"pagsilip" poems - Hello Poetry

#041716 Naakit ako sa linyang pahalang at patayo, Mga detalyeng pinira-piraso. Sabi ko sa sarili: saulo ko na ang istilo Mo Pero sa bawat pahina'y nabibighani pa rin ako. Hindi ko alam kung kaya ko, Magtiyaga man ako pero hanggang kailan kaya? Kung maglalaan ako ng sentimo sa araw-araw, Ako'y pulubi pa ring manlilimos Sayo Sasahod at maghihintay. Masisilayan ko ang pundasyon Ang mga bakal na kinalawang Sa bodegang inimbakan. Pagkat malayo pa ang byahe, Bagkus sinelyuhan ng langis Ang may tagas ng pagbabago. Ang halo ng semento, ni hindi naging pribado Nasa hulog ang mga poste Gaya ng minsang banging tinalunan ko. Ako'y malaya sa pagsilip Ng paglapat ng palitada sa tigang na kahong sementado. Ramdam ko ang gaspang ng kahapon, Ang kurba ng mga bakal na di patitibag Sa kaibuturan ng pundasyong timplado. Ilalatag ang sahig na papagpagan sa araw-araw Ihahalik ang mga paa nang may pagpapakumbaba Huhubarin ang saplot nang kalingain ang lupa At ihihimlay ang mga paa't mamamahinga. Pagmamasdan ko ang mga kahoy na malapad Isang dipa, dalawang dipa at higit pa Mapapatingin sa langit na hubad sa bituin at buwan. Ang bubong na siyang sasaklolo sa umuubong baga Mga kahoy at bakal na matibay Sasalo sa bigat ng orasyon ng klima. Bubuksan ko ang bintanang may iba't ibang pagkapinta Ni hindi pumapalya ang eksena na bumubusina sa umaga At sa gabing hamog ang yakap sa dilim, Kagat ng niknik, siyang sining sa maalat kong balat. Tanging kumot ng grasya, Pantago't pantapal sa pagkataong nilalagnat. Nakakaakit ang plano, maging itsura nito Kaya nga magtiya-tiyaga ako, Hanggang sa masilayan ang tunay na disenyo. Hindi lang ako ang lalaban sa presyo, Oo mahal nga, ganyan ang pagtingin Mo Tataya ako, pagkat kliyente lang ako At alam kong linya Mo yan, Ikaw ang aking Arkitekto.

0

Apr 25, 2016

Apr 25, 2016 at 12:55 AM UTC

psalmiseta

Architect Vs. Client

#041716 Naakit ako sa linyang pahalang at patayo, Mga detalyeng pinira-piraso. Sabi ko sa sarili: saulo ko na ang istilo Mo Pero sa bawat pahina'y nabibighani pa rin ako. Hindi ko alam kung kaya ko, Magtiyaga man ako pero hanggang kailan kaya? Kung maglalaan ako ng sentimo sa araw-araw, Ako'y pulubi pa ring manlilimos Sayo Sasahod at maghihintay. Masisilayan ko ang pundasyon Ang mga bakal na kinalawang Sa bodegang inimbakan. Pagkat malayo pa ang byahe, Bagkus sinelyuhan ng langis Ang may tagas ng pagbabago. Ang halo ng semento, ni hindi naging pribado Nasa hulog ang mga poste Gaya ng minsang banging tinalunan ko. Ako'y malaya sa pagsilip Ng paglapat ng palitada sa tigang na kahong sementado. Ramdam ko ang gaspang ng kahapon, Ang kurba ng mga bakal na di patitibag Sa kaibuturan ng pundasyong timplado. Ilalatag ang sahig na papagpagan sa araw-araw Ihahalik ang mga paa nang may pagpapakumbaba Huhubarin ang saplot nang kalingain ang lupa At ihihimlay ang mga paa't mamamahinga. Pagmamasdan ko ang mga kahoy na malapad Isang dipa, dalawang dipa at higit pa Mapapatingin sa langit na hubad sa bituin at buwan. Ang bubong na siyang sasaklolo sa umuubong baga Mga kahoy at bakal na matibay Sasalo sa bigat ng orasyon ng klima. Bubuksan ko ang bintanang may iba't ibang pagkapinta Ni hindi pumapalya ang eksena na bumubusina sa umaga At sa gabing hamog ang yakap sa dilim, Kagat ng niknik, siyang sining sa maalat kong balat. Tanging kumot ng grasya, Pantago't pantapal sa pagkataong nilalagnat. Nakakaakit ang plano, maging itsura nito Kaya nga magtiya-tiyaga ako, Hanggang sa masilayan ang tunay na disenyo. Hindi lang ako ang lalaban sa presyo, Oo mahal nga, ganyan ang pagtingin Mo Tataya ako, pagkat kliyente lang ako At alam kong linya Mo yan, Ikaw ang aking Arkitekto.

