"wangis" poems - Hello Poetry

Nuon, di ko pansin liwanag ng buwan Dulot na payapa sa kalawakan Wala ngang dahilan upang mabatid Kung bakit s'akin tila nakamasid Hangang isang araw may isang ginoo Pilit sumasagi sa aking puso Liwanag nya'y yakap sa aking diwa Payapa nyang hatid, halik na may tuwa Ohh Ginoo... Wangis mo'y buwan, nagiisa sa langit Tanglaw sa mundong may dilim at pasakit Wangis mo ang buwan sa payapang dinudulot Ako'y napaibig ng walang pahintulot Dasal ng puso sa kabilang panig Sa iisang buwan tayo ay tumitig Kung tunay nga ang pag ibig, saksi sya sa atin Buwan ang sasagot kung ikaw ay para sa akin Ngayo'y alam ko na bakit buwa'y nakamasid Upang pag ibig mo sa aki'y maihatid Sabay nating tanawin buwang magiting Upang ating pag ibig ay umigting

0

Dec 31, 2018

Dec 31, 2018 at 10:15 AM UTC

AgerMCab1970

WANGIS MO'Y BUWAN

Nuon, di ko pansin liwanag ng buwan Dulot na payapa sa kalawakan Wala ngang dahilan upang mabatid Kung bakit s'akin tila nakamasid Hangang isang araw may isang ginoo Pilit sumasagi sa aking puso Liwanag nya'y yakap sa aking diwa Payapa nyang hatid, halik na may tuwa Ohh Ginoo... Wangis mo'y buwan, nagiisa sa langit Tanglaw sa mundong may dilim at pasakit Wangis mo ang buwan sa payapang dinudulot Ako'y napaibig ng walang pahintulot Dasal ng puso sa kabilang panig Sa iisang buwan tayo ay tumitig Kung tunay nga ang pag ibig, saksi sya sa atin Buwan ang sasagot kung ikaw ay para sa akin Ngayo'y alam ko na bakit buwa'y nakamasid Upang pag ibig mo sa aki'y maihatid Sabay nating tanawin buwang magiting Upang ating pag ibig ay umigting

21

Gising na naman ng alas dos ng gabi Hinihingal at pinagpapawisan ng sobra Mula sa isang bangungot ako’y nagising Nagising sa katotohanang parang bangungot din. Hindi mapigilang bumuhos ang mga luha Puno ng hinagpis mula sa kahapong mapait Bawat hikbi at buntong-hininga pilit pinipigil Habang nagkukumahog hanapin ang nawawala Damdaming nagtitimpi ay biglang pumutok Mga emosyong rumagasa ng walang habas Mula sa nasirang prinsa ng aking puso Umaagos papunta sa mga matang ayaw tumahan Hinahanap-hanap pa rin ang ‘yong haplos Pati mga halik na ibinuhos sa aking mga labi Unti-unting nawawala ang wangis mo sa ating kama Ang kamang nilisan mo nung ako’y iniwan mo Gabi-gabing iniisip ang mga dahilan Kung bakit dun pa sa ating kalungkutan Bigla mo na lang akong isinantabi’t iniwan Kahit pa nangako tayo ng walang hanggan Hinahanap-hanap pa rin ang ‘yong anino Mga bakas ng kahapong gustong balikan Ngunit kahit kailanman at ano man ang gawin Hinding-hindi ko na muling mararanasan Sana’y naririnig ang mga sigaw ng puso Na nagtitiis sa sakit habang nangungulila sa’yo Sana’y marinig muli ang mga salitang “Mahal kita” mula sa’yong mga labi Kaya nandito pa rin ako sa ating dulo Inaantay ang malabong pagbabalik mo Kahit ang puso’y nawawalan na ng pag-asa Pilit hinihiling ang katuparan ng mga “sana” Pag-ibig ko’y iyo pa rin Nag-aantay sa kamang unti-unting nilalamig Ang mga bisig na ang tanging nais Ang yakapin at hagkan kang muli

