"palatandaan" poems - Hello Poetry

Nangungusap ang mga mata Kasabay ng paglagas ng mga utal-utal na salita Walang kuwit, walang tuldok Pilit na binubuksan ang mga pusong nililok ng galit at tampo, Walang katapusan ang kani-kanilang mga pangungusap. Nababalot tayo ng hiwaga At ang ating mga puso'y napupuno ng mga lasong Sinulsi ng kirot ng kahapon. Lumipas na -- Nilipasan na tayo ng ilang mga umaga Napuno na tayo ng mga agiw sa paghihintay. Iniisip natin sa kung papaanong paraan ba Maihahayag ang mga palamuti sa ating imahinasyon. Paano ba natin masasabayan ang lumalagablab na galit? Na ibinubuhos sa atin gaya ng may kumukulong tubig sa takure. Paano nga ba tayo mananataling walang pakiramdam Hanggang matapos ang delubyo ng poot at paghihiganti? Umiiwas tayo sa hanging mapanakit Ngunit tila ba hinahabol tayo kahit tayo'y nakapikit na. Walang hikbi at walang kamalay-malay tayong minamanipula Ng mga pagkakataong tumutukso na tayo'y talunan na. Ngunit sa lahat-lahat ng mga ito'y Pipiliin nating tumayo pa rin Bitbit ang ating mga bandila At kahit pa sa ating pananahimik Ay kusang sisigaw ang mga tala para sa atin At mas magliliwanag pa ang mga ito. Ang mga makakapal na ulap Ay makakaya na nating hawiin At magsisilbi itong palatandaan Na tayo'y hindi magpapalupig Sa dikta ng tadhana at panahon. Pipiliin pa rin nating maging tama At ang lahat ng mga pasakit ng nakaraan Ay magsisilbing pabaon natin Sa kinabukasang henerasyon. Kaya ko, kaya mo -- Kakayanin natin, Kaya natin, kasama ang Panginoon!

0

Aug 10, 2021

Aug 10, 2021 at 10:39 PM UTC

psalmiseta

Istatwa

Nangungusap ang mga mata Kasabay ng paglagas ng mga utal-utal na salita Walang kuwit, walang tuldok Pilit na binubuksan ang mga pusong nililok ng galit at tampo, Walang katapusan ang kani-kanilang mga pangungusap. Nababalot tayo ng hiwaga At ang ating mga puso'y napupuno ng mga lasong Sinulsi ng kirot ng kahapon. Lumipas na -- Nilipasan na tayo ng ilang mga umaga Napuno na tayo ng mga agiw sa paghihintay. Iniisip natin sa kung papaanong paraan ba Maihahayag ang mga palamuti sa ating imahinasyon. Paano ba natin masasabayan ang lumalagablab na galit? Na ibinubuhos sa atin gaya ng may kumukulong tubig sa takure. Paano nga ba tayo mananataling walang pakiramdam Hanggang matapos ang delubyo ng poot at paghihiganti? Umiiwas tayo sa hanging mapanakit Ngunit tila ba hinahabol tayo kahit tayo'y nakapikit na. Walang hikbi at walang kamalay-malay tayong minamanipula Ng mga pagkakataong tumutukso na tayo'y talunan na. Ngunit sa lahat-lahat ng mga ito'y Pipiliin nating tumayo pa rin Bitbit ang ating mga bandila At kahit pa sa ating pananahimik Ay kusang sisigaw ang mga tala para sa atin At mas magliliwanag pa ang mga ito. Ang mga makakapal na ulap Ay makakaya na nating hawiin At magsisilbi itong palatandaan Na tayo'y hindi magpapalupig Sa dikta ng tadhana at panahon. Pipiliin pa rin nating maging tama At ang lahat ng mga pasakit ng nakaraan Ay magsisilbing pabaon natin Sa kinabukasang henerasyon. Kaya ko, kaya mo -- Kakayanin natin, Kaya natin, kasama ang Panginoon!

