"nagbabalik" poems
Tuwing balikan ko ang nangakaraang
araw na nagugol noong kabataan.
Wari'y nagbabalik ang diwang malumbay,
na minsang dinanas niring abang buhay.
Ang bawat nagdaang aking mga araw,
doon sa luntiang ating paaralan
gunita ay pawang dusa't kapanglawan,
ang bumabalot niring balintataw.
Subalit ang dusang nakapanghihina,
pilit napapawi ng mumunting saya.
Ang isang bituing kahali-halina'y
naging hugot-lakas niring pusong aba.
Hindi ko mawari noon yaring dibdib,
tuwing binabaybay ang daang matinik.
Anong ubod sayang naglaro sa isip,
ang sinintang Musa ng aking pagibig.
Simula nang ikaw ay aking mamasdan
O! hangad kong tala sa sangkalangitan,
hindi ko malirip at di na maparam
tila nanggayumang lagi sa isipan.
At magbuhat noo'y aking hinahangad;
ang sangkalangita'y aking malilipad,
upang mahahaplos ang talang pangarap
at isang dahilan niring pagsisikap.
Subalit ang hangad wari'y panaginip
at tila'y malabo itong makakamit.
Pagkat ako'y lupa't ikaw'y nasa langit,
at kutad ang pakpak at walang pangsungkit.
Ang tanging nagawa, sa layo'y pagmasdan.
Puso'y inaaliw sa taglay **** kinang,
at kung anong siglang sa akin nanahan,
ang sanlibong dipa'y lakaring di pagal.
Iyon ang gunita't aking kabataan,
doon sa mahal kong ating paaralan.
Kung pagsaulan ko'y pawang kapusukan,
subalit tiyak kong sa puso ay bukal.
Sumapit ang yugtong di ko na namasdan
ang tanging bituing aking minamahal.
Pagkat ay nalayo ako sa tahanan,
upang susuungin ang bago kong daan.
Ang pakiwari ko'y sa taong nagbago,
paghanga'y aayon at ito'y maglaho.
Tulad ng magapok ang buhay na bato,
kung saan inukit ang puso't ngalan mo.
Taon ay nagdaa't panaho'y lumipas,
ngunit ang paghanga'y hindi kumukupas.
Hindi ko maarok na lalong nagningas,
nang muling magtagpo ang ating nilandas.
Kaya ninais kong maipapahayag,
ang mga damdaming sa puso'y nailimbag.
Limang ikot-araw ang mga nagwakas,
magpahanggang ngayo'y laging umaalab.
Ikaw ang bituing aking hinahangad,
isa sa nagtanglaw niring aking landas.
Ang Musa sa puso't tanging nililiyag,
ang umakay niring diwa na sumulat.
At ngayon ay aking naipapabatid,
dito sa talatang nagsalasalabid.
Mula sa paghanga't tungo sa pagibig,
ang hindi maihayag niring dilang umid.
Papalarin kaya itong abang lingkod,
at mula sa langit ikaw'y pumanaog?
Diringgin mo kaya yaring tinitibok
ng pusong noon pa'y sa'yo umiirog?
At kung yaring akda'y sa'yo walang lasap,
ipaguumanhin ang pusong sumulat.
Ninanais ko lang na maipahayag,
ang aking pagtangi sa'yo at paglingap.
At kung kasadlakan nito'y pagkabigo,
sa aking paglapit, ikaw ay lalayo.
Tanging hinihiling, sa iyong pagtakbo,
nawa'y di burahin ang mga yapak mo.
©Raffy Love Canoy |March 2020|
May 10, 2020
May 10, 2020 at 7:53 AM UTC
#102216 #PortBarton
Bata pa lang ako,
Pinagmamasdan na kita.
Sariwa sa kamusmusan,
Puno ng mga tanong na "bakit?"
Ba't ayaw **** magpakita?
Na kailangan Mo pang magtago sa mga ulap;
Na hindi ko maabang-abangan
Ang eksaktong pagsikat at paglubog Mo.
Ba't Mo ako sinusunog?
Na sa t'wing naglalakad ako,
Sinasaktan mo ang mga balat ko.
Na hindi ka nagsasabing
Magdala ako ng payong o kapote.
At ba't lagi mo akong ginigising?
Na hudyat ng pagbibilang ng panahon,
Na kailangan ko pang bumangon
At buhayin ang sarili't umahon.