0

Feb 8, 2019

Feb 8, 2019 at 6:04 AM UTC

LonelyBard

Alas Dos

Gising na naman ng alas dos ng gabi Hinihingal at pinagpapawisan ng sobra Mula sa isang bangungot ako’y nagising Nagising sa katotohanang parang bangungot din. Hindi mapigilang bumuhos ang mga luha Puno ng hinagpis mula sa kahapong mapait Bawat hikbi at buntong-hininga pilit pinipigil Habang nagkukumahog hanapin ang nawawala Damdaming nagtitimpi ay biglang pumutok Mga emosyong rumagasa ng walang habas Mula sa nasirang prinsa ng aking puso Umaagos papunta sa mga matang ayaw tumahan Hinahanap-hanap pa rin ang ‘yong haplos Pati mga halik na ibinuhos sa aking mga labi Unti-unting nawawala ang wangis mo sa ating kama Ang kamang nilisan mo nung ako’y iniwan mo Gabi-gabing iniisip ang mga dahilan Kung bakit dun pa sa ating kalungkutan Bigla mo na lang akong isinantabi’t iniwan Kahit pa nangako tayo ng walang hanggan Hinahanap-hanap pa rin ang ‘yong anino Mga bakas ng kahapong gustong balikan Ngunit kahit kailanman at ano man ang gawin Hinding-hindi ko na muling mararanasan Sana’y naririnig ang mga sigaw ng puso Na nagtitiis sa sakit habang nangungulila sa’yo Sana’y marinig muli ang mga salitang “Mahal kita” mula sa’yong mga labi Kaya nandito pa rin ako sa ating dulo Inaantay ang malabong pagbabalik mo Kahit ang puso’y nawawalan na ng pag-asa Pilit hinihiling ang katuparan ng mga “sana” Pag-ibig ko’y iyo pa rin Nag-aantay sa kamang unti-unting nilalamig Ang mga bisig na ang tanging nais Ang yakapin at hagkan kang muli

36

Ilang beses ko na bang sinabi na hinding hindi na magyoyosi. Tila sindami na ulan noong Hunyo. Pero bakit ganito wala pang pinagbago. Walang pinagbago gaya ng nararamdaman ko. Alam kong isang malaking kahangalan na sabihin na ikaw parin ay mahal ko. Marahil nga, katangan ito. Mga patak ng ulan ang nagpapaalala Sa mga kahapon na ikaw ay kapiling at kasama. Nalulunod ako, nalulunod sa katahimikan. Katahimikan sa sunod sunod na patak ng ulan. Sa tuwing umuulan, Sinasambit nito ang iyong pangalan. Sinasambit ang mga pangako at mga alaaang hindi kailan man makakalimutan. Mahal kita, mahal mo ako. Yan ang mga salitang naniwala ako. Sinabi ko at sinabi mo. Pero sa isang iglap, nasaan na tayo? Sadya bang nakakaadik Ang nikotin sa ngala-ngala at gilagid? O sadya lang makulit at pasaway Ang aking paglapit? Sa yosing siyang sumagip Sa damdaming pinuno ng sakit Pinuno ng hinagpis at lungkot Mula ng madurog ang pusong nakakapit Sa sumpaang sa tadhana ay sumabit. Naaalala mo pa ba ang ating mga pangako? Na ikaw ang siyang mamahalin hangang sa maging upos ang buhay at hininga ay sumuko. Nagsimula ang lahat ng ikaw ay lumisan Ang pinakamadilim na yugto sa puso at isipan May mga bagay talaga na walang kasagutan Isa na dito ay ang paglayo, mundo ay tinakasan Mula nang ikaw ay nawala sa bisyo ako ay nakipisan. Kasama sa magdamagan nang sakit ay mabawasan Hindi madali nang ikaw ay nawala Hindi ganun kadali na ikaw ay kalimutan Parang isang kanta na paulit ulit Bawat kataga sinasambit ang iyong pangalan. Pangalan at katagang walang katapusan. Bawat hithit bawat buga Ang usok ay siyang sa akin ang nagpapaalala ng iyong wangis at itsura. Sa bawat buga. Nakikita ko ang iyong mukha. At sa isang iglap mawawala. Pero ngayong kaya ko na. Bakit ang bisyo di na maisara? Sadya bang nasanay na? O dahil hinihintay ka pa?