39

Ang simula, Ang umpisa, Ang unang nakikita, Sa kahit ano mang obra. Ang pinag-uusapan, Ang pinakamalaking katanungan, Ang bumubuo sa palaisipan, Pamagat, parang kasagutan. Ang nagkubli ng misteryo, Tila di kongkreto, Parang di sapat, Upang lihim ay masiwalat. Ano ba tong pamagat? Ano bang nais ipagtapat? Ano nga ba ang katotohanan, Sa likod nitong salitang puno ng kasinungalingan, Ang pamagat ba ay palatandaan? Kung ano ba talaga ang totoong nilalaman, Nilalaman ng puso't isipan, Sa mga salita tinago ang katotohanan.

0

May 29, 2017

May 29, 2017 at 8:52 PM UTC

taltoy

Pamagat

Ang simula, Ang umpisa, Ang unang nakikita, Sa kahit ano mang obra. Ang pinag-uusapan, Ang pinakamalaking katanungan, Ang bumubuo sa palaisipan, Pamagat, parang kasagutan. Ang nagkubli ng misteryo, Tila di kongkreto, Parang di sapat, Upang lihim ay masiwalat. Ano ba tong pamagat? Ano bang nais ipagtapat? Ano nga ba ang katotohanan, Sa likod nitong salitang puno ng kasinungalingan, Ang pamagat ba ay palatandaan? Kung ano ba talaga ang totoong nilalaman, Nilalaman ng puso't isipan, Sa mga salita tinago ang katotohanan.

20

071424 Kung ang bawat palakpak at panalo ko sa mundo’y Siya namang mitsa ng paglayo ko Sa’yo — Huwag na lang siguro; hihinto na ako. Kalimutan na lang natin ang entabladong ito At ikahon ang mga bituin sa’king mga mata. Mga damdaming minsa’y napapariwara, Ngayo’y kusang inaanod sa hiwaga ng Pagsinta. Kakatok tangan ang pahiram na hininga… Palimos ng kahit isang patak ng dugo **** dumanak. Pagkat kaligtasan ang aking hanap, Sa isang iglap ako’y magbabalik sa simula — Sa simulang nalimot at nilumot ng kasalanan. Ako’y magbabalik Sa’yo, bunga ng yaman ng Pag-ibig Mo. Sa silid na ang tanging Hari ay Ikaw At ang Ngalan Mo ang nananatiling may kabuluhan. Sa’yo ang unang yapak Habang ako’y nakaakbay Sa’yong Kalakasan At Ikaw lamang ang aking palatandaan Na ang pintua’y bukas na At handa na upang maging isang Pahingahan.

0

Jul 17, 2024

Jul 17, 2024 at 4:35 PM UTC

psalmiseta

Hudyat ng Panimula

071424 Kung ang bawat palakpak at panalo ko sa mundo’y Siya namang mitsa ng paglayo ko Sa’yo — Huwag na lang siguro; hihinto na ako. Kalimutan na lang natin ang entabladong ito At ikahon ang mga bituin sa’king mga mata. Mga damdaming minsa’y napapariwara, Ngayo’y kusang inaanod sa hiwaga ng Pagsinta. Kakatok tangan ang pahiram na hininga… Palimos ng kahit isang patak ng dugo **** dumanak. Pagkat kaligtasan ang aking hanap, Sa isang iglap ako’y magbabalik sa simula — Sa simulang nalimot at nilumot ng kasalanan. Ako’y magbabalik Sa’yo, bunga ng yaman ng Pag-ibig Mo. Sa silid na ang tanging Hari ay Ikaw At ang Ngalan Mo ang nananatiling may kabuluhan. Sa’yo ang unang yapak Habang ako’y nakaakbay Sa’yong Kalakasan At Ikaw lamang ang aking palatandaan Na ang pintua’y bukas na At handa na upang maging isang Pahingahan.