48

#120615 Ba't naantig ang puso? **Sa ngiti **** walang pasubali.** Ba't pagsilip ang tugon? Bagamat palpak itong pag-ibig, Maling panimpla ng pag-ibig! *Sana'y maplantsa ko ang nakakunot **** noo,* Sana'y masalo ko ang ngiting sa iba ang tapon, *Sana'y mahawakan ko ang puso **** moog,* Sana, sana, bagkus ito'y nakatikom. Minsan, sana'y hindi nalang nagtapo, Minsan, sana'y hindi nalang nagpaubaya, Minsan, sana'y kinitil ang tibok. Ako'y haliging hinampas mo ng maso, Konkretong biniak-biak, Ilaw na pinatay-sindi't naging pundido. Ako'y halamang binunot, Telang pinunit at sinunog, **Papel na ginupit-gupit -- ** Ang saya'y naging sanay Hanggang maging sayang.

0

Dec 9, 2015

Dec 9, 2015 at 7:33 AM UTC

psalmiseta

Sayang Sinanay at Sinayang

#120615 Ba't naantig ang puso? **Sa ngiti **** walang pasubali.** Ba't pagsilip ang tugon? Bagamat palpak itong pag-ibig, Maling panimpla ng pag-ibig! *Sana'y maplantsa ko ang nakakunot **** noo,* Sana'y masalo ko ang ngiting sa iba ang tapon, *Sana'y mahawakan ko ang puso **** moog,* Sana, sana, bagkus ito'y nakatikom. Minsan, sana'y hindi nalang nagtapo, Minsan, sana'y hindi nalang nagpaubaya, Minsan, sana'y kinitil ang tibok. Ako'y haliging hinampas mo ng maso, Konkretong biniak-biak, Ilaw na pinatay-sindi't naging pundido. Ako'y halamang binunot, Telang pinunit at sinunog, **Papel na ginupit-gupit -- ** Ang saya'y naging sanay Hanggang maging sayang.

21

umulan man at umaraw sa gutom man at uhaw gaano man kababaw etong ating abot-tanaw sa panahon ng tag-lagas sasanga ang puno ng wagas dahon at dagta magbabawas may mag-aanyong maangas sa punong walang lilim walang aninong maililihim magbubunga ang ugat lingid sa ating pamulat mula sa pagsilip ng bukang-liwayway hanggang sa init ng tanghaling tapat maging sa pagsapit ng dapit-hapon pagtatakpan ako, mula sa simula muli ng takip silim

0

Nov 9, 2015

Nov 9, 2015 at 2:03 PM UTC

TanglawatPanglaw

ang kulay bughaw at ang nag-iisang ikaw

umulan man at umaraw sa gutom man at uhaw gaano man kababaw etong ating abot-tanaw sa panahon ng tag-lagas sasanga ang puno ng wagas dahon at dagta magbabawas may mag-aanyong maangas sa punong walang lilim walang aninong maililihim magbubunga ang ugat lingid sa ating pamulat mula sa pagsilip ng bukang-liwayway hanggang sa init ng tanghaling tapat maging sa pagsapit ng dapit-hapon pagtatakpan ako, mula sa simula muli ng takip silim