0

Jul 25, 2016

Jul 25, 2016 at 2:28 AM UTC

zeggiecruz

Huling Buga

Ilang beses ko na bang sinabi na hinding hindi na magyoyosi. Tila sindami na ulan noong Hunyo. Pero bakit ganito wala pang pinagbago. Walang pinagbago gaya ng nararamdaman ko. Alam kong isang malaking kahangalan na sabihin na ikaw parin ay mahal ko. Marahil nga, katangan ito. Mga patak ng ulan ang nagpapaalala Sa mga kahapon na ikaw ay kapiling at kasama. Nalulunod ako, nalulunod sa katahimikan. Katahimikan sa sunod sunod na patak ng ulan. Sa tuwing umuulan, Sinasambit nito ang iyong pangalan. Sinasambit ang mga pangako at mga alaaang hindi kailan man makakalimutan. Mahal kita, mahal mo ako. Yan ang mga salitang naniwala ako. Sinabi ko at sinabi mo. Pero sa isang iglap, nasaan na tayo? Sadya bang nakakaadik Ang nikotin sa ngala-ngala at gilagid? O sadya lang makulit at pasaway Ang aking paglapit? Sa yosing siyang sumagip Sa damdaming pinuno ng sakit Pinuno ng hinagpis at lungkot Mula ng madurog ang pusong nakakapit Sa sumpaang sa tadhana ay sumabit. Naaalala mo pa ba ang ating mga pangako? Na ikaw ang siyang mamahalin hangang sa maging upos ang buhay at hininga ay sumuko. Nagsimula ang lahat ng ikaw ay lumisan Ang pinakamadilim na yugto sa puso at isipan May mga bagay talaga na walang kasagutan Isa na dito ay ang paglayo, mundo ay tinakasan Mula nang ikaw ay nawala sa bisyo ako ay nakipisan. Kasama sa magdamagan nang sakit ay mabawasan Hindi madali nang ikaw ay nawala Hindi ganun kadali na ikaw ay kalimutan Parang isang kanta na paulit ulit Bawat kataga sinasambit ang iyong pangalan. Pangalan at katagang walang katapusan. Bawat hithit bawat buga Ang usok ay siyang sa akin ang nagpapaalala ng iyong wangis at itsura. Sa bawat buga. Nakikita ko ang iyong mukha. At sa isang iglap mawawala. Pero ngayong kaya ko na. Bakit ang bisyo di na maisara? Sadya bang nasanay na? O dahil hinihintay ka pa?

52

Isa akong hamak na kabataan na pinagkaitan ng mapaglarong mundong ito. Sa isang madilim na bodega ako matagal nang nananatili. Mabaho at walang pagkain, araw-araw ay tinitiis namin ang kalam ng aming sikmura. Mahigpit na ipinag-uutos sa amin na pulutin ang mga bagay na kapaki-pakinabang sa loob ng tambakan na ito. Sinusunod namin ito ng maayoa ngunit tila ang pangakong binitiwan ng taong dumampot sa amin sa kalsada, na kami ay pag-aaralin, ay naglaho nang parang bula. Sa bawat sandali ng aking buhay, wala akong naging karamay kundi ang malaking salamin na nakabitin sa dingding ng malawak na silid na ito. Na at patuloy na nagsasabi sa akin ng pag-asa. Pag-asa na siyang matagal ko nang gustong makamtan. Sa tuwing titingin ako sa silid na aking kinalalagyan, halos mamatay na ako sa kawalang kalayaan na ito. Minsan pinipilit kong kumawala sa silid na ito kasama ng ibang kabataang inalipin na ng takot. Ngunit suntok at hagupit ng tubo ang aming natatamo sa tuwing nanaisin naming tumakas sa silid na ito. Hindi ko talaga lubos na maisip ang mga pangyayaring nagaganap sa buhay ko. Kung ito ba ay totoo o isang panaginip lamang. Tumingin ako sa salamin at isa lang ang sinasabi ng aking wangis, hanggang kailan ko pagmamasdan ang mukhag nahihirapan at punung-puno ng kalungkutan? Mabuti pa ang salamin na ito. Sa or as na siaikat ang araw, lagi niyang ipinadarama ang panibagong pag-asa.