21

111322 Sa mga lirikong wala pang tono Ay aking ipamamalas ang Iyong Kagandahan — Kagandahang ni minsa’y hindi pa nasulyapan Bagkus kusang hinahanap-hanap. Ang matatamis **** Salita Ang aking baon buhat agahan hanggang hapunan. At mauhaw man ako o magutom sa daan Ay alam kong Ikaw ang sagot Sa bawat katanungan at kakulangan. Ang pagdampi ng bawat lubid sa aking mga daliri Ay katumbas ng paghehele Mo sa akin sa gabi — Sa gabing palaging puno ng bituin ang kalangitan Na pahiwatig ng maigting **** pag-ibig At walang katapusang pag-iingat Sa puso kong puno ng galos sa bawat araw. Ang likidong sining sa aking mga mata’y Palatandaan na ako’y isang mahinang nilalang Na nagnanais ng Iyong pagkalinga’t pag-aaruga. At ako’y uhaw pa rin sa katotohanan Bagamat ilang beses ko nang nilisan Ang mga baitang ng edukasyon Na isang panimula lamang Sa yugtong ito ng sarili kong kasaysayan. Takpan ko man ang aking pandinig Ay hindi ito balakid sa paghirang Mo sa aking ngalan Na tila ba Iyong hayagang binabanderya Na ang pagkatao ko’y may halaga Bagamat ako’y may hindi sapat na pananampalataya. At sa katunayan pa nga’y Ikaw ang humihila sa akin pabalik Sa mga lirikong akala ko noong una’y Ako ang may akda Ngunit maging ang hininga ng mga letra’y Tanging Ngalan mo ang isinisigaw - Syang salamin sa'king Tula.

0

Nov 14, 2022

Nov 14, 2022 at 2:42 AM UTC

psalmiseta

Komposisyon

111322 Sa mga lirikong wala pang tono Ay aking ipamamalas ang Iyong Kagandahan — Kagandahang ni minsa’y hindi pa nasulyapan Bagkus kusang hinahanap-hanap. Ang matatamis **** Salita Ang aking baon buhat agahan hanggang hapunan. At mauhaw man ako o magutom sa daan Ay alam kong Ikaw ang sagot Sa bawat katanungan at kakulangan. Ang pagdampi ng bawat lubid sa aking mga daliri Ay katumbas ng paghehele Mo sa akin sa gabi — Sa gabing palaging puno ng bituin ang kalangitan Na pahiwatig ng maigting **** pag-ibig At walang katapusang pag-iingat Sa puso kong puno ng galos sa bawat araw. Ang likidong sining sa aking mga mata’y Palatandaan na ako’y isang mahinang nilalang Na nagnanais ng Iyong pagkalinga’t pag-aaruga. At ako’y uhaw pa rin sa katotohanan Bagamat ilang beses ko nang nilisan Ang mga baitang ng edukasyon Na isang panimula lamang Sa yugtong ito ng sarili kong kasaysayan. Takpan ko man ang aking pandinig Ay hindi ito balakid sa paghirang Mo sa aking ngalan Na tila ba Iyong hayagang binabanderya Na ang pagkatao ko’y may halaga Bagamat ako’y may hindi sapat na pananampalataya. At sa katunayan pa nga’y Ikaw ang humihila sa akin pabalik Sa mga lirikong akala ko noong una’y Ako ang may akda Ngunit maging ang hininga ng mga letra’y Tanging Ngalan mo ang isinisigaw - Syang salamin sa'king Tula.

36

051922 Sa loob ng ilang taong paghabi ng mga tula’y Nagsilbi pala itong aking pahingahan. At sa pagpili kong isantabi nang pansamantala Ang pag-ibig ko sa pluma’t papel Ay unti-unti rin palang gumuho Ang mga pader na naging proteksyon ko Laban sa mga kumunoy ng aking damdamin. Sabi ng iilan, Gusto nila ng kalayaan — Ngunit naiiba ata ang aking kagustuhan. Pagkat mas ninanais ko pang Punuan nang matataas na pader ang sarili kong bakuran. Siguro nga, tama sila Na takot akong buksan ang aking pintuan. Siguro nga, ayokong sinu-sino lamang Ang daraan sa aking paningin. At baka sila mismo ang magtirik ng kandila Para sa paghimlay ng aking mga pangarap Na nais ko pang makamit at maibahagi. Naisip ko biglang — Wala naman palang masama Sa pagtakip natin sa ating mga sarili. Pagkat kung ang sinasabi nilang pagtago Ay palatandaan ng kaduwagan at pagiging makasarili'y Baka araw-araw na rin tayong nagugulantang Sa mga nakahanay na mga kalansay at mga bangkay Sa ating mga pintuang pinangangalagaan. Ang bawat nilalang Ay may sari-sariling paraan Sa pag-abot ng kani-kanilang pangarap. At ang bawat katauhan di’y May iba’t ibang paksang ipinaglalaban At patuloy na pinaninindigan. Kung ang mga pader nati’y Hahayaan na lamang nating matibag nang basta-basta’y Tila ba tinalikuran na rin natin ang ating mga sarili. Pagkat ito’y hayagang kataksilan Sa ating mga mga sinusungkit pa lamang Na pangarap na mga bituin. At kung minsang mapadpad na tayo Sa pampang ng ating paglisan, Ay tayo na rin sana ang kusang maging taya At patuloy na lumaban at manindigan. Para rin ito sa atin, Para sa sariling kaligtasan Laban sa walang pasintabing pagkukutya Ng mga dayuhan sa ating mga balintataw. Sana'y kusang-loob tayong magsisipagbalikan Kung saan natin naiwan at naisantabi Ang apoy ng ating pag-irog sa ating mga adhikain. At kung pluma’t papel muli ang magsisilbing armas Para sa muli nating pagkabuhay, Ay patuloy rin tayong makikiindak Sa bawat letra’t magpapatangay sa mga ideolohiyang Kusang nagtitilamsikan buhat sa ating mga pagkatao. At hindi tayo magpapadaig at magpapatalo Sa mga ekstrangherong walang ibang ninais Kundi yurakan ang ating pagtingin sa ating mga sarili’t Sila mismo ang gagapos sa ating mga kamay Upang hindi na muling makapagpahinga Sa piling ng ating mga pluma’t papel.