16

#06022021 Hayaan **** ilahad ng mga pahina ang misteryo ng nakalipas, Ang mahikang bumabalot sa guhit ng mga palad Na hinulma sa salamin ng liwanag, Ang dugo ng kasaysayang naging pantatak ng kahapon, bukas at ngayon. Ang pagsirit ng kandila sa lumalalim na gabi Ay gaya ng pakikipagbuno ng kalangitan sa lumalagablab na araw. Hindi man lamang napagod ang lumikha ng bahaghari, Pagkat buhat sa simula hanggang dulo'y kaya nya itong pagmasdan -- Kaya nya itong sabayan hanggang sa pagtiklop ng mga ulap. At gaya ng mga ibong malaya na walang humpay ang pagkampay patungo sa lilim, Ay gayundin ang mga imahe ng putik na ginawaran ng damdamin. Ang kanilang pakikipagsapalaran sa modernong makinarya ng paglusong at pag-ahon, Na may dalisay na pagdinig sa lilim ng kapatawaran at kaligtasan. Walang sinuman ang kayang kumitil sa mga paupos na kandila -- Silang ang pagluhod ay simbolo ng kalakasan at pagtitiwala. Silang may dunong at sa bukal ng buhay ay may hiram na sandali. Maliban na lang kung sya'y magpaubaya para lumisan nang walang paalam. Ngunit kumatok man sila, Ang huling habilin at pagsilip sa bintana sa hapag Ay walang katiyakan pawang sa oras at magiging tahanan. Di hamak na may kaalaman ang sining na paghinga ang naging buhay, Kaysa sa mga yumuyukod na mga punong Mayroong nalalagasan na mga pakpak sa bawat dapithapon. Di gaya ng dagat na lumulunod sa sarili Na hayag sa kalangitan ang pagkunot at paghinahon. Ang pawis sa mga pisngi'y gaya ng mga butil ng perlas Na higit pa sa mga ginto't dyamanteng ibinigkis para ikalakal. Walang humpay ang pagkapa madatnan lamang ang liwanag Sa iskinatang walang inihain kundi pait at karamdaman. At katulad ng pagpapagal nito sa apoy upang mailimbag ang sarili'y Kusang babalik ang mga ito sa hiningan ng sandali. Kung saan wala nang ni isang mananatiling "misteryo," Kung saan lahad at hubad na ang lahat ng pagpapanggap. At kung saan ang huling pahina ay pupunitin, Ang himagsikan ay makikitil hindi nang panandalian lamang. Magiging malaya ang pagpapaubaya ng mga kamay sa hangin, Malaya ang mga pusong walang ibang nais kundi magpuri.