0

Jun 18, 2018

Jun 18, 2018 at 1:22 AM UTC

matabang-utak-ni-ong

Salamin ng Pag-asa ...

Isa akong hamak na kabataan na pinagkaitan ng mapaglarong mundong ito. Sa isang madilim na bodega ako matagal nang nananatili. Mabaho at walang pagkain, araw-araw ay tinitiis namin ang kalam ng aming sikmura. Mahigpit na ipinag-uutos sa amin na pulutin ang mga bagay na kapaki-pakinabang sa loob ng tambakan na ito. Sinusunod namin ito ng maayoa ngunit tila ang pangakong binitiwan ng taong dumampot sa amin sa kalsada, na kami ay pag-aaralin, ay naglaho nang parang bula. Sa bawat sandali ng aking buhay, wala akong naging karamay kundi ang malaking salamin na nakabitin sa dingding ng malawak na silid na ito. Na at patuloy na nagsasabi sa akin ng pag-asa. Pag-asa na siyang matagal ko nang gustong makamtan. Sa tuwing titingin ako sa silid na aking kinalalagyan, halos mamatay na ako sa kawalang kalayaan na ito. Minsan pinipilit kong kumawala sa silid na ito kasama ng ibang kabataang inalipin na ng takot. Ngunit suntok at hagupit ng tubo ang aming natatamo sa tuwing nanaisin naming tumakas sa silid na ito. Hindi ko talaga lubos na maisip ang mga pangyayaring nagaganap sa buhay ko. Kung ito ba ay totoo o isang panaginip lamang. Tumingin ako sa salamin at isa lang ang sinasabi ng aking wangis, hanggang kailan ko pagmamasdan ang mukhag nahihirapan at punung-puno ng kalungkutan? Mabuti pa ang salamin na ito. Sa or as na siaikat ang araw, lagi niyang ipinadarama ang panibagong pag-asa.

5

Sariwa pa sa aking gunita, ang unang araw na ikaw ay aking masilayan. Mga sandaling kung saan ikaw ay pinangarap na habang buhay kong paghahandugan. Naaaninag ko pa rin ang iyong pagngiting kaakit-akit, na lalong nagpapasingkit sa iyong mga mata. Kung saan sa kabilang banda'y munting lungkot ang nanahan niring puso. Pagkat di tiyak kong sa susunod na bukang-liwayway ay magiging dahilan ba ako sa iyong saya. Ramdam ko pa rin ang kabog ng aking dibdib, na tila ay sumasaliw sa yapak mo sa tuwing ikaw ay dadaan. Habang ikaw ay maamong naglalakad, Pinapangarap ko nama'y balang araw magkahawak ang ating mga kamay sa bawat paghakbang. O kay sayang balikan ang mga gunita, Kung saan nakikita ko ang iyong nakakabighaning wangis sa mga bituin ng sangkalangitan. Mga panahong hinihiling kong nawa'y makapiling ka kahit sa panaginip lamang. Minsan rin na sinasamo ko sa Poong Maykapal, na harinawa'y pagtatagpuin ang ating mga landas. At doon ay aking ipapabatid ang mga damdaming sa panulat ko lamang naipahayag. © RL Canoy |November, 2020 |