0

May 19, 2022

May 19, 2022 at 10:59 AM UTC

psalmiseta

Pluma’t Papel

051922 Sa loob ng ilang taong paghabi ng mga tula’y Nagsilbi pala itong aking pahingahan. At sa pagpili kong isantabi nang pansamantala Ang pag-ibig ko sa pluma’t papel Ay unti-unti rin palang gumuho Ang mga pader na naging proteksyon ko Laban sa mga kumunoy ng aking damdamin. Sabi ng iilan, Gusto nila ng kalayaan — Ngunit naiiba ata ang aking kagustuhan. Pagkat mas ninanais ko pang Punuan nang matataas na pader ang sarili kong bakuran. Siguro nga, tama sila Na takot akong buksan ang aking pintuan. Siguro nga, ayokong sinu-sino lamang Ang daraan sa aking paningin. At baka sila mismo ang magtirik ng kandila Para sa paghimlay ng aking mga pangarap Na nais ko pang makamit at maibahagi. Naisip ko biglang — Wala naman palang masama Sa pagtakip natin sa ating mga sarili. Pagkat kung ang sinasabi nilang pagtago Ay palatandaan ng kaduwagan at pagiging makasarili'y Baka araw-araw na rin tayong nagugulantang Sa mga nakahanay na mga kalansay at mga bangkay Sa ating mga pintuang pinangangalagaan. Ang bawat nilalang Ay may sari-sariling paraan Sa pag-abot ng kani-kanilang pangarap. At ang bawat katauhan di’y May iba’t ibang paksang ipinaglalaban At patuloy na pinaninindigan. Kung ang mga pader nati’y Hahayaan na lamang nating matibag nang basta-basta’y Tila ba tinalikuran na rin natin ang ating mga sarili. Pagkat ito’y hayagang kataksilan Sa ating mga mga sinusungkit pa lamang Na pangarap na mga bituin. At kung minsang mapadpad na tayo Sa pampang ng ating paglisan, Ay tayo na rin sana ang kusang maging taya At patuloy na lumaban at manindigan. Para rin ito sa atin, Para sa sariling kaligtasan Laban sa walang pasintabing pagkukutya Ng mga dayuhan sa ating mga balintataw. Sana'y kusang-loob tayong magsisipagbalikan Kung saan natin naiwan at naisantabi Ang apoy ng ating pag-irog sa ating mga adhikain. At kung pluma’t papel muli ang magsisilbing armas Para sa muli nating pagkabuhay, Ay patuloy rin tayong makikiindak Sa bawat letra’t magpapatangay sa mga ideolohiyang Kusang nagtitilamsikan buhat sa ating mga pagkatao. At hindi tayo magpapadaig at magpapatalo Sa mga ekstrangherong walang ibang ninais Kundi yurakan ang ating pagtingin sa ating mga sarili’t Sila mismo ang gagapos sa ating mga kamay Upang hindi na muling makapagpahinga Sa piling ng ating mga pluma’t papel.

