag-ibig sa isang tao Ibubunyag ng kwento ang walang paalam na pag-iwan Layas na bulalakaw ay panhiling na bituin

0

Dec 26, 2018

Dec 26, 2018 at 6:31 PM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #31

Ang pasan na krus ay simbolo ng walang humpay na pagmamalupit Nang naipako sa kahoy, sa timog dumaloy ang aurora Nagsilaglagan ang mataas na densidad na luha Nalusaw na esperansa ay hindi madadampot Nakakawala sa palad kung kuyumin Inipon ang likido na tumilamsik Sa bahay ay alumpihit Sino magsasagip kung patay na Ang kalansay ay huwag na galawin Aabot sa kabanata na malansag maging ang luningning at tumihaya sa burol ng pagrayos Ang siwang ng kahon ay singawan ng hinga Nalumbay ang pipit sa lilim ng Balete Nahira sa musika na inawit Hiningi na sumakabilang buhay na Inakala na may kasagutan sa mga tanong Sa kwentong ito ipinapakilala ang pag-ibig sa isang tao Ibubunyag ng kwento ang walang paalam na pag-iwan Layas na bulalakaw ay panhiling na bituin

20

isang musmos na lahi isang munting nasyon parang itinanim na buto itinakdang sumibol at lumago sa paglaon ng panahon nag-aabang, naghihintay puno nang sabik pero kay tagal dumating tayo ay nainip tadhana nating tagumpay kailan kaya makakamit kasi apat na raang taon hanggang ngayon lulong pa rin sa putik nangangapa, nadadapa sa dilim mga butong nanginginig sa lamig mga isla pitong libong isang daan at pito ito ang ating lupang sinilagan, tahanan ng ating lahi pero nga bahay ba ito o burol? mga pangarap na masilayan ang mga sinag ng araw at mahagkan ang malayang langit mananatili lang bang panaginip dito sa bayang natutulog o kaya namang natutulog lang kunwari tanggapin mo na lang na humikbi, humagulgol, ibuhos mo man ang iyong luha walang darating kumayod ka man at magdamag magsikap diligan mo man ang lupa ng pawis wala pa ring mangyayari kasi dugo dugo lamang na dumaloy mula sa mga palad ni Hesukristo kung ang Kanyang pag-ibig ay babaha sa lupa ng parang delubyo ito ang nag-iisang paraan ang nag-iisang sagot: dugo dugo lamang na ibinuhos ang tanging makakatubos makakaahon makakaligtas sa atin

0

Mar 22, 2015

Mar 22, 2015 at 7:46 AM UTC

marge-redelicia

dugo lamang

isang musmos na lahi isang munting nasyon parang itinanim na buto itinakdang sumibol at lumago sa paglaon ng panahon nag-aabang, naghihintay puno nang sabik pero kay tagal dumating tayo ay nainip tadhana nating tagumpay kailan kaya makakamit kasi apat na raang taon hanggang ngayon lulong pa rin sa putik nangangapa, nadadapa sa dilim mga butong nanginginig sa lamig mga isla pitong libong isang daan at pito ito ang ating lupang sinilagan, tahanan ng ating lahi pero nga bahay ba ito o burol? mga pangarap na masilayan ang mga sinag ng araw at mahagkan ang malayang langit mananatili lang bang panaginip dito sa bayang natutulog o kaya namang natutulog lang kunwari tanggapin mo na lang na humikbi, humagulgol, ibuhos mo man ang iyong luha walang darating kumayod ka man at magdamag magsikap diligan mo man ang lupa ng pawis wala pa ring mangyayari kasi dugo dugo lamang na dumaloy mula sa mga palad ni Hesukristo kung ang Kanyang pag-ibig ay babaha sa lupa ng parang delubyo ito ang nag-iisang paraan ang nag-iisang sagot: dugo dugo lamang na ibinuhos ang tanging makakatubos makakaahon makakaligtas sa atin

54

Parang papatak na, Mula sa aking mga mata, Matang kay lungkot, May pinipilit ilimot. Silakbo nitong puso, Pusong nagdurugo, Alam ko naman ang dahilan, Ngunit hindi alam ba't nasasaktan. Pinukaw ng sakit, Kalungkuta'y iginiit, Alam ko naman kung bakit, Kaya ganito pala ka pait. Ang katotohanan, Sa ating pagmamahalan Ang tanging nagdulot, Ng poot na sa puso ko'y nanuot. Paano ko ba papakawalan? Kapag wala nang maramdaman, Huli na ba ang lahat? Ito ba ay nararapat? Ito ba ang mapapala ko? May nadadama pa ba ako? Ang sagot ay isang "Oo", Patunay ang mga luha kong dumaloy dahil sa'yo