0

Nov 8, 2020

Nov 8, 2020 at 12:57 AM UTC

RLCanoy11

Gunita at Pangarap

Sariwa pa sa aking gunita, ang unang araw na ikaw ay aking masilayan. Mga sandaling kung saan ikaw ay pinangarap na habang buhay kong paghahandugan. Naaaninag ko pa rin ang iyong pagngiting kaakit-akit, na lalong nagpapasingkit sa iyong mga mata. Kung saan sa kabilang banda'y munting lungkot ang nanahan niring puso. Pagkat di tiyak kong sa susunod na bukang-liwayway ay magiging dahilan ba ako sa iyong saya. Ramdam ko pa rin ang kabog ng aking dibdib, na tila ay sumasaliw sa yapak mo sa tuwing ikaw ay dadaan. Habang ikaw ay maamong naglalakad, Pinapangarap ko nama'y balang araw magkahawak ang ating mga kamay sa bawat paghakbang. O kay sayang balikan ang mga gunita, Kung saan nakikita ko ang iyong nakakabighaning wangis sa mga bituin ng sangkalangitan. Mga panahong hinihiling kong nawa'y makapiling ka kahit sa panaginip lamang. Minsan rin na sinasamo ko sa Poong Maykapal, na harinawa'y pagtatagpuin ang ating mga landas. At doon ay aking ipapabatid ang mga damdaming sa panulat ko lamang naipahayag. © RL Canoy |November, 2020 |

18

Sobra kung sobra, Pero para sa akin ay isa kang obra maestra.... Pinag isipan At pinag hirapan, Bawat hulma mo’y wangis ay kagandahan.... Ikaw ay dyosa sa aking paningin, Halimuyak **** hatid, halimuyak na hina hatid ng hangin.... Hangin na humahaplos sa aking puso, Hangin na nag hatid sa’kin, sa ating paraiso... Paraiso na tayo Lang ang may alam, Paraiso na likha mo, paraiso na aking ina asam asam... Duon ay tayo lang ang mag kasama, Tayo lang “sana”, ok lang po basta wag lang ma coma... Makalimutan ang aking Gustong tukuyin, Ala ala’y wag sanang tangayin ng agos ng hangin.... Ma iksi pero masasayang ala ala, Habang naka tingin sa iyong magagandang mga mata... Mata na kasing Ganda ng mga tala... Tala na nag bibigay sa akin ng saya, Saya na nararamdaman kapag ka piling ka.... Wag ka na sanang lumisan pa sinta...

0

Dec 7, 2018

Dec 7, 2018 at 1:47 PM UTC

Kobe37

Dyosa sa paraiso

Sobra kung sobra, Pero para sa akin ay isa kang obra maestra.... Pinag isipan At pinag hirapan, Bawat hulma mo’y wangis ay kagandahan.... Ikaw ay dyosa sa aking paningin, Halimuyak **** hatid, halimuyak na hina hatid ng hangin.... Hangin na humahaplos sa aking puso, Hangin na nag hatid sa’kin, sa ating paraiso... Paraiso na tayo Lang ang may alam, Paraiso na likha mo, paraiso na aking ina asam asam... Duon ay tayo lang ang mag kasama, Tayo lang “sana”, ok lang po basta wag lang ma coma... Makalimutan ang aking Gustong tukuyin, Ala ala’y wag sanang tangayin ng agos ng hangin.... Ma iksi pero masasayang ala ala, Habang naka tingin sa iyong magagandang mga mata... Mata na kasing Ganda ng mga tala... Tala na nag bibigay sa akin ng saya, Saya na nararamdaman kapag ka piling ka.... Wag ka na sanang lumisan pa sinta...