62

Anong oras na’t puno na naman ng puwang at kalungkutan? Mga saya na bigla na lamang naglaho sa kawalan. Sa paglipas ng oras, tila ba’y nawawalan ako ng lakas at para bang gusto ko na lamang tumakas— tumakas sa rehas na aking dinaranas. Tahanan — ang palatandaan ng aking katauhan. Dulot ng bigat ng kursong pinili sa kolehiyo, ako ngayo’y malayo sa palatandaan ng aking katauhan. Nakakamiss. Malayo sa palatandaan ng aking katauhan, katauhan na binabalot ng kalungkutan, at hindi maipaliwanag na pakiramdam ng kawalan. Paano nga ba ito? Sa kabila ng nararamdaman, patuloy akong lalaban at patuloy na paniniwalaan na ang panghihinang nararanasan, ay pansamantala lamang. patuloy kong tatandaan, na ang kawalan ay panandalian lamang, at ang palatandaan ng aking katauhan ay akin ding mahahawakan dahil bukas, higit kong pagsisikapan na aking pangarap ay makamtan.

0

Mar 18, 2019

Mar 18, 2019 at 12:18 PM UTC

marilagchi

Pansamantala Lamang

Anong oras na’t puno na naman ng puwang at kalungkutan? Mga saya na bigla na lamang naglaho sa kawalan. Sa paglipas ng oras, tila ba’y nawawalan ako ng lakas at para bang gusto ko na lamang tumakas— tumakas sa rehas na aking dinaranas. Tahanan — ang palatandaan ng aking katauhan. Dulot ng bigat ng kursong pinili sa kolehiyo, ako ngayo’y malayo sa palatandaan ng aking katauhan. Nakakamiss. Malayo sa palatandaan ng aking katauhan, katauhan na binabalot ng kalungkutan, at hindi maipaliwanag na pakiramdam ng kawalan. Paano nga ba ito? Sa kabila ng nararamdaman, patuloy akong lalaban at patuloy na paniniwalaan na ang panghihinang nararanasan, ay pansamantala lamang. patuloy kong tatandaan, na ang kawalan ay panandalian lamang, at ang palatandaan ng aking katauhan ay akin ding mahahawakan dahil bukas, higit kong pagsisikapan na aking pangarap ay makamtan.

22

ang mga paa'y dinala ako sa tapat ng aking bintana doon nasulyapan ang kabilugan ng buwan at pagkinang ng mga tala ngunit ang isipa'y nananatiling balisa; tila naghahanap ng himala 'di malaman-laman kung saan at papaano mag simula aking hiniling sa nag-iisang bituing nagniningning na sana'y dinggin ang aking panalangin nawa'y pakinggan ng uniberso at tuparin ang aking mga plano ituro lang tamang landas kung saan ako tutungo ngunit balewala lahat ng hinaing kung mananaig ang daing 'wag pilitin ang sarili; hintaying sumiklab ang apoy na nanalaytay sa'yong puso't damdamin 'wag ikumpara sa iba ang sarili 'pagkat ikaw ay may sariling istorya rin madilim man ang landas ang iyong tatahakin; kumpiyansa sa sarili'y matatangay pati na ng hangin ang mga buwan at ang mga tala'y makikidalamhati sa'yong pighati ngunit ang kanilang pagningning sa kabila ng bumabalot na dilim ang magsisilbing ilaw— liwanag at daan na magsisilbing palatandaan na darating din ang iyong araw

0

Jun 6, 2020

Jun 6, 2020 at 12:47 PM UTC

xyzzz

—

ang mga paa'y dinala ako sa tapat ng aking bintana doon nasulyapan ang kabilugan ng buwan at pagkinang ng mga tala ngunit ang isipa'y nananatiling balisa; tila naghahanap ng himala 'di malaman-laman kung saan at papaano mag simula aking hiniling sa nag-iisang bituing nagniningning na sana'y dinggin ang aking panalangin nawa'y pakinggan ng uniberso at tuparin ang aking mga plano ituro lang tamang landas kung saan ako tutungo ngunit balewala lahat ng hinaing kung mananaig ang daing 'wag pilitin ang sarili; hintaying sumiklab ang apoy na nanalaytay sa'yong puso't damdamin 'wag ikumpara sa iba ang sarili 'pagkat ikaw ay may sariling istorya rin madilim man ang landas ang iyong tatahakin; kumpiyansa sa sarili'y matatangay pati na ng hangin ang mga buwan at ang mga tala'y makikidalamhati sa'yong pighati ngunit ang kanilang pagningning sa kabila ng bumabalot na dilim ang magsisilbing ilaw— liwanag at daan na magsisilbing palatandaan na darating din ang iyong araw