0

Aug 26, 2017

Aug 26, 2017 at 11:38 AM UTC

nymriari

Isang "Oo"

Parang papatak na, Mula sa aking mga mata, Matang kay lungkot, May pinipilit ilimot. Silakbo nitong puso, Pusong nagdurugo, Alam ko naman ang dahilan, Ngunit hindi alam ba't nasasaktan. Pinukaw ng sakit, Kalungkuta'y iginiit, Alam ko naman kung bakit, Kaya ganito pala ka pait. Ang katotohanan, Sa ating pagmamahalan Ang tanging nagdulot, Ng poot na sa puso ko'y nanuot. Paano ko ba papakawalan? Kapag wala nang maramdaman, Huli na ba ang lahat? Ito ba ay nararapat? Ito ba ang mapapala ko? May nadadama pa ba ako? Ang sagot ay isang "Oo", Patunay ang mga luha kong dumaloy dahil sa'yo

24

Para kang gago Putangina mo Para kang tanga Ang tanga-tanga mo Sinasaktan mo lang Ang sarili mo Siya Tarantado ka Bakit mo binibigyan ng dahilan Ang sarili mo Para maging malungkot Para maging miserable Sa isang pakiramdaman Na di ka sigurado Tangina mo, dinamay mo pa Kung di ka masaya, wag kang mangdamay ng iba ‘Wag kang mainggit Kung masaya sila Dadating ka dyan Wag kang tarantado Tanga mo May nalalaman-laman ka pa Na tapos na Akala mo, tapos na Gago ka kasi Manhid ka Sarili mo lang Ang iniisip mo Magpakasaya ka na lang Sa kung anong meron ka Ngayon At sa darating na bukas Wag kang maghangad Ng kung ano pa man ngayon Hayaang dumaloy Ang buhay Wag ka ng gago Wag ka ng siraulo Wag ka ng tarantado Matatapos din ‘to Parang itong tula Walang kwenta Katulad ng iniyak mo Wala na ring silbi ‘yan

0

Mar 11, 2015

Mar 11, 2015 at 10:43 PM UTC

mymelodyisyou

Ikaw

Para kang gago Putangina mo Para kang tanga Ang tanga-tanga mo Sinasaktan mo lang Ang sarili mo Siya Tarantado ka Bakit mo binibigyan ng dahilan Ang sarili mo Para maging malungkot Para maging miserable Sa isang pakiramdaman Na di ka sigurado Tangina mo, dinamay mo pa Kung di ka masaya, wag kang mangdamay ng iba ‘Wag kang mainggit Kung masaya sila Dadating ka dyan Wag kang tarantado Tanga mo May nalalaman-laman ka pa Na tapos na Akala mo, tapos na Gago ka kasi Manhid ka Sarili mo lang Ang iniisip mo Magpakasaya ka na lang Sa kung anong meron ka Ngayon At sa darating na bukas Wag kang maghangad Ng kung ano pa man ngayon Hayaang dumaloy Ang buhay Wag ka ng gago Wag ka ng siraulo Wag ka ng tarantado Matatapos din ‘to Parang itong tula Walang kwenta Katulad ng iniyak mo Wala na ring silbi ‘yan

44

Naalala ko noong tayong dalawa pa. Ikaw at ako ay laging magkasama. Magkahawak ang kamay at hindi nag-iisa. Walang makakapaghiwalay dahil tayo ay iisa. Kahit munting kubo lamang ang ating tahanan, Puno naman ng pagmamahalan ang buong kabahayan. Walang pag-iimbot, walang pinagdududahan. Pagka't nasa gitna ang Diyos sa ating puso at isipan. Aliw na aliw kang ako'y pagsilbihan, tinalikuran ang karangyaan, Sumama sa akin sa kabukiran, at pinagsaluhan ang matamis na pag-iibigan. Payapang namuhay malayo sa mapanghusgang mata at mapang-aping bayan. Nagbungkal, nagtanim, nag-araro at nagdilig sa lupa upang gawing ating sakahan. Ngunit malupit ang tadhana at tayo ay pinaghiwalay. Ninakaw ang ating kabuhayan at ika'y nilapastanganan, Ng mga hayok sa laman, pinagpiyestahan ang iyong katawan, Hanggang sa dugo mo'y dumaloy sa tigang na lupa at ako'y iniwan.