20

Huminga Huminga Huminga Marinong napadpad sa kawalan Na ang layag sana'y tungo sa kalayaan Ngunit napagod Kaya inanod Sumikad ng mabilis at baka ika'y masilo Huwag kang papahuli dahil ika'y solo Sa gitna ng kawalan ika'y sumulong Sapagkat marino,walang tutulong Sarili ay paalpasin sa pagtangis Kumawala sa nangangambang wangis Iwaksi ang lumbay Sa indayog ay sumabay Marino,huwag kalimutang ika'y buhay Hagupit lamang ito ng pagsasanay Maglayag at umalis sa kulungan Pumaroon kang muli sa KANYANG kanlungan Huminga ka at Magpahinga

0

Aug 19, 2021

Aug 19, 2021 at 10:54 PM UTC

HerenaRosas

Ang Marino at Ang Lumikha ng Karagatan

Huminga Huminga Huminga Marinong napadpad sa kawalan Na ang layag sana'y tungo sa kalayaan Ngunit napagod Kaya inanod Sumikad ng mabilis at baka ika'y masilo Huwag kang papahuli dahil ika'y solo Sa gitna ng kawalan ika'y sumulong Sapagkat marino,walang tutulong Sarili ay paalpasin sa pagtangis Kumawala sa nangangambang wangis Iwaksi ang lumbay Sa indayog ay sumabay Marino,huwag kalimutang ika'y buhay Hagupit lamang ito ng pagsasanay Maglayag at umalis sa kulungan Pumaroon kang muli sa KANYANG kanlungan Huminga ka at Magpahinga

20

Ang kwento ng ating pag-ibig ay wangis ng perpektong tatsulok, Kung saan ikaw, ako, at ang Diyos Ama ang bumubuo, Tayong dalawa ang nasa ibaba at siya ang nasa itaas, Habang palapit ng palapit tayo sa kanya, naglalapit din ang ating landas.

0

Dec 3, 2017

Dec 3, 2017 at 11:04 AM UTC

mvrkxvixv

Tatsulok

Ang kwento ng ating pag-ibig ay wangis ng perpektong tatsulok, Kung saan ikaw, ako, at ang Diyos Ama ang bumubuo, Tayong dalawa ang nasa ibaba at siya ang nasa itaas, Habang palapit ng palapit tayo sa kanya, naglalapit din ang ating landas.

4

Sa bawat paglipad ng diwang mapanglaw, handang mararating ang di masasaklaw, wari'y walang pagal yaring paglalakbay, kahit saang sulok ng sansinukuban. At saang dako man akong magmamasid, ikaw bukod tanging nakita ng isip, kung masilayan man ang loob niring dibdib, laging larawan mo ang ninitang wangis. At sa pagkahiga't hanggang sa maidlip, ikaw yaring dalaw sa hapo kung isip at ang laging huling mutawi ng bibig; "Makapiling nawa, kahit panaginip". At sa pamimitak ng bukang liwayway, tanging hinihiling na masisilayan, ang iyong pagngiti kahit sulyap lamang at di ipagkait ang sigla sa araw. ©Raffy Love Canoy |April 2020|

0

May 10, 2020

May 10, 2020 at 8:05 AM UTC

RLCanoy11

Sigla sa Araw

Sa bawat paglipad ng diwang mapanglaw, handang mararating ang di masasaklaw, wari'y walang pagal yaring paglalakbay, kahit saang sulok ng sansinukuban. At saang dako man akong magmamasid, ikaw bukod tanging nakita ng isip, kung masilayan man ang loob niring dibdib, laging larawan mo ang ninitang wangis. At sa pagkahiga't hanggang sa maidlip, ikaw yaring dalaw sa hapo kung isip at ang laging huling mutawi ng bibig; "Makapiling nawa, kahit panaginip". At sa pamimitak ng bukang liwayway, tanging hinihiling na masisilayan, ang iyong pagngiti kahit sulyap lamang at di ipagkait ang sigla sa araw. ©Raffy Love Canoy |April 2020|