15

HULING PAHINA Nababalot ng kalungkutan Nalulunod sa kabiguan Nilalamon ng kadiliman Pinapatay ng nararamdaman Patak ng luhay palatandaan Emosyon ay di mapigilan Sugat na iyung iniwan Humilom man ay may peklat parin ng nakaraan Pag kabigoy di malilimutan Sa gawa **** isang huwad at mapaglinlang Ikaw ay isang timawong nilalang Mapag kunyari at nagbabalat anyo sa mga pangakong kay bilis **** bitawan Ngunit niisa ay walang napatunayan Walang gamot ang kasalukuyan Para mag hilom ang sugat ng nakaraan Nag iwan ka ng peklat at pangit na karanasan Sa inalay kung tapat na pagmamahal nasyang dapat **** kaluguran. Pagtataka'y diko maiiwasan Sapagkat ginawa ko lahat ngunit ako'y iyung pinag taksilan San ako nag kulang,,ang aking buongpag mamahal ay sayo'y aking ibinigay Walang limitasyon at walang pag aalinlangan pagmamahal ay aking isinaalang alang Pati aking kaligayahan ay sayo narin nakasalalay Binigyan mo ng katapusan Ang tayo na akala ko'y walang hanggan Inalisan moko ng kasiyahan Pag mamahal ko'y sinuklian mo ng kalungkutan Nakakatawa bagamat alam kung nong una palang ay wala na Pero bakit paba ako umasa Sa salitang baka sa kaling pede pa BAKASAKALING pede pa ang tayong dalawa Ngunit kahit na ipilit ko pa Ay wala na talaga Dahil ikaw ang nagbigay proweba Na ang tayong dalawa ay mananatili nalang ala-ala At ang ating istorya ay nagtapos na dito sa huling paghina kung saan iniwan moko mag isa....

0

Mar 12, 2023

Mar 12, 2023 at 5:00 PM UTC

Princeallival132923

Huling pahina

HULING PAHINA Nababalot ng kalungkutan Nalulunod sa kabiguan Nilalamon ng kadiliman Pinapatay ng nararamdaman Patak ng luhay palatandaan Emosyon ay di mapigilan Sugat na iyung iniwan Humilom man ay may peklat parin ng nakaraan Pag kabigoy di malilimutan Sa gawa **** isang huwad at mapaglinlang Ikaw ay isang timawong nilalang Mapag kunyari at nagbabalat anyo sa mga pangakong kay bilis **** bitawan Ngunit niisa ay walang napatunayan Walang gamot ang kasalukuyan Para mag hilom ang sugat ng nakaraan Nag iwan ka ng peklat at pangit na karanasan Sa inalay kung tapat na pagmamahal nasyang dapat **** kaluguran. Pagtataka'y diko maiiwasan Sapagkat ginawa ko lahat ngunit ako'y iyung pinag taksilan San ako nag kulang,,ang aking buongpag mamahal ay sayo'y aking ibinigay Walang limitasyon at walang pag aalinlangan pagmamahal ay aking isinaalang alang Pati aking kaligayahan ay sayo narin nakasalalay Binigyan mo ng katapusan Ang tayo na akala ko'y walang hanggan Inalisan moko ng kasiyahan Pag mamahal ko'y sinuklian mo ng kalungkutan Nakakatawa bagamat alam kung nong una palang ay wala na Pero bakit paba ako umasa Sa salitang baka sa kaling pede pa BAKASAKALING pede pa ang tayong dalawa Ngunit kahit na ipilit ko pa Ay wala na talaga Dahil ikaw ang nagbigay proweba Na ang tayong dalawa ay mananatili nalang ala-ala At ang ating istorya ay nagtapos na dito sa huling paghina kung saan iniwan moko mag isa....