0

Jun 3, 2021

Jun 3, 2021 at 3:19 AM UTC

psalmiseta

The Story of Time

#06022021 Hayaan **** ilahad ng mga pahina ang misteryo ng nakalipas, Ang mahikang bumabalot sa guhit ng mga palad Na hinulma sa salamin ng liwanag, Ang dugo ng kasaysayang naging pantatak ng kahapon, bukas at ngayon. Ang pagsirit ng kandila sa lumalalim na gabi Ay gaya ng pakikipagbuno ng kalangitan sa lumalagablab na araw. Hindi man lamang napagod ang lumikha ng bahaghari, Pagkat buhat sa simula hanggang dulo'y kaya nya itong pagmasdan -- Kaya nya itong sabayan hanggang sa pagtiklop ng mga ulap. At gaya ng mga ibong malaya na walang humpay ang pagkampay patungo sa lilim, Ay gayundin ang mga imahe ng putik na ginawaran ng damdamin. Ang kanilang pakikipagsapalaran sa modernong makinarya ng paglusong at pag-ahon, Na may dalisay na pagdinig sa lilim ng kapatawaran at kaligtasan. Walang sinuman ang kayang kumitil sa mga paupos na kandila -- Silang ang pagluhod ay simbolo ng kalakasan at pagtitiwala. Silang may dunong at sa bukal ng buhay ay may hiram na sandali. Maliban na lang kung sya'y magpaubaya para lumisan nang walang paalam. Ngunit kumatok man sila, Ang huling habilin at pagsilip sa bintana sa hapag Ay walang katiyakan pawang sa oras at magiging tahanan. Di hamak na may kaalaman ang sining na paghinga ang naging buhay, Kaysa sa mga yumuyukod na mga punong Mayroong nalalagasan na mga pakpak sa bawat dapithapon. Di gaya ng dagat na lumulunod sa sarili Na hayag sa kalangitan ang pagkunot at paghinahon. Ang pawis sa mga pisngi'y gaya ng mga butil ng perlas Na higit pa sa mga ginto't dyamanteng ibinigkis para ikalakal. Walang humpay ang pagkapa madatnan lamang ang liwanag Sa iskinatang walang inihain kundi pait at karamdaman. At katulad ng pagpapagal nito sa apoy upang mailimbag ang sarili'y Kusang babalik ang mga ito sa hiningan ng sandali. Kung saan wala nang ni isang mananatiling "misteryo," Kung saan lahad at hubad na ang lahat ng pagpapanggap. At kung saan ang huling pahina ay pupunitin, Ang himagsikan ay makikitil hindi nang panandalian lamang. Magiging malaya ang pagpapaubaya ng mga kamay sa hangin, Malaya ang mga pusong walang ibang nais kundi magpuri.

38

#070616 #ElNido #BHouse #JGH May gusot sa kalendaryo ng puso, Kaya't muli kong binalikan ang eksaktong petsa. May punit ang pahina, Kaya't kumuha ako ng pandikit Para sa may lamat na larawan. Taong dalawang libo't labing-apat, Nalalabi ang oras sa libingan. Hinukay ko sa'king memorya, Baka sakaling ang ugat ay may nutrisyon na. Dinampian ko ang sarili ng panyong maputi, Sigurado akong hindi na mamantsyahan pa. Pero pagsilip ko'y may misteryong bumalandra, Ngalan mo'y nakaukit pa rin pala sa tadhana.

0

Jul 6, 2016

Jul 6, 2016 at 9:52 AM UTC

psalmiseta

Hulyo Sais

#070616 #ElNido #BHouse #JGH May gusot sa kalendaryo ng puso, Kaya't muli kong binalikan ang eksaktong petsa. May punit ang pahina, Kaya't kumuha ako ng pandikit Para sa may lamat na larawan. Taong dalawang libo't labing-apat, Nalalabi ang oras sa libingan. Hinukay ko sa'king memorya, Baka sakaling ang ugat ay may nutrisyon na. Dinampian ko ang sarili ng panyong maputi, Sigurado akong hindi na mamantsyahan pa. Pero pagsilip ko'y may misteryong bumalandra, Ngalan mo'y nakaukit pa rin pala sa tadhana.

14

umulan man at umaraw (rain or shine) sa gutom man at uhaw (in hunger and thirst) gaano man kababaw (no matter how insignificant) itong ating abot-tanaw (our gather horizon) sa panahon ng tag-lagas (during the autumn) sasanga ang puno ng wagas (the tree gotta branch full of pure) dahon at dagta magbabawas (leaves and resin currently reduce) may mag-aanyong maangas (then a form of the only you takes its amazing column) sa punong walang lilim (in chief unshaded) walang aninong maililihim (no shadow would hide) magbubunga ang ugat (root shall yields) lingid sa ating pamulat (lurking at our naked eye) mula sa pagsilip ng bukang-liwayway (From dawn preview) hanggang sa init ng tanghaling tapat (until mid-noon heat) maging sa pagsapit ng dapit-hapon (even at the approach of dusk) pagtatakpan ako, mula sa simula muli ng takip silim (shielding the blue one, i started again on the twilight)