0

Dec 2, 2015

Dec 2, 2015 at 4:22 PM UTC

eugene

Kapalaran

Naalala ko noong tayong dalawa pa. Ikaw at ako ay laging magkasama. Magkahawak ang kamay at hindi nag-iisa. Walang makakapaghiwalay dahil tayo ay iisa. Kahit munting kubo lamang ang ating tahanan, Puno naman ng pagmamahalan ang buong kabahayan. Walang pag-iimbot, walang pinagdududahan. Pagka't nasa gitna ang Diyos sa ating puso at isipan. Aliw na aliw kang ako'y pagsilbihan, tinalikuran ang karangyaan, Sumama sa akin sa kabukiran, at pinagsaluhan ang matamis na pag-iibigan. Payapang namuhay malayo sa mapanghusgang mata at mapang-aping bayan. Nagbungkal, nagtanim, nag-araro at nagdilig sa lupa upang gawing ating sakahan. Ngunit malupit ang tadhana at tayo ay pinaghiwalay. Ninakaw ang ating kabuhayan at ika'y nilapastanganan, Ng mga hayok sa laman, pinagpiyestahan ang iyong katawan, Hanggang sa dugo mo'y dumaloy sa tigang na lupa at ako'y iniwan.

16

Minsan na bang naglaro sa iyong isipan na sa bawat araw na nagdaraan ikaw lamang ang mayroong kakayahan na makapagpatakbo sa iyong kinabukasan? Mula sa pagmulat ng iyong mata, sa liwanag na iyong nakikita; ikaw ba'y nagtataka? Na bakit ang isang katulad mo ang nabiyayaan na makapaglakad sa mga malamig na sementadong daan? Gayong sa iyo naman ay walang kakaiba. Teka, wala nga ba talaga? Sa bawat dugo na pinahintulutang sa iyo ay dumaloy malaman mo sanang nalunasan mo ang aming panaghoy Huwag mo sanang isipin na nawawalan ka ng karamay sapagkat ako'y narito, handang iabot ang aking kamay Sa iyong mga mata, nawa'y masalamin ko pa ang kinabukasan ang ngiti sa iyong mga labi, huwag sanang lumisan sapagkat, kaibigan narito kami upang ikaw ay tulungan Sabay nating hintayin ang hinaharap, baka sakaling doon ay matapos na ang paghihirap

0

Aug 15, 2015

Aug 15, 2015 at 2:00 PM UTC

blackhole

Ki·na·bu·ka·san

Minsan na bang naglaro sa iyong isipan na sa bawat araw na nagdaraan ikaw lamang ang mayroong kakayahan na makapagpatakbo sa iyong kinabukasan? Mula sa pagmulat ng iyong mata, sa liwanag na iyong nakikita; ikaw ba'y nagtataka? Na bakit ang isang katulad mo ang nabiyayaan na makapaglakad sa mga malamig na sementadong daan? Gayong sa iyo naman ay walang kakaiba. Teka, wala nga ba talaga? Sa bawat dugo na pinahintulutang sa iyo ay dumaloy malaman mo sanang nalunasan mo ang aming panaghoy Huwag mo sanang isipin na nawawalan ka ng karamay sapagkat ako'y narito, handang iabot ang aking kamay Sa iyong mga mata, nawa'y masalamin ko pa ang kinabukasan ang ngiti sa iyong mga labi, huwag sanang lumisan sapagkat, kaibigan narito kami upang ikaw ay tulungan Sabay nating hintayin ang hinaharap, baka sakaling doon ay matapos na ang paghihirap