17

Hindi ko lubos malaman kung saan na nga ba ang daan tungo sa walang hanggang kasiyahan Tila ako'y nabalot na ng walang katapusang kalungkutan Pakisabi naman sa akin ang araw kung kailan ito mawawakasan Patuloy na naghihinagpis Mga mata ay laging nananangis Kung iyong titingnan sa aking pisikal na kaanyuan malalaman mo ang pinagkaiba ng isang taong masaya at isang taong pilit nagpapakasaya. Oo, hindi ako ang taong kilala ninyo. Sa likod ng wangis na anyo, Sa kabila ng 'di mawaring agam-agam, Nananatili ang isang kabuuan ng pagkatao na kahit kailan, hindi ko ninais maramdaman. Oo, isa akong halimuyak ng bulaklak sa inyong paningin pero, Ni minsan hindi nagawang pitasin at nanatiling nakasulyap sa katimyasan. Isa lamang akong atraksyon na pinipiling lapitan. Isang anino sa pisikal na anyo.

0

Jul 1, 2019

Jul 1, 2019 at 10:00 AM UTC

RuiJasper

Sino... ako?

Hindi ko lubos malaman kung saan na nga ba ang daan tungo sa walang hanggang kasiyahan Tila ako'y nabalot na ng walang katapusang kalungkutan Pakisabi naman sa akin ang araw kung kailan ito mawawakasan Patuloy na naghihinagpis Mga mata ay laging nananangis Kung iyong titingnan sa aking pisikal na kaanyuan malalaman mo ang pinagkaiba ng isang taong masaya at isang taong pilit nagpapakasaya. Oo, hindi ako ang taong kilala ninyo. Sa likod ng wangis na anyo, Sa kabila ng 'di mawaring agam-agam, Nananatili ang isang kabuuan ng pagkatao na kahit kailan, hindi ko ninais maramdaman. Oo, isa akong halimuyak ng bulaklak sa inyong paningin pero, Ni minsan hindi nagawang pitasin at nanatiling nakasulyap sa katimyasan. Isa lamang akong atraksyon na pinipiling lapitan. Isang anino sa pisikal na anyo.

14

Tila namanhid na ang babahaang landas walang patid ang agos ng luha, habang walang habas ang malupit na lilik-panggamas - patuloy ang tila nag-aamok na pagwasiwas. Kahit mura pa ang uhay ng nagbubuntis na palay Namúti na ang katiwala ng mga bunso't panganay: Walang sinanto ang pakay ng aninong sumalakay. Sinimot pati ipa. Ang imbakang burnay tuyung-tuyô, tila balóng patáy. Ubos na ang mga ninuno sa Purok Ang mga inanak at inapo, tila mga but-o ng kapok nangalat na sa malalayong pook Hindi na tumalab ang mga erihiyang tampok Ang lamping ibinalot, balót na ng usok. Ang binalot na kapirasong pusod, bakas na lamang ng balok. Karipas na ang binatilyong habol ang mutyang pailaya. May baon pang pagkain, pagsasaluhan pag nagkita Ngunit mabilis na napawi ang tanawing kasiya-siya Ang natapong lomi, natabunan na ng aspalto’t palitada kasama ng mga bakas nina Utoy at mga kabarkada sa ilang dekadang araw-araw na pagbagtas, nakasipit at gura mula sa Baryo Balintawak hanggang Lumang Baraka. Di na makilala. Wangis ay mistisong pilipit. Ay! Ay! Lipa!