---
Di Ko na kailangang magpasikat sayo
Pagkat hindi na lihim ang Liwanag Ko.
Ilang lugar na rin ang pinasuyod Ko sayo --
Sa Norte at Sur, buhay ang presesya Ko.
"Walang kupas at walang katulad,"
Yan ang sambit mo.
Ika'y Aking saksi;
Sa iba't ibang pagbunyag Ko ng Aking Sarili --
Sa iba't ibang katauhang may sari't sari ring kwento:
Silang simpleng manggagawang
Lakas ay Sa'kin ang paghugot.
Isabit Mo ang bawat larawan
Sa dingding **** Aking ipinagtitibay.
Nais Kong mailawan
Ang bawat madilim **** espayo.
Madilim man, nakikita Kita.
---
Ikaw ang Pag-asa;
At Sayo dumadaloy ang lahat.
Kakatok ang Iyong Sinag sa butas-butas kong mga haligi.
Pangako mo'y pasalubong
Kaya't ako'y sabik sa pagdating Mo.
Sasalubungin kita saking pagbangon
At bubuksan ang aking mga bintana,
Bilang pahiwatig
Na nais kong taglayin ang Ilaw Mo.
Bukas ang pintuan ko Sayo;
Ikandado Mo ako, tangan ang di papupunding Liwanag --
Yan ang pagpapasakop ko;
Saklawan Mo sanang ganap ang hain ko.
Gagayak ako sa Iyong saglit na pamamaalam
Na siyang susubok sa Ilaw na pinaiwan Mo sakin.
At may galak akong magsisindi sa bawat poste,
Ng gaserang may purong langis.
Iihipan ko ito sa aking pahinga,
At sadyang ang dilim
Ay tamang pansamantala lamang.
---
Tiyak ang oras mo
At singhaba ng araw ang pasensya mo.
Nagbabalik akong may hubad na sandalyas --
Marumi ako pero saking pag-uwi,
Dito rin pala ang paghuhugas.
Pinagmamasdan ko ang putik sa mga paa ko
Maging ang alikabok sa mga palad ko --
Pawang nakuha ko sa trabahong
Bansag saki'y tagautos.
Pansin ko, ang dumi-dumi ko pala;
Kailangan ko nang pagpagan ang sarili;
At pawang ang lahat pala'y
Di ko makikita nang wala Ka.
Nov 2, 2016
Nov 2, 2016 at 8:07 AM UTC
Sinabi ko sa sarili ko
Na huwag ka nang hanapin sa unang pagkakataong mapansin ko na nawala ka.
Ngunit nahanap pa rin kita.
Nahanap kita sa katahimikan,
Ang bulong **** nagpagulo sa minsang kalmadong isip,
Dahil sa'yo nalaman ko hindi lang pala multo ang puwedeng nagpaparamdam sa dilim.
Naroon ka rin sa likod ng mga masasayang alaala.
Nahanap pa rin kita kahit ilang beses na akong nangakong magiging masaya muna ako.
May kanya-kanyang paglalarawan sa'yo ang iba't-ibang tao,
Maaring sa iba, isa kang demonyo, kathang-isip, salita, o isang panandaliang bisita.
Pero sa lahat ng bagay na inilarawan sa'yo, hindi ko alam kung bakit itinuring kitang kaibigan.
Dahil siguro tuwing pag-uwi ko, 'pag wala ng mga tao
kahit gaano man ako kasaya o kapagod,
nandiyan ka.
Nag-aabang, nag-aantay, naiinip
Hinihintay akong mag-kwento.
Ikaw ang tipo ng kaibigan na hinahanap-hanap din pagkatapos bitawan.
May mga araw na napagtatagumpayan kong huwag kang isipin ngunit may mga araw din na nagbabalik nanaman ako sa simula.
Dahil sa huli, ay uuwi din ako at hahanapin kang muli sa katahimikan.
At sa bawat paalam mo, muli nanaman kita maaalala
Minsan, napakahilig **** magtago tuwing kasama ko na ang mga kaibigan ko,
Pakiramdam ko rin naman wala silang balak na kilalanin o pakinggan tayo
Kaya patuloy ka lang magtago,
Hindi nila kailangan malaman na buhay ka,
Hindi nila kailangan malaman na nandiyan ka,
Hindi nila kailangan malaman na totoo ka.
Hindi ko alam kung kailan ka aalis,
Hindi ko alam kung gusto ba kitang umalis,
Pero kung sakaling dumating man ang araw na 'yon,
Huwag ka nang magpaalam pa.