20

hindi naman talaga ako marunong magsulat pero nang dahil sa'yo nasimulan ko hindi ko din alam kung paano ito tatapusin pero nang dahil sa'yo nagawa ko paano nga ba magsulat? unang letra, pangalawa, pangatlo hindi ko namalayan na sa unang pagtingin ko sa unang paglapat ko ng papel sa lamesa sa unang paggalaw ng panulat ko ...dumaloy na ang mga salitang hindi ko akalaing manggagaling sa mismong mga kamay ko "isang araw..." diyan din naman tayo nagsimula diyan tayo unang nagkita, nagkausap at nagkatinginan lahat naman nagsisimula sa isang araw hindi ba? at magtatapos din sa "wakas" ang wakas kung saan magiging masaya na ang lahat ang wakas na hindi na pwedeng madugtungan pa ng kahit anong problemang magbibigay kalungkutan pero bakit? kahit alam kong wakas na kahit alam kong tapos na, tigil na, hinto na bakit hindi ko pa din mapigilan ang paggalaw ng kamay ko sa itaas ng papel? ang pagagos ng mga letra sa utak ko na para bang ako'y lalamunin na? "nasasaktan ka na" bulong ng utak ko sa puso ko "kaya ko pa" sagot naman ng puso ko pabalik "di ka pa ba pagod?" mga huling salita na nagsasabi sa'king tumigil na mga salitang matagal ko ng hinihintay mga salitang dapat matagal ko nang napagtanto at hudyat na dapat itigil ko na akala ko ba, nang dahil sa'yo, magiging madali na lang? akala ko ba, nang dahil sa'yo, mahihinto ko agad? bakit parang bumaliktad? bakit parang, nang dahil sa'yo mas humirap nang dahil sa'yo humirap magsimulang muli humirap maghanap ng panibagong papel na pagsusulatan ko ng bagong kabanata humirap ihinto ang mga pangungusap na aking nasusulat nang ako'y nagsimula kailan ba 'ko hihinto? pati ba naman itong tula ay hindi ko matapos dahil hanggang dito, ikaw pa din ang dahilan ikaw ang dahilan kung bakit ko ito sinimulan sinulat, dinama, pinagisipan alam ko... alam ko darating ang araw na mararating ko din ang wakas ang wakas kung saan wala ng "dahil sa'yo" ang dulo kung saan mahihinto ko na ang pagsusulat ng kabanatang ito ang kabanatang nagbigay sa akin ng ligaya, ngunit masakit na karanasan ang kabanatang hanggang nakaraan na lang at pag dumating ang araw na iyon muli ko nang mararamdaman ang saya sa pagkuha ng bagong papel ang saya sa paglinis ng aking panulat at… ang saya kung saan mababanggit ko na ang katagang, "sawakas" masasabi ko na din ang pasasalamat ko sa iyo, na nagbigay sa akin ng papel at matitingnan ko na din ng maayos ang panulat na ikaw mismo ang nagbigay.

0

Feb 17, 2018

Feb 17, 2018 at 10:59 PM UTC

seraia

Pano Magsulat

hindi naman talaga ako marunong magsulat pero nang dahil sa'yo nasimulan ko hindi ko din alam kung paano ito tatapusin pero nang dahil sa'yo nagawa ko paano nga ba magsulat? unang letra, pangalawa, pangatlo hindi ko namalayan na sa unang pagtingin ko sa unang paglapat ko ng papel sa lamesa sa unang paggalaw ng panulat ko ...dumaloy na ang mga salitang hindi ko akalaing manggagaling sa mismong mga kamay ko "isang araw..." diyan din naman tayo nagsimula diyan tayo unang nagkita, nagkausap at nagkatinginan lahat naman nagsisimula sa isang araw hindi ba? at magtatapos din sa "wakas" ang wakas kung saan magiging masaya na ang lahat ang wakas na hindi na pwedeng madugtungan pa ng kahit anong problemang magbibigay kalungkutan pero bakit? kahit alam kong wakas na kahit alam kong tapos na, tigil na, hinto na bakit hindi ko pa din mapigilan ang paggalaw ng kamay ko sa itaas ng papel? ang pagagos ng mga letra sa utak ko na para bang ako'y lalamunin na? "nasasaktan ka na" bulong ng utak ko sa puso ko "kaya ko pa" sagot naman ng puso ko pabalik "di ka pa ba pagod?" mga huling salita na nagsasabi sa'king tumigil na mga salitang matagal ko ng hinihintay mga salitang dapat matagal ko nang napagtanto at hudyat na dapat itigil ko na akala ko ba, nang dahil sa'yo, magiging madali na lang? akala ko ba, nang dahil sa'yo, mahihinto ko agad? bakit parang bumaliktad? bakit parang, nang dahil sa'yo mas humirap nang dahil sa'yo humirap magsimulang muli humirap maghanap ng panibagong papel na pagsusulatan ko ng bagong kabanata humirap ihinto ang mga pangungusap na aking nasusulat nang ako'y nagsimula kailan ba 'ko hihinto? pati ba naman itong tula ay hindi ko matapos dahil hanggang dito, ikaw pa din ang dahilan ikaw ang dahilan kung bakit ko ito sinimulan sinulat, dinama, pinagisipan alam ko... alam ko darating ang araw na mararating ko din ang wakas ang wakas kung saan wala ng "dahil sa'yo" ang dulo kung saan mahihinto ko na ang pagsusulat ng kabanatang ito ang kabanatang nagbigay sa akin ng ligaya, ngunit masakit na karanasan ang kabanatang hanggang nakaraan na lang at pag dumating ang araw na iyon muli ko nang mararamdaman ang saya sa pagkuha ng bagong papel ang saya sa paglinis ng aking panulat at… ang saya kung saan mababanggit ko na ang katagang, "sawakas" masasabi ko na din ang pasasalamat ko sa iyo, na nagbigay sa akin ng papel at matitingnan ko na din ng maayos ang panulat na ikaw mismo ang nagbigay.