0

Dec 2, 2021

Dec 2, 2021 at 11:48 PM UTC

JunLit

Kapeng Barako XVII (Panahong Karipas)

Tila namanhid na ang babahaang landas walang patid ang agos ng luha, habang walang habas ang malupit na lilik-panggamas - patuloy ang tila nag-aamok na pagwasiwas. Kahit mura pa ang uhay ng nagbubuntis na palay Namúti na ang katiwala ng mga bunso't panganay: Walang sinanto ang pakay ng aninong sumalakay. Sinimot pati ipa. Ang imbakang burnay tuyung-tuyô, tila balóng patáy. Ubos na ang mga ninuno sa Purok Ang mga inanak at inapo, tila mga but-o ng kapok nangalat na sa malalayong pook Hindi na tumalab ang mga erihiyang tampok Ang lamping ibinalot, balót na ng usok. Ang binalot na kapirasong pusod, bakas na lamang ng balok. Karipas na ang binatilyong habol ang mutyang pailaya. May baon pang pagkain, pagsasaluhan pag nagkita Ngunit mabilis na napawi ang tanawing kasiya-siya Ang natapong lomi, natabunan na ng aspalto’t palitada kasama ng mga bakas nina Utoy at mga kabarkada sa ilang dekadang araw-araw na pagbagtas, nakasipit at gura mula sa Baryo Balintawak hanggang Lumang Baraka. Di na makilala. Wangis ay mistisong pilipit. Ay! Ay! Lipa!

25

Tila namanhid na ang babahaang landas walang patid ang agos ng luha, habang walang habas ang malupit na lilik-panggamas - patuloy ang tila nag-aamok na pagwasiwas. Kahit mura pa ang uhay ng nagbubuntis na palay Namúti na ang katiwala ng mga bunso't panganay: Walang sinanto ang pakay ng aninong sumalakay. Sinimot pati ipa. Ang imbakang burnay tuyung-tuyô, tila balóng patáy. Ubos na ang mga ninuno sa Purok Ang mga inanak at inapo, tila mga but-o ng kapok nangalat na sa malalayong pook Hindi na tumalab ang mga erihiyang tampok Ang lamping ibinalot, balót na ng usok. Ang binalot na kapirasong pusod, bakas na lamang ng balok. Karipas na ang binatilyong habol ang mutyang pailaya. May baon pang pagkain, pagsasaluhan pag nagkita Ngunit mabilis na napawi ang tanawing kasiya-siya Ang natapong lomi, natabunan na ng aspalto’t palitada kasama ng mga bakas nina Utoy at mga kabarkada sa ilang dekadang araw-araw na pagbagtas, nakasipit at gura mula sa Baryo Balintawak hanggang Lumang Baraka sa Lipa - Di na makilala. Wangis ay mistisong pilipit. Ay! Pilpinas pala!

0

Sep 21, 2024

Sep 21, 2024 at 7:41 AM UTC

JunLit

Panahong Karipas

Tila namanhid na ang babahaang landas walang patid ang agos ng luha, habang walang habas ang malupit na lilik-panggamas - patuloy ang tila nag-aamok na pagwasiwas. Kahit mura pa ang uhay ng nagbubuntis na palay Namúti na ang katiwala ng mga bunso't panganay: Walang sinanto ang pakay ng aninong sumalakay. Sinimot pati ipa. Ang imbakang burnay tuyung-tuyô, tila balóng patáy. Ubos na ang mga ninuno sa Purok Ang mga inanak at inapo, tila mga but-o ng kapok nangalat na sa malalayong pook Hindi na tumalab ang mga erihiyang tampok Ang lamping ibinalot, balót na ng usok. Ang binalot na kapirasong pusod, bakas na lamang ng balok. Karipas na ang binatilyong habol ang mutyang pailaya. May baon pang pagkain, pagsasaluhan pag nagkita Ngunit mabilis na napawi ang tanawing kasiya-siya Ang natapong lomi, natabunan na ng aspalto’t palitada kasama ng mga bakas nina Utoy at mga kabarkada sa ilang dekadang araw-araw na pagbagtas, nakasipit at gura mula sa Baryo Balintawak hanggang Lumang Baraka sa Lipa - Di na makilala. Wangis ay mistisong pilipit. Ay! Pilpinas pala!

25