36

Sa kubo na giba-giba ay nagbuntong-hininga Nakatigil ang tanaw sa museo ng damdamin Sinasaliwan ang kaganapan Umuugnay ang mga pangyayari Mabini dumaan sa bangkete Dali-dali na binigyan ng upuan Lahing kayumanggi ay di-palatandaan Tanyag sa bansag na "Pamilya ng Perlas ng Silangan" Isalin ang buhay sa ibang anyo ngunit di ang nararamdaman Diyosa ng kagandahan ang kahawig ng minamahal Maigsi ang oras ng pag-ibig Natutuliro nang walang hanggan Nang una malapitan, pisngi ay naging krimson Naasiwa tumingin sa mga mata Kailan nagsimula ang pag-ibig? Nais sana ito'y sambitlain Gaya ng mayuming baro't saya, Ang alindog ay mahirap iwasan Hinibo ang isip pati kaluluwa Nang wala na sasagip sa pagkaalipin ng kanyang kamunduhan

0

Dec 28, 2018

Dec 28, 2018 at 3:41 AM UTC

haringibon

Ang Buhay sa Takipsilim #34

Sa kubo na giba-giba ay nagbuntong-hininga Nakatigil ang tanaw sa museo ng damdamin Sinasaliwan ang kaganapan Umuugnay ang mga pangyayari Mabini dumaan sa bangkete Dali-dali na binigyan ng upuan Lahing kayumanggi ay di-palatandaan Tanyag sa bansag na "Pamilya ng Perlas ng Silangan" Isalin ang buhay sa ibang anyo ngunit di ang nararamdaman Diyosa ng kagandahan ang kahawig ng minamahal Maigsi ang oras ng pag-ibig Natutuliro nang walang hanggan Nang una malapitan, pisngi ay naging krimson Naasiwa tumingin sa mga mata Kailan nagsimula ang pag-ibig? Nais sana ito'y sambitlain Gaya ng mayuming baro't saya, Ang alindog ay mahirap iwasan Hinibo ang isip pati kaluluwa Nang wala na sasagip sa pagkaalipin ng kanyang kamunduhan

20

Ikaw ang araw na nagliliwanag nang maliwanag sa buong araw ko. Ikaw ang gravity na humahawak sa akin sa lahat ng paraan. Ikaw ang buwan na nagliliyab sa buong gabi ko. Kayo ang mga bituin na kumikinang oh. Ikaw ang oxygen na nagpapanatili sa akin ng buhay. Ikaw ang aking puso na pumutok sa loob. Ikaw ang dugo na dumadaloy sa akin. Ikaw lang ang taong nakikita ko. Mayroon kang tinig ng kapag ang isang mapanunuya na kumanta. Ikaw ang Lahat Sa Akin. Ikaw lang at ako lang. Pinahinto mo ako sa sobrang kalungkutan. Pinaplano namin ang aming kinabukasan na parang mayroon kaming isang palatandaan. Hindi ko nais na mawala ka. Nais kong ikaw ay maging aking asawa, at nais kong maging asawa mo. Nais kong makasama ka sa buong buhay ko.

0

Jun 11, 2020

Jun 11, 2020 at 2:40 AM UTC

racheal-rodriguez

Forever and Always

Ikaw ang araw na nagliliwanag nang maliwanag sa buong araw ko. Ikaw ang gravity na humahawak sa akin sa lahat ng paraan. Ikaw ang buwan na nagliliyab sa buong gabi ko. Kayo ang mga bituin na kumikinang oh. Ikaw ang oxygen na nagpapanatili sa akin ng buhay. Ikaw ang aking puso na pumutok sa loob. Ikaw ang dugo na dumadaloy sa akin. Ikaw lang ang taong nakikita ko. Mayroon kang tinig ng kapag ang isang mapanunuya na kumanta. Ikaw ang Lahat Sa Akin. Ikaw lang at ako lang. Pinahinto mo ako sa sobrang kalungkutan. Pinaplano namin ang aming kinabukasan na parang mayroon kaming isang palatandaan. Hindi ko nais na mawala ka. Nais kong ikaw ay maging aking asawa, at nais kong maging asawa mo. Nais kong makasama ka sa buong buhay ko.

16