67

"KALIMUTAN MO NA ANG NAKARAAN MO! LALO MO LAMANG SINASAKTAN ANG SARILI MO-- ANG PUSO MO!" sigaw nang sigaw ang utak sa mga katagang iyon sa kaniyang puso. "May pag-asa pa! Umaasa pa rin ako. Aasa pa rin ako kahit matagal. Paki-usap, bigyan mo ako ng pagkakataon. Nararamdaman kong darating sila," litong-lito naman ang puso at pilit na nagmamakaawa sa utak na bigyan pa siya ng pagkakataon. "Hindi ka ba nakakaintindi? Iniwanan ka na nila. Hindi ka na nila mahal. Wala ka ng puwang sa mga puso nila. Hanggang kailan ka dapat umasa ha?" galit na galit na ang utak sa puso nang mga sandaling iyon. Nag-aalab na at kaunti na lamang ay magiging makasalanan na siya. "AKALA MO LANG IYON! HINDI IKAW ANG NAKAKARAMDAM KUNG HINDI AKO! AKO ANG MAS NAHIHIRAPAN!" "AKALA MO LANG IYON! AKO RIN NAHIHIRAPAN NA AT DUMUDUGO NA ANG UTAK KO SA IYO! HINDI KA BA TITIGIL?" "HINDI!" "P'WES! Gagawin ko na ang nararapat upang manahimik ka!" At hindi na napigilan ng utak ang kaniyang paninibugho. Inutusan niya ang mga paa na magtungko sa kusina. Ipinakuha niya sa kamay ang isang kulay puting bote na may nakasulat na muriatic acid. Kusang bumukas ang bunganga at ipinainom ng kamay ang lahat ng laman sa bote hanggang sa dumaloy na ito sa buong katawan. Habol-habol ang paghinga, pinilit pa ring lumaban ng puso upang mabuhay ngunit, huli na. Huli na dahil nangisay na ang katawan, naging kulay ube na rin ito at tuluyang namaalam pareho ang utak at ang puso nang mga oras na iyon.

0

Feb 11, 2018

Feb 11, 2018 at 4:24 PM UTC

eugene

Labanan ng Puso at Utak (a flash fiction)

"KALIMUTAN MO NA ANG NAKARAAN MO! LALO MO LAMANG SINASAKTAN ANG SARILI MO-- ANG PUSO MO!" sigaw nang sigaw ang utak sa mga katagang iyon sa kaniyang puso. "May pag-asa pa! Umaasa pa rin ako. Aasa pa rin ako kahit matagal. Paki-usap, bigyan mo ako ng pagkakataon. Nararamdaman kong darating sila," litong-lito naman ang puso at pilit na nagmamakaawa sa utak na bigyan pa siya ng pagkakataon. "Hindi ka ba nakakaintindi? Iniwanan ka na nila. Hindi ka na nila mahal. Wala ka ng puwang sa mga puso nila. Hanggang kailan ka dapat umasa ha?" galit na galit na ang utak sa puso nang mga sandaling iyon. Nag-aalab na at kaunti na lamang ay magiging makasalanan na siya. "AKALA MO LANG IYON! HINDI IKAW ANG NAKAKARAMDAM KUNG HINDI AKO! AKO ANG MAS NAHIHIRAPAN!" "AKALA MO LANG IYON! AKO RIN NAHIHIRAPAN NA AT DUMUDUGO NA ANG UTAK KO SA IYO! HINDI KA BA TITIGIL?" "HINDI!" "P'WES! Gagawin ko na ang nararapat upang manahimik ka!" At hindi na napigilan ng utak ang kaniyang paninibugho. Inutusan niya ang mga paa na magtungko sa kusina. Ipinakuha niya sa kamay ang isang kulay puting bote na may nakasulat na muriatic acid. Kusang bumukas ang bunganga at ipinainom ng kamay ang lahat ng laman sa bote hanggang sa dumaloy na ito sa buong katawan. Habol-habol ang paghinga, pinilit pa ring lumaban ng puso upang mabuhay ngunit, huli na. Huli na dahil nangisay na ang katawan, naging kulay ube na rin ito at tuluyang namaalam pareho ang utak at ang puso nang mga oras na iyon.