Nov 13, 2016
Nov 13, 2016 at 12:35 PM UTC
Pinanday ka ng panahon
May tapang na hindi
basta sumusuko,
sa lahat ng laban
wala kang inuurungan,
Agimat mo ay katapangan
na umagaw mula sa kalaban.
Buo at tibay ng iyong loob
ano man ang iyong sagupain
walang di kakayanin.
laban mo’y hindi biro
Una kami sa iyong puso
Bago ang iyong pagkatao
Karamay ka, sa bawat
along bumubugso.
Ikaw ang bagong bayani
ng ating lipi na nagbabalik
ng kulay at sigla bitbit
ang bandila na may kisig
at buong katapangan.
Apr 27, 2020
Apr 27, 2020 at 3:17 AM UTC
"Nakalimutan ko na ba?"
Yun ang pangamba
Nakalimot na nga ba?
Sino ka?
Saan ka pupunta?
Ilang araw din
Ilang oras sa madilim
Sa malabo
Sa magulo
Tuloy, nakalimot nga yata ako?
Matagal na panahon
Ang nilaan
Sa paghahanap
Nang kung saan
Nang kung sino
San nga ba tayo tutungo?
Pagtapos ng lahat
Ng isang mahabang panaginip
Ang mga mata’y muling nakasilip
Naalala ko na ulit
Nakalimutan ko lang saglit
Pero nagbabalik na muli
..ako
May 3, 2019
May 3, 2019 at 2:30 AM UTC
Kinabahan akong bigla
Sa isang basong tubig at kapsula.
May takot, may hikbi
Pagkat sa paglunok
May gawad na pighati ng kahapon.
Nilisan ko na iyon
Ikinubli na ang kahapon
Sa estanteng kayrupok
Malay ko ba,
Nagbabalik-tanaw din.
(5/1/14 @xirlleelang)
May 28, 2014
May 28, 2014 at 12:54 AM UTC
“Dream as if you will live forever; live as if you will die today.”
― James Dean
Matagal ko nang itinigil,
Matagal ko nang kinalimutan,
Matagal ko nang hindi sinubukan,
Matagal na at hindi ko na nga halos
Matandaan kung kelan ‘yong huling
Beses na sumulat ako ng tula.
Sinadya kong kalimutan ito
Sapagkat akala ko’y wala akong halaga,
Na hindi ko kayang kumatha na ako’y
Nag-aaring ganap lamang at isang
Hamak na mapag-panggap.
Pero may mga bagay na sadyang
hindi madaling makalimutan,
May mga pangarap na hindi mo kayang
Bitawan nang ganun-ganon na lang.
May mga bulong ang puso na hindi
Mo kayang ipagwalang bahala.
May mga panaginip na hindi nawawaglit,
Parang hininga na hindi basta-basta napapatid.
Maiksi lang ang buhay kong taglay,
Kaya ayaw ko nang mawalay pa
Sa pagsulat ng tula na minsan ko’ng minahal.
Kaya’t heto ako't muling nagbabalik.
Nov 23, 2017
Nov 23, 2017 at 3:18 AM UTC
Nadatnan kita sa isang tabi
Umiiyak at walang pake
Sa mga dumaraan na akala mo'y nanunuod ng sine
Ang mga mata mo'y namamaga na sa sobrang paghikbi
Ako'y naglakas ng loob na lumapit
Inabutan ka ng pamunas, ngunit sa'king kamay ika'y kumapit
Nagkausap at nagkakilala tayo hanggang sa hapon at sumapit
Naglakad tayo papunta sainyo, hinatid kita kahit ako'y pagod na at nangangawit
Naging sobrang lapit natin sa isa't isa
Halos araw-araw tayo'y lumalabas magkasama
At isang araw 'di ko namalayan at nahulog na pala ako sayo sinta
Sinabi ko sayo't iyon rin pala ang iyong nadarama
Araw-araw tayo ay masaya
Pinaramdam sayo ang pag-ibig at sa puso ika'y nag-iisa
Ngunit isang araw ay nagbago ka
Tinanong kita kung anong problema
Ang sabi mo'y nagbabalik siya
Na siya pa rin at walang iba
Binuo kita noong winasak ka niya
At winasak mo ako nang bumalik siya.