0

May 14, 2016

May 14, 2016 at 1:32 PM UTC

TanglawatPanglaw

" the blue one and the only you " (translation)

umulan man at umaraw (rain or shine) sa gutom man at uhaw (in hunger and thirst) gaano man kababaw (no matter how insignificant) itong ating abot-tanaw (our gather horizon) sa panahon ng tag-lagas (during the autumn) sasanga ang puno ng wagas (the tree gotta branch full of pure) dahon at dagta magbabawas (leaves and resin currently reduce) may mag-aanyong maangas (then a form of the only you takes its amazing column) sa punong walang lilim (in chief unshaded) walang aninong maililihim (no shadow would hide) magbubunga ang ugat (root shall yields) lingid sa ating pamulat (lurking at our naked eye) mula sa pagsilip ng bukang-liwayway (From dawn preview) hanggang sa init ng tanghaling tapat (until mid-noon heat) maging sa pagsapit ng dapit-hapon (even at the approach of dusk) pagtatakpan ako, mula sa simula muli ng takip silim (shielding the blue one, i started again on the twilight)

16

Sa aming pagsilip sa buhay ng mag-ina Nasilayan ang mga matang puno ng pag-asa. Malapit na raw matapos ang matagal na pagdurusa, Pagka’t ang kalagayan ni ina’y bumubuti na. Sa ilang minutong kuwentuha’y tila ba kami’y pamilya, Nagtawanan, nag-asaran, at nagbahagi ng nadarama, Subalit biglang dumating ang kakila-kilabot na balita, Kailangan ng malaking pera kapalit ng buhay ni ina. Ako’y napatda at kumirot ang puso, Biglang napaisip at kumunot ang noo, Kung nabibili ng pera ang buhay ng tao, Mura lang pala ang buhay ng Filipino.

0

Feb 7, 2019

Feb 7, 2019 at 9:05 AM UTC

lance-cecilia

Untitled

Sa aming pagsilip sa buhay ng mag-ina Nasilayan ang mga matang puno ng pag-asa. Malapit na raw matapos ang matagal na pagdurusa, Pagka’t ang kalagayan ni ina’y bumubuti na. Sa ilang minutong kuwentuha’y tila ba kami’y pamilya, Nagtawanan, nag-asaran, at nagbahagi ng nadarama, Subalit biglang dumating ang kakila-kilabot na balita, Kailangan ng malaking pera kapalit ng buhay ni ina. Ako’y napatda at kumirot ang puso, Biglang napaisip at kumunot ang noo, Kung nabibili ng pera ang buhay ng tao, Mura lang pala ang buhay ng Filipino.

12

Sa pag lubog ng araw, Nakatutok ang mga mata sa abot-tanaw. Sa pagsilip ng mga bituin Sa kalangitang dumidilim At paghaplos ng malamig na hangin Sa basang pisngi At tuyong labi Unti-unting nakakain ng masalimuot na nakaraan ang matamis sanang kinabukasan. Ngunit sa pagpahid Ng katas ng nawalang pag-asa Ay bagong kislap Sa aking mga mata Muling tatanaw, Ngunit ngayo'y Sa pagsikat ng araw.

0

Mar 12, 2020

Mar 12, 2020 at 10:18 AM UTC

firefly-1

Tingala

Sa pag lubog ng araw, Nakatutok ang mga mata sa abot-tanaw. Sa pagsilip ng mga bituin Sa kalangitang dumidilim At paghaplos ng malamig na hangin Sa basang pisngi At tuyong labi Unti-unting nakakain ng masalimuot na nakaraan ang matamis sanang kinabukasan. Ngunit sa pagpahid Ng katas ng nawalang pag-asa Ay bagong kislap Sa aking mga mata Muling tatanaw, Ngunit ngayo'y Sa pagsikat ng araw.

16