9

Tila papatak na, Mula sa'king mga mata, Matang kay lungkot, May pinipilit ilimot. Silakbo nitong puso, Pusong nagdurugo, Di alam ang dahilan, Di alam ba't nasasaktan. Pinukaw ng sakit, Kalungkuta'y iginiit, Di alam kung bakit, Ganito pala ka pait. Ang katotohanan, Ang sagot sa katanungan, Ang tanging nagdulot, Ng poot na sa puso ko'y nanuot. Paano ko ba papakawalan? Kapag wala nang maramdaman, Huli na ba ang lahat? Ito ba ay nararapat? Ito ba ang mapapala ko? May nadadama pa ba ako? Ang sagot ay isang "Oo", Patunay ang mga luha kong dumaloy muli dahil sa'yo.

0

May 29, 2017

May 29, 2017 at 1:05 PM UTC

taltoy

Luha

Tila papatak na, Mula sa'king mga mata, Matang kay lungkot, May pinipilit ilimot. Silakbo nitong puso, Pusong nagdurugo, Di alam ang dahilan, Di alam ba't nasasaktan. Pinukaw ng sakit, Kalungkuta'y iginiit, Di alam kung bakit, Ganito pala ka pait. Ang katotohanan, Ang sagot sa katanungan, Ang tanging nagdulot, Ng poot na sa puso ko'y nanuot. Paano ko ba papakawalan? Kapag wala nang maramdaman, Huli na ba ang lahat? Ito ba ay nararapat? Ito ba ang mapapala ko? May nadadama pa ba ako? Ang sagot ay isang "Oo", Patunay ang mga luha kong dumaloy muli dahil sa'yo.

24

Ako lang naman yaong hamak na kapuluan Sa kontinenteng Asya bandang timog-silangan Na minsan mo nang dinayo at pinagkanlungan. España, me todavia en tu memoria? ‘Di ba’t hindi ako ang marapat na sadyain? Ika’y nagkamali sa dinaungang lupain! Subalit bakit ka pa nagpumilit sa akin? España, me todavia en tu memoria? Ano bang nasilayan at ako’y binihag mo? Ikaw pa ang naghandog sa akin ng ngalan ko Bininyagan na maging Romano Katoliko. España, me todavia en tu memoria? Langis ng Kristiyanismo ako ay binuhusan ‘Di nga lang lubos dumaloy hanggang talampakan Na kay Allah ay tali na noon pa man. España, me todavia en tu memoria? Tatlong daan, tatlumpu’t taong alipin Dugo’t laman ko’y pinagpumilitang bigkisin Sa kultura’t kamalayang dayuhan sa akin. España, me todavia en tu memoria? Ano bang taglay mo’t nagtiis din sa’yo? Mga dantao’y inabot bago napagtanto Pag-alpas na marapat mula paniniil mo! España, me todavia en tu memoria? Ginang ng karagatan kung ikaw ay turingan Ako’y isa lang pala sa’yong anak-anakan Na sa kapangyarihan mo’y nakipagkumpulan. España, me todavia en tu memoria? Ngayon ay isandaan at sampung taon narin Ang nakalipas nang ako ay iyong lisanin Pero siguradong ikaw ay nandito parin. España, me todavia en tu memoria? Bayani kong si Rizal sa’yo ay nagtungo Upang ipabatid ang aking panlulumo Wika mo’y inaral ngunit balewala sa’yo. España, me todavia en tu memoria? Ngayon ako naman kung nais maunawaan Ang tulang ito na sa’yo ang patukuyan Ang wika kong ito naman ang ‘yong pag-aralan. España, me todavia en tu memoria? España, ako ba’y nasa iyo pang gunita? -08/01/2008 (Miagao) *for PI 100 under Sir Sansait

0

Aug 24, 2019

Aug 24, 2019 at 2:07 AM UTC

JoRaLG

España, me todavia en tu memoria?