Jan 18, 2021
Jan 18, 2021 at 10:16 AM UTC
Sa unang kislap ng apoy
hanggang sa maliit na baga
ang usok na mula sa dulo ng
pangako, ikaw ang nasa isip ko
hinithit ko ang usok,
pumikit
ibinuga. lumabas sa labi sa ilong
ang pangako, naging usok
at upos.
Mar 17, 2020
Mar 17, 2020 at 4:05 PM UTC
Ako'y nagtataka
Kung bakit nga ba?
Nagtatanong kung bakit ika'y may kamukha
Pero iyon ay aking binalewala!
Lumipas ang mga araw,
Ako'y nagbabalik tanaw
Hinahanap hanap ka
Pero hindi na kita nakita pa
Simula nung malaman,
Ang puso ay muling nabuksan!
Dahil sa mapait na nakaraan..
Ng ako ay kanyang iwanan.
Simula nung malaman..
Isang gabing napag isipan
Itong pusong nagagalak sayo...
O mahal na "destiny" ko.
Jun 5, 2020
Jun 5, 2020 at 10:58 AM UTC
Nobita's Rainy Search for Joy
Sa isang maulang umaga, si Nobita’y nag-iisa,
Sa madilim na kwarto, ang puso’y nagluluksa,
"Nasaan na kaya si Joy?" tanong sa isip na tila wala nang sagot,
Umiiyak sa alaala ng tawanan, mga araw na puno ng liwanag, ngayon ay nag-iiwan ng sakit.
"Kung may gadget si Doraemon," siya'y nag-iisip,
"Makakapag-aral ako, at sa hirap ay magpapakatatag."
Ngunit kahit anong gawin, tila siya'y nag-iisa,
Sa bawat patak ng ulan, ang lungkot ay dumadaloy, tila wala nang pag-asa.
Habang naglalakad, ang ulan ay patuloy na bumuhos,
Kumakalat ang lamig, sa bawat hakbang ay bumibigat,
"Joy, sana’y mamiss mo rin ako," sigaw niya sa hangin,
Ang damdamin ay tila nag-aalab, galit sa lungkot, hirap na di matanggal.
Nakita ang isang sabon, tumambad sa daan,
"Anong ginagawa mo rito?" siya’y napatawa,
"Parang ikaw, Joy! Laging nalilito, di ba?"
Ngunit sa likod ng ngiti, may lungkot na nagkukubli, mga luha’y tila umuusok.
"Isang taon na tayong hindi nagkikita," aniya sa sarili,
"Naiwan ang aking puso, tila binihag ng takot at pagdududa."
Sa bawat alaala ng saya, ng mga tawanan at ligaya,
Ngayon ay naging alaala ng pagdududa, hinahanap ang ngiti sa dilim.
Isang video ang naisip, tila nakakatawa,
Nahulog sa putik, nag-aaral sa ulan ang puso’y bumibilis,
"Maraming nanood, sana’y malaman mo,
Sa gitna ng lahat, ikaw ang tanging hinahanap ko."
"Kapag kasama kita, parang walang hanggan,"
Sana’y marinig mo, ang puso’y naglalakbay sa dilim,
Ang mga kalokohan, ang mga pangarap, parang ulap na naglalaho,
Ngunit ang sakit ay nananatili, sa bawat alaala’y may lungkot.
Tumingin siya sa langit, nagdasal ng taimtim,
"Joy, sa susunod na ulan, sana'y maging kasama ko'y ikaw."
Sa ilalim ng madilim na ulap, ang mga bituin ay nagniningning,
Ngunit ang pag-asa ay di naglalaho, kahit ang simoy ng hangin, sa akin ay lumalamig.
At isang araw, sa paglalakbay, siya’y muling tatawa,
Makakasama si Joy, sa hirap at saya.
"Sa ilalim ng ulan, ang puso’y muling sasaya,
Dahil ang tunay na pagmamahal, ay laging nagbabalik, kahit gaano pa kalayo ang mga alaala."
Nobita’t Joy, sa dulo ng bawat kwento,
Sa hirap at ginhawa, walang ibang dahilan kundi ang pag-ibig na totoo.
Kahit anong ulan, kahit anong bagyo,
Sa bawat patak, sa bawat tawanan, ang puso’y muling magsasaya kasama si Joy, sa mga pangarap na naglalakbay, sa pag-asa at pangungulila, sa bawat patak ng ulan.
Sep 21, 2024
Sep 21, 2024 at 11:26 AM UTC