44

Kung alam mo lang Na ikaw ang dahilan Sa bawat ngiti Kung alam mo lang Ang tuwa at kulay na ibinibigay mo sa aking buhay Kung alam mo lang Kung gaano mo ako pinasaya Kung alam mo lang Kung gaano ako kasaya kapag nakikita ka Kung alam mo lang Kung gaano ako kasaya Kapag kausap at kasama ka Kung alam mo lang Na ikaw rin ang dahilan Kung bakit may mga luhang dumaloy Kung alam mo lang Kung gaano rin kalungkot ang makita kang malungkot Kung alam mo lang Kung gaano kita gustong damayan Sa bawat pagsubok na pinagdaanan mo Kung alam mo lang Kung gaano kita gustong puntahan Nang sinabi **** malungkot ka Kung alam mo lang Ang bilang ng mga gabing sinakripisyo para makausap ka Pero sasabihin ko sayo na hindi ko iyon pinagsisihan Kung alam mo lang din Kung gaano ako natataranta kapag nandiyan ka Kung alam mo lang Ang mga tanong na nais itanong sa’yo “Naiisip mo ba ako?” Kung alam mo lang Kung gaano kakulang ang tulang ito Para masabi sa iyo ang damdamin ko Pero… Gusto kong malaman mo Kung ilang beses ka iniisip at naaalala: Palagi

0

Jan 30, 2018

Jan 30, 2018 at 8:23 AM UTC

ptrcmblng

Kung Alam Mo Lang

Kung alam mo lang Na ikaw ang dahilan Sa bawat ngiti Kung alam mo lang Ang tuwa at kulay na ibinibigay mo sa aking buhay Kung alam mo lang Kung gaano mo ako pinasaya Kung alam mo lang Kung gaano ako kasaya kapag nakikita ka Kung alam mo lang Kung gaano ako kasaya Kapag kausap at kasama ka Kung alam mo lang Na ikaw rin ang dahilan Kung bakit may mga luhang dumaloy Kung alam mo lang Kung gaano rin kalungkot ang makita kang malungkot Kung alam mo lang Kung gaano kita gustong damayan Sa bawat pagsubok na pinagdaanan mo Kung alam mo lang Kung gaano kita gustong puntahan Nang sinabi **** malungkot ka Kung alam mo lang Ang bilang ng mga gabing sinakripisyo para makausap ka Pero sasabihin ko sayo na hindi ko iyon pinagsisihan Kung alam mo lang din Kung gaano ako natataranta kapag nandiyan ka Kung alam mo lang Ang mga tanong na nais itanong sa’yo “Naiisip mo ba ako?” Kung alam mo lang Kung gaano kakulang ang tulang ito Para masabi sa iyo ang damdamin ko Pero… Gusto kong malaman mo Kung ilang beses ka iniisip at naaalala: Palagi

38

Tinitigan kita, Mula ulo hanggang paa. Sinulyapan mo ako, Ng kakaibang pagnanasa. Dumapo ang iyong kamay, Sa aking katawa'y nananalaytay. Nang labi ko'y dumantay, Muntik ka nang mahimatay. Mapusok, umaalab, nag-aapoy. Bawat damdam'y hindi nagpaliguy-ligoy. Ninamnam ang panandaliang kuryenteng dumaloy, Hanggang sa tuluyan nang naglaro ng apoy.

0

Apr 17, 2016

Apr 17, 2016 at 1:36 PM UTC

eugene

Mapusok

Tinitigan kita, Mula ulo hanggang paa. Sinulyapan mo ako, Ng kakaibang pagnanasa. Dumapo ang iyong kamay, Sa aking katawa'y nananalaytay. Nang labi ko'y dumantay, Muntik ka nang mahimatay. Mapusok, umaalab, nag-aapoy. Bawat damdam'y hindi nagpaliguy-ligoy. Ninamnam ang panandaliang kuryenteng dumaloy, Hanggang sa tuluyan nang naglaro ng apoy.

12